Invisible Boy Next to Me ❀ ปิ๊งรักข้างหัวใจ นายตัวดี

ตอนที่ 8 : L : Leo

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 ม.ค. 62


7

L : Leo

 

ฉันว่าจะรอเขาอีกนิด

เนิ่นนานกว่าฉันจะหาเสียงตัวเองเจอ

กริ๊งงง

เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงกริ่งของโรงเรียนดังเตือนว่าประตูรั้วโรงเรียนใกล้จะปิดเต็มที ราวกับจะถามย้ำให้ชัดว่าฉันยังอยากจะอยู่รอเขาต่อมั้ย ในเมื่อปกติเวลานี้ฉันจะต้องเสร็จสิ้นชั่วโมงติวพิเศษกับลีโอแล้วเดินไปยังสถานีรถไฟฟ้าพร้อมกับหมอก

“…”

และมันก็เหมือนกับมีใครสักคนมาตะโกนถามฉันด้วยประโยคข้างบนนั่นเลยจริงๆ เมื่อสายตาของฉันไปประสานกับเพื่อนผู้ชายคนเดิมเข้า เขากำลังเลิกคิ้วมองฉันอย่างเย็นชา

เธอไม่เข้าใจที่ฉันพูดหรือไง

“…”

เสียเวลาเปล่าน่า

สีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ ทำให้ฉันได้แต่ยืนเงียบไปอย่างจนด้วยคำพูด ในหัวว่างเปล่าไปหมดเหมือนเรียงลำดับความสำคัญไม่ถูก จนกระทั่งเห็นผู้ชายตรงหน้าถอนหายใจออกมาเหมือนรู้สึกเสียเวลา ก่อนจะหันหลังให้กับฉันเหมือนได้รับคำตอบเรียบร้อยแล้ว

ตามใจเธอแล้วกัน

ในตอนนั้นเองที่ฉันตระหนักได้ว่าควรจะเรียกอีกฝ่ายด้วยชื่อจริงๆ ของเขาสักที

ทิม!” ฉันเปล่งเสียงออกมาโดยทิ้งสัมภาระของลีโอไว้ข้างหลัง ในขณะที่กำลังรีบเดินไปหาคนตัวสูงด้วยความไม่สบายใจที่มีอยู่เต็มอก ถึงเราสองคนจะไม่เคยคุยกันก็เถอะ แต่จากการสังเกตในฐานะหัวหน้าห้องของฉัน ทิมเป็นคนเอาการเอางานคนหนึ่งชนิดที่สามารถเป็นน้ำพักน้ำแรงให้กับเพื่อนในกลุ่มได้เลย ทำให้ฉันเชื่อว่าเขาคงมีเหตุผลมากพอที่บอกให้ฉันทำแบบนั้น ทำไมนายถึงมั่นใจว่าลีโอจะไม่กลับมาล่ะ

“…”

นายรู้อะไรมาเหรอ

เหอะ ทิมแค่นหัวเราะ จากนั้นก็เสยผมขึ้นไปลวกๆ ด้วยสีหน้าปั้นยากจนฉันนึกว่าเขาจะไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟังแล้วซะอีก ถ้าหากเขาไม่หันหน้ากลับมาสบตาฉันตรงๆ ซะก่อน เธออยากรู้แค่ไหนล่ะ

ก็…” ฉันเว้นวรรค แค่ทำให้ฉันตัดสินใจได้ว่าควรจะอยู่รอลีโอต่อดีมั้ยก็พอล่ะมั้งนะ?

โอเค เขาว่าอย่างไม่มีทางเลือก ค่อยๆ หย่อนกระเป๋านักเรียนลงมาจากไหล่ในท่าสบายพร้อมกับยืนพักขา เมื่อปีก่อนก็เคยเกิดเรื่องคล้ายๆ แบบนี้ หายไปแต่ตัว ทิ้งไว้แค่ข้าวของ มันไม่มีเพื่อนน่ะนะ หัวหน้าห้องก็ไม่ได้กระตือรือร้น (จุ้นจ้าน) แบบเธอ ก็เลยไม่มีใครมายืนรอ จะมีก็แต่ภารโรงที่เอาของของมันไปฝากไว้ และสุดท้ายหลังจากนั้น มันก็ไม่มาเรียนอีกเลยหลายวัน

เพราะแบบนี้นายถึงไม่ให้ฉันรอเขา เพราะเขาจะหายไปอีกหลายวันงี้เหรอ

เปล่า

อ้าว…”

เพราะมันจะกลับมาเองต่างหาก สายตาของคนตรงหน้าจ้องมองมายังฉันอย่างจริงจัง มากซะจนถึงแม้เขาจะหันหน้าหนีไปมองทางอื่นเหมือนหมดเรื่องคุยแล้ว ก็ยังไม่อาจทำให้ฉันปล่อยผ่านไปได้ แค่นั้นล่ะ

เขาหายไปไหนมา ฉันถาม

แต่เขากลับยักไหล่แทนคำตอบ

ไม่มีใครติดต่อหรือตามเขามาเรียนเลยเหรอ

ไม่มี

อาจารย์?

มันก็ไม่ได้หายไปไหนนานนี่…” จู่ๆ ทิมก็ชักสีหน้าเหมือนรู้สึกรำคาญ ก่อนจะเอ่ยตัดบทฉันด้วยสายตาขวางๆ ไปตามแรงเหวี่ยงที่กำลังใช้ยกกระเป๋านักเรียนขึ้นมาพาดไว้บนไหล่กว้าง เธอก็ไม่ต้องเดือดร้อนไป เดี๋ยวสักสองสามวันมันก็กลับมาเอง

หากแต่คำแนะนำของเขาไม่ได้อยู่ในหัวฉันเลยด้วยซ้ำ

เธอกำลังทำอะไร

“…” ฉันไม่ตอบเขา

ในเมื่อความสนใจของฉันทั้งหมด มันไปอยู่กับคำถามที่ว่า เขาหายไปไหนมา ซึ่งไม่ได้รับคำตอบนั่นซะแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังง่วนอยู่กับการหยิบมือถือของลีโอมาเปิด โชคดีที่เขาไม่ได้ล็อกมือถือเอาไว้ และมันก็โชคร้ายในเวลาเดียวกันที่ฉันพบว่ารายชื่อในนั้นไม่มีเบอร์ติดต่อของใครอยู่เลย

บ้าเอ๊ย

ถ้าแค่กลับบ้านไปเฉยๆ ทำไมเขาต้องทิ้งของไว้แบบนี้ด้วย ไม่เข้าใจสักนิด

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ฉันรู้สึกหงุดหงิดกับการที่ทุกอย่างไม่เป็นดั่งใจ จนอดรู้สึกแปลกใจตัวเองไม่ได้ที่กำลังลนลานแทบเป็นแทบตายกับการหายตัวไปของเขา ทั้งที่เอาเข้าจริงฉันก็คงจะไม่เดือดร้อนอะไรเท่าไหร่อย่างที่ทิมว่านั่นแหละ ถ้าหากเขาจะหายหน้าไปจากโต๊ะข้างๆ ฉันสักสองสามวัน

ฮัลโหล

รู้แต่ว่ามันกวนใจฉัน

วันนี้ฉันกลับด้วยไม่ได้อีกแล้วนะหมอก

[หืม? โอเค]

นี่มันทำให้ฉันนึกถึงวันแรกที่เราสองคนได้เจอกัน

[ปัญหาเดิมเหรอ]

คนเดิมด้วย

แต่คราวนี้มันต่างออกไปจากเดิมนิดหน่อย

เพราะฉันกำลังจะไปตามเขาด้วยความสมัครใจของฉันเอง

  






ฉันเดินทางมาถึงห้องเช่าของลีโอในเวลาต่อมาโดยใช้เวลาน้อยกว่าครั้งก่อนมากเนื่องจากไม่ต้องวิ่งวุ่นหัวหมุนไปกับตรอกซอกซอยที่วกวน แต่ก็ต้องเหนื่อยกับการตะกายบันไดขึ้นมาจนเกือบถึงชั้นสูงสุดแทน เพื่อมายืนหายใจหอบแฮกๆ ต่อหน้าบานประตูที่เพิ่งจะสังเกตว่ามันดูเล็กไปถนัดตา เมื่อเทียบกับส่วนสูงของอีกฝ่าย แล้วก็เลิกพูดถึงขนาดข้างในไปได้เลย มันต้องเล็กจนฉันอยากร้องไห้แน่ๆ

ติ๊งหน่อง~

กดกริ่งต่อไป

หัวใจเต้นโครมครามอย่างตื่นเต้น

ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่ได้แค่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจเฉิบอยู่เฉยๆ ในห้องนั่น แถมยังลืมเก็บสัมภาระส่วนตัวกลับมาด้วย ไม่งั้นฉันผู้ต้องแบกทั้งกระเป๋านักเรียนของเขาทั้งอะไรต่อมิอะไรมาให้ คงต้องกลับไปทบทวนถึงความเป็นห่วงไม่เข้าเรื่องซึ่งมากเกินไปของตัวเองใหม่

ติ๊งหน่อง~

แต่ความจริงก็คือ ฉันกดกริ่งรอเขามาได้สักพักแล้ว

เมื่อยไปหมดแล้วแท้ๆ แต่เขาก็ยังไม่มาเปิดประตูให้แต่อย่างใด

พยายามมองลอดหน้าต่างลูกกรงเข้าไปผ่านผ้าม่านทึบแสง แต่ก็ต้องถอนหายใจออกมาเพราะมองไม่เห็นอะไร 

หรือว่าเขาจะยังไม่กลับมางั้นเหรอ?

นี่คือความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวที่ฉันพอจะนึกออก

ลีโอไม่ได้อยู่ที่นี่

ฉันถอนหายใจออกมาอีกครั้ง พูดเลยว่าถ้าเกิดคำกล่าวที่ว่าอายุขัยของคนเราจะสั้นลง นับตามจำนวนครั้งที่ถอนหายใจเป็นความจริงล่ะก็ ฉันคงจะตายในวันพรุ่งนี้ไปแล้วล่ะ ว่าแต่แล้วฉันควรจะทำยังไงต่อกับกระเป๋านักเรียนและมือถือของเขาที่อุตส่าห์แบกมาด้วยดี เอาไปฝากป้าผู้ให้เช่าที่นั่งเฝ้าตึกอยู่ข้างล่างจะไหวมั้ยนะ

เหม่อมองสีท้องฟ้าซึ่งถูกย้อมเป็นสีส้มแดง

มีเสี้ยววินาทีหนึ่งที่ฉันรู้สึกเฉลียวใจว่าน่าจะเชื่อคำพูดของทิมตั้งแต่แรก

ทุ่มสุดตัวไปเพื่ออะไร

โอ๊ะ! หนูจ๊ะ

แต่ฉันก็หันหลังให้กับความคิดนั้น

สายตาของฉันค่อยๆ หันไปมองทิวทัศน์รอบข้าง มันบอกให้ฉันรู้ว่าตัวเองมาไกลเกินกว่าจะถอยหลังกลับ 

เพราะแบบนั้น เมื่อสองเท้าก้าวลงบันไดมา ฉันก็เดินเข้าไปหาป้าผู้ให้เช่าเพื่อถามถึงลีโอแทนที่จะแค่ฝากข้าวของของเขาไว้เฉยๆ แล้วออกไปจากที่แห่งนี้ หากแต่ผู้สูงวัยกลับทำตาโตเหมือนจำได้ ก่อนจะเอ่ยทักฉันเร็วกว่าที่ฉันจะอ้าปากถามซะอีก

มาหาเพื่อนเหรอหนู

ฉันพยักหน้าตอบกลับไปงงๆ

เขาไม่อยู่หรอก เย็นๆ ดึกๆ เนี่ยเด็กนั่นมักจะไปเดินเล่นอยู่แถวๆ ย่าน X ที่มีวัยรุ่นเยอะๆ น่ะ ว่าพลางชี้นิ้วไปยังถนนคนเดินที่รายล้อมไปด้วยตึกสูงๆ ของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ฉันจึงมองตามไป แล้วก็ต้องกะพริบตาถี่ให้กับเส้นทางแปลกใหม่ตรงนั้นที่ฉันไม่เคยเข้าไปเฉียดใกล้มาก่อน

จนอดลังเลไม่ได้

แต่ในเมื่อตัดสินใจไปแล้ว จึงได้แต่ภาวนาว่าคนที่ป้าแกกำลังพูดถึง จะเป็นผู้ชายคนเดียวกับที่ฉันกำลังตามหาอยู่

ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ฉันผงกหัวให้อีกฝ่ายลวกๆ ตามด้วยขอตัวออกไปตามหาเจ้าตัวตามคำบอก โดยใช้เวลาไม่นาน ฉันก็มาถึงจุดหมายซะแล้ว จนน่าตกใจว่าจำเป็นต้องรีบร้อนขนาดไหนถึงจะสามารถเดินมายืนอยู่ตรงนี้ภายในเวลาแค่ห้านาทีได้

แฮ่ก แฮ่ก

และเสียงหอบของฉันก็ตอบคำถามทุกอย่าง

#ทรุดแป๊บ

มันเหนื่อยมากจริงๆ นะ ฮือออ

ฉันเกาะผนังแผ่นกระจกของห้างสรรพสินค้าใกล้ตัวไว้อย่างต้องการแหล่งพักพิง ตัดสินใจรอให้ร่างกายฟื้นฟูสักพัก ระหว่างกวาดสายตาไปเรื่อยๆ เพื่อซึมซับบรรยากาศโดยรอบไปพลางๆ จนแทบจะลืมจุดประสงค์ของการมาที่นี่แล้วกลั้นหายใจให้กับความน่าตื่นตาตื่นใจของภาพตรงหน้าอยู่หลายครั้ง

แตกต่างจากที่ที่ฉันเคยไปอย่างสิ้นเชิง

ในเมื่อที่นี่คือสรวงสวรรค์สำหรับนักเที่ยวกลางคืนโดยเฉพาะ ท่ามกลางตึกสูงประดับไฟด้วยแผ่นป้ายโฆษณาขนาดใหญ่หลายตึก สับหว่างกับร้านค้าขายของจุกจิกทำให้มือช็อปปิ้งพลาดท่าเอาได้ง่ายๆ มีกลุ่มเด็กวัยรุ่นคลาคล่ำอยู่เต็มถนนสายใหญ่ซึ่งกำลังเดินขวักไขว่ผ่านไปมาอย่างมีชีวิตชีวา ในเสื้อผ้าแฟชั่นน่าหลงใหล ราวกับว่าฉันในชุดนักเรียนพร้อมกับกระเป๋านักเรียนสองใบนั้นอยู่คนละโลกกับพวกเขา

ลีโอเองก็มาเที่ยวที่นี่บ่อยงั้นเหรอ

สีหน้าใสซื่อ เอาแต่เล่นเกมและนอน ทำให้ฉันนึกไม่ออกเลยว่าเขาจะมาปรากฏตัวอยู่แถวนี้ได้ยังไง

ต้องรีบตามหาแล้ว!

ตึก ตึก ตึก ตึก

ตึก ตึก ตึก ตึก

(เสียงวิ่งไปมา)

กึก!

แล้วฉันก็หยุดนิ่ง

ถ้าหากลีโอเป็นแรงขับเคลื่อนเดียวที่ทำให้ฉันวิ่งไปมาบนถนนคนเดินโดยไร้จุดหมายปลายทางอย่างกับคนโง่ ความเหนื่อยล้าก็เป็นแรงต้านทานเดียวที่ทำให้ฉันเบรกความเคลื่อนไหวมายืนหายใจหอบ และกว่าจะรู้ตัวว่าการพลิกแผ่นดินหาผู้ชายตัวคนเดียวในฝูงชนจำนวนมากคือเรื่องยากยิ่งกว่าการงมเข็มในมหาสมุทร ท้องฟ้ายามเย็นก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับมีใครสักคนเทน้ำหมึกลงไปทั่วทั้งกระดาษซะแล้ว

มือถือของฉันเต็มไปด้วยมิสคอลจากทางบ้านมากมายโดยไม่ทันรู้ตัว

นี่มันเลยเถิดเกินไปกว่าที่ฉันคาดการณ์เอาไว้

ในตอนนั้นเองที่ฉันยอมถอดใจ

ยูเหรอ

แต่ทว่า

เธอมาทำอะไรที่นี่

เสียงทุ้มก็ดังขึ้นมา

คำถามจากผู้ชายที่ฉันตามหาที่จู่ๆ ก็มาปรากฏตัวตรงหน้าซะก่อน

ลีโอ…”

เนื่องจากเขาไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบนักเรียนเหมือนกับฉัน แต่อยู่ในชุดแฟชั่นแบบเสื้อยืดแขนยาวสีดำสกรีนลายเท่ๆ กางเกงยีนส์ขาดๆ ขายาว รองเท้าผ้าใบหุ้มส้น แล้วก็สวมหมวกแก็ปสีดำเข้าคู่กันหนึ่งใบ จึงทำให้ฉันเรียกชื่อเขาออกไปอย่างไม่มีความมั่นใจสักนิด

และเชื่อเถอะว่าลีโอก็กำลังเลิกคิ้วมองฉันอย่างประหลาดใจสุดๆ เหมือนกัน

สายตาเรียบเฉยของเขาเหมือนกำลังตั้งคำถาม

เอ่อ…” แต่ฉันกลับพูดอะไรไม่ออก

นายลืมของไว้น่ะ

นายหายไปไหนมา

ทำไมจู่ๆ ถึงหายไป

มันน่าตลกที่ถึงแม้ในหัวฉันจะเต็มไปด้วยความอยากรู้ความสงสัยมากมาย

ทั้งที่กระเป๋านักเรียนกับมือถือของเขาก็อยู่ในมือ

ทั้งที่เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้วแท้ๆ

แต่ราวกับคำถามทั้งหมดนั่นได้จางหายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อฉันได้เงยหน้าขึ้นไปเห็นนัยน์ตาคู่สวยที่ดูให้ความรู้สึกไม่คุ้นเคยของอีกฝ่าย ลีโอในตอนนี้ทำให้หัวสมองของฉันขาวโพลนไปหมดเลยจริงๆ อ่าไม่รู้สิ แต่เขาดูไม่เหมือนลีโอในเวลาปกติเอาซะเลย

เฮ้ย! พวกกูไม่ได้ว่างทั้งวันนะเว้ย

จนกระทั่งเสียงโหวกเหวกโวยวายได้กระชากความสนใจของฉันไปจากเขา

จากผู้ชายท่าทางเอาเรื่องสองคน คนหนึ่งคาบบุหรี่ไว้คาปาก ตัวใหญ่ มีรอยสักเต็มแขนโตๆ ส่วนอีกคนก็กำลังพ่นเขม่าควันออกมาจึงทำให้ฉันมองไม่เห็นใบหน้า รู้แต่ว่ามือของหมอนั่นกำลังคีบบุหรี่ไว้อยู่ และทันทีที่หมอกสีเทาทุเลาลง ฉันก็พบว่าหมอนั่นกำลังมองฉันเหมือนประเมินราคาสินค้า ยอมรับว่ารู้สึกหงุดหงิดอยู่เหมือนกัน

แต่อะไรก็ไม่น่าหงุดหงิดเท่า

ผู้หญิงโรงเรียนแกนี่หว่าลีโอ

พวกเขารู้จักคนตรงหน้าฉัน

พวกเขาเป็นอะไรกับลีโอ

เพื่อน?

ญาติ?

แฟนแกเหรอทันใดนั้น จู่ๆ เสียงแหบแห้งที่เอ่ยถามพร้อมกับมือสากๆ ที่ขยับเข้ามาใกล้พวงแก้มของฉันด้วยความเร็วซะจนไม่ทันปัดออก ก็ทำให้ฉันต้องหยุดความคิดฟุ้งซ่านไว้ แล้วเผลอกรี๊ดออกมาอย่างตกใจถ้าไม่ใช่กูขอนะ อุตส่าห์มาถึงที่ทั้งที

กร็อบ

โอ๊ย!”

อย่ามายุ่ง

“!?

หากแต่ความเร็วที่ยิ่งกว่าการกระทำเมื่อครู่ก็คือน้ำเสียงเย็นเยียบกับแววตาน่ากลัวของลีโอ ซึ่งกำลังใช้ฝ่ามือแข็งแกร่งของเขารั้งข้อมือของหมอนั่นไว้ แล้วก็หักไปข้างหลังทั้งอย่างนั้นจนคนถูกกระทำเบ้หน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด

ไอ้บ้า ปล่อย! เจ็บนะโว้ย

เนิ่นนานกว่าเขาจะยอมปล่อยตามคำขอร้อง อีกฝ่ายจึงรีบถอยหลังกรูดไปสบถพึมพำกับเพื่อนอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ในขณะที่ผู้ชายตรงหน้าฉันยังกำลังมองมือตัวเองนิ่ง ก่อนจะกำไว้แน่น สายตาของเขาค่อยๆ ผ่อนคลายลงตามแรงบีบที่เค้นฝ่ามือ มันจึงเป็นอีกครั้งที่ทำให้ฉันเรียกชื่อเขาออกไปอย่างไม่มั่นใจ

ลีโอ?

เธอมาหาผมเหรอ

และมันก็เป็นเวลาแค่ชั่วพริบตาที่เขาปรับสีหน้าให้ดูไร้เดียงสาเหมือนเช่นเคยแล้วทำตาโตเหมือนเพิ่งสังเกตเห็น

กระเป๋ากับมือถือของผมสินะ ขอบใจมากนะยู เขายิ้มให้ฉัน ก่อนจะก้มหน้าไปคว้าสิ่งของในมือฉันไปถือไว้เอง

มือของฉันเบาโหวงขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

ไม่ใช่เพราะภาระของตัวเองเสร็จสิ้นแล้ว

แต่เพราะความรู้สึกดังกล่าวมันเกิดขึ้น เมื่อแพขนตายาวของเขาดูเหมือนกำลังซ่อนรอยยิ้มที่เพิ่งจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มลำบากใจไว้จนฉันเกือบจะมองไม่ออก

ทำไมถึงยิ้มแบบนั้นล่ะ

เธอเองก็กลับบ้านไปได้แล้ว

คำพูดของเขา

แผ่นหลังกว้างของเขา

ลีโอที่เพิ่งจะพูดไล่ฉันพร้อมกับหันหลังมาให้ ก่อนจะก้าวเท้าไปรวมกลุ่มกับผู้ชายท่าทางอันตรายเหล่านั้นแล้วพากันเดินจากไปยังที่ที่ฉันไม่อาจเอื้อมไปถึง ทำให้ฉันไม่สามารถปล่อยผ่านความรู้สึกเป็นห่วงไม่เข้าท่าไปได้จริงๆ สักที ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองคิดจะทำอะไร

นายจะไปไหนเหรอ?!”

“!!? รู้แต่ว่าฉันโพล่งถามออกไป จากนั้นก็วิ่งเข้าไปหาเขาแล้วลากคนตัวโตออกมาจากฝูงชนโดยมุ่งหน้าไปยังหน้าร้านสักแห่งอย่างง่ายดายเพราะอีกฝ่ายไม่ขัดขืนเท่านั้น กว่าจะรู้ตัวอีกที เราสองคนก็กำลังยืนอยู่ด้วยกันเพียงลำพังซะแล้ว

หัวใจเต้นตึกตักอย่างตื่นรู้ทันทีที่ตระหนักได้ว่าทำอะไรลงไป

แต่อย่างน้อย มันก็ยังดีกว่าทิ้งให้อีกฝ่ายถลำลึกไปกับคนพวกนั้น

พวกเขาดูน่ากลัว นายอย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลยนะ รีบอธิบายอย่างจริงใจ เมื่อเห็นคนถูกลากมาอย่างไม่เต็มใจเลิกคิ้วใส่ฉันเหมือนไม่เข้าใจสถานการณ์

แล้วเธอ…” เขาเงียบไป ไม่กลัวผมเหรอ

และบางที คนที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์อาจจะเป็นฉันเอง

เพียงแค่ก้าวเดียว ลีโอก็ประชิดตัวฉันได้ทันทีชนิดที่แทบจะกลืนกินใบหน้าของฉันให้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา สายตาของเขาจริงจังมากกว่าทุกทีทำให้ฉันตกใจ และพยายามขืนตัวขยับออก แต่เขาก็กดไหล่ฉันไว้ข้างหนึ่ง ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งของเขาวืดผ่านตัวฉันไปทาบไว้กับกำแพงเหมือนกักกันไม่ให้ฉันหนี ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ราวกับเพื่อพิสูจน์ว่าถ้าหากเขาคิดจะทำร้ายฉัน มันคงจะง่ายนิดเดียว

หัวใจเต้นโครมครามอีกครั้ง

นี่ฉันทำให้เขาโกรธหรือเปล่า

ฉันขอโทษ…” คำกล่าวของฉันทำให้เขาผ่อนแรงที่กดไหล่ฉันอยู่ลง แต่ไม่ได้เขยิบใบหน้าห่างออกไป

เขายังคงจ้องมองฉันในระยะชิดใกล้อยู่อย่างนั้น

ฉันกัดปากระหว่างหาถ้อยคำมาเรียบเรียงเรื่องราว เล่าไปมันอาจจะทำให้เขาอาจจะโกรธมากกว่าเดิมก็ได้ กับการเข้ามายุ่งวุ่นวายของฉัน แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังอยากจะทำให้เขาได้เข้าใจในส่วนของฉันบ้างสักนิดก็ยังดี นายรู้มั้ยว่าวันนี้นายทำตัวแปลกไป ตอนกลางวันน่ะ จำได้มั้ย

อือฮึเขาครางตอบเบาๆ

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งใจแล้วจู่ๆ นายก็หายตัวไปเลยทั้งวัน แถมยังทิ้งข้าวของไว้ด้วย ปกตินายติดมือถือจะตาย มันแปลกมากเลยใช่มั้ยล่ะ ฉันก็เลยอุตส่าห์รอนายจนถึงเย็นเผื่อว่านายจะกลับมาติวตามนัดอะไรทำนองนั้น แต่นายก็ไม่กลับมาอีก

“…” เขาขมวดคิ้วนึกตาม แล้วก็อมยิ้มบางๆ

จนเพื่อนในห้องคนหนึ่งบอกว่านายจะไม่มาเรียนอีกหลายวันเหมือนกับครั้งก่อน ฉันถึงได้ตัดสินใจมาตามหานายนี่ไง กระเป๋านักเรียน กระเป๋าตังค์ มือถือ มันมีค่ามากเลยรู้มั้ยเขาพยักหน้ายิ้มๆ ให้ตายสิ ฉันจริงจังนะ แต่พอฉันไปถึงหอพักนาย นายก็ไม่อยู่อีกละ จนสุดท้ายป้าข้างล่างตึกถึงบอกให้ฉันมาตามหานายที่นี่ ฉันก็เลยมาอยู่ตรงนี้นี่แหละ ว่าแต่สรุปนายหายไปทำอะไรกันแน่ แค่หนีเที่ยวเองเหรอ แถมยังอยู่กับพวกคนอันตรายนั่นด้วย

ไม่ต้องสนใจผมก็ได้มั้ง

แต่นายเป็นเพื่อนฉันนี่!”

เขาทำหน้าเหวอทันที ก่อนจะผละตัวออกไปหัวเราะแห้งๆ เหมือนเหนื่อยใจ

ฉันขมวดคิ้วให้กับท่าทางของเขา

แต่เขาก็แค่ส่งยิ้มบางๆ ให้ฉัน

ยอมแพ้เลยเขาพึมพำ ผมทำตัวแบบนี้แล้วทำไมถึงยังสนใจผมอยู่อีก

“…”

แต่ผมก็ดีใจนะที่เธอมาตามหา

“…”

ไม่เข้าใจตัวเองชะมัด เป็นบ้าอะไรวะ (สบถ)

“…” #งงแป๊บ

นี่ยู

หือ?ชื่อของฉันที่ถูกเปล่งออกมาอย่างกะทันหันจากเรียวปากได้รูปของอีกฝ่ายซึ่งกำลังเหม่อมองท้องฟ้าอันมืดมิด ทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาดูเคร่งขรึมต่างออกไปนิดหน่อย ลีโอตรงหน้าฉันกำลังเอาสองมือซุกเข้ากระเป๋า สายตาของเขาราวกับล่องลอยไปตามสายลมที่พัดเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนจนปลิวไสว

ที่เพื่อนคนอื่นเค้าเข้าใจว่าผมเรียกร้องความสนใจ มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นทั้งหมดหรอกนะ

“…”

พ่อแม่ของผมเอาแต่ยุ่ง จนผมไม่รู้จะทำยังไงก็เลยมักจะเรียกร้องความสนใจมาตั้งแต่เด็กๆ แต่พอโตขึ้นก็รู้ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป ถึงได้หนีความน้อยใจมาหมกมุ่นกับสิ่งอื่นแทน จะว่าแก้ตัวก็ได้ แต่ว่าผมติดเกมเพราะเหตุผลนี้จริงๆ นะ

“…” อย่างนั้นเองเหรอ

แต่เพราะเรียกร้องความสนใจนานเกินไป มันก็เลยติดเป็นนิสัยไปแล้ว อาจจะเหมารวมว่าที่ย้ายมาอยู่คนเดียวในห้องเช่าแคบๆ เพราะอยากให้พ่อแม่สนใจก็ได้ และที่ไม่ใส่ใจการเรียนในบางวิชาก็เพราะอยากให้อาจารย์สนใจก็ได้น้ำเสียงของเขาฟังดูเหงาซะจนทำให้ฉันเผลอตกอยู่ในภวังค์นานไปวูบหนึ่ง

จนกระทั่งรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังสบตาฉัน

และตอนนี้ผมก็อยากให้เธอสนใจผม

“…”

เหมือนกับที่เธอกำลังทำอยู่นี่ไงล่ะยู

นัยน์ตาสีดำของเขาสะกดฉันไว้

ราวกับเวลาได้หยุดเดินไปชั่วขณะ พร้อมกับคลื่นลมอีกระลอกใหญ่ซึ่งพัดผ่านไป

ฉันก็พบว่ามันได้พัดเอาสติของฉันไปด้วย



 







สวัสดีปีใหม่ค่ะทุกคนนน 2019 แล้วขอให้เป็นปีที่ดีนะคะ
เปิดมาปุ๊บ แฟนคลับกับเม้นเพิ่ม ดีใจและตกใจเลยเด้อ ฮ่าๆๆ
ตอนหน้าเป็นตอนพิเศษเล็กๆ นะคะ เล็กน้อยขมุบขมิบ

ถ้าชอบ อยากติดตามต่อก็กด Like แฟนเพจที่หน้านิยายหลัก
และกดเป็นแฟนพันธ์แท้ที่นี่ได้เลย >O<


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #5 bii_ (@Sitasitaknow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:07
    สติหลุดลอยตามยูไป ได้เจอลีโออีกมุมละ
    #5
    2
    • #5-1 Baby Boo. (@mukdarat1994) (จากตอนที่ 8)
      3 มกราคม 2562 / 12:51
      เจอแต่มุมผีๆ มานานเนอะ 5555555+
      #5-1