Invisible Boy Next to Me ❀ ปิ๊งรักข้างหัวใจ นายตัวดี

ตอนที่ 3 : N : Neighbour

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 พ.ย. 61


2


N : Neighbour


 


ชีวิตในโรงเรียนของฉันที่นั่งคนเดียวมาตลอด เนื่องจากเพื่อนข้างโต๊ะไม่มาเรียนสองอาทิตย์ ยอมรับว่ารู้สึกเงียบเหงาอยู่เหมือนกัน แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผู้ชายที่ชื่อว่า ลีโอซึ่งหายป่วยแล้วนั้น


งึมงำ พึมพำ งึมงำ พึมพำ


ตอนนี้ เขามาเรียนแล้วล่ะ~


 


หวัดดีจ้าลีโอ!” ฉันเอ่ยทักอย่างกระตือรือร้นพลางวิ่งเข้าไปหา หลังจากที่เห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาในรั้วโรงเรียนด้วยรูปลักษณ์ที่ดูแปลกตา และพบว่าเขาตัวสูงโปร่งกว่าที่ฉันคิด ซึ่งคงไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่สังเกตเห็น ก็ดูซี่ ผู้หญิงบางคนถึงกับต้องแหวกทางให้เขาเดินผ่านไปง่ายๆ แถมยังคล้อยหลังมองตามด้วยสายตาวิ้งวับเลยเชียวนะ คงเพราะอย่างน้อยเขาก็ใส่ชุดนักเรียนที่พอดีกับตัว ไม่ใช่ผ้านวมผืนหนาจนดูไม่ออกว่ามีรูปร่างแบบไหนเหมือนกับเมื่อวาน


ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นตั้งเยอะ


ไม่สิ หล่อไม่ใช่เล่นเลยนะเรา ต่างหากล่ะ


หากแต่ใบหน้ากึ่งหลับกึ่งตื่นเหมือนยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับโลกกว้างกับท่าเดินสับขาดุ่มๆ จนแทบจะชนฉันเข้าให้แล้ว ถ้าหากไม่เบี่ยงตัวหลบไปซะก่อน ก็ทำให้ฉันรู้สึกอยากจะลบคำชมบรรทัดข้างบนไปทันที อะไรกัน? เพิ่งเจอกันเมื่อวานนี้แท้ๆ จะทักทายกันหน่อยไม่ได้หรือไงหา!? อย่างน้อยถึงแม้ฉันจะดูไร้ตัวตนนิดๆ ก็เถอะ แต่ถ้าเป็นเรื่องใช้งานล่ะก็ ฉันฮอตมากเลยนะเฟ้ย ชิ สนใจกันหน่อยสิยะ


อะไรของเขากันนะ


ฉันได้แต่มองตามแผ่นหลังที่ดูสมกับเป็นผู้ชายนั้นไปอย่างไม่เข้าใจ ในระหว่างที่กำลังสองจิตสองใจอยู่ว่าควรจะตามเขาไปดีมั้ย ฉันก็เพิ่งจะรู้ว่าตัวเองได้สะกดรอยตามเขาไปแล้วนี่หว่า อย่างกับสตอล์กเกอร์เลยแน่ะ และถลำลึกไปจนถึงขั้นรู้ว่าหนทางที่เขากำลังมุ่งหน้าไปนั้นคือตึกเรียนของเด็กม.สี่


เห?


นั่นทำให้ฉันส่ายหัวให้กับข้อสันนิษฐานที่ว่าคนตรงหน้าอาจจะหลงทางทั้งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ในเมื่ออีกฝ่ายอยู่ตั้งม.ห้าแล้ว จนกระทั่งอีกฝ่ายหยุดอยู่กับที่มายืนเคว้งคว้างอยู่ ณ ใจกลางของระเบียงทางเดินนั่นแหละ ฉันก็ถึงกับร้องไห้ออกมาในใจให้กับความหน้ามึนของเขา


ฮือๆ ดีนะเนี่ยที่ตัดสินใจตามมา


นี่!”


ถึงเวลาออกโรงของหัวหน้าห้องผู้ภักดีแล้วล่ะ ด้วยการก้าวเท้าไปข้างหน้าเพื่อประชิดตัวพร้อมกับเหนี่ยวรั้งแขนเสื้อของคนตัวสูงไว้ ก่อนจะพบว่าเขากำลังจ้องมองหน้าจอมือถือที่เปิดแอพที่มีรูปแบบคล้ายๆ กับแผนที่อยู่อย่างตั้งใจ ยิ่งตอกย้ำให้ฉันยิ่งมั่นใจว่าเขากำลังตกที่นั่งลำบากอยู่จริงๆ


นี่นายห้องเรียนของเราอยู่ทางโน้นต่างหากเล่าฉันบอก


แต่เขาไม่ตอบ


ใบหน้าด้านข้างที่จริงจังผิดปกติของเขาราวกับได้ตัดขาดจากโลกภายนอกไปแล้ว


หยิ่งเหรอ หรือไม่ได้ยิน


แงงง เอาไงต่อดีล่ะเนี่ย


เฮ้!” ลองเรียกดูอีกทีดีกว่า


Gotcha!”


แต่ทว่า


พูดเลยว่าฉันงงไปสิบตลบ


ฉันควรจะทำหน้ายังไงดีคะ กับสถานการณ์ที่จู่ๆ เพื่อนร่วมห้องของตัวเองก็ตะโกนออกมาอย่างดีอกดีใจ


ผมจับปิกาจูได้แล้ว!” แถมยังจับมือฉันไว้แล้วเขย่ารัวๆ ด้วยสีหน้าที่เหมือนกับเด็กได้ของเล่นใหม่อีกด้วย โดยไม่สนใจเลยว่าฉันกำลังสับสนแค่ไหนกับความพยายามในการที่กว่าจะเรียบเรียงอะไรต่อมิอะไรที่วุ่นวายอยู่ในหัวให้ออกมาเป็นบทสรุปได้


ฮือออ เล่นเกมอยู่ก็ไม่บ๊อกกก (ว่าแต่เกมนี้คนเค้าเลิกฮิตไปเป็นชาติแล้วไม่ใช่หรือไงฮึ อีตาบ้าเอ๊ย)


ว่าแต่หัวหน้าเดินตามผมมาทำไมเหรอ เห็นตั้งแต่หน้าโรงเรียนแล้ว


นายเห็นด้วยเหรอ


อือ! ก็เล่นทักเสียงดังลั่นซะขนาดนั้นนี่นะ”


เห็นแล้วทำไมเงียบไปล่ะโว้ยยย


หึ…” ไม่รู้ว่าฉันกำลังแสดงสีหน้าแบบไหนอยู่ อีกฝ่ายถึงได้หลุดหัวเราะออกมาแล้วปล่อยมือฉัน น่าสนุกดีจังนะจากนั้นก็ยิ้มแฉ่งเหมือนให้น้ำหนักในคำพูด ก่อนจะเดินไปยังห้องเรียนของเราสองคนในทิศทางที่ถูกต้อง ปล่อยให้ฉันยืนงงอยู่คนเดียวอย่างไม่เข้าใจแม้แต่ประธานของประโยคดังกล่าวด้วยซ้ำ


เขากำลังหมายถึงเกมใช่มั้ย


เขาไม่ได้หมายถึงฉันหรอกเนอะ


รู้สึกเหมือนกำลังถูกเขาปั่นหัวอยู่เลย


กริ๊งงง


หวา~


จนกระทั่งเสียงกริ่งของโรงเรียนดังขึ้น เหมือนดังเพื่อดึงสติฉันให้กลับมาโดยเฉพาะ ฉันจึงรีบวิ่งตามเขาไป


จะมัวแต่มายืนเหม่ออยู่ที่นี่นานกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว


ถ้าหัวหน้าห้องไปสายเองล่ะก็ มันคงจะดูแย่มากแน่ๆ


แต่เมื่อฉันวิ่งหน้าตั้งไปถึงห้องเรียนตัวเอง และพบว่าผู้ชายคนนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าที่นั่งที่เต็มไปด้วยข้าวของสารพัดอย่างจนรกโต๊ะไปหมด ฉันก็ตระหนักได้ว่าอันที่จริงมันมีเรื่องที่แย่มากกว่านั้น


ด้วยความที่ลีโอไม่มาเรียนตั้งหลายวัน ผู้หญิงสองคนที่นั่งข้างหลังฉันก็เลยฝากกระเป๋าใหญ่ๆ กับกองหนังสือไว้บนโต๊ะของเขาเนื่องจากขี้เกียจไปเก็บที่ล็อกเกอร์แต่ก็ไม่อยากให้มันเบียดที่ตัวเอง แล้วฉันก็ลืมมม มาบอกให้พวกเธอเอามันออกไป เพราะเขาจะมาเรียนในวันนี้แล้วไง


แต่ยังไงก็ตาม ทั้งที่เจ้าตัวกำลังยืนอยู่ตรงนี้แท้ๆ พวกเธอก็น่าจะรู้ว่าควรจะทำยังไงไม่ใช่เหรอ


คืองี้แก~


อุ๊ย! ขนาดนั้นเลยเหรอ


นั่งเม้าท์กันเฉย


#เอวังเลยจ้า


จึงเป็นหน้าที่ของหัวหน้าห้อง (อเนกประสงค์) อย่างฉัน


เอ่อ…” โดยการเดินเข้าไปใกล้เด็กใหม่ของห้องแล้วตั้งใจจะอธิบายทั้งหมดเอง และถ้าเสร็จสิ้นไปด้วยดีฉันก็จะบอกให้เจ้าของข้าวของพวกนั้นมายกมันกลับไป จากนั้นก็กลับมานั่งที่กัน นี่คือแผน


หัวหน้าแต่ลีโอกลับพูดออกมาก่อน (ซึ่งมันไม่ได้อยู่ในแผน) เขาขมวดคิ้วให้ฉันพลางเอียงคอมองด้วยหางตาไปยังกองสัมภาระด้วยสีหน้าที่แม้แต่เด็กน้อยยังดูออกเลยว่ากำลังรู้สึกไม่พอใจ (แล้วฉันควรจะแก้เกมยังไง #ไหนแผนสอง) นี่ของหัวหน้าเหรอเขาถาม


ไม่ใช่ฉันรีบตอบทันที นี่ของ…” กำลังชี้


ขวับ!


แต่ทันใดนั้น จู่ๆ ลีโอก็หันหน้ากลับไปทางเดิมเหมือนปฏิเสธที่จะรับฟังคำตอบที่เหลือ ซึ่งฉันไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลยจากแววตามุ่งมั่นของเขาที่ดูท่าว่าจะมีแผนมากกว่าฉันซะอีก แถมยังได้ผลเกินคาดซะด้วย เพราะนอกจากเขาจะสามารถเคลียร์สภาพโต๊ะของตัวเองได้ในเวลาอันสั้นแล้ว


เดี๋ยว! นี่นายจะเอาของของพวกเราไปไหน


เอาคืนมานะเฮ้ย!”


ผู้หญิงสองคนที่นั่งข้างหลังฉันยังรับรู้ถึงการมีตัวตนของเขาได้อย่างทันใจอีกต่างหาก ชนิดที่ถึงกับทำตาโตใส่เขาเหมือนอึ้งในอะไรบางอย่างหลังจากที่มองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มตา แวบหนึ่งที่ฉันเห็นใครคนหนึ่งรีบหยิกแขนอีกคนแล้วอีกคนก็ตีแขนกลับมา แต่มันก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ


ไม่ได้นะ นี่นายจะเอาของของพวกเราไปวางไว้ในกล่องของหายไม่ได้เด็ดขาด!”


หยุดนะ นั่นมันแคท คิดส์ตันกล่องดวงใจฉัน!”


ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก


ในขณะที่ฉันได้แต่ทำท่าปางห้ามญาติแล้วพูดได้เพียงแค่คำว่า


ปล่อยสิเว้ยไอ้ทึ่ม!”


ม่ายน้า แหวนของข้า~


ไม่มีใครได้ยิน


 








คาบโฮมรูม


เอาล่ะจ้ะนักเรียนทุกคน


นี่ฉันต้องเล่าหรือเปล่าว่าความวุ่นวายเมื่อครู่หายไปราวกับเป็นเรื่องโกหกได้ยังไง?


แน่นอนว่าเขาถูกยัยพวกนั้นเขม่นแน่ และไอ้สีหน้าที่เหมือนกับมั่นใจว่าตัวเองทำถูกต้องแล้วของเขาก็แทบจะทำให้ห้องเรียนระเบิดตูมตาม พิงค์กับเอมี่ (ชื่อของพวกเธอ) โมโหมาก จึงเดินไปหยิบข้าวของคืนมาแล้วพอกลับมานั่งที่ปุ๊บก็ถีบเก้าอี้ตรงหน้ารัวๆ ปั๊บจนลีโอที่พยายามอดทนอยู่รำคาญ


จนเขาต้องลุกขึ้นยืน!


กรี๊ดดด จากนั้นอาจารย์ยุวดีก็เข้ามา ทำให้ฉันต้องรีบแก้ไขสถานการณ์ด้วยการพูดว่า นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพเพื่อให้ทุกคนในห้องยืนขึ้นเป็นเพื่อนลีโอแล้วก็กล่าวสวัสดีคุณครู เป็นไงล่ะฮึ ฉันทำหน้าที่หัวหน้าห้องได้ดีงามมากเลยใช่มั้ย เชื่อเถอะว่าฉันพยายามจะเคลียร์สถานการณ์แล้วจริงๆ นะ T^T #จบค่ะ


นี่บรรยากาศดูเป็นกันเองขนาดนี้ อาจารย์ขอเดาว่าทุกคนน่าจะรู้กันแล้วใช่มั้ยจ๊ะว่าห้องของเราเพิ่งจะมีเพื่อนที่หายหน้าไปนานมาเรียน


ค่ะ/ครับ


หนูว่าน่าจะรู้กันไปยันห้องข้างๆ เลยค่ะเพราะเสียงโวยวายของยัยสองคนข้างหลังนี่ดังมาก


ส่วนอาจารย์สาวที่ตกข่าวนั้นก็ยังคงยิ้มหน้าบานอย่างมีความสุขต่อไป ก่อนจะเหลียวตามองมาทางฉันหรือไม่ก็ผู้ชายคนข้างๆ พลางพูดต่อ


ถ้างั้นคาบนี้ อาจารย์ขอให้เขามาแนะนำตัวหน่อยแล้วกัน ได้มั้ยจ๊ะลีโอ ช่วยออกมายืนหน้าห้อง บอกชื่อของตัวเอง แล้วก็เล่าเรื่องของตัวเองให้เพื่อนๆ รู้จักกันสักหน่อย เพราะแต่ละคนที่ต่างก็มาจากห้องอื่นและมาอยู่ร่วมกันในปีนี้ต่างก็ทำความรู้จักกันไปหมดแล้ว


อ่าครับ


ฉันแอบเหลือบมองเขาที่ดูไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด


สิ่งที่ฉันจับได้ว่าเขามีปฏิกิริยาต่อฉากตรงหน้า มีเพียงแค่ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเดินดุ่มๆ ไปยืนเคียงข้างกับอาจารย์คนงามโดยไม่หวั่นไหวด้วยซ้ำ ทั้งที่สายตาของเพื่อนร่วมห้องส่วนใหญ่นั้นกำลังมองไปยังเขาแบบแปลกๆ แท้ๆ ฮือๆ ให้ตายสิ มันดูเป็นการเริ่มต้นที่ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่เลยฉันว่านะ


ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังพยักหน้าให้เขาอย่างเอาใจช่วย


แต่เขาไม่ได้มองฉัน โธ่! (มองใครอยู่เนี่ย)


ผมชื่อลีโอว่าพลางผงกหัวให้กับทุกคน


“…”


ครับ


จบแล้วเรอะ?!!!


แงๆ ฉันขำ แบบว่าอาจารย์ยุวดีถึงกับทำหน้าแหยเหมือนไปไม่ถูกเลยล่ะ~


พูดถึงเรื่องของที่ชอบหรือความสามารถพิเศษด้วยก็ได้นะจ๊ะท่านเบิกตาโตเหมือนพยายามให้เขากระตือรือร้นมากกว่านี้ พร้อมกับป้อนหัวข้อให้อย่างเอาจริงเอาจังแบบไม่ยอมให้เขากลับไปนั่งที่ง่ายๆ ราวกับคาบนี้มีไทม์ไลน์โชว์แค่การแนะนำตัวของเขาเพียงรายการเดียว


ของที่ชอบเหรอลีโอทำหน้านึก เกมล่ะมั้ง


อืมๆ ฉันก็ว่าอย่างนั้น


ส่วนความสามารถพิเศษ…”


เขาเงียบไปแล้ว ทำไมอ่ะ ไม่มีเหรอ


ฉันมองตามจังหวะการกะพริบตาของอีกฝ่ายแบบอดลุ้นตามไปด้วยไม่ได้อย่างรอคอยคำตอบ ไม่ต่างกับเพื่อนในห้องคนอื่นเท่าไหร่นัก


ชิ้งงง~


ชิ้งงง~


โดยเฉพาะผู้หญิงสองคนที่นั่งข้างหลัง


พูดก็พูดเถอะ แต่ถ้าเกิดการสร้างศัตรูได้สองคนหลังจากที่เข้ามาเหยียบในห้องเรียนภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงเนี่ยนับว่าเป็นความสามารถพิเศษล่ะก็ ฉันคิดว่าเขาอาจจะมีความสามารถพิเศษในด้านนี้ก็ได้นะ ฮะๆ


ฉันคิดไปเรื่อยๆ อย่างนึกสนุก หากแต่ไม่ทันคิด


การทำให้คนเกลียดล่ะมั้ง


ว่าเขาจะตอบแบบนั้นออกไปจริงๆ


และไม่รู้ว่ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือยังไงที่จู่ๆ เขาก็ดันเบือนหน้ามาสบตากับฉันเข้าพอดี


สายตาอ่านยาก แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเอาซะได้


เอ๊ะ?! อะไรกันเนี่ย บรรยากาศไม่น่าอภิรมย์แบบนี้


ว่าแต่เราถนัดวิชาอะไรเอ่ย


“…”


โชคดีที่อาจารย์ยุวดีเลือกถามต่อเพื่อผ่อนคลายความกดดัน


และเพราะแบบนั้น ฉันถึงค่อยหายใจทั่วท้องมากขึ้นหน่อย


ทั้งที่ความจริง เขาไม่ได้หมายความถึงฉันแม้แต่นิด แต่ฉันกลับเดือดร้อนไปด้วยซะอย่างนั้น


ไม่เข้าใจเลย


ชอบวิชาอะไร ไม่ชอบวิชาอะไร บอกอาจารย์กับเพื่อนๆ ได้มั้ยจ๊ะ


ลีโอละสายตาจากฉันไปตอบคำถาม


เขายกยิ้มมุมปากน้อยๆ


ไม่มีครับ


อ้าว!” ผู้สูงวัยกว่าทำหน้างงทันที แต่ถึงอย่างนั้น ท่านก็ยังทำท่าเหมือนไม่อยากปล่อยตัวนักเรียนชายข้างตัวไป จึงได้แต่ยิงคำถามไม่หยุดไม่หย่อน ราวกับกำลังจ่อไมค์สัมภาษณ์  เล่าให้เพื่อนๆ ฟังได้มั้ยจ๊ะว่าเราหายไปไหนมา อาจารย์เชื่อว่าทุกคนก็คงอยากรู้ไม่มากก็น้อยล่ะ


ผม…” เขาเว้นวรรค


สีหน้าเอือมระอาของเขาเหมือนกับอยากจะหลุดพ้นไปจากที่นี่เต็มที


ในขณะที่เพื่อนทั้งห้องต่างเงียบกริบอย่างรอลุ้นไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้


ผมป่วย


อ๊า!”


ในขณะที่สีหน้าสุดเหวอของอาจารย์นั้น ทำให้เพื่อนในห้องแอบหัวเราะคิกคัก


ดูเหมือนอาจารย์จะรู้จักลีโอมากขึ้นเยอะเลยล่ะจ้ะ!”


ฮ่าๆๆๆ


ตามด้วยหลุดก๊ากพรืดใหญ่จนได้ เมื่ออาจารย์สาวเผลอประชดคำโตออกมา


กริ๊งงง


ท่ามกลางเสียงกริ่งของโรงเรียนที่ดังขึ้นเพื่อเตือนว่าหมดเวลาแล้ว


เอาล่ะ ขอบใจมาก เราเองก็กลับไปนั่งที่ได้แล้วจ้ะพร้อมกับคำสั่งของอาจารย์สาวตรงหน้าที่ในที่สุดก็ยอมปล่อยเขาให้กลับมานั่งข้างๆ ฉันสักที ฉันก็ถึงกับนั่งเกร็งไปสักพักใหญ่ ได้แต่คิดว่าช่วงเวลากับสิ่งต่างๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้น ทำให้ฉันรู้ว่าคนข้างตัวไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เริ่มต้นจากรูปลักษณ์ของเขาที่ไม่ได้ดูผอมกะหร่อง สวมแว่นสุดเนิร์ดเหมือนในรูปถ่ายสักนิด แต่กลับทักทายฉันด้วยการเอาผ้านวมมาพันตัว (แถมยังมีถุงร้อนมาประกบทั่วทั้งผืน) ก่อนจะหล่นโครมลงมาเผยให้เห็นบ็อกเซอร์ลายทางสุดเซ็กซี่ หลังจากนั้นวันต่อมา เขาก็จงใจเมินฉันเพราะกำลังเล่นเกมโปเกมอนโกที่ตอนนี้ชาวบ้านอันอินสตอว์ออกจากเครื่องไปกันหมดแล้ว แล้วสร้างความเป็นมิตรให้กับเพื่อนร่วมห้อง โดยโยนข้าวของของพวกเธอลงในกล่องของหาย โอเอ็มจี


แปลกจนใช้มาตรฐานใดมาวัดไม่ได้เลย!


หัวหน้า! อาจารย์จะไปแล้วจ้ะ


อ๊ะ?! ค่ะ


ฉันรีบทำตามหน้าที่ตัวเองอย่างลนลาน ตายล่ะ จู่ๆ ทำไมฉันถึงคิดแต่เรื่องของเขาจนลืมบอกทำความเคารพไปได้เนี่ย แปลกชะมัด แปลกทั้งเขา และฉันเลย


อ้อ!” ก่อนที่อาจารย์ยุวดีจะหันหน้ามาพูดฝากฝังเขาไว้กับฉัน โดยไม่ได้ถามความเห็นฉันแม้แต่คำเดียว ถ้าเราตามเนื้อหาไม่ทันก็ถามหัวหน้าได้เลยนะจ๊ะลีโอ ในตอนนั้น ฉันสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างค่ะ คุณริวจิตสัมผัส!


ครับ


ความวุ่นวายยังไงล่ะ


พอให้หลังอาจารย์เท่านั้นแหละ เขาก็หันหน้าไปจดจ่ออยู่กับเกมในมือถือทันที


ตื่อ! ดื๊อออ!


เสียงดังเชียว #เหล่


เขาเองก็คงจะรู้ตัว จึงรีบลดเสียงลงจนเงียบสนิท


ว่าแต่ทำไมฉันถึงไม่เลิกแอบมองเขาสักทีเนี่ย


ใช่ว่าฉันจะแคร์เขาหรอกนะ แต่จะว่าไปนอกจากความแปลกประหลาดในตัวเขาแล้ว สิ่งที่เขาเพิ่งจะตอบออกไปก่อนหน้านี้ มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจยังไงก็ไม่รู้ ราวกับฉันหยุดคิดถึงคำพูดดังกล่าวไม่ได้เลย ที่เขาบอกว่าความสามารถพิเศษคือการทำให้คนเกลียดน่ะนั่นเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่นะ


ก็คนปกติคงไม่มีทางตอบแบบนั้นออกไปแน่ๆ ไม่ใช่หรือไงเล่า แถมพอกลับมานั่งที่แล้วยังเอาแต่เงียบกริบอีกด้วย


เครียดอยู่หรือเปล่าเนี่ย? เฮ้อๆ เหนื่อยใจกับนิสัยคิดแทนคนอื่นซะจริง เป็นห่วงใครเขาไปเรื่อยอยู่ได้ จะว่าไปเขาก็แอบมีสีหน้าตึงๆ อยู่นา


นี่ นายมีตารางเรียนยัง ฉันชวนคุยทั้งที่ยังสงสัยว่าตัวเองกำลังพยายามทำอะไรอยู่ แต่ฉันก็แค่ไม่อยากให้เขาเงียบไปแบบนั้น


“…”


ลีโอ~ อย่าเอาแต่เล่นมือถือสิ ตอบฉันก่อน


“…”


นี่!”


โอ๊ะเขามีการตอบสนองแล้ว!


แล้วเขาก็กำลังหันหน้ามาทางฉัน!


มีโปเกมอนอยู่บนหน้าเธอด้วยล่ะ


พร้อมกับมือถือที่หันมาทางฉันเช่นกัน


สีหน้าของเขาดูกำลังตื่นเต้นกับเกมตรงหน้า แถมยังเอียงคอให้ฉันอย่างไม่รู้สึกรู้สา


นี่นายไม่ได้กำลังเครียดอยู่งั้นเหรอ


“…”


เห็นเงียบๆ เนี่ยไม่ได้กำลังคิดมากอยู่ใช่มั้ย


“…”


นี่!”


“…หา?


 


นับแต่นั้น ฉันก็รับรู้ได้ทันทีว่าชีวิตในโรงเรียนของฉันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป


เพราะถึงแม้ว่าฉันจะเป็นหัวหน้าห้องที่สามารถบริหารจัดการได้ทุกอย่าง


 


Gotcha!”


 


แต่เขาเป็นเพื่อนข้างโต๊ะที่จัดอยู่ในประเภทที่อยู่เหนือการควบคุม






ตอนแรกว่าจะไม่อัพแล้วไม่เห็นมีใครอ่านแต่แวบมาเห็นคนติดตามเพิ่ม 1 คน
เลยอัพเลย ฮ่าๆๆๆ U__U พอดีคอมเสียด้วยเลยไปโหลดมาจากที่เคยเซฟไว้ในเมลล์ เอวัง~
ขอบคุณมากนะคะที่ทำให้รู้ว่ามีคนอ่านแฮะ ดีใจ >3<

ถ้าชอบ อยากติดตามต่อก็กด Like แฟนเพจที่หน้านิยายหลัก
และกดเป็นแฟนพันธ์แท้ที่นี่ได้เลย >O<


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #11 panlinin (@panlinin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:02
    สนุกน้า อัพบ่อยๆเลยนะคะ
    #11
    1
    • #11-1 Baby Boo. (@mukdarat1994) (จากตอนที่ 3)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:05
      ขอบคุณค่าาาาา >3<
      #11-1