พระชายาใบ้

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 91,733 Views

  • 996 Comments

  • 1,928 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,193

    Overall
    91,733

ตอนที่ 8 : ใบ้ก่อเรื่อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 614 ครั้ง
    19 พ.ย. 61

                 

ตี้หลี่หมิง!

เจ้าใบ้ยิ้มน้อยๆ กับความคิดอันชั่วร้ายของนาง โยนหนี้ให้องค์ชายรอง ชื่อนางก็ไม่ใช่ ขอเพียงพ้นจากบ่อนแห่งนี้แล้วซ่อนตัวในตำหนักหนิงอันดีๆ นางไม่เชื่อว่าพวกเขาจะกล้ามาทวงเงินเหมือนที่พ่อใหญ่บอก

“เขียนหนังสือได้ด้วยหรือ”

ผู้ดูแลบ่อนพยักหน้าอย่างพอใจ คนรู้หนังสือสั่งสอนได้ง่าย เขียนอักษรได้อ่านหนังสือเป็น วันหน้าสามารถทำให้แขกระดับขุนนางพอใจได้ เงินก็จะมากขึ้นอีก

เขาดึงกระดาษกลับมาดู หมายจะรู้นามเจ้าทองแท่งน้อยก้อนนี้ แต่กลับผงะไป 

“นี่มันอะไร!” เขาตะคอกเสียงดัง ใบหน้ารื่นรมย์เมื่อครู่ถูกโทสะเปลี่ยนแปลงจนบิดเบี้ยว “ชื่อองค์ชายรองของแคว้นใช่ชื่อที่พวกเจ้าจะเอามาล้อเล่นได้หรือ!

ตี้หลี่หมิง! ในแคว้นฉินมีแต่เชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่ใช้แซ่ตี้ และพระนามของเหล่าองค์ชายองค์หญิงในวัง มีใครบ้างท่องไม่ได้!! หยงจิ้งชิวโกรธจัดจนแทบถีบเด็กตรงหน้าให้ตายคาเท้า

“แบะๆ” เจ้าใบ้หน้าขาว เดิมทีตั้งใจใส่ชื่อให้ผู้อื่นรับหนี้แทน ไม่คิดสักนิดว่าเขาจะล่วงรู้ที่มาที่ไปของนามนี้

“นี่เจ้าเป็นใบ้!?” ผู้ดูแลบ่อนยิ่งมีโทสะเมื่อได้รู้ว่าทองแท่งเป็นทองเก๊ เด็กหญิงตรงหน้าเป็นเพียงเด็กพิการคนหนึ่งเท่านั้น! หญิงสาวต่อให้งดงามขนาดไหน แต่หากเป็นใบ้ก็เท่ากับไร้วาจาฉอเลาะ แล้วเงินจะไหลมาเทมาจากทางไหนกัน!

เห็นหยงจิ้งชิวคว้ากระบี่ หยางเปียวและลู่เสียวไป่รีบคุกเข่าทันที

“พี่ชายอย่าได้โกรธไปเลย แท้จริงแล้วบุตรสาวของข้าเป็นสาวใช้คนสนิทขององค์ชายรอง ขอเพียงนางเอ่ยปาก พรุ่งนี้องค์ชายรองต้องให้คนนำเงินมาให้ท่านแน่”

สองเฒ่าไม่ใช่คนเขลา ตำหนักองค์ชายไม่ใช่สิ่งที่จะนำมาพูดล้อเล่นได้ การโอ้อวดว่าเป็นคนของตำหนักหนิงอันก็เช่นกัน หากไม่ถึงชีวิตเขาย่อมไม่เสี่ยงที่จะพูดออกมา เพราะเท่ากับทำลายชื่อเสียงองค์ชาย และเท่ากับฆ่าตัวตายทางอ้อม ทว่าเวลานี้กระบี่ก็ถูกชักออกมาแล้ว ลู่เสียวไป่จึงรีบพูดออกมา หวังจะรักษาชีวิตของทุกคนไว้

หยงจิ้งชิวชะงักมือ โทสะคล้ายถูกดับด้วยคำพูดของเจ้าเฒ่าตัวผอม เขากวาดตามองร่างเล็กตรงหน้าขึ้นลง เห็นทรงผมและเสื้อผ้าของนางไม่ธรรมดาจริงอย่างว่า

“เจ้าน่ะหรือ นางกำนัลใบ้ที่คนพูดถึง” เรื่องที่องค์ชายรองรับสาวใช้ใบ้เข้าตำหนักด้วยตนเองไม่ใช่ความลับอะไร หยงจิ้งชิวนิ่งคิดอีกครู่ จึงค่อยปักใจเชื่อเมื่อนึกถึงเรื่องเล่าในโรงน้ำชาเมื่อหลายเดือนก่อนที่มีขอทานเฒ่าสองคนมาคุกเข่าร้องหาลูกหน้าตำหนักหนิงอัน แล้วถูกรับตัวไว้ในที่สุด

“แบะๆ” เจ้าใบ้รับคำเสียงเบา ก้าวเท้าถอยหลังไปอีกก้าวเพราะกลัวถูกแทงด้วยกระบี่

หยงจิ้งชิวไม่กลัวคน กลัวแต่ปัญหาจากพวกเชื้อพระวงศ์เท่านั้น โบราณว่าไว้ตีสุนัขต้องดูเจ้าของ บ่อนเล็กๆ ของเขาคงรับองค์ชายรองไม่ไหว

“ครั้งนี้ข้าและบิดาของเจ้าเล่นพนันกันเพื่อความสนุกเท่านั้น พวกเจ้ารีบกลับไปเสีย บ่อนเซิ่งซานและตำหนักหนิงอันไม่เคยยุ่งเกี่ยวกัน วันหน้าอย่าได้มาอีก” เขาโบกมือไล่ตัวอัปมงคล

อดีตขอทานทั้งสามได้ยินเช่นนั้นก็รีบคำนับหยงจิ้งชิวเป็นการใหญ่ก่อนจะรีบเดินเกือบวิ่งกลับตำหนัก เรื่องนี้จะต้องเป็นความลับตลอดไป เพราะหากองค์ชายรู้เข้า พวกเขาสามพ่อลูกต้องไม่รอดแน่

โชคดียิ่ง เมื่อพวกเขากลับไปถึงก็พบว่าตำหนักหนิงอันกำลังโกลาหลใหญ่ ชาวบ้านพากันมารุมล้อมอยู่หน้าตำหนัก พูดกันว่าองค์ชายรองต้องพิษอาการสาหัส ทหารและหมอหลวงวิ่งวุ่น

พวกเขาสามพ่อลูกไม่ดีใจและไม่เสียใจกับเรื่องนี้เท่าใดนัก เพราะตั้งแต่ต้นก็ไม่มีใจจะติดตามคนผู้นี้อยู่แล้ว เป็นองค์ชายรองต่างหากที่รังแกและบีบบังคับพวกเขา ดังนั้นเมื่อถึงเวลากินพวกเขาจึงกินเต็มท้อง ถึงเวลานอนก็นอนเต็มอิ่ม ผ่านไปสองวันแล้วอาการขององค์ชายรองมีแต่ทรุด ฮ่องเต้ทรงมีพระบัญชาให้หมอหลวงรักษาอย่างเต็มที่ ทรงเปิดคลังสมุนไพรล้ำค่าให้ใช้ได้อย่างไม่จำกัด ไม่เพียงเท่านั้นยังทรงมีรับสั่งให้สืบหาคนร้ายอย่างถี่ถ้วน พ่อครัวในตำหนักหนิงอันและผู้ที่เกี่ยวข้องกับอาหารไม่มีใครรอดพ้นจากการทรมานเค้นความจริงแม้แต่คนเดียว

                เสี่ยวลู่ยืนเฝ้าอาการขององค์ชายรองด้วยความรู้สึกหดหู่ไม่น้อย แม้นางไม่ชอบองค์ชายแต่ก็ไม่ได้อยากให้เขาตายอย่างทรมานเช่นนี้ เวลาผ่านไปเพียงสองวันใบหน้าของเขาซีดขาว ริมฝีปากดำคล้ำ หมอหลวงใช้วิธีฝังเข็มและให้ดื่มยา ตี้หลี่หมิงกระอักเลือดสีดำออกมาหลายครั้ง ยิ่งนานก็ยิ่งอ่อนแรง เจ้าใบ้ช่างสังเกต เห็นสีหน้าของหมอหลวงย่ำแย่ไม่ต่างกัน นางเดาได้ทันทีว่าอาการขององค์ชายไม่ทุเลาเลยแม้แต่น้อย ที่แท้องค์ชายทรงต้องพิษร้ายหายากจากเผ่าเหมียว

ฮ่องเต้และพระมารดาขององค์ชายร้อนใจยิ่ง รับสั่งให้ติดประกาศหาหมอรักษา ขณะเดียวกันก็ส่งองครักษ์ลับไปนำยาแก้พิษจากเผ่าเหมียว ขอเพียงหมอหลวงที่มีอยู่สามารถยื้อชีวิตองค์ชายเอาไว้ได้ ยาที่จะนำกลับมาย่อมมีประโยชน์ แต่หากไม่...

“อั๊กกก” องค์ชายรองกระอักเลือดสีดำพร้อมกับตัวยาที่เพิ่งดื่มเข้าไปออกมาอีกครั้งท่ามกลางเสียงร้องอย่างแตกตื่นของเหล่านางกำนัลและหมอหลวง

“หมิงเอ๋อร์ๆ เจ้าอย่าเป็นอะไรนะ” หนี่กุ้ยเฟยร่ำไห้เสียงดัง บุตรชายคนเดียวของนางไยจึงโชคร้ายถึงเพียงนี้! ใครกัน! ใครกันที่กล้าวางยาพิษหมิงเอ๋อร์ของนาง “หมอหลวง พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่!

“ทูลพระสนม พิษเหมยเก้าเป็นพิษร้ายแรงยิ่งพ่ะย่ะค่ะ พวกหม่อมฉันทำได้เพียงซื้อเวลารอยาแก้พิษพ่ะย่ะค่ะ” พวกเขาเหล่าหมอหลวงรั้งองค์ชายจากประตูผีสุดความสามารถไม่ได้นิ่งนอนใจเลย เท้าองค์ชายก้าวเข้าปรภพ เท้าของพวกเขาเองก็ไม่ต่างกัน

“สมควรตาย!” หนี่ไฉ่เหลยร่ำไห้เสียงดัง หัวใจของมารดาเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ลูกชายของนางอายุยังน้อยเท่านี้ ใครกันกล้าทำได้ลง เขาเป็นเพียงองค์ชายเล็กๆ เท่านั้น หากใครต้องการราชบัลลังก์ ไยไม่ลงมือกับไท่จื่อเล่า!

หรือเป็นไท่จื่อที่ลงมือ? หนี่กุ้ยเฟยสะอึกกลืนเสียงร่ำไห้ลงคอ เรื่องนี้หากเกี่ยวพันถึงไท่จื่อจริง หากฝ่าบาทไม่มอบความเป็นธรรมให้นาง ท่านพ่อของนางก็ต้องช่วยหลานชายตัวเอง!

“พระสนม ขอทรงหลีกทางให้พวกหม่อมฉันป้อนยาองค์ชายด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เวลานี้พวกเขาใช้วิธีให้องค์ชายดื่มยาขับพิษและฝังเข็มป้องกันอวัยวะสำคัญไว้ ขณะเดียวกันก็พยายามป้อนอาหารเหลวเพื่อให้ร่างกายมีกำลังสู้อาการ ป้อนเข้าและอาเจียนออกเช่นนี้ จนกว่า...ใช่ จนกว่ายาแก้พิษจะมาถึง

“พวกเจ้าดูแลองค์ชายให้ดี”

“น้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” เหล่าหมอหลวงน้อมรับคำสั่งพระสนมหนี่

พระมารดาองค์ชายมองบุตรอีกครั้งก่อนจะตัดใจเดินจากไป และมุ่งตรงไปยังจวนสกุลหนี่!

 

นี่องค์ชายจะตายยังลีลา ให้พวกข้าต้องเฝ้าไปถึงไหน

เจ้าต้องพิษจงรีบดับลมหายใจ ไปเกิดใหม่ดีกว่าเชื่อข้าเถอะ

 

วันที่สาม...

เจ้าใบ้ถือถ้วยข้าวใบใหญ่นั่งยองๆ พุ้ยข้าวกินที่ข้างประตูอย่างเอร็ดอร่อย ปากน้อยๆ เคี้ยวหงับๆ ถี่เร็วแล้วกลืนลงท้อง มือเล็กถือตะเกียบพุ้ยเร็วพอๆ กับปากที่อ้ารับ ลมเย็นข้าวร้อนเข้ากันดีจริงๆ

“เพ้ย เจ้าลูกโง่” หยางเปียววิ่งหน้าตื่นเข้ามาฉุดตัวบุตรสาววิ่งไปที่มุมลับตาคน

“แค๊กๆ” เจ้าใบ้สำลักแต่มือซ้ายขวายังถือตะเกียบและถ้วยข้าวแน่นตามนิสัยขอทาน เงินและข้าวสำคัญที่สุด

ลู่เสียวไป่วิ่งตามมาติดๆ สีหน้าร้อนใจไม่ต่างกัน

“แค๊กๆ อะไรเจ้าคะ” นางไอเม็ดข้าวและเนื้อออกมาจากปากจนหน้าดำหน้าแดง

“อาการขององค์ชายทรุดหนัก เจ้าไม่ได้ยินเสียงร้องไห้จากห้องบรรทมหรือ” พ่อใหญ่หยางเปียวเขกหัวบุตรสาว

 “ก็ไม่ใช่ว่าร้องไห้เสียงดังกันทุกวันอยู่แล้วหรอกหรือ” เสี่ยวลู่ยังไม่เข้าใจ นางถามเสียงเบาแล้วพุ้ยข้าวกินต่อไม่ให้เสียเวลา

ลู่เสียวไป่ร้อนใจ “เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ ที่บ่าวไพร่ในตำหนักพากันร้องไห้เสียงดังขนาดนี้ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงองค์ชาย แต่เพราะกลัวจะถูกฝังไปเป็นผีคนรับใช้ต่างหาก”

“ห๋า!?” เจ้าใบ้ตกใจจนปล่อยถ้วยข้าวตกแตก มือที่เหนียวกว่าใครยามนี้จับตะเกียบไม่อยู่

“พิธีเหรินสวินอย่างไรเล่า บุตรชายตายให้ฝังสะใภ้ผี เจ้านายตายให้ฝังคนใช้ตามไปรับใช้”

“ทะ ท่านพ่อ เรารีบหนีกันเถอะเจ้าค่ะ” เจ้าใบ้กลัวจนตัวสั่น กระทั่งริมฝีปากยังคุมให้นิ่งไม่ได้ พิธีน่ากลัวเช่นนี้ก็มีด้วยหรือ

บิดาบุญธรรมส่ายหน้า “ไม่ทันแล้ว พวกทหารที่ตรึงกำลังตอนนี้ไม่เพียงแต่รักษาความปลอดภัย แต่ยังเฝ้าดูทุกคนในตำหนักด้วย เจ้าน่ะ เป็นสาวใช้ข้างตัวองค์ชาย เรียกได้ว่า...เฮ้อออ” เป็นคนกลุ่มแรกที่ต้องรีบตามองค์ชายไปปรภพ จะถูกฝังในตำแหน่งใกล้เท้า ในขณะที่สะใภ้ผีจะอยู่ที่ด้านขวา หากฝังทั้งเป็นจะซ้อนอยู่ด้านใต้ศพ

“ขะ ข้าจะทำอย่างไรดี” เจ้าใบ้น้ำตาไหล นางไยจึงโชคร้ายถึงเพียงนี้ “มะ หมายความว่าเราหนีไม่ได้หรือเจ้าคะ”

ลู่เสียวไป่ส่ายหน้าทันทีอย่างไม่ต้องคิด

“มีแต่ต้องช่วยกันภาวนาให้องค์ชายอยู่รอดปลอดภัยเท่านั้น” หยางเปียวหน้าดำคล้ำ ไม่คิดอยากตายเป็นเพื่อนองค์ชายเลยแม้แต่น้อย หากอายุขัยของเขาเหลืออีกสิบปี เขาก็ยินดีมอบให้องค์ชายห้าปีทันที พิธีเหรินสวินนี้นับว่าอำมหิตนัก ขู่คนเป็นให้ภักดียอมตายแทนเจ้านายได้อย่างไม่ต้องไตร่ตรอง นายรอดบ่าวรอด นายตายบ่าวตาย

“ฮือออ” เจ้าใบ้วิ่งร้องไห้ตรงไปยังห้องบรรทมองค์ชาย เห็นสีหน้าของเขาเริ่มกลายเป็นสีเหลือง ขอบตาคล้ำแทบเป็นสีม่วงก็ร่ำไห้เสียงดัง นางกอดขาเขาไว้แน่น

“แบะๆ” เสี่ยวลู่โขกศีรษะให้ท่านหมอไม่หยุด ชี้มือให้พวกเขารักษาองค์ชายอย่าให้เขาตาย

เฉินอีเดินเข้ามาห้ามเจ้าใบ้ เมื่อเห็นนางโขกศีรษะจนหน้าผากแตก ตอนแรกเขาเห็นนางยังมีแก่ใจกินข้าวยังตำหนิในใจว่าเลี้ยงไม่เชื่อง ไม่คิดว่าที่แท้เด็กคนนี้จะอัดอั้นตันใจจนปริแตกในตอนนี้ได้

“ฮือๆ แบะๆ” เจ้าใบ้ร้องไห้คำนับแล้วคำนับอีก

เด็กน้อยร้องไห้ หมอหลวงเองก็อยากร้องไห้ด้วย สามวันแล้ว! เหตุใดยาแก้พิษยามาไม่ถึงอีก พวกเขาพยุงอาการจนร่างกายขององค์ชายเริ่มไม่ไหวแล้ว ทรงกลืนยาแทบไม่เข้า ผิวหนังขององค์ชายเต็มไปด้วยรอยเข็ม อย่าว่าแต่ผิว ตอนนี้กระทั่งเส้นเลือดขององค์ชายก็ทนการฝังเข็มซ้ำๆ ไม่ไหวแล้วเช่นกัน

เหล่าหมอหลวงคิดยาแก้พิษได้ แต่กลับไม่กล้าทดลองให้องค์ชายดื่ม

“ฮือๆ” เสี่ยวลู่ทรุดเข่าข้างเตียงองค์ชายร้องไห้ ดวงตาแดงๆ มองคนที่นอนไม่ได้สติอย่างจนใจและแค้นใจไปในคราวเดียวกัน ดังนั้นเมื่อไม่มีใครห้ามปรามเจ้าใบ้น้อยจึงระบายแค้นด้วยการจิกเล็บสิบนิ้วเข้ากับแขนเขา แล้วเขย่าแรงๆ

“ฮือออออ” ทำไมต้องให้ข้าตายกับเจ้าด้วย! เจ้าคนชั่ว!! เจ้าตายคนเดียวไม่ได้หรือ!!!

ทุกคนต่างจนปัญญา ท้องฟ้าใกล้จะมืดบ่งบอกถึงอีกวันที่ผันผ่านไม่ต่างจากชีวิตของทุกคนที่ริบหรี่

“อ่าาาาา” เสียงร้องไห้ดังจนหนวกหูและความรู้สึกเจ็บปวด ชั่วเวลานั้นผู้ที่ไม่ได้สติมาหลายวันฝืนเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างช้าๆ ตี้หลี่หมิงครางเสียงแห้งออกมา ดวงตาค่อยๆ เห็นภาพมัวๆ ชัดขึ้น กระทั่งเห็นเด็กหญิงคนหนึ่งกำลังอ้าปากร้องไห้เสียงดังหนวกหู นางเป็นต้นเหตุให้ร่างของเขาไหวไปมาจนปวดหัว

ในห้วงสติที่พร่าเลือน เขาแปลกใจอย่างยิ่ง ที่นางเสียใจถึงเพียงนี้ ที่แท้...เด็กโง่ผู้นี้ก็ห่วงเขาอย่างนั้นหรือ

“องค์ชายทรงฟื้นแล้ว!” หมอหลวงร้องอย่างดีใจเมื่อเห็นองค์ชายฟื้นสติขึ้นมา ขอเพียงทรงตื่นขึ้นมาดื่มยาได้และอดทนสู้พิษได้โอกาสรอดก็มีสูงขึ้น ยืดเวลาได้อีกระยะหนึ่ง

เสี่ยวลู่กลั้นสะอื้นสูดน้ำมูกฟืด นางยิ้มทั้งน้ำตา ดีใจที่เห็นเขาฟื้น

“...” ตี้หลี่หมิงมองรอยยิ้มนั้นอย่างเงียบงัน ทว่าในใจกลับคล้ายมีซาลาเปาอุ่นๆ ซุกไว้จนคับแน่นเต็มตื้อ เด็กน้อยที่ยิ้มทั้งน้ำมูกน้ำตาอย่างจริงใจเช่นนี้ เขา...จู่ๆ กลับรู้สึกดีอย่างประหลาด อยากจะยิ้มสักคราแม้จะเจ็บไปทั้งร่าง

กล่าวว่าปีนั้นหยางลู่หลินโชคร้ายถูกองค์ชายบังคับจับเข้าตำหนักหนิงอัน แต่แท้ที่จริงแล้วคนที่โชคร้ายที่สุดกลับเป็นองค์ชายตี้หลี่หมิงเองที่จับตัวไร้ใจกลับมา นางไม่เพียงไม่รักเขา กลับทำให้เขาหลงเข้าใจผิดและคิดรักนางอยู่ฝ่ายเดียวนับตั้งแต่นั้น ดังว่าคนฉลาดมีโชคร้ายของคนฉลาด คนโง่ก็มีโชคดีของคนโง่

เสี่ยวลู่รีบหลีกทางให้หมอหลวงเข้ามาดูแลองค์ชายด้วยความยินดี โดยไม่รู้เลยสักนิดว่ารอยยิ้มของนางถูกเขามองตามไม่คลาดครา

 

 อยากให้ตายจะร้องไห้ทำไมเจ้า มาทำเอาใจข้านั้นหวั่นไหว

เจ้าทำผิดต้องชดใช้ด้วยหัวใจ จงรับใช้มอบกายและวิญญาณ

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 614 ครั้ง

45 ความคิดเห็น

  1. #995 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 19:53
    5555555สงสารล่วงหน้า
    #995
    0
  2. #512 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 22:07


    แม่เอ้ยย ทำอะไรไว้ รู้ตัวบ้างนะ เป็นห่วง 555

    #512
    0
  3. #328 milk1854 (@milk1854) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 20:19

    มาอัพบ่อยๆนะคะ รอออออ
    #328
    0
  4. #326 0884227133 (@0884227133) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 21:39
    สรุปใบ้อยากให้ท่านหมิงตายหรือไม่อยากให้ตายเนี้ย
    #326
    1
    • #326-1 risa1884 (@risa1884) (จากตอนที่ 8)
      27 เมษายน 2562 / 11:54
      ตอนแรกอยากให้ตายเพราะจะได้รอดจากการเป็นบ่าวแต่ถ้าเจ้านายตายบ่าวจะโดนฝั่งอยู่
      ไปด้วยใต้เท้าเจ้านายตายตอนแรกเจ้าใบ้ไไม่รู้​พอรู้เข้าถึงร้องไห้
      #326-1
  5. #325 ~~... แมวน้อย...~~ (@swithon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 20:10

    สนุกมากค่าาาาาาา

    #325
    0
  6. #324 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 19:31
    งานนี้ใครตกหลุมก่อนเสียเปรียบ
    #324
    0
  7. #321 Hussaya Panpan (@pan168) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 13:54
    ชอบมากๆเลยคะิยากอ่านเป็นเล่มเเบบที่เดียวเลยคะ
    #321
    0
  8. #320 รักในนิยาย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 13:25

    ชอบมากที่สุดเลย

    #320
    0
  9. #319 yaowadee22 (@yaowadee22) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 02:35

    สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆ เรื่องนี้ตอนแรกว่าสนุกสูสีว่านฮองเฮาเลย แต่อ่านไปอ่านมาเราว่าสนุกเข้มข้นกว่าอีก เดินเรื่องกระชับมีชั้นเชิง สนุกมาก

    #319
    0
  10. #318 นุช นุชติยา (@455524021) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 20:36

    ตลกใบ้มากอ่ะ

    #318
    0
  11. #317 Numtanthitiya (@Numtanthitiya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 20:03
    น่ารักกันดีคู่นี้
    #317
    0
  12. #316 Tharatip2013 (@Tharatip2013) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 19:33
    สงสารพี่หมิงดีไหมนะ..5555
    #316
    0
  13. #315 Kungbible (@Kungbible) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 19:27
    ติดตามเรื่องนี้ เพราะตลก ชอบที่นางเอกไร้ใจ 5555
    #315
    0
  14. #314 adw213455 (@adw213455) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 18:40

    55555 เพราะร้อยยิ้มเลยทีเดียว ทีนี้รอน้องใบ้โตเป็นสาวก่อนเถอะ

    #314
    0
  15. #313 KUWHA (@KUWHA) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 17:16
    ไม่ม่าเนาะไรท์เนาะ 55555 รอตอนต่อไปจร้าา
    #313
    0
  16. #311 Freemand56 (@Freemand56) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 16:08
    กะจะหยิกเขาให้เจ็บ ให้หนำใจ ตอนเขาไม่รู้สึกตัว

    ที่ใหนได้

    ทำเขาฟื้นซะงั้น
    #311
    0
  17. #310 ManeerutMiang (@ManeerutMiang) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 15:52
    55555 เพราะรอยยิ้มแท้ๆ
    #310
    0
  18. #309 Beaw12 (@Beaw12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 15:38
    รอต่อตอนไป มาอัพบ่อยน่าอย่าหายไปนาน
    #309
    0
  19. #306 พิม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 13:30

    ถึงกับหัวเราะก๊าก ทีเดียวค่ะ 55555555

    #306
    0
  20. #305 fai_btam (@fai_btam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 12:51
    อร๊ายยย รออ่านตอนต่อไปไม่ไหวอล้วค่ะไรท์ เก็บตังซื้อเล่มแล้ว
    #305
    0
  21. #304 Brink Pitt (@bpitt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 12:35
    เหมือนจะเศร้าแต่ก็ตลกอ่า555555 ปั้ดโถถถถ
    #304
    0
  22. #303 prangbua (@prangbua) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 11:58
    สมควรโดนแบบนี้แหละ สงสารแต่น้องไบ้ของเราไม่น่าเลย
    #303
    0
  23. #302 Sunday in January (@sundayinjanuary) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 11:21
    จะเป็นเล่มเมื่อไหร่
    ถ้านานนน จะกดผ่านๆ
    ให้เตือนเฉยๆ พี่ท่านอาเธน่า ยิ่งใช้เวลา 2ปีได้1เรื่อง เรารอได้!!!
    #302
    0
  24. #301 pachatjra (@yingparichat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 11:03
    โอ้ยยยยยยใบ้น้อใบ้
    #301
    0
  25. #300 โนเนม1323 (@no-name1323) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 11:00
    จะรอตอนต่อๆไปนะคะ

    ทั้งขำ สมน้ำหน้า และสงสารองค์ชาย
    #300
    0