🍒 (Y) Wild Cherry • น้องเชอร์รี่ป่า 🍒

ตอนที่ 11 : 10 : Bad Habit

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    14 ก.พ. 64

10

Bad Habit


น้องเชอร์รี่ป่า @YxurChxrryBxmb 2h

วันนี้คนหลังกล้องไม่ใช่น้องเชอร์รี่เช่นทุกครั้ง อาณาจักรภายใต้แสงนีออนสีแดงถูกครอบครองด้วยเจ้าของผมสีบลอนด์ประบ่า ใบหน้าเกินครึ่งซ่อนเร้นอยู่ภายใต้หน้ากากปีศาจแมวแบบญี่ปุ่น เหลือเพียงริมฝีปากอิ่มที่ขยับเปล่งเสียงเจือรำคาญ

“เขาไม่ว่าง กำลังบ้าผู้ชาย” ในแสงสลัวเห็นร่างแบบบางในชุดยูกาตะสีเข้มสำหรับใส่อยู่บ้าน ไม่เห็นสักสัดส่วนโค้งเว้า

คงทำเอาคนที่ตั้งหน้าตั้งตารอคลิปผิดหวังไปตามๆ กัน

“แต่สัญญาไว้ว่าจะลงคลิปวันนี้ เลยให้ผมมาแทน... ทำอย่างกับพวกบ้ากามนี่สำคัญนัก” ประโยคหลังนั้นเขาพึมพำกับตัวเอง แต่เห็นชัดว่าจงใจให้ผู้ชมได้ยิน

ใช่ว่าเขาจะสนใจ ยอดติดตามจะลดลงเพราะคลิปนี้ก็ช่าง แต่เขาไม่มีทางทำเสียงอ่อนเสียงหวานพูดจ๊ะจ๋าใส่กล้องแบบเด็กคนนั้นได้หรอก

ทุกการเคลื่อนไหวแสนกระด้าง อวัยวะเพศจำลองถูกวางลงกลางเฟรมภาพ หากมีชีวิตมันคงอ่อนปวกเปียกทันทีที่ได้ยินคำแนะนำแสนใจร้าย

“วันนี้ผมจะรีวิวไอ้ตัวนี้สั้นๆ ... อย่าซื้อ”

“มันไม่ทำให้ผมเสร็จ...ไม่รู้สึกด้วยซ้ำ”

“ไม่มีสาธิตหรอกนะ”

“อยากให้แก้ผ้าแบบหมอนั่นก็โอนเงินมาสิ”

หลังจากถูกเผยแพร่ คนเมนชั่นใต้คลิปครึ่งร้อย ล้วนขำขัน แซวว่าเพื่อนน้องเชอร์รี่คนนี้ช่างแสนแสบ แสนร้ายกาจ จากที่คิดว่าคงโดนอันฟอลจนเกลี้ยง

กลับกัน พวกบ้ากาม กดติดตามเพิ่มขึ้นอีกนับร้อย


*************************************


ผมเพิ่งรู้ตัวว่าไม่กล้าสู้หน้าเขาเอาก็ตอนเช้าวันอาทิตย์ ทั้งวันผมอยู่ไม่สุข ลุกลี้ลุกลน มองนาฬิกาสลับกับประตูเลิ่กลั่ก ทั้งอยากเจอทั้งอยากหนี ถึงขั้นขลาดเขลาคิดว่าแอบปิดร้านไปเลยจะดีกว่าหรือเปล่า

ในหัวซับซ้อนเสียจนผมอยากออกไปวิ่งสักกิโลให้สมองโล่ง อยากจะจดคำพูดที่ควรพูดใส่กระดาษ ยืนท่องมันเสียเลยตอนเจอหน้าเขา

แต่ผมก็ไม่ได้ทำ

อยู่ๆ วันนี้ลูกค้าก็เข้าร้านเยอะกว่าปกติ ไม่ได้มากขนาดแออัด นับได้ไม่เกินสิบแต่ก็มากกว่าทั้งเดือนที่เปิดมาแล้วล่ะ ผมหาจังหวะออกไปวิ่งไม่ได้ แต่การต้องรับหน้าลูกค้าชั่วโมงละคนก็พอจะทำให้หายฟุ้งซ่าน

รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยระบายสีท้องฟ้าเป็นสีม่วงอมชมพู

เสียงเปิดประตู และเสียงกระดิ่งจากกำไลข้อเท้าราวสัญญาณนาฬิกาปลุกจากฝัน หัวใจผมเต้นเหมือนตอนผวาตื่น ร่างคุ้นตาเดินลงบันไดมาทีละก้าว ชะงักลังเลอยู่หลายก้าวกว่าจะมาถึงขั้นสุดท้าย เขามองหน้าผม ผมมองกลับ กระแสความกระอักกระอ่วนหายไปด้วยลมหายใจหนักๆ ที่พ่นออกมาอย่างปัดรำคาญ เขาเปลี่ยนเป็นจ้ำอ้าว เดินไปหยิบสินค้าชิ้นหนึ่งมาลวกๆ วางหน้าเคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน

ผมยืนนิ่งมองหน้าเขา ไม่ได้คิดเงินให้เพราะรู้ว่ามันเป็นเพียงข้ออ้างซึ่งไม่จำเป็น

“สวัสดีครับ” ผมเริ่มต้นด้วยการยิ้มทักทาย แต่เหมือนยิ่งทำเขางุ่นง่าน แก้มพองลมหงุดหงิด

ขอโทษเถอะที่มองว่ากิริยานั้นแสนน่ารัก ผมกลั้นยิ้มไม่ไหว ยิ้มกว้างอย่างไม่เกรงใจ

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” ประโยคบอกเล่าไม่เข้ากับสถานการณ์สักนิด เพียงอยากชวนคุยให้เขาหายบูดบึ้งเท่านั้น

ได้ผลไหมไม่แน่ใจ แต่ก้อนแก้มพ่นลมหายใจ ยอมพูดกับผมจนได้ “พี่ยังไม่ได้ดูใช่ไหม”

ผมเลิกคิ้ว คิดว่าเขาหมายถึงอะไร แต่มันก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่นา เรื่องที่ยังค้างคาสำหรับเรา

“ดูแล้ว ทุกคลิปนั่นแหละ”

เขานิ่งไป ผมก็เงียบเช่นกัน พยายามอ่านสีหน้าเขา มันก้ำกึ่งระหว่างความเขินอายและกังวล

ผมคิดว่าผมเข้าใจ การเปิดเผยตัวตนในอีกแง่ที่เหนือความคาดหมายให้ใครสักคนได้รับรู้เป็นเรื่องน่าวิตก แต่ถึงอย่างนั้น ผมรู้สึกขอบคุณหรือเกินที่เขายอมให้ผมได้ก้าวเข้าไปทำความรู้จัก

“แล้ว?” ไม่แน่ใจว่าเขาคาดหวังปฏิกิริยาตอบรับแบบไหน ในเมื่อสิ่งที่ผมได้เห็นออกจะหวือหวาขนาดนั้น แต่ในฐานะเจ้าของร้านของเล่นที่เจอกันอาทิตย์ละครั้ง

“พูดเก่งกว่าที่คิดนะ” คงมีแต่เรื่องนี้ที่ทำให้ผมประหลาดใจ

เสียงเจื้อยแจ้ว พูดเรื่องต่อเรื่องได้เหยียดยาว บางทีก็หัวเราะ งอแง บางทีสนทนากับของเล่นไร้ชีวิตเสียเป็นเรื่องเป็นราวทำเอาผมอดรู้สึกเอ็นดูไม่ได้

“ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นสักหน่อย” พอได้ยินคำตอบ เขาโถมตัวเท้าเคาน์เตอร์มามองหน้าผม เบะปาก หน้าแดงหูแดงจนผมตกใจ นึกว่าโดนโกรธ แต่เมื่อสบตา ชัดเจนว่าไม่ใช่ความโกรธ

“ผม...น่าอาย” ดวงตากลมกวางหลบต่ำ เอ่ยพึมพำ เขากำลังโถมถล่มความผิดหวังใส่ตัวเอง ภาพนั้นทำให้ผมรู้สึกเจ็บในอกจนอดไม่ได้ที่จะถามกลับ

“แล้วขายเซ็กซ์ทอยน่าอายไหม”

“ไม่” เขาไม่เสียเวลาพิจารณาคำตอบด้วยซ้ำ

อย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องกังขา “อือ เธอก็เหมือนกัน”

เขายอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากันอีกครั้ง ในความสับสนมีความโล่งใจปรากฏในแววตาอย่างเห็นได้ชัด ผมหัวเราะ อยากยกมือลูบหัวปลอบประโลมให้ความวิตกกังวลหายไป

เด็กคนนี้กลัวจะทำให้ผมผิดหวังในสิ่งที่เขาทำ ตัวตนที่เขาเป็น แต่ถามว่าผมมีสิทธิ์คาดหวังอะไรในตัวเขาหรือ กลับกัน ผมเองต่างหากที่อาจจะทำให้เขาผิดหวัง...

อา ตลกดี ความรักคงเป็นเช่นนี้ การฝากหัวใจไว้ที่คนอื่นคงทำให้คิดกังวลฟุ้งซ่านไม่เป็นตัวของตัวเอง

“งั้นแลกกันไหม” เพื่อความยุติธรรม ผมคงต้องเปิดเผยตัวตนด้านอื่นของตัวเองให้เขาได้รู้บ้าง

“ครับ?”

“ฉันเองก็มีเหมือนกัน งานอดิเรกที่บอกใครไม่ได้น่ะ”



*************************************


เย็นนั้นผมเข้าทวิตเตอร์ ไถฟีดที่ไม่มีอะไรมากนักปรากฏคลิปวิดีโอที่แสดงใบหน้าของคนที่เพิ่งเจอกันเมื่อหัวค่ำ นอนคว่ำอยู่บนเตียงในไฟสีแดงสลัว ผมคลิกดูคลิปเต็มโดยไม่เสียเวลา

‘ผมเพิ่งเจองานอดิเรกที่แปลกที่สุดเท่าที่เคยเจอมา...ถ้าไม่นับการรีวิวของเล่นผู้ใหญ่น่ะนะ’ เสียงเจื้อยแจ้วเจือหัวเราะ

'อืม... แปลกจริงๆ นั่นแหละ' ตาแป๋วเอียงคอทำท่าครุ่นคิด เตะเท้าสองข้างไปมาในอากาศ ท่าทางอารมณ์ดีเสียจนผมหลุดยิ้มตาม

'วันนี้ผมอารมณ์ดีมากเลยจะมาบอกว่าเจอกันอาทิตย์หน้านะครับ'

'จริงๆ ผมแค่ขี้เกียจน่ะ :P' คลิปหยุดลงแค่นั้น แต่ผมปล่อยให้มันเล่นซ้ำ ยิ้มเป็นบ้าเป็นบออย่างคนคลั่ง เพราะรู้ว่ามีเพียงผมคนเดียวเท่านั้นที่เข้าใจว่าเขาพูดถึงอะไร



*************************************


'เจอจริงด้วย' เขาหัวเราะ ผมลอบยิ้มที่เขาหัวเราะ

เรานั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของผม จ้องจอแล็ปท็อปที่มีตารางเอ็กเซลล์ยาวพรืด ข้างๆ มีหนังสือรุ่น เราผลัดกับเลือกชื่อใครสักคนขึ้นมากรอกค้นหา

มันคืองานอดิเรกแย่ๆ ของผมที่ไม่เคยบอกใคร ในเวลาที่เริ่มกังขากับตัวเองผมมักจะทำแบบนี้ มองหาความย้อนแย้งในตัวมนุษย์ที่ยกยอตัวเองเสียดิบดี คนที่ในอดีตตีตราว่าผมวิปลาส มันผิดที่ถือวิสาสะละลาบละล้วงข้อมูลลูกค้าที่ควรเป็นความลับ แต่ผมไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น และข้อมูลจะถูกลบทิ้งหลังจากส่งสินค้าไปเกินสัปดาห์ มันเป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็น อยากยืนยันบางสิ่งบางอย่างกับตัวเอง

หญิง ชาย สูง ต่ำ ดำ ขาว ท่าทางทโมนหรือคงแก่เรียน ห้องต้นหรือห้องท้าย เราเจอเพื่อนเก่าหลายคนในรายชื่อลูกค้าออนไลน์ของผม

ย้ำคำตอบก่อนหน้านี้ว่างานอดิเรกของเขานั้นไม่ใช่เรื่องน่าอาย ใครต่อใครก็ทำกัน

ย้อนให้ตั้งคำถามกับความคิดที่ถูกยัดเยียดมาตั้งแต่เล็ก จริงๆ แล้วศีลธรรมคืออะไร?

'มนุษย์หนา' กระต่ายน้อยส่ายหัวระอา แกล้งทำเสียงแก่กว่าวัย


#น้องเชอร์รี่ป่า

แฮปปี้วาเลนไทน์ล่วงหน้านะคะ

สั้นจังเลย แหะๆ แต่เขียนนานมากเลยล่ะ 


กลับมาอัพเพื่อกระตุ้นให้ตัวเองเขียนในจบสักทีค่ะ

พอไปเขียนคนเดียวก็ไม่มั่นใจ เขียนๆ ลบๆ ไม่ไปไหนสักที แงง

อาจจะยังไม่สมบูรณ์นัก แต่หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ

ขอบคุณทุกๆ คนที่เข้ามาอ่านค่า


*แก้คำผิด 14/02/2021

-Martian-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

413 ความคิดเห็น

  1. #412 Spjrjr (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:48
    ชอบสำนวนภาษาจังเลยค่ะ
    #412
    0
  2. #396 Wwasabi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:16
    แงคิดถึงจังเลยค่ะ ขอบคุณไรท์ที่มาต่อนะคะ ตอนนี้ดีมากๆเลยค่ะ
    #396
    0
  3. #395 🐻 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:23
    คิดถึงไรท์ㅠㅡㅜ มากเลยค่ะชอบมากไม่ไหวกี้ดกี้ด คิดถึงนะคะทั่ง นิยายแล้วก็ไรท์😍
    #395
    0
  4. #394 ttawch (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:12
    คิดถึงสุดๆเลยค่ะ
    #394
    0
  5. #393 tongy_ket (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:19
    ชอบค่ะ ขอบคุณนะคะ อิอิ มีกำลังใจมาต่อไวไวน๊าาาา
    #393
    0
  6. #392 ployyy04 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:20
    ฮือออ คิดถึงไรท์มากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #392
    0
  7. #391 Wongchomphu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:51
    นานมาก;-; นานมากๆ;;-;; ดีใจสุดๆที่คุณกลับมา
    #391
    0
  8. #390 AlfaRov (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:56
    ดีใจที่ไรท์มาเขียนเรื่องน้องเชอรรี่คนซนต่อนะคะ

    รออ่านตอนต่อไป ^__^
    #390
    0
  9. #389 Jupiter0098 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:57
    คถ.จังเลยยยยยย
    #389
    0
  10. #388 イン。 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:18
    คิดถึงจังเลยค่ะ ขอบคุณที่มานะคะ❤️
    #388
    0
  11. #387 iamllullu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:16
    ไม่เป็นไรเลยค่ะ ขอบคุณที่มานะคะ
    #387
    0
  12. #386 pancakeisfallin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:16

    คิดถึงจังเลยคับ แง่งๆๆๆ
    #386
    0