Invisible Boy Next to Me ❀ ปิ๊งรักข้างหัวใจ นายตัวดี

ตอนที่ 13 : Y : You

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 ม.ค. 62


บทส่งท้าย

Y : YOU

 

อากาศแจ่มใส มีเมฆเล็กน้อยถึงปานกลาง เป็นไปตามคำพยากรณ์อากาศ

สายลมแห่งความสงบสุขกำลังพลิ้วไหว โบกพัดเข้ามาทางหน้าต่างซึ่งนักเรียนที่เป็นเจ้าของเวรคนใดคนหนึ่งลืมปิดไว้ จนทำให้ผ้าม่านสีจางปลิวสะบัด ราวกับต้อนรับแสงอรุณแรกแย้มของเช้าวันใหม่

ภายในห้องเรียน เอเนืองแน่นไปด้วยเสียงคุยกันอย่างมีชีวิตชีวาเหมือนเช่นเคย

กระดานสีขาวตรงหน้าชั้นเรียนปราศจากอาจารย์ประจำวิชา จึงกลายเป็นช่องทางให้เจ้าของร่างบางใช้ประโยชน์จากมัน เพื่อประชาสัมพันธ์ต่อเพื่อนร่วมห้องถึงกิจกรรมบางอย่าง งานราษฎ์? งานหลวง? หรือเรื่องส่วนตัว? ใบหน้าเล็ก ล้อมกรอบด้วยเส้นผมเงางามอย่างคนมีสุขภาพดี ค่อยๆ เผยรอยยิ้มหวาน หากแต่สายตาของเธอกลับกำลังจ้องมองเหล่าสมาชิกในห้องอย่างมีนัยสำคัญ

ทุกคนมีใครเลี้ยงหมามั้ย~

เรา!”

เราก็เลี้ยง

ยิ้มหวานค่อยๆ ระบายกว้างมากขึ้น เมื่อเห็นว่าเพื่อนๆ ของเธอให้ความร่วมมือ

หลังจากผ่านพ้นสถานการณ์เลวร้าย ซึ่งไม่ต่างอะไรกับมรสุมครั้งใหญ่ไปได้ ยูก็กลับมาเป็นที่รักของเพื่อนร่วมห้องอีกครั้ง

ยัยนั่นจะมาเจรจาการกุศลอะไรอีกแล้วล่ะเนี่ย

น่าๆ! พวกเธอสองคนก็ชอบไปแขวะเค้าจัง พิงค์? เอมี่? ยูไปทำอะไรให้นักหนางั้นเหรอ

ยกเว้นก็แต่โจทก์เก่าขาประจำนั่นล่ะนะ~

หากแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะปล่อยวางคนพวกนั้นไปซะแล้ว เธอแทบจะไม่สนใจเสียงนินทาว่าร้ายนั่นซะด้วยซ้ำ แต่กลับตั้งใจ มุ่งมั่น ทุ่มเท ให้กับหน้าที่หัวหน้าห้องในโค้งสุดท้ายของชีวิตม.ปลายซะมากกว่า

เอ่อถึงแม้บางครั้งจะไม่ค่อยเกี่ยวข้องซะทีเดียวก็เถอะ

คือ จารย์ยุวดีเคยให้เราช่วยรับหมาของเค้าไปเลี้ยงเมื่อต้นเทอมล่ะ

 

ขอโทษนะจ๊ะยู แต่อาจารย์ต้องย้ายไปอยู่คอนโดกะทันหัน แล้วเค้าก็ห้ามเลี้ยงหมา

#เสียงอาจารย์แว่วมาพร้อมกับท่าคุกเข่าพนมมือขอร้อง

โตโต้เป็นเด็กดี เป็นเด็กน่ารัก เค้าจะต้องเข้ากับยูได้เป็นอย่างดีอย่างแน่นอนจ้ะ

#ทุกคนเห็นภาพนิมิตในมโนพร้อมกัน

 

ด้วยเหตุนี้…” ยูเงียบไปหยิบกระดาษรูปที่พิมพ์ภาพสีออกมาอย่างดี แฮ่! มันท้องล่ะ ตั้งสี่ตัว ท้องมาตั้งแต่อยู่กับ จารย์แล้ว แต่ จารย์ท่านไม่ได้บอกง่า เพิ่งคลอดไปเมื่อสองเดือนก่อนเองแล้วเราก็คงเลี้ยงทั้งหมดไม่ไหว เลยอยากจะมาถามว่ามีใครพอจะช่วยรับไปเลี้ยงได้บ้างมั้ย

ชิ้งงง~

ร่างบางถึงกับยิ้มแหยทันที เมื่อเห็นสายตาเบื่อหน่ายของเพื่อนร่วมห้อง

แงงง! มันน่ารักมากเลยน้าเสียงหวานเอ่ยอย่างร้อนรน เต็มไปด้วยท่าทางกระวนกระวาย

เพราะแบบนั้น เหล่าสมาชิกในห้องซึ่งไม่สามารถเพิกเฉยคนตรงหน้าไปได้ในทันที จึงหยอกล้อร่างบางไปตามประสาเพราะกลัวว่าเธอจะน้อยใจไปซะก่อน แต่ถึงอย่างนั้น สุดท้ายก็ยังไม่มีใครเอื้อมมือมาช่วยแบ่งเบาภาระจากเธอได้อย่างจริงจังเลยสักคน

หูววว หมาหน้าตาเหมือนเธอเลยยู

บ้านเราเลี้ยงแมวซะด้วยสิ เสียดายจัง

จู่ๆ ก็แพ้ขนหมาขึ้นมาเลยล่ะ~ คิก

แงงง! แกล้งฉันไปอี๊กกก

บรรยากาศคึกคัก ทั้งดูน่ารัก ทั้งปนขำไปพร้อมกัน

ในตอนนั้น เธอยังไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าของผู้ชายคนหนึ่งที่เอาแต่นอนปุ๋ยโดยฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะ

ลีโอไม่สนใจเหรอ

“…”

หลับอยู่งั้นเหรอ

สำหรับเพื่อนข้างโต๊ะคนปัจจุบันของเธอที่กำลังพยายามอย่างหนัก เพื่อซุกซ่อนรอยยิ้มบางๆ ไว้ภายใต้หน้ากากที่แสร้งทำเป็นไม่สนใจนั้น

 







บ๊อก! บ๊อก! บ๊อก! บ๊อก!

ชู่ววว เบาๆ กันหน่อยซี่~

ค่อนข้างฉุกละหุกไปสักนิด

แต่ท่ามกลางเสียงเห่าหอนอย่างซุกซนไปตามวัยจากลูกหมาตัวน้อยสีครีมทั้งสี่ พร้อมด้วยอาการระริกระรี้วิ่งวนไปรอบๆ เจ้าของคนใหม่อย่างดีใจ โดยไม่สนใจสายจูงแต่ละเส้นว่ามันจะพันแข้งพันขายาวๆ ของเขาไปถึงไหน ก็ทำเอาร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนถอนหายใจออกมาราวกับลงโทษตัวเอง

จนได้

หากแต่มือหนากลับกำสายจูงไว้แน่น

ราวกับยืนยันว่าเขาจะไม่มีทางปล่อยมันไปง่ายๆ อย่างแน่นอน

ในเมื่อรับปากคนตัวเล็กมาแล้ว แถมยังเห็นเธอทำท่าเหมือนเป็นห่วงซะขนาดนั้น

 

เย้! ขอบใจมากเลยจ้ะ ว่าแต่นายจะเอาไปทั้งหมดเลยเหรอ ห้องเช่านายเล็กมากไม่ใช่เหรอ

 

ลีโอยิ้มขำทันที เพียงแค่นึกถึงใบหน้าฉงนตลกๆ ของเธอ เขาก็ถึงกับลืมทุกอย่างในใจ และตัดสินใจทิ้งทิฐิในอดีตไว้ข้างหลัง ก่อนจะเดินทางกลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับลูกหมาตัวน้อยของเธอ ไม่ให้มันต้องอยู่อย่างลำบากเหมือนกับตัวเขาเอง

ใช่แล้ว เบื้องหน้าของเขาก็คือ บ้านซึ่งเขาไม่ได้กลับมานาน

คฤหาสน์หลังใหญ่กว่าสิบไร่ เกินกว่าจะให้คนทั่วไปเรียกบ้านด้วยซ้ำ ให้ความรู้สึกอ้างว้างเหมือนอย่างเคย แต่มันก็เป็นความรู้สึกเก่าๆ ที่ลูกชายคนเดียวในตระกูลอย่างเขาคุ้นเคยดีอยู่แล้ว ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกดังกล่าวมากยิ่งขึ้น ในทุกๆ ย่างก้าวที่กำลังสาวเท้าเข้าไปใกล้ทุกๆ ขณะว่า ถึงแม้จะไม่มีแม้แต่ตารางวาใดที่ห่างไกลจากความดูแล แต่องค์ประกอบในการจัดวางสิ่งของแต่ละชิ้นนั้น ยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิม

คุณลีโอ!” เสียงหนึ่งดังก้องจากห้องโถงขนาดใหญ่

ร่างสูงโปร่งหยุดชะงักไป โดยไม่ลืมตรึงสายจูงไว้ เพื่อไม่ให้เจ้าหมาข้างกายต้องวิ่งหนีอย่างแตกตื่น

บ๊อก! บ๊อก! บ๊อก! บ๊อก!

แต่กลับเห่าให้กับชายหนุ่มในชุดสูททรงภูมิฐานของคนวัยทำงานแทน

หายไปไหนซะตั้งนาน ทำไมไม่กลับมาบ้านบ้างล่ะครับ ท่านประธานเป็นห่วงมากเลยนะครับ

เลขาคนเก่งของพ่อเขาเอง

ลีโอยักไหล่โดยไม่ตอบอะไร

กลายเป็นภาพลักษณ์แสนชินตาสำหรับเขาคนนี้ไปซะแล้ว สำหรับลูกชายของท่านประธานจอมบ้างาน ซึ่งนอกจากฝ่ามือหนาที่กำลังขยับเพื่อการบังคับสายจูงอยู่ ส่วนอื่นๆ ของร่างกายก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมขยับง่ายๆ ใบหน้าเฉื่อยชากับท่าทางไม่แยแสอะไรทั้งสิ้นของอีกฝ่าย ทำให้ชายหนุ่มผู้สูงวัยกว่าได้แต่ยกยิ้มอย่างเอ็นดู

รู้ตัวหรือเปล่านะว่าตามรอยคุณท่านมาไม่มีผิด

ว่าแต่

บ๊อก! บ๊อก! บ๊อก! บ๊อก!

นั่นมัน

ในขณะที่คนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ กำลังขมวดคิ้วไม่เข้าใจกับความคิดของร่างสูงโปร่งตรงหน้า เจ้าตัวก็ผงกหัวลงมาเล็กน้อย ตามด้วยเอ่ยออกมาเสียงเบาราวกับเสียงกระซิบซะก่อน

ผมขอตัว

รีบเดินจากไปพร้อมกับสัตว์เลี้ยงทั้งสี่

ทิ้งสายตาประหลาดใจของเลขาคนเก่งไว้ข้างหลัง

คุณลีโอไม่ชอบหมาไม่ใช่เหรอ

 






การปรากฏตัวอย่างมิได้นัดหมายของลีโอ ทำให้คนในบ้านตื่นตกใจ แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้เขามากไปกว่านั้น ปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งรับลมเย็นๆ อยู่ ณ ใจกลางสนามหญ้าตามสบาย พร้อมกับเจ้าหมาตัวน้อยสี่ขาทั้งหลายที่กำลังวิ่งพล่านไปทั่วราวกับได้ปลดปล่อย โดยมีหัวหน้าพ่อบ้านคนหนึ่งยืนคอยรับฟังคำสั่งอยู่ใกล้ๆ

ไปเอาน้ำมาให้หน่อยได้มั้ย

มาแล้วครับ

ยื่นขวดน้ำขนาดใหญ่ให้

และหลังจากนั้น ชายวัยกลางคนก็ต้องเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เมื่อจู่ๆ คุณชายของเขาก็เปลี่ยนท่ามานั่งยองๆ พลางค้นหาอะไรบางอย่างในถุงผ้าขนาดใหญ่อย่างเอาจริงเอาจัง แถมยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างหาได้ยาก ยิ่งถ้าหากอีกฝ่ายได้ใช้เวลาอยู่ที่นี่ด้วยแล้ว

เพียงแค่หาชามว่างเปล่า

เพื่อเทอาหารกับน้ำลงไปเท่านั้นเอง

รู้สึกแปลกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า กับสายตาอ่อนโยนของคนตรงหน้าซึ่งกำลังทอดมองสิ่งมีชีวิตตัวน้อย

เอ่อว่าแต่คุณลีโออยากให้ลุงไปซื้ออาหารเพิ่มมาให้หรือเปล่า เพราะเท่าที่มีอยู่ น่าจะเพียงพอสำหรับแค่หนึ่งอาทิตย์เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงของผู้ชายตรงหน้า หัวหน้าพ่อบ้านจึงรีบเอ่ยถามอย่างเอาใจ ก่อนจะหันหน้าไปทางซ้ายทีขวาที เพื่อมองหาลูกมือให้เตรียมพร้อมปฏิบัติการไหนจะที่นอน เสื้อผ้า ของเล่น

ไม่ต้องหรอกครับแต่เสียงทุ้มก็ตัดบทกลับมาซะก่อน

เอ่อ…”

ล้มเลิกแผนปฏิบัติการภายใน 0.1234 วินาที

หรือว่าจะใช้อินเทอร์เน็ตส่งเอาสินะครับ

เปล่าสักหน่อย~เขาส่ายหัวยิ้มๆ

ถ้างั้น…”

ผมมีนัดแล้ว

เอ๋?!”

มีนัดกับเพื่อนไปดูของกันวันเสาร์ ตอบอย่างชัดเจน โดยเน้นชัดในแต่ละคำอย่างหนักแน่น จนรู้สึกได้ถึงความภูมิใจในอะไรบางอย่าง พร้อมกับดวงตาเป็นประกายวาววับอย่างมีเลศนัย ทำให้หัวหน้าพ่อบ้านต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจอีกครั้ง

จู่ๆ ก็ดูดีใจขึ้นมาเชียว

ยิ่งไปกว่านั้น

คุณชายของเขา

มีเพื่อน?!

หมับ!

ฝากดูหมาหน่อยนะครับ อ้อ ช่วยตั้งชื่อให้ด้วยล่ะ ผมไปอาบน้ำแป๊บเจ้าของสัตว์เลี้ยงมือใหม่ป้ายแดงตบบ่าชายวัยกลางคนที่กำลังจ้องมองเขาอย่างทึ่งจัดอยู่เต็มแรงอย่างคนขี้แกล้ง จนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยงแล้วรีบตกปากรับคำแทบจะไม่เป็นภาษา

ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้น

เมื่อกี้กับคุณชายจอมเฉื่อยชาของเขา

ตบบ่าของเราด้วย! #ตื้นตันใจ

ตืด ตืด

????~

หืม?

จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของลีโอได้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน

 

Look at the stars

Look how they shine for you

And everything you do

Yeah they were all yellow

มองดูหมู่ดาวนั่นสิ

เห็นมั้ยว่ามันส่องสว่างเพื่อเธออยู่นะ

และทุกๆ สิ่งทุกๆ อย่างที่เธอทำ

มันเป็นประกายเจิดจ้าไปหมด


I swam across
I jumped across for you
Oh what a thing to do

ผมว่ายน้ำข้ามทะเล
ผมกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางเพื่อเธอ
ผมทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้เนอะ
?

It
s true
Look how they shine for you
Look how they shine for you
Look how they shine for
Look how they shine for you
Look how they shine for you
Look how they shine
Look at the stars
Look how they shine for you
And all the things that you do

มันคือเรื่องจริง

ดูสิว่ามันส่องสว่างเพื่อเธอขนาดไหน

มองดูหมู่ดาวนั่นสิ

เห็นมั้ยว่ามันส่องสว่างเพื่อเธออยู่นะ

ให้กับทุกๆ สิ่งทุกๆ อย่างที่เธอทำ[1]

 

~

เสียงเพลงทำนองรักดังขึ้นมาจากมือถือเครื่องนั้นที่มีความสำคัญแค่เล่นเกมเพียงอย่างเดียว

พร้อมกับรายชื่อของคนโทรเข้าที่ปรากฏแก่สายตา

 

++YOU++

 

หัวหน้าพ่อบ้านก็ตระหนักได้ว่าคุณชายของเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

 

Fin



[1] ศิลปิน Coldplay เพลง Yellow









 







ขอบคุณที่ติดตามกันค่ะ ฝากเรื่องต่อไปกันด้วยนะ >___<
ชอบบทส่งท้ายมากเลย ชอบผู้ชายรักสัตว์ ฮ่าๆๆๆ


ถ้าชอบ อยากติดตามต่อก็กด Like แฟนเพจที่หน้านิยายหลัก
และกดเป็นแฟนพันธ์แท้ที่นี่ได้เลย >O<


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #10 bii_ (@Sitasitaknow) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 22:19
    Love me love my dog จริงๆเลยลีโอ จบจริงๆแล้วสินะ ขอบคุณที่ทำให้รู้จักผู้ชายน่ารักๆ(?)อย่างลีโอนะคะ
    #10
    1
    • #10-1 Baby Boo. (@mukdarat1994) (จากตอนที่ 13)
      30 มกราคม 2562 / 15:01
      ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักคนนี้เช่นกันค่ะซาบซึ้งงงงง <3 T^T <3
      #10-1