🍒 (Y) Wild Cherry • น้องเชอร์รี่ป่า 🍒

ตอนที่ 6 : 5 : Rose (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 275 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

5

Rose

(100%)



ผมได้กลิ่นความสิ้นหวังจากประเทศกำลังพัฒนา

ได้ยินเสียงกระซิบ หัวเราะหยัน


'ฝันหวานไปเถอะ มึงไม่มีทางก้าวพ้นโคลนตมต่อให้อีก20ปีหรือ100ปีข้างหน้า'


ต่อให้เฉือนตัดสละขาเพื่อกระเสือกกระสนใช้มือคลานก็เหลือแต่พิกลพิการติดแผลหนองเน่าเจ็บปวด

ความสิ้นหวังแทรกซึมในตัวตน ถลำลึกจนไม่อาจสลัด รู้ตัวอีกถูกกัดกินกร่อนถึงจิตวิญญาณ

พ่อของผมเสียชีวิตในวันที่ประเทศเสียประชาธิปไตย พ่อที่เคยออกไปต่อสู้หลายต่อหลายครั้งเคยเอ่ยเอาไว้


‘ขอโทษนะ เพราะพ่อ แกถึงต้องลำบาก’


ถ้อยนั่นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ซึมเซา

เป็นความผิดของพ่อหรือ? ผมไม่รู้แน่ชัด ไม่เข้าใจ เช่นที่ผมมักไม่เข้าใจการกระทำและความคิดส่วนใหญ่ของพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองนัก

แต่ในที่สุดวันเวลาที่ผ่านโลกทำให้ผมตระหนักด้วยตัวเองว่าไม่มีอะไรรอเราอยู่เบื้องหน้านอกจากความว่างเปล่า ความจนไม่อนุญาตให้เรามีความฝัน ไม่กล้านึกถึงวันพรุ่งนี้ จึงได้เพียงก้มหน้าก้มตาดิ้นรนให้ชีวิตผ่านพ้นวันต่อวัน

ผมก็เหมือนพวกคุณ ที่นึกเกลียดดวงตะวันในตอนเช้า พอๆ กับขอบคุณดวงอาทิตย์ที่ตกในทุกๆ วัน ราวสัญญาณบอกเวลาสิ้นสุดความทรมาน

“พี่ครับ?”

ผมหลุดจากภวังค์ความคิด ถอดแว่นสายตาและปิดหนังสือเล่มเก่ากรังที่ได้ตกทอดมาจากพ่อผู้ล่วงลับ ผมหยิบมันขึ้นมาอ่านนานๆ ครั้ง ในโอกาสพิเศษ เช่นวันนี้ที่เป็นวันครบรอบวันตายของพ่อ ราวกับว่าสิ่งของต่างหน้าจะหลงเหลือวิญญาณเตือนให้ระลึกถึงเจ้าของอีกครั้ง

“ไม่ยักรู้นะครับว่าพี่สายตาสั้น” รอยยิ้มนี้ยังคงอ่อนโยนเดียงสาจนผมยิ้มตาม

“อืม นิดหน่อย” พยักหน้า หยิบกล่องของเล่นใส่ถุงกระดาษให้เขา

“เหมือนกันเลยครับ” ระหว่างการแลกเปลี่ยน เขายิ้มกว้าง ดวงตาลุกวาว ยื่นหน้าเข้ามาถาม “พี่สั้นเท่าไหร่ครับ”

จะมีสักกี่คนที่กระตือรือร้นกับคำถามประเภทคุณสายตาสั้นเท่าไหร่ นอกจากคุณจะเป็นพนักงานขายแว่น หรือจักษุแพทย์น่ะ

“สักร้อยนึงล่ะมั้ง” นอกจากตอนใช้คอมพิวเตอร์หรืออ่านหนังสือผมจึงไม่ค่อยใส่แว่นนัก

“ของผมตั้งสี่ร้อย อันนี้ก็ใส่คอนแทคเลนส์ล่ะ” คนน่ารักเบิ่งตากว้างกว่าเก่า เท้าแขนกับเคาน์เตอร์เขย่งยืดสุดตัวเพื่อให้ดวงตาเราอยู่ในระดับเดียวกัน

ผมผงะนิดหน่อย ก่อนจะจ้องนิ่งเข้าไปในดวงตากลมกวาง ผมไม่แน่ใจว่าคอนแทคเลนส์สมัยนี้แนบเนียนแค่ไหน แต่บอกตามตรงว่าผมไม่เห็นความแตกต่าง มิหนำซ้ำระยะห่างที่ใกล้เพียงลมหายใจคั่นยังชวนให้ดวงตาซุกซนอยากสำรวจมากกว่าดวงตาหวาน ผมเผลอมองไล่ตั้งแต่ไฝเม็ดเล็กๆ ใต้ดวงตา ผิวแก้มสีชมพูฝาดที่เรียบเนียนราวไร้รูขุมขน ปลายจมูกจิ้มลิ้ม กระทั่งริมฝีปาก…

รับรู้ว่าเด็กเจื้อยแจ้วตรงหน้าพลันหายใจติดขัด กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ผมกลืนน้ำลายตาม เลื่อนสายตากลับมาสบตาอีกครั้ง คราวนี้พบเพียงความประดักประเดิดอึกอัก เด็กหนุ่มถอยหลังกลับไปยืนที่เดิมอีกครั้ง หลุบตาลงต่ำ

“สีน้ำตาลหรือ?” ผมเอ่ยปากถาม อาจเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัด

“ครับ?” ได้ผล เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมอีกครั้ง

“คอนแทคเลนส์… สีน้ำตาลหรือ” ผมเพิ่งสังเกตว่าดวงตาของเขาเป็นสีน้ำตาลอ่อนที่อ่อนกว่าเฉดปกติที่ผมเคย

เห็น อ่อนหวานกว่าสีน้ำตาลไหนที่ผมเคยเห็น

เขาอมยิ้ม ก้มหน้าลงต่ำอีกครั้ง

“อันนั้นสีตาจริงครับ” ทว่าไม่ใช่ท่าทีของความอึดอัด เป็นความเขินอายต่างหาก

“อ้อ” พอเห็นแบบนั้นผมจึงเขินตาม

ระหว่างเราถูกคั่นด้วยบรรยากาศเงียบเชียบอยู่สักพัก ก่อนมือบางจะเอื้อมมาหยิบถุงสินค้าที่วางไว้

“ถ้างั้น… เจอกันอาทิตย์หน้านะครับ” ผมพยักหน้ารับ ก่อนนึกขึ้้นได้

“เดี๋ยว เธอลืมนี่” ผลแอปเปิ้ลสีแดงสดที่ผมเตรียมไว้เกือบเป็นหมัน ทว่าแทนที่จะรับไปเหมือนทุกครั้ง เขากลับชะงัก เงยหน้าสบตาผมด้วยดวงตาอ่านอยาก

“อันที่จริง… ผมแพ้ผลไม้น่ะครับ”

“...”

“ขอโทษที่ไม่ได้บอกตั้งแต่แรกนะครับ” คนน่ารักหงอหงอย ทำสีหน้ารู้สึกผิดอย่างน่าสงสาร

ผมนิ่งอึ้งอยู่พักใหญ่เมื่อพบว่าแอปเปิ้ลที่ผมให้คงเฉาโดยที่เขาไม่ได้แตะสักคำ

“ถ้าอย่างนั้นรอแป๊บนึง” ว่าจบผมหมุนตัววิ่งกลับไปหลังร้าน ผ่านห้องครัว ห้องเก็บของสู่ส่วนซอมซ่อหลังบ้าน ย้อนกลับมาหยิบกรรไกรตัดกิ่ง ก่อนกวาดตาเลือกช่อกุหลาบที่สวยที่สุดและตัดออกมาหนึ่งก้าน

เมื่อกลับออกมาหน้าร้านจึงถอนหายใจโล่งอกที่เขายังไม่กลับ

“อะ ฉันให้” เช่นทุกครั้ง การหยิบยื่นทึ่มทื่อไร้ความน่าประทับใจ

“ในโอกาสอะไรครับ” เขาเอียงคอถาม

“ขอโทษ”

กุหลาบ แทนคำขอโทษที่ไม่รู้ความ เผลอเอาผลไม้ให้เขาตั้งหลายครั้ง

แต่แอปเปิ้ลก่อนหน้านั้น ผมขอโทษที่เผลอทำรุนแรงกับเขา... ในห้วงฝัน


*************************************


น้องเชอร์รี่ป่า @YxurChxrryBxmb • 5m


“วันนี้ธีมโฉมงามกับเจ้าชายอสูรล่ะ เข้ากับกุหลาบที่มีคนให้มา

แต่ผมเล่นคนเดียวเลยกลายเป็นเบลล์ที่มีหาง...เป็นหางหมาป่า ใช่ไหมนะ?

ที่เลือกชิ้นนี้เพราะมันเข้ามาได้ลึกที่สุดน่ะครับ แล้วเวลาขยับก็...

อ๊ะ! แว่นตา

ให้ตาย คราวหน้าผมคงต้องย้ายกลับไปเล่นบนเตียงแล้วล่ะ”


*****************50%********************


กุหลาบที่ปลูกไว้ในสวนส่งกลิ่นหอมยวนสะพรั่ง

ทั่วร้านมีกลิ่นหวานอ่อนๆ ผิดวิสัย เล่นเอาลูกค้าที่เดินเข้ามาผงะ ทำสีหน้าสับสนไปหลายราย หลายคนมองหน้าผมด้วยสีหน้าประหลาดใจ ทว่าไม่มีใครเอ่ยอะไร

“เอ่อ… ช่วงนี้ ร้านดูมีชีวิตชีวาดีนะครับ”

...เกือบจะไม่มีใครเอ่ยอะไร

เขาคือชายที่ผมพยายามยัดเยียดการขาย ลูกค้าที่ผมคิดว่าเสียไปแล้วตลอดกาล ไม่คิดว่าเขาจะยังกลับมาอีก

“เหรอครับ”

เข้าใจว่า ‘ร้าน’ ที่เขาหมายถึง คงหมายรวมถึงตัวผมด้วยสินะ

เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์ จิตใจของผมจึงกระชุ่มกระชวยขึ้นกว่าทั้งสัปดาห์ ชีวิตชีวาที่มาจากการรอคอย

“ขายดีเหรอครับ” เขาถาม ก่อนท่าทางกระดากอายที่หลุดถาม ผมส่ายหน้า

“ช่วงนี้ดอกไม้หลังร้านกำลังบานน่ะครับ” ผมตอบไปอย่างนั้น ลูกค้ามีทีท่าไม่เข้าใจ ทว่าไม่ต่อความยาว เช่นที่บทสนทนาไม่เคยถูกขยายสู่สายสัมพันธ์ เขาผงกหัว รับสินค้าพร้อมเงินทอนแล้วจากไป

เวลาภายในร้านหยุดนิ่งอีกครั้ง รอคอย

คอยให้สีฟ้าเจือด้วยสีม่วงแดงก่อนพลบค่ำ ผมคลี่ยิ้มเล็กๆ กับตัวเอง เดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกไปที่หน้าร้าน พลิกป้าย Closed พร้อมกับล็อกประตู ในหัวคิดถึงงานที่ต้องทำในลำดับถัดไป ต้องนับสต๊อก และทำรายชื่อลูกค้าออนไลน์ แพ็กของอีกสารพัด

ไม่อยากทำจนดึก วันนี้ผมจึงเลือกปิดร้านก่อนเวลา เพราะรู้ว่าไม่มีลูกค้าแล้วสำหรับวันนี้

ถูกแล้ว วันนี้เขาจะไม่มา

ถึงจะรู้สึกใจหาย แต่ผมก็ดีใจ ก็ในเมื่อเป็นคนบอกเขาว่าไม่ต้องมาเองนี่นะ


อย่าเพิ่งหาว่าผมใจร้ายไล่ตะเพิดเขา

ถ้าให้เท้าความ ต้องบอกว่ามันคือการลงโทษต่างหาก ลงโทษเด็กซนที่เล่นแผลงๆ จนทำผมใจหายใจคว่ำ

สัปดาห์ที่แล้ว แทบจะเป็นชั่วโมงและนาทีเดียวกันที่เขาปรากฏตัว เส้นผมสีแดงเด่นชัดตัดกับท้องฟ้าใกล้พลบค่ำ

เยื้องย่างอย่างโฉมงาม เสียงกระดิ่งข้อเท้าเพียงแผ่วกังวานในร้านเช่นทุกครั้ง

ทว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป

ใบหน้า ไม่สิ สีหน้าต่างหาก ผมไม่เคยเห็นเขาทำสีหน้าแบบนี้มาก่อน สีหน้าไม่สู้ดีนัก ก้ำกึ่งระหว่างความทรมานกับความสุข...

เขาไม่ได้เอ่ยทักทาย เพียงยิ้มฝืดเฝื่อนขณะเดินผ่านเคาน์เตอร์ของผมไป ก่อนจะหยุดชะงัก ตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งสังเกตว่าจังหวะก้าวของเขาแปลกเหลือเกิน

‘อ๊ะ!’ เขาตะครุบริมฝีปาก หน้าแดงจัดยิ่งแดงแจ๋ ลมหายใจของเขาติดขัดทว่ารุนแรง เหงื่อกาฬหลากแม้จะอยู่ในจุดที่แอร์ตก กระสับกระส่าย

แล้วผมก็ได้ยินเสียง... มันสั่น

เป็นมัน... ไม่ผิดแน่ ผมอยู่กันมันมาทั้งชีวิต ทำไมจะจำไม่ได้

เด็กนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่!

ผมแทบจะตะโกนใส่เขาด้วยความตื่นตระหนก ในความสับสนจิตใจทางชั่วของผมบอกว่านี่คือโอกาส มันเป็นความผิดของเขา ผมไม่ใช่พ่อพระที่จะปล่อยให้คนที่แอบชอบซึ่งมี ‘ของเล่น’ อยู่ในกาย อยู่ในสภาพถูกกระตุ้นส่งกลิ่นปรารถนาคละคลุ้งผ่านหน้าไปโดยไม่รู้สึกรู้สมอะไร

แต่ทั้งหมดมันพลาดตรงไหนรู้ไหม...

'ใช้ห้องน้ำหลังร้านสิ'

ตรงที่ผมเป็นโรคจิตที่โคตรมีศีลธรรมไง!


ผมไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันที่เอ่ยออกไปแบบนั้น หลังจากที่เขาหายไปหลังร้าน ผมจึงเดินไปที่ประตู พลิกป้ายปิดร้าน และเนรเทศตัวเองออกมานั่งข้างฟุตปาธ

เวลาผ่านไปนานทีเดียว แต่ยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะออกมา

ผมคิดว่าเขาอายที่ถูกจับได้... ทั้งที่บ้าบิ่นขนาดนั้นแท้ๆ

ผมหัวเราะออกมาทั้งที่ไม่มีอะไรชวนหัว บุหรี่มวนแล้วมวนเล่าถูกจุด สูดควัน หวังระบายความรู้สึกหลากหลายจับต้นชนปลายไม่ได้ ที่สำคัญ เพื่อหยุดจินตนาการฟุ้งซ่าน บังคับให้คิดเพียงสิ่งที่ควรคิด และทำสิ่งที่ควรทำ

แต่ก็ไม่รู้หรอกว่าควรทำยังไงต่อไป ได้แต่หวังว่าเขาจะฉวยโอกาสที่ผมหันหลังให้ ไม่ทันสังเกตชิ่งหนีไป แล้วไม่กลับมาอีก...

ไม่กลับมาอีกหรือ? ไม่เอาสิ ไม่ต้องถึงขั้นนั้น

แต่เขาจะสู้หน้าผมได้หรือ? เป็นผมก็คงไม่กล้าสู้หน้าตัวเองอีกแล้วเช่นกัน

ถ้าอย่างนั้น นี่อาจเป็นครั้งสุดท้าย...

ฟุ่บ~!

ความคิดพลันหยุดลงเมื่อร่างคุ้นตาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ผม ในระยะห่างประมาณหนึ่งช่วงแขน สองขายกขึ้นชันเข่า โน้มตัวซุกหน้าครึ่งหนึ่งลงไป ใบหน้าขาวใสยังเจือสีแดงเล็กน้อยจากความเขินอาย

ผมไม่รู้จะพูดอะไร ส่วนเขาทำท่าคล้ายกำลังตัดสินใจ

“ทีแรก...” เป็นเสียงทุ้มหวานที่ทำลายความเงียบ “ผมคิดว่าจะแอบหนีไปตอนที่พี่ไม่เห็น”

ชัดเจนว่าเขาคิดเหมือนผมเมื่อครู่นี้

แต่ว่า...

“แต่ว่า ถ้าทำอย่างนั้นก็จะไม่ได้กลับมาอีก ใช่ไหมครับ” ท้ายประโยคนั้นแผ่วลง ริมฝีปากอิ่มเบะบึ้ง รู้สึกผิดจับใจ เขาเอ่ยประโยคราวกับอ่านใจผมออกอีกครั้ง

ผมถอนหายใจมองหน้าเขา รู้ว่าไม่ควร แต่ตอนนี้สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวผมคือเขาช่างน่ารัก น่าเอ็นดูเสียจนอยากจะยื่นนิ้วไปหยิกแก้มให้สักที

แต่ผมควรแสร้งโกรธเขาสักหน่อย ไม่ให้ดูเป็นคนใจง่ายนัก

“เธอทำฉันตกใจ” อัดควันเขาปอดอีกครั้งก่อนดับบุหรี่ ก้มหน้าหลบแสงจันทร์ที่อาจฉายชัดว่าแก้มของผมนั้นกำลังแดงไม่แพ้กัน

ผมกำลังจะพูดเรื่องจริงจัง และผมมักเขินเวลาที่ต้องพูดอะไรจริงจัง

“แต่ที่สำคัญกว่านั้นเธอทำให้ฉันกลัว”

“ขอโทษนะครับ จะไม่ทำอีกแล้ว” เขาเอ่ยเสียงหงอย หดหัวลงกับเข่าอย่างเด็กน้อยที่รู้ตัวว่าทำผิด

ผมยิ้มจางๆ ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจ ความคึกคะนองในตัววัยรุ่นที่อยากรู้อยากลอง แต่มันมีขอบเขตที่เด็กน้อยก็คงรู้ดีว่ามันกำลังทำให้คนอื่นเดือดร้อน และตัวเองไม่สบายใจ

“ฉันได้ยินว่ามีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังเรียกร้องให้เซ็กซ์ทอยถูกกฎหมาย” อาจเพราะเห็นว่าเขาซึมลงไปอย่างน่าสงสาร หรือเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศอันกระอักกระอ่วน ผมจึงเอ่ยเรื่องที่เพิ่งนึกขึ้นได้ ประโยคที่ยาวที่สุดของวัน “ผู้ชายเราเห็นการลักลอบเป็นเรื่องสนุก การครอบครองสิ่งต้องห้ามเป็นเรื่องท้าทาย น่าโอ้อวด แต่จะมีสักกี่คนที่ลุกขึ้นมาพูดจริงๆ จังๆ ว่ามันคือสิทธิในร่างกายของเรา จนมีใครสักคนกระทุ้งกรอบกะลาที่ครอบหัวเราไว้ ชี้ให้เห็นความไร้เหตุผลของระบบศีลธรรมของบ้านเมืองนี้ที่มันย้อนแย้งวิปริต”

“...”

“ฉันเองก็เพิ่งฉุกคิดเรื่องนี้ได้ ก็ไม่แปลกหรอก เรามักไม่รู้ตัวว่ามีสิ่งที่ทำได้ เพราะตั้งแต่เล็กเรามักถูกสั่งห้าม มากกว่าสนับสนุน เรามักไม่รู้ว่ากำลังถูกจำกัดสิทธิเสรีภาพ เพราะถูกกดทับมานานเกินไป เราเป็นเพียงผลผลิตของการถูกปิดปาก เพื่อส่งต่อวัฒนธรรมการปิดปากต่อไป”

เด็กหนุ่มเงยหน้ามองหน้าผม ชั่วครู่หนึ่งมันเป็นสายตาที่อธิบายยาก ก่อนที่แก้มใสจะขึ้นสีจางๆ เขายิ้ม เอ่ยงึมงำ “วันนี้พี่พูดเก่งจังเลยครับ”

ผมหัวเราะ ก็จริง อาจเพราะจันทร์เต็มดวงจึงทำให้ท้องฟ้าคืนนี้สว่างเป็นพิเศษ

“ฉันแค่อยากบอกว่าฉันใช้เวลาสามสิบปีกว่าจะเข้าใจว่าตัวเองทำอะไรได้หรือไม่ได้ เธอเองก็ควรได้โอกาสนั้น เธอยังเด็ก เธอกล้าหาญและซื่อสัตย์ต่อตัวเอง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กลับมาขอโทษ ไม่มานั่งให้ฉันเทศน์อยู่ตรงนี้จริงไหม”

เราต่างคนต่างเงียบไปอีกครั้ง ทว่าไร้ความอึดอัด

ผมคิดว่านี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ตัวเองพูดอะไรยาวๆ แบบนี้ ตลกดีเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ผมไม่กล้าแม้แต่จะพูดว่าสวัสดีกับเขาด้วยซ้ำ

“พี่ออกกำลังกายไหมครับ”

ผมพยักหน้า ผมชอบวิ่ง มันทำให้หัวโล่ง และผมก็มีเวลาว่างพอที่จะออกไปวิ่งได้ทุกเช้า

“ผมก็ออกทุกวัน โล่งมาก” เขายิ้มทะเล้น เจ้าเด็กซึมเซาเมื่อกี้หายไปเสียแล้ว

ผมดุว่าที่เขาทำน่ะไม่นับ ก่อนจะนึกขึ้นได้ จึงหยิบปากกาที่พกไว้ตรงกระเป๋าเสื้อออกมา แบมือขอมือเขา

ทีแรกเขาดูตกใจ ลังเล ก่อนความอยากรู้อยากเห็นจะทำให้เขายอมยื่นมือออกมาวางบนมือผม มือบางสวยไร้ที่ติสมกับเป็นเขา

“อาทิตย์หน้า ไปที่นี่สิ” ว่าพลางลากเส้นลงบนฝ่ามือ วาดแผนที่จากร้านสู่ทางเลียบแม่น้ำที่วิ่งประจำ “พระอาทิตย์ตกสวย”

คำเชิญชวนของผมมีเท่านั้น

“หวังว่าจะไป”


*************************************


น้องเชอร์รี่ป่า @YxurChxrryBxmb • 7days

'มีคนบอกว่าตัวนี้แรงมาก ผมเลยซื้อมาลองใช้'

'แต่เพื่อความตื่นเต้นผมเลยเพิ่มมิชชั่นเล็กๆ น้อยๆ ...'

'ผมพาน้องไปเดินเล่นในร้านโปรดมาครับ'

'น้อง! ดื้อ! มาก! ไม่อ่อนโยนเลย! '

'ผมแทบจะเสร็จตรงนั้น...'

'ที่น่าอายกว่าคือ ผมถูกจับได้ด้วยครับ'

'เข็ดแล้วครับ'





#น้องเชอร์รี่ป่า

อาการwriter's blockนี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยค่ะ

พยายามต่อสู้กับมันมาหลายเดือน อ่านหนังสือ หาแรงบันดาลใจใหม่ๆ แล้วก็ลองเขียนอะไรสักอย่างออกมา

เหมือนได้นับหนึ่งใหม่ตั้งแต่ศูนย์เลยค่ะ ;-;

ตอนนี้รู้สึกว่าน่าจะกำลังดีขึ้น อย่างน้อยก็มีแสงสว่างเล็กๆ บอกตัวเองว่าเรายังเขียนได้ 55555


อยากจะขอโทษสักพันหมื่นครั้งที่มาๆ หายๆ 

แล้วก็อยากแจ้งความคืบหน้าว่าเราทำการคอมมิชชั่นปกเรื่องนี้ และตอนนี้ก็ใกล้เสร็จแล้วค่ะ

เป็นนักวาดที่เราชอบมากๆๆๆ คิดตั้งแต่เริ่มเขียนเลยว่าอยากได้ลายเส้นของเขามาเป็นปก 

แล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ ปกที่ออกมาเหมาะกับน้องเชอร์รี่มากๆ ถ้าเสร็จแล้วจะรีบมาอวดเลยย

จะรีบมาอัพตอนใหม่ด้วยค่ะ! ตอนนี้อิพี่คืบหน้าเยอะเลยใช่ม้า (พูดตั้งหลายประโยคนะคะ 55555)


ขอบคุณทุกคนที่ยังรอ และขอบคุณทุกๆ กำลังใจดีๆ ที่มีให้กันเสมอมานะคะ

-Martian- 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 275 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

413 ความคิดเห็น

  1. #411 Spjrjr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:48
    ชอบที่แทรกประเด็นต่างๆมาในตัวเรื่องนะคะ ตอนแรกไม่ได้คิดว่าจะมีเรื่องสังคมเรื่องการเมืองแทรกมา แต่พอเห็นว่ามีก็ประทับใจจังเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #411
    0
  2. #330 ppp._im (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 14:48
    สู้ๆนะคะไรท์
    #330
    0
  3. #320 khunsom08 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 11:51
    เป็นกำลังใจให้คุณไรท์นะคะ
    #320
    0
  4. #319 wsmt93 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 02:01
    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #319
    0
  5. #318 wsmt93 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 02:00
    ปทนี้มันย้อนแย้งจริงๆอย่างที่ว่าเลย เราเหมือนถูกฝังใส่ในหัวมันครอบงำโดยเราไม่ทันคิดห้ามนู่นห้ามนี้กำจัดสิทธิของเราไม่ให้มีปากมีเสียงตั้งคำถามหรือคิดต่างก็ไม่ได้
    #318
    2
    • #318-1 wsmt93(จากตอนที่ 6)
      7 มิถุนายน 2563 / 02:26
      จำกัดเส้🥺
      #318-1
    • #318-2 wsmt93(จากตอนที่ 6)
      7 มิถุนายน 2563 / 02:26
      จำกัด***
      #318-2
  6. #308 thongda (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 20:47
    รอมาตลอดเลยค่ะ น้องร้ายมากกกก
    #308
    0
  7. #307 _yktrs (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 17:24
    โอ้ยยยัยย เห็นหน้าดื้อๆออกมาเลยหมั่นเขี้ยว55555
    #307
    0
  8. #306 ButterflyDreaming (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 02:54
    เป็นกำลังใจให้คุณไรท์ค่าาา
    #306
    0
  9. #305 PRDS YAM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 01:05
    ง้อนยยยยย น้องงงแสบมาก
    #305
    0
  10. #304 bearishdm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:16
    น้องดื้อมาก!!!!
    #304
    0
  11. #303 Liuping (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 20:11
    เป็นกำลังใจให้นะคะ :)
    #303
    0
  12. #302 Rung_moohham (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 19:02
    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ สู้ๆค่าาา :)
    #302
    0
  13. #301 sbaejy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 13:51
    เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ🥺
    #301
    0
  14. #300 MinaMinna (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 13:20
    เป็นนิยายที่ชวนฝันมากค่ะรอติดตามนะคะ
    #300
    0
  15. #299 natchapatsorn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 11:39
    ติดตามอยู่เสมอนะคะ💖
    #299
    0
  16. #298 waterrr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 11:27
    รอติดตามเสมอนะคะ 💕🥺
    #298
    0
  17. #296 224327ggiifftt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 09:27
    เป็นกำลังใจให้น้าาา รอติดตามเสมอค่ะ
    #296
    0
  18. #295 mollow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 09:10
    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
    #295
    0
  19. #294 poo_kanchi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 08:47
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะ เรารออ่านนิยายไรท์เสมอเลย ชอบมักๆๆๆๆๆ
    #294
    0
  20. #293 Bpook (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 07:23
    ไรท์สู้ๆนะคะเราเป็นกำลัวใจให้ รักนะคะ
    #293
    0
  21. #292 Brownsugar1980 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 02:38
    ขอบคุณที่มาอัพต่อ เราติดตามอยู่นะคะ😍😍😍🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻
    #292
    0
  22. #291 KiRasaKR (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 02:32
    คืบหน้าไปเยอะเลยน้า ได้นั่งคุยกันได้แตะๆมือด้วย ฮือออ ใกล้กันอีกนิดแล้ว คิดถึง เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #291
    0
  23. #290 _ice02 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 02:07
    สู้ๆนะคะ เรารออยู่ตลอดเลยแล้วมันก็ดีมากๆเลยค่ะ
    #290
    0
  24. #289 เอ็นโออีวาย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 01:48
    รีบมาต่อนะคะ ยังรออยู่นะ555
    #289
    0
  25. #288 MaNoww ippy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 01:46
    สู้ๆๆนะคะ รอติดตามมนะ ค่อยผ่านมันมาให้ได้นะคะ เก่งมากแล้วค่ะไรท์เตอร์
    #288
    0