พระชายาใบ้

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 91,924 Views

  • 996 Comments

  • 1,928 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,384

    Overall
    91,924

ตอนที่ 4 : ใบ้หมาบ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 656 ครั้ง
    9 ต.ค. 61

         



       เสี่ยวลู่ขมวดคิ้วแน่น แม้รู้สึกว่าตี้หลี่หมิงสมควรมีชีวิตที่ยากลำบากเช่นนี้ แต่...จำเป็นด้วยหรือ จะต้องลากนางลงน้ำไปด้วย!

         เช้าจนบ่ายเขาคร่ำเคร่งตำรา ตกเย็นยิงธนูฝึกยุทธ์ ค่ำมืดอาบน้ำ แล้วจึงเริ่มอ่านตำราอีกครั้ง แล้วนางเล่า...เช้าจดบ่ายยืนคอยรับใช้ไม่อาจไปไหน ตกค่ำเขาไม่นอน นางย่อมไม่อาจหลับได้ ลำบากถึงเพียงนี้...ที่แท้เป็นเขาเร่งรีบคิดทำการณ์ใหญ่อะไรกันแน่

                “องค์ชาย กระหม่อมจะทำแผลให้นะพ่ะย่ะค่ะ” เฉินอีนำตะกร้ายาเข้ามาใกล้โต๊ะหนังสือ

                “อืม” ตี้หลี่หมิงไม่ได้ละสายตาจากตำรา หากแต่เพียงสลับมือซ้ายมาถือหนังสือ แล้วส่งมือขวาออกไปเท่านั้น

                เจ้าใบ้น้อยห่อปากทันทีที่เห็นแผลบนนิ้วโป้งและง่ามนิ้วของเขา บาดเจ็บถึงเพียงนี้ หากเป็นนางป่านนี้ย่อมต้องร้องไห้เสียงดังแล้ว

                “แบะๆ” สมกับที่เจ้าเป็นคนหนังหนาจริงๆ พี่เฉินอีใส่ยาให้ยังไม่แม้แต่จะร้องสักคำ

                “องค์ชายยิงธนูวันละ 2 ชั่วยาม ฝึกยุทธ์อีกหลายชั่วยาม เจ้าต้องหมั่นสังเกตบาดแผลขององค์ชายให้ดีนะเสี่ยวลู่” เฉินอีสั่งสอนสาวใช้ตัวน้อย แผลเก่าไม่ทันหายแผลใหม่ซ้ำทับทุกวัน ขันทีรับใช้ได้แต่ปวดใจ

                “แบะๆ” ใครใช้ให้เขาทำตัวเองเล่า

            “ไม่มีเวลาแล้ว” ผู้เป็นนายเอ่ยเพียงเท่านี้ก็ไม่กล่าวอะไรอีก สองตาเอาแต่ใส่ใจตัวหนังสือบนตำรา

                เจ้าใบ้น้อยยืนเฝ้าจนยืนไม่ไหวต้องแอบนั่งลงหาวสักหลายครั้ง ครั้นนั่งลงได้สองตาก็เริ่มปรือ สุดท้ายจึงแอบคู้ตัวลงนอนที่ใต้โต๊ะนั่นเอง ครู่เดียวหลังจากนั้นก็เกิดเสียงประหลาดดังคร๊อกๆ

                ตี้หลี่หมิงโบกมือห้ามไม่ให้เฉินอีปลุกเสี่ยวลู่ ก่อนจะก้มลงมอง สุนัขน้อยใต้โต๊ะ ใช้เท้าสะกิดทีหนึ่งเจ้าใบ้ก็ขยับปากกลืนน้ำลาย เสียงกรนจึงหายไป

                ขันทีคนสนิทได้แต่ส่ายหน้า ขอทานน้อยผู้นี้ไร้ประโยชน์จริงๆ หากไม่ใช่เพราะเป็นใบ้ มีหรือจะก้าวหน้าเร็วขนาดนี้ได้

                ใช้เท้าจัดการเสียงได้แล้ว องค์ชายรองจึงเริ่มอ่านตำราต่อจากเมื่อครู่อย่างตั้งใจ

 

                เสี่ยวลู่รู้สึกตัวตื่นในความมืดก่อนจะนึกได้ว่าเป็นนางเผลอหลับไประหว่างเฝ้าเจ้าคนผู้นั้นอ่านหนังสือทรมานคน เจ้าตัวเล็กเหลือบมองไปที่เตียงก็เห็นว่าเขากำลังนอนหลับอยู่ นางจึงค่อยๆ ย่องออกมาจากห้อง

                หับประตูเข้าหากันเพียงชั่วลมหายใจสองตาของนางพลันกระจ่างแจ้งเมื่อถูกเฉินอีเขกหัวอย่างไม่เกรงใจ

                “แบะๆ” คนชั่วๆ ที่นี่มีแต่คนชั่ว เจ้าใบ้น้อยถูหัวน้ำตาคลอ

                “องค์ชายยังไม่นอนเจ้ากล้านอนได้อย่างไร หากยังมีครั้งหน้า ข้าจะเขกหัวเจ้าให้เป็นรู” เฉินอีขู่เสียงต่ำ สีหน้าจริงจังยิ่ง

                “แบะๆ” ข้าเป็นคนย่อมต้องง่วงนอน หาได้เป็นปีศาจไม่รู้เวลาเช่นผู้อื่น

                เห็นนังหนูตัวน้อยโบกไม้โบกมือสื่อสาร แม้เฉินอีจะไม่เข้าใจนัก แต่สีหน้าดื้อดึงของนางล้วนทำให้เดาได้ว่าเป็นเจ้าใบ้กำลังเถียง ขันทีร่างใหญ่เงื้อมืออีกครั้ง

                “ยังไม่รีบไปยกน้ำร้อนมาให้องค์ชายล้างหน้าอีก”

                “แบะๆ” เห็นเขายกมือเช่นนั้น นางมีหรือจะยังโง่รอ ย่อมต้องยกสองมือกุมหัวแล้ววิ่งให้ไว

 

                เรือนครัวในตำหนักหนิงอันใหญ่โตกว้างขวาง ฟ้ายังไม่ทันสว่างพ่อครัวทั้งสามก็เริ่มลงมือทำอาหารแล้ว เสียงมีดสับเป็นจังหวะลงบนเขียงไม้ กลิ่นหอมยั่วน้ำลายชั่วปลุกประสาทของเสี่ยวลู่ตื่นตัว อารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่จางหายไปในทันทีที่นางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ

                “แบะๆ” เจ้าใบ้น้อยร้องขึ้นที่หน้าประตูก่อนจะโค้งศีรษะอย่างนอบน้อม ผู้ใดถือข้าว เสี่ยวลู่เคารพผู้นั้น

                “มาแล้วหรือ” พ่อครัวร่างอ้วนแซ่เหวินหันมาตามเสียง สาวใช้ข้างกายองค์ชายไม่ใช่คนที่เขาควรมองข้าม นกไร้ค่าใช่ว่าจะไม่มีวันเป็นหงส์ ผู้ฉลาด...ไม่ประมาทผู้อ่อนด้อย

                “แบะๆ” เจ้าตัวเล็กคลี่ยิ้มตอบ สองเท้าก้าวเข้าไปในอาณาเขตครัว ตวงน้ำใส่กาน้ำร้อนแล้วยกขึ้นเตา ฉวยเวลารอน้ำเดือดเดินไปหยิบอ่างล้างหน้าทองเหลืองมีหูหิ้วมาเตรียมไว้ ตักน้ำเย็นใส่ครึ่งอ่าง เมื่อน้ำเดือดจึงค่อยยกเติมลงไป ขณะเดียวกันก็ต้องใส่ใจคอยตรวจดูว่าน้ำในอ่างอุ่นร้อนพอดีแล้วหรือไม่ เมื่อเรียบร้อยแล้วนางจึงค่อยออกแรงยกอ่างนั้นออกไป

                ทว่าก็ยังไม่ลืมหันมาส่งเสียง “แบะๆ” ยิ้มกว้างให้พ่อครัวใหญ่

อยู่ในตำหนักองค์ชาย เสี่ยวลู่ย่อมรู้ปรับตัว นางเกิดเป็นขอทาน มีชีวิตรอดแต่ละวันใช่จะอาศัยเพียงโชค หากแต่ทุกวันล้วนใช้สมองทั้งสิ้น สองตาต้องว่องไวเห็นความเป็นไปของคนรอบตัว ดวงตาของผู้เมตตา ท่าทางของคนใจแคบ นางล้วนกระจ่างแจ้ง ใครถือข้าว...นางนอบน้อม ใครอ้วนที่สุด...นางประจบประแจงผู้นั้น ฮ่าๆ เช่นนี้จึงเรียกว่าใช้ชีวิตเป็น

                พ่อครัวเหวินซานหัวเราะหึๆ ในลำคอ “เจ้าตะกละน้อย” เพิ่งมาก็รู้เสียแล้วว่าต้องดูสีหน้าใคร

                คล้อยหลังเจ้าใบ้ กลุ่มสาวใช้ที่ทำหน้าที่ล้างผักและทำความสะอาดเนื้อสัตว์ต่างพากันเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ตำแหน่งสาวใช้ข้างกายองค์ชายสมควรเป็นของคนใบ้อย่างนั้นหรือ!? หน้าตาของพวกนางสามคนล้วนเหนือกว่า รู้ธรรมเนียมอีกทั้งยังคล่องแคล่วกว่า ที่สำคัญยังมีสามารถพูดปลอบใจให้องค์ชายสบายใจได้ แล้วเหตุใดเล่าองค์ชายจึงเลือกเจ้าใบ้

                “...” โจวซูเจียวถอนขนไก่ในมือด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ยิ่งดึงก็ยิ่งเหนียวนางจึงจับขาไก่ทั้งสองขึ้นแล้วนำตัวไก่ลงไปแช่ในน้ำร้อนอีกครั้งก่อนจะลงมือถอนขนไก่อีกครั้ง ไอร้อนที่พุ่งพวยขึ้นมามีแต่กลิ่นคาวคล้ายจะยิ่งย้ำให้นางร้อนใจยิ่งกว่าเดิม

เป็นนางได้ยินท่านป้าจางพูดว่าปีนี้องค์ชายย่าง 13 แล้ว สามัญชนหรือเชื้อพระวงศ์ล้วนไม่ต่างกัน เด็กชายเรียกได้ว่าเป็นวัยเปลี่ยนแปลง เริ่มมีสายตามองเห็นความงดงามของสตรี หญิงใดรับใช้ใกล้ชิดย่อมมีโอกาสปีนไม้สูง เปลี่ยนสถานะเพียงชั่วข้ามคืน นางแม้จะอายุมากกว่าองค์ชาย 2 ปี ก็ใช่ว่าไม่มีโอกาส ตั้งแต่ได้ยินคำพูดของท่านป้าจาง ทุกอย่างนางล้วนทุ่มเทฝึกฝน ขยันอดทน หวังว่าท่านพ่อบ้านหลี่จะเห็นนางอยู่ในสายตา ช่วยส่งเสริมนางสักคำ ใครจะรู้เล่า! หนักเอาเบาสู้ สุดท้ายกลับกลายเป็นเจ้าใบ้ผู้หนึ่งขโมยโชคของนางไป!!

                “ซูเจียว เร่งมือหน่อย” พ่อครัวเหวินละสายตาจากหม้อตุ๋นมาเร่ง

                “เจ้าค่ะ” นางรับคำแล้วรีบหยิบมีดเล็กขึ้นมาผ่าอกไก่อย่างคล่องแคล่ว นัยน์ตาของนางและมีดแล้วเปล่งแสงทอประกายคมกริบไม่ต่างกัน

 

                หลังจากล้างหน้าเรียบร้อย ตี้หลี่หมิงก็ออกไปฝึกยุทธ์ในลานฝึก เสี่ยวลู่ได้รับคำสั่งให้มายกขนมและน้ำชาไปปรนนิบัติจึงเดินกลับมาที่โรงครัว ใครจะคาดว่า...

                “อ๊ะ อื้ออออ” ถูกบิดเนื้ออย่างแรงใครบ้างไม่ร้อง เสี่ยวลู่ที่ถูกลากเข้ามุมตำหนักถึงกับน้ำตาไหลทันทีที่ถูกทำร้าย หากมิใช่ว่านางต้องแกล้งเป็นใบ้เพื่อรักษาลิ้นตัวเอง ป่านนี้นางย่อมต้องตะโกนเรียกให้คนช่วยแล้ว

                โจวซูเจียวอาศัยมือซ้ายจับมือขวาบิดเนื้อผู้อื่นอย่างสาแก่ใจ เสี่ยวลู่เป็นขอทานย่อมอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ อีกทั้งยังเป็นใบ้ ไหนเลยจะมีปากฟ้องใครได้

                “หากเจ้ากล้าฟ้องใครข้าจะฆ่าเจ้า” โจวซูเจียวแสยะยิ้มข่มขู่คน ปลายนิ้วยังบิดเนื้อเสี่ยวลู่ไม่หยุด ยิ่งมันร้องอย่างเจ็บปวดเท่าไหร่นางก็ยิ่งสบายใจขึ้นเท่านั้น “เจ้าใบ้ ข้าให้โอกาสเจ้า จงหนีไปให้ไกลจากตำหนักหนิงอันเสีย เจ้าอยู่หนึ่งวันข้าทำร้ายเจ้าหนึ่งวัน หากเจ้าอยากตายจงอยู่ต่อไป”

                “ฮื้อ” เสี่ยวลู่พยักหน้าถี่รัวไม่หยุด สองแก้มมีแต่น้ำตา นางดิ้นหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้นมือที่ตามมาหยิกเนื้อนางอย่างไม่ปรานี

                ได้ฟังเช่นนั้นโจวซูเจียวจึงหยิกเจ้าใบ้อีกครู่หนึ่งจึงค่อยผละออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                “ฮือๆ” เด็กน้อยนั่งกอดเข่าร้องไห้ฮือๆ เจ็บไปทั้งเนื้อทั้งตัว ตำหนักแห่งนี้มีแต่คนใจร้าย เสี่ยวลู่สะอื้นไม่หยุด ครั้นนึกได้ว่ามีคนที่น่ากลัวยิ่งกว่าพี่สาวคนนี้นางก็รีบวิ่งเช็ดหน้าเช็ดตา ไปยกขนมและน้ำชาจากห้องครัวทั้งที่ยังสะอื้นในอก

                “เจ้าไปตายมาหรืออย่างไร!” ตี้หลี่หมิงเห็นคนมาก็ตวาดเสียงดัง

                “...” เจ้าใบ้เม้มปากแน่น มือน้อยรินน้ำชาส่งให้เขา

                “ข้าถาม!” ตี้หลี่หมิงปัดถ้วยน้ำชาทิ้ง เขารอนานจนคอแห้งเป็นผง ยามนี้นำมาให้ คิดว่าชดใช้ได้หรือ!

                “แบะๆ” เสี่ยวลู่ก้มหน้าน้ำตาหยดกระทบปลายเท้า ร่างเล็กๆ สั่นเทา ซ้ายก็หมาป่า ขวาก็เสือร้าย นาง...จะพึ่งใครได้

                ถามไป ครั้นได้ยินคำตอบ ตี้หลี่หมิงก็เพิ่งจำได้ว่าเสี่ยวลู่เป็นใบ้ จะตอบเขาได้อย่างไร

                “คุกเข่าสำนึกผิดที่นี่ครึ่งวัน!” คนผู้หนึ่งทิ้งหนึ่งประโยคแล้วกระแทกเท้าจากไปด้วยโทสะพุ่งสูงสามจั้ง

                “...” เจ้าใบ้น้อยคุกเข่าร้องไห้เงียบๆ ยิ่งนานก็ยิ่งนึกถึงวันคืนดีๆ ที่เคยอยู่ดีมีสุขในป่าเขา พ่อรองกล่าวว่าเข้าป่าให้ระวังสัตว์ร้าย ใครจะรู้เล่าออกจากป่ากลับพบสัตว์ร้ายยิ่งกว่า

                เวลาผ่านไปเพียงเค่อเดียว สองเฒ่ารีบวิ่งกระหืดกระหอบมายืนตรงหน้าบุตรสาว เห็นนางร้องไห้ก็ร้อนใจยิ่งกว่าเดิม

                “เสี่ยวลู่ ที่แท้เจ้าไปล่วงเกินอะไรองค์ชาย” หยางเปียวแม้จะร้องถามเสียงดุ แต่กลับจงใจยืนบังแดดให้นาง

                เจ้าตัวเล็กปาดน้ำตา พยายามกลั้นสะอื้น ในตำหนักแห่งนี้ไม่รู้ว่ามีมิตรเท่าไหร่ และมีศัตรูกี่มากน้อย หากนางบอกบิดาทั้งสองไปย่อมไม่เกิดประโยชน์ พี่สาวคนนั้นมีญาติพี่น้องกี่คนหนุนหลังไม่อาจคาดเดา

“แบะๆ” ข้าทำงานช้าไม่ทันใจ องค์ชายจึงทรงพิโรธเจ้าค่ะท่านพ่อ

                ลู่เสียวไป่เห็นบุตรสาวทำไม้ทำมือบอกเช่นนั้นจึงค่อยโล่งใจ “ยังดีที่องค์ชายไม่สั่งโบยเจ้า”

                “เช่นนั้นต่อไปต้องระวังให้มากกว่านี้ เข้าใจหรือไม่” หยางเปียวลูบศีรษะบุตรสาวด้วยความสงสาร แม้อยากช่วยเหลือเพียงใด แต่นายบ่าวย่อมมีเส้นแบ่งชัดเจน เป็นเขาและเจ้าเฒ่าลู่ไม่สามารถช่วยนางได้จริงๆ จึงได้แต่ปลอบใจเช่นนี้

                “แบะๆ” ท่านพ่อไปเถอะเจ้าค่ะ หากองค์ชายเห็นข้าถูกลงโทษยังมีพวกท่านอยู่เป็นเพื่อนจะต้องพิโรธมากกว่าเดิมแน่เจ้าค่ะ

                “ข้าเข้าใจแล้ว” สองเฒ่าพากันเดินจากไปอย่างไม่สบายใจนัก พวกเขาเป็นขอทาน แม้จะตั้งใจเลี้ยงเสี่ยวลู่สุดความสามารถอย่างไร ที่สุดก็ต้องยอมรับว่าเด็กน้อยผู้นี้ค่อนข้างแคระแกร็นอยู่ไม่น้อย เทียบกับเด็กทั่วไปแล้ว เจ้าใบ้ของพวกเขาตัวเล็กบางกว่ามาก แม้ไม่ร่ำรวยเงินทอง แต่หากเลี่ยงได้ เด็กคนนี้พวกเขาสองคนไม่เคยปล่อยให้ตรากตรำตากแดดตากฝนอย่างเด็ดขาด ยามนี้เห็นเจ้าตัวเล็กต้องมาคุกเข่าเช่นนี้ หัวใจชราของบิดาทั้งสองย่อมหลั่งเลือด กล่าวว่าเข้าใจ แท้จริง...บิดาที่ไหนเข้าใจกัน! มีแต่ร่วมกันแช่งองค์ชายชั่วให้ไม่ตายดีคนละพันครั้ง

 

                ตำหนักใหญ่เลี้ยงได้แต่คนชั่ว ใครตาถั่วอยากใกล้ชิดคนเช่นเจ้า

                บ้าอำนาจอีกใจร้ายใครจะเอา เจ้าหนอนเน่าองค์ชายชั่วสมควรตาย


                เที่ยงวันตะวันตรงหัว ท่านป้าจางรีบเดินตรงเข้าไปหาเจ้าตัวเล็กด้วยความร้อนใจ เห็นใบหน้าของนางกลายเป็นสีแดงจัดก็ยิ่งสงสารจึงรีบช่วยประคองนางให้ลุกขึ้น

                “เป็นอย่างไรบ้าง เสี่ยวลู่”

                “แบะๆ” นางคอแห้งเป็นผง สองตาโรยแรง มองเห็นพื้นดินและใบไม้ไหวไปหมด เมื่อป้าจางพานางเดินเข้าร่มจึงค่อยรู้สึกดีขึ้น ไอเย็นใต้ชายคาและลมที่พัดมาช่วยให้นางหายใจคล่องกว่าเมื่อครู่

                “เสี่ยวลู่จงจำไว้ให้ดี ในตำหนักแห่งนี้ คนที่เจ้าจะล่วงเกินไม่ได้เลยก็คือ...องค์ชาย” นางกำนัลแซ่จางหยิบผ้าหมาดน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาให้เด็กน้อยพลางสั่งสอน เป็นนางได้ยินบ่าวไพร่คุยกันแล้ว ว่าเจ้าใบ้มัวแต่เที่ยวเล่น ปล่อยให้องค์ชายกระหายน้ำ จึงถูกสั่งลงโทษให้คุกเข่าที่ลานฝึก “ตัวเจ้ามีแต่เหงื่อเช่นนี้ไม่ค่อยดีนัก รีบไปอาบน้ำให้เรียบร้อยแล้วรีบไปปรนนิบัติองค์ชาย เมื่อพบพระองค์แล้ว ให้รีบคุกเข่าขอประทานอภัยทันที เข้าใจหรือไม่”

                “แบะๆ” ไม่เข้าใจ

                แม้เสี่ยวลู่จะดื้อดึงแต่ก็ยังไม่กล้ายั่วโทสะตี้หลี่หมิง เขาสั่งลงโทษนางครึ่งวัน หากพ้นครึ่งวันแล้วนางยังไม่โผล่หัวไป เกรงว่าสุดท้ายเขาอาจคิดเรื่องร้ายๆ ออกมาก็เป็นได้

                คิดได้เช่นนี้นางจึงรีบอาบน้ำแต่งตัววิ่งไปยังห้องทรงอักษรทันที เป็นพวกเขากำลังกินอาหารเที่ยง นางจึงคุกเข่าลงเงียบๆ ที่หน้าประตู

                ตี้หลี่หมิงปรายตาดูใบหน้าแดงก่ำเพราะตากแดดมากไปของเจ้าใบ้เล็กน้อย ก่อนจะขยับตะเกียบกินอาหารต่อไป

                “เสี่ยวลู่ น้ำชา”

                “แบะๆ” ได้ยินคำสั่งเจ้าใบ้ก็รีบลุกขึ้นไปปรนนิบัติคนทันที

                “...” เฉินอีได้แต่กรอกตาขึ้นฟ้า โทสะทั้งเช้าขององค์ชายที่แท้ก็สลายไปง่ายถึงเพียงนี้ ก่อนเจ้าใบ้จะมา กระทั่งท่านอาจารย์ทั้งสามยังต้องสอนอย่างระมัดระวังสีหน้าองค์ชายจนแทบสำลักน้ำลายตาย ที่แท้...เมื่อเด็กน้อยเติบใหญ่มีสองตาเหลียวแลสตรี เสือร้ายก็มีวันกลายเป็นแมวเชื่องได้จริงๆ องค์ชายนับว่าเติบใหญ่ขึ้นอีกขั้นแล้วกระมัง

                หากองค์ชายรองมีจิตเมตตาต่อผู้อื่น ก็น่าเสียดายที่ ผู้อื่น ไม่คิดรับไมตรี อาบน้ำมาหนึ่งครั้งก็เหมือนชะล้างสติปัญญาให้แจ่มใส หยางลู่เหลียนคิดอย่างดีแล้ว หากนางนิ่งเงียบต่อไปพี่สาวท่านนั้นย่อมไม่รามือแน่ ถูกฆ่าตายในดาบเดียว ยังไม่ทรมานเท่าถูกหยิกแรงๆ ไม่หยุดเช่นนั้น

                ปกติเมื่อกินอาหารเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ทั้งสามจะไปพักที่ห้องรับรองครึ่งชั่วยามก่อนจะเริ่มการสอนในช่วงบ่ายอีกครั้ง เสี่ยวลู่อาศัยจังหวะนี้ใช้เทคนิคสุดยอดขอทานเดินเข้าไปหาตี้หลี่หมิงด้วยสภาพหน้าหมองไหล่ห่อ

                “แบะๆ” นางคุกเข่าลงตรงหน้าเขา ชี้มือไปที่ประตู แล้วทำมือหยิกๆ บนร่างของตัวเอง พลางเลิกแขนเสื้อทั้งสองข้างให้เขาดู เห็นเขามองนางอย่างตกตะลึง เสี่ยวลู่จึงรีบชี้ไปที่ประตูอีกครั้งแล้วทำท่าปาดคอตัวเองครั้งหนึ่ง ชี้ที่เขาและชี้ที่ตัวเอง นำสองนิ้วมาชิดกัน แล้วปาดคอตัวเองอีกรอบ ปากน้อยๆ ยื่นออก ฟ้องแล้วก็อยากร้องไห้ซ้ำจนตาแดงๆ

                เป็นนางคิดดีแล้ว ซ้ายก็หมาป่า ขวาก็เสือร้าย ไม่สู้ให้พวกเขากัดกันเอง ขอทานที่ชอบรังแกผู้อื่นก็มักจะรังแกอยู่เช่นนั้น ยิ่งยอมยิ่งถูกทำร้ายถูกเอาเปรียบ ลองสู้เช่นหมาบ้าครั้งหนึ่ง ต่อไปใครจะรังแกย่อมต้องคิดให้ดีสักครั้ง ว่ายินดีให้หมาบ้ากัดสักคำหรือไม่ อย่างร้ายที่สุดถ้านางฟ้องแล้วถูกตี ถูกขับออกจากตำหนักก็ยังถือว่ากำไร ถึงเวลานั้นท่านพ่อทั้งสองจะได้ไถ่ตัวออกมา ทุกคนได้กลับไปเป็นขอทานแสนสุขอีกครั้ง และหากโชคเข้าข้าง แอบอิงบารมีเสือสำเร็จ นางก็จะได้ไม่ถูกหยิกถูกทำร้ายอีก

                “บังอาจ!” นางอธิบายชัดขนาดนี้มีหรือตี้หลี่หมิงจะไม่เข้าใจ “ใครทำเจ้า!

                “แบะๆ” นางชี้ไปที่ประตูอีกครั้ง

                “ที่แท้มันเป็นใครกันแน่!” ตี้หลี่หมิงโกรธจนหน้าคล้ำ สาวใช้ใกล้ตัวเขายังกล้าลงมือ เป็นมันไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาแล้วใช่หรือไม่ ตีสุนัขเขาก็เท่ากับหยามเกียรติเขาด้วย

                “แบะๆ” เจ้าใบ้ใจกล้า ฉุดมือ หมาบ้า ลากพาไปกัดผู้อื่นทันที

                “...” ตี้หลี่หมิงตะลึงอยู่บ้าง แต่ก็ยอมเดินเร็วๆ ตามแรงลากไปแต่โดยดี เพราะร้อนใจอยากจัดการคนไม่ต่างกัน 

 

แช่งสามีเป็นบาปนะภรรยา ข้าชาติหมาก็กัดคนล้วนเพื่อเจ้า

อย่าท้ามากหากไม่รู้เรื่องแนบเนา เป็นงูเห่าฉกเจ้าท้อง...ลองหรือไม่


 

 

                 

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 656 ครั้ง

43 ความคิดเห็น

  1. #992 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 19:32
    อ่านกลอนละก็เขินเด้อออ
    #992
    0
  2. #975 เฟนดิ (@12345678900000) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 23:46
    เป็นงูเห่าฉกเจ้าท้อง ลองหรือไม่ แอร้ยยยยยย กลอนนี้แทงใจสาวโสดแรงงงงง แงงงง
    #975
    0
  3. #788 A_wass (@A_wass) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 00:51
    เอ็นดูการฟ้องของนาง5555
    #788
    0
  4. #507 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 21:36

    เริ่มเข้าใจแล้วเน้อ อิอิอิ

    #507
    0
  5. #271 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 01:42

    ให้-ัดคอนังสาวใช้เลย

    #271
    0
  6. #262 Tea cup (@Deeans) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 13:06
    แหมมมม
    #262
    0
  7. #166 opmilk (@opmilk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 08:13
    อ่อ นางแกล้งเป็นใบ้นี่เองงง
    #166
    0
  8. #121 แหม่ม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 11:31

    อย่าปลอ่ยให้รอนานนะคะ ฮือออออ

    #121
    1
    • #121-1 อาเธน่า (@dalah) (จากตอนที่ 4)
      13 ตุลาคม 2561 / 08:13
      เร่งสุดพลังเลยจ้า
      #121-1
  9. #118 amrrada (@amrrada) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 14:55
    ติดงอมแงทอีกแล้ว
    #118
    1
  10. #117 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 02:35
    เก่งมากอย่ายอมให้เขารังแกอยู่ฝ่ายเดียว
    #117
    1
    • #117-1 อาเธน่า (@dalah) (จากตอนที่ 4)
      13 ตุลาคม 2561 / 08:16
      ต้องสู้ต้องสู้ถึงจะชนะ ฮ่าๆ โบราณมั้ยเพคะ
      #117-1
  11. #115 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 17:49
    5555 เจ้าเล่ห์เกินไปแล้วววว
    #115
    1
  12. #114 cvcvkl (@cvcvkl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 17:20

    >< >< ><
    #114
    1
  13. #113 PikMuangsen (@PikMuangsen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 16:50
    ไรท์คะ ออกสือเลย ><
    #113
    2
  14. #112 Kirumi (@Kirumi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 11:46

    ฮวือ กลอนแต่ละบทสุโค่ย!!!! ไรท์คิดได้ไงิเนี่ย แค่อ่านกลอนก็แทบละลายไปกองกับพื้นแว้ววว
    #112
    1
    • #112-1 อาเธน่า (@dalah) (จากตอนที่ 4)
      13 ตุลาคม 2561 / 08:17
      พยายามคิดอยู่เหมือนกันค่า
      #112-1
  15. #111 Hussaya Panpan (@pan168) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 11:17
    กำลังฟินเลย....ต่อๆๆๆๆคะ
    #111
    1
  16. #110 adw213455 (@adw213455) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 10:22

    น้องใบ้!!!!!! ระวังโดนงูฉกท้องเอานะ 5555 กลอนท้ายนี่ช่าง

    #110
    1
    • #110-1 อาเธน่า (@dalah) (จากตอนที่ 4)
      13 ตุลาคม 2561 / 08:17
      ท้องแน่ๆ คริๆ แต่ไม่ใช่ตอนนี้เด้อออ
      #110-1
  17. #106 nubeezar (@nubeezar) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 01:14

    ชอบชอบ
    #106
    1
  18. #105 adw213455 (@adw213455) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 23:03

    โอ๊ยยยยย ชอบนางเอก

    #105
    1
  19. #104 Cnpt (@Sweetbt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 22:45
    ชอบนางเอกอ่า แต่พระเอกนี่ห่วงเขาเหมือนกันแหละโน๊ะ ถึงจะยังอยู่ในฐานะคนใช้อยู่ก็เหอะ555
    #104
    1
    • #104-1 อาเธน่า (@dalah) (จากตอนที่ 4)
      13 ตุลาคม 2561 / 08:19
      พระเอกยังไม่รู้ตัว
      #104-1
  20. #103 ืิืn-baitoey (@n-baitoey) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 21:55
    แม่มาแล้วววว หายไปนาน ไม่อยากรอ ขอหนังสือเลยค่ะ
    #103
    1
    • #103-1 อาเธน่า (@dalah) (จากตอนที่ 4)
      13 ตุลาคม 2561 / 08:19
      ขอเวลานิดนึงน้าาาา ดีใจที่ชอบจ้า
      #103-1
  21. #102 napapon33249 (@napapon33249) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 20:43
    สนุกมากคะ
    #102
    1
  22. #101 OrmyBGood (@OrmyBGood) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 19:20
    ฟ้องเลย กลัวอะไร จัดการมันเลยลูก
    #101
    1
  23. #100 Yuiyui (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 18:50

    ชอบๆๆๆๆ มารัวๆๆๆๆนร้าาาา

    #100
    1
  24. #99 Joob-Thidathip (@Joob-Thidathip) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 16:45
    นางอยู่เป็น
    #99
    1
    • #99-1 อาเธน่า (@dalah) (จากตอนที่ 4)
      13 ตุลาคม 2561 / 08:19
      อยู่เป็นพระชายาเลยค่า
      #99-1
  25. #98 Tiemchan (@Tiemchan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 15:31
    ชอบค่ะ นางเอกไม่ยอมคน สู้ตามประสานาง555
    #98
    1
    • #98-1 อาเธน่า (@dalah) (จากตอนที่ 4)
      13 ตุลาคม 2561 / 08:20
      สู้ด้วยมือแบะๆ เลยค่า
      #98-1