สามีปล้นใจ

ตอนที่ 3 : บทที่ 1: รักแรกลืมได้ยาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    15 ต.ค. 61

สามีปล้นใจ โดย รวีดารา

 

“คงเป็นแบบนั้น” เขาเลื่อนมือต่ำลงไปอีก เกือบ...แค่เกือบจะแตะสะโพกกลมกลึงเต็มที

“เพื่อนคุณใจร้ายมากเลยนะคะที่แต่งงานกันหมด” เธอเบียดตัวกับร่างสูงยิ่งขึ้น “แม่ผู้หญิงพวกนั้นจับเพื่อนคุณได้อยู่หมัด”

วินเซนต์ย่นคิ้วอย่างไม่รู้ตัว เขาไม่ชอบคำพูดของเธอ ถึงอย่างนั้นความไม่พอใจบางเบาก็ถูกซ่อนไว้ใต้เงามืดของผับ

“พวกเขารักกัน”

เป็นรักแรกที่กลับมาพบกันอีกครั้ง กลายเป็นรักแท้และรักสุดท้ายของชีวิต มันคือความจริงแม้ว่านั่นจะฟังหวานเลี่ยนน่าพะอืดพะอมสุดๆ ก็เถอะ

“ฉันได้อ่านบทสัมภาษณ์ของพวกเขา พวกเขาจ้างนักเขียนนิยายมาแต่งเรื่องให้รึเปล่า เอาจริงๆ เลยนะ ฉันว่าคงมีแค่ผู้หญิงช่างฝัน...” เธอกลอกตาและบิดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มเยาะ “พวกที่ไม่ค่อยได้ออกจากบ้านน่ะค่ะที่เชื่อเรื่องพรรค์นั้น”

“มันเป็นเรื่องจริง” เขากดเสียงหนัก

“เมียลุคไม่ได้รอเขาสิบกว่าปีหรอก หล่อนก็แค่ผู้หญิงที่ไม่มีใครเอา ส่วนเมียแอชเป็นพวกฉวยโอกาส...”

“พวกเธอไม่ใช่คนแบบนั้น” วินเซนต์ขัด นรกยังรู้เลยว่าเขาไม่มีทางทนฟังจนจบได้ “อย่าพูดถึงพวกเธอในทางที่ไม่ดี”

“พวกเธอแย่งเพื่อนคุณไป...” เธอทอดเสียงระหว่างที่เลื่อนมือขึ้นมายังอกกว้าง

“ลุคกับแอชยังเป็นเพื่อนสนิทของผม” ถ้าพูดให้ถูกลุคกับแอชเชอร์ไม่ต่างจากพี่น้องของวินเซนต์ เขาชักจะหัวเสียกับเธอแล้วสิ และบั้นท้ายแน่นๆ ก็ไม่ช่วยอะไร “พวกเขาแค่แต่งงานกับคนที่พวกเขารัก ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ดีและผมก็ยินดีกับพวกเขา”

 “ก็ได้ค่ะ ก็ได้...” หญิงสาวหัวเราะ

แต่วินเซนต์ไม่ชอบท่าทางที่เธอหัวเราะ เธออาจจะดูเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ที่มีความคิดเป็นของตัวเองถ้าเพียงแต่ความคิดในหัวสวยๆ นั่นจะไม่ใช่เรื่องแย่ๆ ซึ่งการแสดงออกว่าเธอพร้อมจะโอนอ่อนตามเขาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดี ว่าไปแล้วมันทำให้เธอดูเสแสร้งยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“ผมขอตัว” เขาจับไหล่เธอและดันร่างสูงโปร่งออกห่าง

“วินซ์!

นางแบบสาวมองไปรอบๆ ก่อนหยุดสายตาที่โต๊ะซึ่งมีผู้หญิงสามคนนานกว่าปกติ นั่นคงเป็นเพื่อนของเธอ...เธออาจคุยโม้ไว้มาก การถูกวินเซนต์สลัดทิ้งจะทำให้เธอเสียหน้า แต่ช่างเธอสิ นี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องรับผิดชอบ

“ฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจ” เธอกอดแขนเขา เขย่งเพื่อจะจูบแต่วินเซนต์เบี่ยงหน้าหลบ เธอจึงกดริมฝีปากกับคอเขาแทน “ให้ฉันได้ไถ่โทษคืนนี้นะคะ”

“ไม่” เขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย “ผมไม่ยุ่งกับผู้หญิงที่คิดไม่ดีกับเพื่อนผม อ้อ...แล้วเมียเพื่อนก็คือเพื่อนของผมด้วย”

“ฉันก็แค่พูดเล่น”

“มันเป็นเรื่องล้อเล่นที่ผมรับไม่ได้” เขาแกะมือเรียวออกจากแขน

ใบหน้าของนางแบบสาวแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัดแม้จะอยู่ใต้แสงสลัว

“ใครๆ ก็รู้ว่าลุคเป็นเพลย์บอย กี่ปีมาแล้วที่เขาควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่จู่ๆ เขาก็แต่งงานด้วยเหตุผลที่ว่าเธอเป็นรักแรกและเขาก็ฝังใจกับความสัมพันธ์ครั้งนั้น เหอะ! พวกปัญญานิ่มยังมองออกเลยว่ามันเป็นเรื่องโกหก!

“แล้วแต่คุณจะคิด”

อารมณ์ของวินเซนต์ชักจะคุกรุ่นขึ้นทุกที ซึ่งมีแนวโน้มว่าเขาจะเดือดดาลในวินาทีใดวินาทีหนึ่งถ้าขืนยังทนอยู่ใกล้นางแบบสาวคนนั้น ชายหนุ่มเดินห่างออกมา เธอตะโกนไล่หลัง

“ผู้ชายอย่างพวกคุณน่ะเหรอจะฝังใจกับรักแรก!

แล้วมันแปลกตรงไหนกัน รักแรกเป็นสิ่งที่ผู้คนลืมได้ยากอยู่แล้วไม่ใช่หรือ วินเซนต์เองก็มีรักแรก...ภาพของเด็กหญิงอายุสิบขวบปรากฏขึ้นในใจเขาทันที กระจ่างชัดเหมือนวันที่เคยพบกันในปารีสพึ่งผ่านไปเมื่อวานนี่เอง

ทั้งที่เวลาในปฏิทินล่วงเลยมากว่าสิบเจ็ดปีแล้ว...

วินเซนต์นั่งลงหน้าบาร์ สั่งเบอร์เบิ้นแก้วใหม่และดื่มทีเดียวจนหมด รักแรกลืมได้ยาก...อันที่จริงพูดว่ายังจำได้น่าจะถูกกว่า ความรู้สึกลึกซึ้งมันเลือนรางไปตามกาลเวลา ตามวัยที่เปลี่ยนแปลงและประสบการณ์ใหม่ที่พบเจอจนหมดแล้ว เขาแค่จำได้ว่าเขารักเธอ...ในตอนนั้นเขารักเธอมาก

แต่เขาคงไม่ตามหาเธอหรอก ถ้าไม่เคยสัญญาเอาไว้ว่าจะช่วยเหลือเธอให้เป็นอิสระ

“โบ...” ชายหนุ่มวางแก้วบนบาร์อย่างใจลอย

โบคือชื่อเล่น ชื่อจริงคือชนิตา ส่วนเรื่องผิดพลาดที่สุดก็คือวินเซนต์ไม่รู้นามสกุลของเธอ

ริมขอบด้านหนึ่งบนผ้าเช็ดหน้าของเธอปักตัวอักษรว่า ‘Beau Chanita Y.นามสกุลของชนิตาขึ้นต้นด้วยตัว Y เธอกับป้าเป็นคนรับใช้ อาศัยอยู่บ้านเศรษฐีชาวไทยที่ทำธุรกิจค้าขายจิวเวอรี่ มีเด็กผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกันชื่อ เคท เป็นคุณหนูที่เธอจะต้องคอยเอาใจ พวกเขาทั้งหมดย้ายจากปารีสกลับเมืองไทยเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน...แต่ถึงแม้ว่าวินเซนต์จะให้ที่อยู่ที่ชนิตาเคยอยู่ในฝรั่งเศสกับนักสืบ ทว่าข้อมูลที่เขามีก็ยังไม่เพียงพอที่จะตามหาตัวเธอ

บ้านหลังนั้นในปารีสเปลี่ยนเจ้าของมาหลายครั้ง นอกจากความทรงจำของวินเซนต์แล้วก็ไม่มีใครสามารถระบุได้ว่าเคยมีครอบครัวเศรษฐีชาวไทยเช่าอาศัย แม้ที่เมืองไทยนักสืบจะหา โบ ชนิตา อายุน้อยกว่าเขาสามปี และนามสกุลเดิมขึ้นต้นด้วยตัว Y พบ...คนหนึ่งกำลังท้องแก่และมีลูกเล็กอีกสอง ส่วนอีกคนกำลังจะแปลงเพศเป็นผู้ชาย...แต่ไม่มีคนไหนเป็นรักแรกของเขา

“เธออาจจะเปลี่ยนชื่อ เป็นความเชื่อเรื่องดวงน่ะครับ คนไทยเปลี่ยนกันเยอะ” นักสืบบอกแบบนั้น

วินเซนต์ละเลียดดื่มเบอร์เบิ้นแก้วใหม่...เขาไม่สนหรอกว่าชนิตาจะมีแฟน แต่งงาน มีลูกเป็นโขยง หรือตั้งใจจะแปลงเพศ เขาไม่ได้ตามหาเพื่อให้เธอมาเป็นเจ้าสาว เขาแค่อยากทำตามสัญญาระหว่างกันที่คอยรบกวนจิตใจมาตลอด

วินเซนต์อยากรู้ว่าชีวิตของชนิตาเป็นอย่างไรบ้าง เธอยังอยู่ภายใต้ร่มเงาของครอบครัวนั้นรึเปล่า เธอเป็นอิสระหรือยัง ถ้าไม่และเธอต้องการความช่วยเหลือ เขาก็พร้อมที่จะยื่นมือเข้าไปหา

ใครต่อใครยังคงทยอยเข้ามาคุยด้วยเพื่อหวังเป็นเพื่อนกับวินเซนต์ แลมเบิร์ต เขาชักรำคาญและตระหนักว่าไม่สามารถใช้เวลาขบคิดเรื่อยเปื่อยที่นี่ได้แม้เพียงชั่วครู่ ชายหนุ่มลุกออกจากบาร์ เรื่องราวของรักแรกครอบงำจิตใจจนไม่ทันระวังผู้หญิงคนหนึ่งที่เซมาชน

เขาฉวยแขนเรียวเพื่อช่วยประคอง อึดใจถัดมาหญิงสาวก็ยืนบนรองเท้าเส้นสูงได้อย่างมั่นคง เธอสะบัดผมดำยาวไปด้านหลัง เปิดเผยใบหน้าให้เห็นว่าเป็นผู้หญิงเอเชีย

“ขอโทษค่ะ มีคนเมาเดินชนฉัน แล้วฉันก็...” เธอเลิกคิ้วโก่ง ดวงตาที่ตกแต่งอย่างโฉบเฉี่ยวเบิกกว้างขึ้นนิด “วินเซนต์...คุณคือวินเซนต์ แลมเบิร์ต ใช่ไหมคะ”

การแสดงของเธอจัดว่าแย่ วินเซนต์มองออกว่าเธอโกหกก่อนที่เธอจะพูดจบด้วยซ้ำ ตามปกติเขาจะยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินจากไปให้เร็วที่สุด แต่ตอนนี้...คงเป็นเพราะการนึกถึงชนิตาที่ทำให้เขาสนใจผู้หญิงเอเชียเป็นพิเศษ

คนเอเชียมักดูอ่อนเยาว์กว่าวัย ซึ่งเขาคิดว่าหญิงสาวคนนี้น่าจะอายุยี่สิบปลายๆ ไล่เลี่ยกับชนิตา

“คุณเป็นคนไทยรึเปล่า”

“ค่ะ” ริมฝีปากของเธอบิดเป็นรอยยิ้มเย้ายวน

วินเซนต์เลื่อนมือไปแตะแผ่นหลัง รั้งร่างเพรียวระหงเข้าหาตัว ใครบางคนโซเซเฉียดปลายผมหล่อนไปอย่างหวุดหวิด

“ฉันชื่อเคท” เธอวางมือข้างหนึ่งลงบนต้นแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ใบหน้าแหงนเงยขึ้นสบตาเขา หญิงสาวคิดว่าวินเซนต์สนใจในตัวเธอทั้งๆ ที่เขาช่วยไม่ให้เธอถูกชนต่างหาก

“คุณชื่อเคท...แล้วที่บ้านคุณมีผู้หญิงชื่อโบไหม”

ชนิตามีนัยน์ตาสีดำแบบที่ทำให้ดวงตาดูกลมโต เธอมักจะมองวินเซนต์ตาแป๋ว เวลาที่กะพริบตาช้าๆ เธอให้ความรู้สึกเหมือนเป็นตุ๊กตาหายากจากดินแดนแสนไกล ผมของเธอเส้นเล็กละเอียด นุ่มและมักจะพลิ้วตามลมที่พัดผ่าน

จู่ๆ วินเซนต์ก็นึกสงสัยขึ้นมาว่าตอนนี้ชนิตาสูงแค่ไหน ใบหน้าที่เคยกลมแป้นมีเค้าโครงแบบใดเมื่อเข้าสู่วัยสาว เธอยังชอบกินคุกกี้ไหม แล้วยังเก็บนาฬิกาสร้อยคอของเขาไว้รึเปล่า

“มุขอะไรคะ ไม่เห็นตลกเลย”

ท่าทางการแกล้งหัวเราะฝืดๆ ของเธอช่วยดึงวินเซนต์ให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน เขายิ้มกว้างตอบกลับในขณะที่เธอขยับเข้ามาใกล้จนชิดอย่างเสนอตัว...ในเมื่อจิตใจวนเวียนกับสาวไทยดีนัก ทำไมเขาไม่ไปต่อกับเธอในคืนนี้ล่ะ

“ผมก็คิดแบบนั้น”

พวกเขาขยับตัวตามจังหวะเพลง วินเซนต์โน้มศีรษะลงหา หญิงสาวเบี่ยงหน้าไปด้านข้าง เธอวางมือลงบนบ่าเปลือยของตน เอียงคออย่างมีจริต

“อากาศในนี้อบอ้าวจังเลยนะคะ”

“ผมกำลังจะออกไปพอดี” เขาพูดชิดหน้าผากเธอ “คุณอยากไปด้วยกันไหม”

เธอตอบรับด้วยการคว้ามือเขา เชิดหน้าพร้อมกับออกเดินนำผ่านผู้คนไปยังประตู วินาทีนั้นภาพของเด็กหญิงตัวเล็กก็ซ้อนเข้ามา เธอขาสั้นเป็นบ้าแต่มักเดินเร็วจนผมปลิว เขาชอบความสดใสของเธอ เขามักจะบอกเธอแบบนั้น

วินเซนต์ส่งสัญญาณให้พนักงาน ดังนั้นเมื่อมาถึงหน้าผับเขาก็พบซูเปอร์คาร์ของตนจอดรออยู่ เขาโอบเอวสาวไทย แต่เมื่อเธอหันมาเขากลับชะงัก ความคิดที่ว่าเธอไม่ใช่ชนิตาสว่างวาบกลางสมอง พอเธอเขย่งตัวขึ้นจูบ เขาก็เบือนหน้าหลบ

บ้าสิ! เขาเป็นอะไรไป...ที่ผ่านมาชนิตาไม่เคยมีอิทธิพลกับเขา เขาไม่นึกถึงเธอด้วยซ้ำ! วินเซนต์พ่นลมหายใจทางปากก่อนหันกลับไปหาสาวไทยคนเดิม เขาพาเธอไปที่รถแล้วก็หยุดยืนนิ่ง มือแตะค้างบนประตู

“คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ”

“ไม่...ไม่เป็นไร” วินเซนต์ถอยห่างจากเธอ “ผมขอโทษ ผมมีธุระด่วน”

เขาไม่อยากแตะต้องเธอ เธอไม่ใช่ชนิตา...

แล้วชนิตามาเกี่ยวอะไรด้วย! เป็นความคิดที่ไร้เหตุผลชะมัด! วินเซนต์ไม่เข้าใจตัวเองสักนิด เขาขับรถออกมาในขณะที่หญิงสาวยังอ้าปากค้างด้วยซ้ำ

เกิดอะไรขึ้นกับเขา?

หรือคืนนี้ก็แค่คืนเฮงซวยคืนหนึ่งเท่านั้น


 


นั่นล่ะค่ะ วินเซนต์ก็แค่อยากตามหาโบเพราะเคยสัญญาไว้กับเธอเฉยๆ ไม่ได้รักอะไรแล้ว ว่าแต่...แล้วโบไปอยู่ไหน? ทำอะไร ทำไมนักสืบที่เมืองไทยหาเธอไม่เจอ หรือโบตายไปแล้ว!!!! โอ้มายก้อดดดด 555555

ใครชอบเรื่องนี้แอดแฟนเก็บไว้นะคะ ^^ อย่าลืมทิ้งคอมเม้นต์ไว้คุยกันด้วยน๊า เดี๋ยวตอนหน้าฝนมาเฉลยว่าโบยังอยู่รึเปล่า 555


 

พื้นที่โฆษณา

ฝากซีรี่ย์ “วิวาห์หวนรัก” อีก 2 เรื่องด้วยนะคะ ^^

สามีเจ้าหัวใจ

ซื้อได้ที่ร้านหนังสือทั่วไปนะคะ ราคา 279 บาท
ออนไลน์ เว็บไซต์ของสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ลด 15% >>> คลิกตรงนี้
E - BOOK เว็บ MEBMARKET >>> คลิกตรงนี้

อ่านตัวอย่าง >>> คลิกตรงนี้

 

สิบปีมาแล้ว...

ท่ามกลางเสียงซุบซิบถึงเรื่องอื้อฉาวที่ไม่มีใครลืม วราลียังคงเชื่อมั่น อดทนและเฝ้ารอให้คนรักของเธอกลับมาตามสัญญา แม้เขาจะไม่เคยติดต่อมาเลยสักครั้ง แต่เธอก็หล่อเลี้ยงหัวใจด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยมเสมอ

จนกระทั่งพวกเขากลับมาเจอกัน...

ลุค แซนฟอร์ด จากเด็กหนุ่มหนีคดีและการกลั่นแกล้งที่ไม่ยุติธรรม เขาใช้เวลาเพียงสิบปีสร้างตัวจนกลายเป็นมหาเศรษฐีระดับโลก ทว่าวันนี้เขากลับเกรี้ยวกราด หมางเมิน เจ็บแค้น และกล่าวโทษในสิ่งที่วราลีไม่ได้ทำ

แต่แล้วพวกเขาก็แต่งงานกัน...

ด้วยการตัดสินใจของลุคเอง ซึ่งวราลีมองไม่ออกเลยว่าสามีผู้เป็นเจ้าของหัวใจ...คิดจะทำเช่นไรกับภรรยาอย่างเธอ

สามีวายร้าย

ซื้อแบบรูปเล่มได้ที่ร้านหนังสือทั่วไปนะคะ ราคา 319 บาท

ออนไลน์ เว็บไซต์ของสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ลด 15% >>> คลิกตรงนี้

E - BOOK เว็บ MEBMARKET >>> คลิกตรงนี้

อ่านตัวอย่าง >>> คลิกตรงนี้



นลิน จำเป็นต้องแต่งงานตามเงื่อนไขในพินัยกรรมของพ่อ เพื่อรับมรดกเป็นบ้านที่เธอรัก เธอมุ่งหน้าสู่นิวยอร์ก สถานที่ที่เต็มไปด้วยความหลัง และได้พบกับ แอชเชอร์ เวสต์ อดีตอันธพาลรูปหล่อผู้เป็นรักแรกอีกครั้ง

แอชเชอร์ ไม่เคยเป็นตัวเลือกของนลินเลย เธอไม่กล้าฝันว่ามหาเศรษฐีชื่อดังอย่างเขาจะจำเธอได้ด้วยซ้ำ แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนั้น เขากลับเสนอตัวอย่างกระตือรือร้นที่จะช่วยแต่งงานกับเธอ

“เราจะนอนด้วยกันในห้องนี้”

“นอนด้วยกันเหรอ” นลินถอยห่างจากเขาสองก้าว

แอชเชอร์ปกป้องเธอเสมอ เขาคือความปลอดภัยที่เธอสามารถโผเข้าหาโดยไม่ลังเล แต่สาบานได้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกถึงอันตรายที่แผ่ออกจากตัวเขาเป็นระรอกคลื่น มันเลวร้ายมากที่เขาดูเซ็กซี่ทั้งๆ ที่ขยับเข้าหาเธออย่างคุกคาม

“จะให้พูดอย่างอื่นด้วยเหรอ” เขาเลิกคิ้วสูง

“หมายความว่ายังไง”

นลินถอยหนี เธอสะดุ้งเมื่อหลังชนกำแพงกระจก ร่างโปร่งระหงเด้งไปข้างหน้าซึ่งแอชเชอร์ยิ่งกว่าเต็มใจจะรวบเธอไว้ในอ้อมกอด เขาพันธนาการเธอด้วยแขนแข็งแรงทั้งสองข้าง

“คุณอายุยี่สิบเจ็ดแล้วลิน ผมรู้ว่าคุณเข้าใจ”

ใช่...ถ้ายอมรับตามจริงน่ะเธอเข้าใจ แก้มของเธอกำลังร้อนผ่าวจากจินตนาการที่กำลังเลยเถิดเชียวล่ะ

“เมื่อก่อนคุณไม่ใช่คนแบบนี้”

นลินดิ้นขลุกขลัก แต่แล้วก็ต้องหยุดก่อนที่ร่างกายจะลุกเป็นไฟจากการเสียดสีกับแอชเชอร์ เขาเป็นผู้ชายทั้งเนื้อทั้งตัว เป็นความแตกต่างที่กระตุ้นสัญชาตญาณความเป็นผู้หญิงของเธอได้ไวเกินไป

“ตอนนั้นคุณยังเด็ก” เสียงเอื่อยๆ ของเขาให้ความรู้สึกเหมือนกับน้ำผึ้งที่ถูกราดลงบนผิว “แต่ตอนนี้คุณโตแล้ว” 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

572 ความคิดเห็น

  1. #89 Lek-s (@lkjj) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 11:44
    เราชอบนิยายคุณมากกกก
    #89
    0
  2. วันที่ 18 กันยายน 2561 / 23:21

    โบกลับมาเร้ววววว

    #7
    0