On Fire :: รักติดไฟ #พ่อบ้านใจกล้า

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 481
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    16 มิ.ย. 61








: Prologue :


           “ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยสิหนูพีท” เสียงอ่อนโยนของป้านวลแม่บ้านเอ่ยขึ้นขณะที่เดินเข้ามาในห้องนอนฉันโดยที่ไม่ได้ปิดประตูห้อง ก็เพราะป้าแกกำลังจะมาลากฉันออกไปจากห้องนี้ไง


            “นี่ดีสุดแล้วค่ะ” ฉันเบะปากใส่กระจกบานใหญ่บนโต๊ะเครื่องแป้งตรงหน้า


            ตากลมจ้องเงาตัวเองผ่านกระจกด้วยสายตาหงุดหงิด ผมดำยาวสลวยที่ถูกมวยขึ้นเป็นทรงสูงเหนือศีรษะถูกประดับไปด้วยดอกไม้เล็กๆจนเกือบจะเต็มหัว ไหนจะชุดไทยสไบเฉียงสีครีมนวลตาที่ฉันใส่อยู่อีก


            ฉันโคตรจะไม่ชอบมันเลยว่ะ


            ไม่ชอบที่วันนี้เป็นงานหมั้นของตัวเอง


            งานที่เกิดจากการบังคับ และฉันก็ไม่ได้เต็มใจสักนิด แต่เพราะมันขัดพ่อไม่ได้โว้ย!


            “ลงไปข้างล่างกันเถอะหนูพีท พิธีจวนจะเริ่มแล้วนะคะ เดี๋ยวจะเสียฤกษ์เสียยาม”


            “ให้มันเสียไปเถอะป้า” ฉันถอนหายใจพรืดอย่างเหนื่อยหน่าย พ่อนะพ่อ จะคลุมถุงชนลูกสาวทั้งที จะหาผู้ชายที่มันดีๆกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง



          “เดี๋ยวอยู่กินกันไปก็รักกันเองแหละหนูพีท”


            “ไม่มีทางอะป้า พีทไม่ชอบหมอนั่น ไม่ชอบๆ ไม่มีวันชอบแน่ๆ!


            แล้วฉันก็ฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะเครื่องแป้งตรงหน้าอย่างสุดทน


            “ไม่อยากหมั้นโว้ย!! ใครจะไปอยากหมั้นกับไอ้เด็กขี้มูกแห้งกรังคนนั้นกันวะ”


            เพราะไอ้คู่หมั้นที่พ่อหาให้เป็นลูกชายเพื่อนของเขาเอง


ฉันเคยเจอหมอนั่นแค่ครั้งเดียวตอนเป็นเด็กๆ แต่ว่าเจอกันแค่ครั้งเดียวนั้นก็เกินพอแล้วแหละ เด็กบ้าอะไรขี้มูกย้อยแทบจะตลอดเวลาแถมยังเขียวขุ่นชวนแหยงอีก พอมันไหลออกนอกรูจมูกแทนที่จะเช็ดดีๆ เขากับเอามือป้ายมันไปมาจนแห้งติดแก้มป่องๆทั้งสองข้าง ไม่ก็ดึงชายเสื้อที่ใส่อยู่นั่นแหละมาเช็ด


            จะอ้วก นึกแล้วก็จะอ้วก


            “ทางบ้านมีปัญหาเรื่องเงินกันหรือเปล่าก็ไม่รู้ พ่อเขาถึงเอาลูกมาหมั้นกับบ้านหนูแบบนี้” ฉันบ่นกับป้า


            “ไม่ใช่หรอกค่ะ ป้าว่าบ้านนั้นก็ดูไม่ได้ขัดสนนะหนูพีท”


            “สร้างภาพน่ะสิ พ่อพีทรวยจะตายแถมมีลูกสาวสวยอีกใครๆก็อยากจะดองด้วยทั้งนั้นแหละ พวกนั้นมันหนูตกถังข้าวสารชัดๆ!


            “หนูพีทกล่าวหาเขาแบบนั้นไม่น่ารักนะคะ”


            “ช่างสิป้า ก็พีทอดคิดไม่ได้อะ ลูกชายคุณหญิงคุณนายในแวดวงไฮโซก็มีตั้งมากมายทำไมพ่อไม่ให้พีทไปหมั้น” ฉันเว้นถอนหายใจ “แต่ดันให้ไปหมั้นกับลูกชายกำนันบ้านนอกที่ไม่มีหน้ามีตาในสังคมแบบนั้นซะได้”


            เพราะความหงุดหงิดที่โดนจับหมั้นแบบคลุมถุงชนแถมยังกะทันหันสุดๆทำให้ฉันพ่นคำพูดที่ไม่น่ารักออกไป ป้านวลถึงกับก้มหน้านิ่งแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก ท่าทางแบบนั้นคงจะเอือมฉันแน่ๆ


            “เอ๊ะ หรือว่าพ่อจะโดนของ ใช่แน่ๆ ต้องโดนพวกนั้นทำของใส่แน่เลย ไม่ได้การล่ะ พีทจะต้องลงไปพังพิธีก่อน”


            ที่จริงฉันก็อยากจะอาละวาดพิธีให้มันพังๆไปเหมือนกัน เพียงแต่ยังหาเหตุผลมาสนับสนุนความคิดตัวเองให้มันหนักแน่นขึ้นไม่ได้แค่นั้น


            พ่อโดนบ้านนั้นเล่นของใส่ เหตุผลนี่น่าจะโอเคสุดล่ะมั้ง


            ฉันลุกพรวดและก้าวไปที่ประตูห้องทันทีโดยไม่ได้รอป้าที่รีบเดินตามออกมาติดๆ แต่พ้นประตูออกมาได้ไม่ถึงหนึ่งก้าวดีฉันก็ต้องชะงักเบรกเท้าแทบไม่ทัน เพราะเกือบชนร่างสูงที่ยืนขวางอยู่


            ฉันเงยไปมองหน้าเขาทันที เพราะบ้านหลังนี้ไม่มีผู้ชายแล้วนอกจากพ่อ และพ่อฉันก็ไม่ได้หุ่นดีสูงใหญ่แบบนี้ด้วย และถ้าเป็นแขกที่มางานหมั้นก็ควรจะอยู่แค่บริเวณพิธีถูกมะ ละหมอนี่ขึ้นมาเพื่อ?


            หล่อ


            คำนี้แวบเข้ามาในหัวทันทีที่ฉันได้สบกับดวงตากลมใสแป๋วคู่นั้นของเขา แม้ว่าเจ้าของมันจะกำลังทำหน้าบึ้งตึงเป็นยักษ์แจ้งอยู่ก็ตาม


            ฉันถือวิสาสะมองไล่ไปทั่วใบหน้าขาวใสได้รูปก่อนจะลอบมองลงมาที่การแต่งตัวของเขา


            เสื้อราชปะแตนสีครีมเฉดเดียวกับสไบฉัน แถมโจงกระเบนที่เขาใส่อยู่ก็ดันสีเข้าคู่กับผ้าถุงที่ฉันกำลังใส่อยู่อีก


            ไม่ต้องให้ใครมาบอก ฉันรู้เองได้ว่าพ่อรูปหล่อตรงหน้าคือไอ้เด็กขี้มูกที่ผ่านการอัพเกรดมาแล้ว


            “หวัดดี” ฉันยกมือทักทายพลางยิ้มแห้งๆอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี


            จากตอนแรกที่ไม่ชอบ ตอนนี้ฉันอยากกลับคำตัวเองซะเหลือเกิน


            ชอบฉิบหายเลยเว้ยยยย สเปคโคตรๆอะ


            “อือ” หมอนั่นพยักหน้ารับด้วยสีหน้าที่ยังตึงๆเหมือนเดิม คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “ลุงพลให้มาตาม”


            ลุงพลที่ว่าก็คือพ่อฉันเอง


            “ว่าแต่นายขึ้นมานานหรือยัง” ฉันถาม แน่นอนแหละว่าระแวง ด่าเขาไปซะขนาดนั้น เป็นใคร ใครก็เหม็นหน้าฉันอะเอาจริง


            “ไม่นาน” เสียงเข้มตอบนิ่งๆก่อนจะหันหลังแล้วเดินนำฉันกับป้านวลเพื่อลงไปยังพิธีที่ด้านล่าง


            ” ฉันอมยิ้มกับตัวเองอย่างโล่งใจ


            “ก็ตั้งแต่ที่เธอเรียกฉันว่าไอ้เด็กขี้มูกแห้งกรังนั่นแหละ”


           


           

            แม่งได้ยินมาตั้งแต่แรกเลยนี่หว่า!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 comtoontrans (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 17:27
    น่าสนุ๊กเว้ยเห้ยยย
    #5
    0
  2. #4 chssnpsone (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 10:09
    ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆxoxo
    #4
    0
  3. #3 Ai-Am (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 22:41
    ชอบบบบบบบ
    #3
    0
  4. #2 KITTYbubble (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 21:45
    เอ้าาาา เสียคะแนนตั้งแต่เริ่มเลยหนูพีท5555555555
    #2
    0