สามีปล้นใจ

ตอนที่ 10 : บทที่3: ผมคือวินซ์ของคุณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

พายุหิมะตกหนักตลอดทั้งวัน แม้แต่ช่วงหัวค่ำก็ยังโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ชนิตาไปยืนชั่งใจที่ประตูโรงแรมหลายครั้ง เสื้อผ้าที่เธอสวมไม่เพียงพอสำหรับการเผชิญอากาศหนาว เธออาจจะมีสภาพเหมือนอาหารแช่แข็งถ้าขืนออกนอกอาคารที่มีเครื่องทำความร้อน

พนักงานโรงแรมเห็นด้วยในเรื่องนี้ เธอเป็นหญิงวัยกลางคนท่าทางใจดีที่เต็มใจช่วยเหลือในทุกเรื่อง เธอบอกว่าโรงแรมมีที่ชาร์ตโทรศัพท์มือถือให้ยืม แต่อันสุดท้ายพึ่งมีลูกค้าเอาไป กว่าชนิตาจะได้ใช้ก็สามทุ่มแล้ว

“เราเข้าใจว่าที่ชาร์ตแบตฯ คือของจำเป็น เมื่อก่อนเรามีให้ยืมมากกว่านี้แต่ลูกค้ามักจะไม่เอามาคืน”

พนักงานบอกตอนส่งที่ชาร์ตแบตเตอรี่ให้ ชนิตาเข้าใจเรื่องนั้นดี เธอเรียนจบด้านการโรงแรมและทำงานที่โรงแรมในลอสแองเจลิส ก่อนจะต้องลาออกเพื่อติดตามมารับใช้เกตนิภาที่นี่

“คุณใช้ได้ถึงพรุ่งนี้เช้านะคะ คนอื่นจะได้ยืมต่อจากนั้น”

ชนิตาชาร์ตโทรศัพท์ของตัวเองก่อนแล้วจึงค่อยชาร์ตโทรศัพท์ปริศนา ซึ่งเมื่อเธอเปิดเครื่องก็พบว่าเจ้าของล็อกด้วยระบบแสกนลายนิ้วมือ ดังนั้นเธอจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้ใครบางคนติดต่อมา

ใกล้เที่ยงคืนเต็มที ชนิตานอนบนเตียงและห่มผ้าไปแล้วตอนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น บางทีเธออาจจะหลับ เธอไม่แน่ใจ แต่เธอเรียนรู้ที่จะฝืนความต้องการของตัวเองเพื่อความต้องการของคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก มันเป็นหนึ่งในคุณสมบัติของคนรับใช้ที่ดี

ชนิตามองลอดตาแมวบนประตู พนักงานหญิงวัยกลางคนยืนยิ้มอยู่ด้านนอก เธอเข้างานตั้งแต่บ่ายแก่ๆ และน่าจะอยู่ยาวจนถึงตอนนี้

“มาเอาที่ชาร์ตแบตฯ คืนเหรอคะ”

ชนิตาไม่รอคำตอบ หญิงสาวเดินไปหยิบที่ชาร์ตแบตเตอรี่ เธอรู้ดีว่าลูกค้าเรื่องมากมีอยู่ทุกหนทุกแห่งไม่ว่าจะในโรงแรมระดับห้าดาวหรือโรงแรมราคาถูกอย่างที่นี่ คงมีใครสักคนเร่งเร้าให้พนักงานมาทวงมันจากเธอ

หญิงสาวเปิดประตู ฉับพลันเธอก็ร้องกรี๊ดเมื่อร่างสูงใหญ่ถลาเข้ามาในห้อง มือแข็งแรงผลักประตูปิดและปลายนิ้วยาวก็จัดการล็อกเสร็จสรรพ เธอเบิกตากว้าง เสียงหัวใจของเธอดังกึกก้องภายใต้ความเงียบที่เกิดขึ้น

วินเซนต์! ชนิตาอุทานในใจ คนที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอคือ วินเซนต์ แลมเบิร์ต!

เอาล่ะ! เอาล่ะ! ชนิตากำลังฝัน ในชีวิตเธอฝันถึงวินเซนต์ แลมเบิร์ต มานับครั้งไม่ถ้วน เธอเคยหนีตามเขาในฝัน เธอเคยแต่งงานกับเขาในฝัน เธอเคยจูบกับเขาในฝัน เธอเคยเป็นสาวใช้ผู้น่าสงสารและเขาคืออัศวินนักรบผู้สูงส่งเกินเอื้อมในฝัน เธอเคยเป็นนางฟ้าที่ถูกซาตานอย่างเขาลักพาตัวไปเป็นเจ้าสาวในฝันด้วยซ้ำ

แต่...เธอไม่เคยรู้ตัวว่ากำลังฝัน ไม่เหมือนตอนนี้เลยสักนิด!

ชนิตาช็อกจากความสมจริงสมจังมากเกินไป หลายวินาทีเลยผ่านเธอจึงตระหนักว่าไม่มีอะไร สมจริงสมจังมากเกินไปสักนิด เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นคือเรื่องจริง! วินเซนต์ แลมเบิร์ต ยืนอยู่ต่อหน้าเธอ เขาคงเร่งรีบก่อนจะมาถึงที่นี่ เธอเดาจากผมสีน้ำตาลอ่อนที่ตกลงมาปกหน้าผากจนดูไม่เป็นทรง ถึงอย่างนั้นวินเซนต์ก็ยังหล่อเหลายิ่งกว่ารูปถ่ายไหนๆ ของเขาที่เธอเคยเห็นทางอินเตอร์เน็ต

วินเซนต์สูงมากทีเดียว ชนิตาแน่ใจว่าเธอสูงเลยไหล่เขาเพียงนิด...ซึ่งบางทีอาจจะแค่หนึ่งหรือสองนิ้วเท่านั้น เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างกำยำที่ดูประเปรียวคล่องแคล่ว เธอสังเกตเห็นไหล่หนาและอกกว้างแม้เขาจะสวมสเวตเตอร์และโอเวอร์โค้ท[1] ร่างกายของเขาน่าเกรงขามพอๆ กับที่แผ่รังสีอันตรายเย้ายวนใจของสิ่งมีชีวิตเพศชาย

“คุณ...” ชนิตารู้สึกเหมือนมีคนขโมยสมองของเธอไป หญิงสาวถอยไปยืนกลางห้อง ทว่าเสน่ห์ของวินเซนต์ก็ตามมาอบอวลอยู่รอบๆ

“คุณจำผมได้ไหม...ผมคือวินเซนต์ แลมเบิร์ต”

ยิ่งกว่าจำได้เสียอีก เธอเคยคิดว่าถ้าเธอความจำเสื่อม สิ่งเดียวที่เธอจะไม่มีทางลืมก็คือเขา

แต่เขาจำเธอได้ในฐานะอะไรกันล่ะ เด็กหญิงโบที่เขาเคยรู้จักในปารีส หรือผู้หญิงที่เซไปชนเขาเมื่อวานที่ร็อกกี้เฟลเลอร์เซ็นเตอร์

“ค่ะ ฉัน...ฉันจำคุณได้ ใครจะไม่รู้จักคุณกันล่ะ” เธอกัดริมฝีปากที่สั่นระริกก่อนจะพูดต่อ “คุณออกจะดัง คุณคือวินเซนต์ที่สร้างแฟลชแชท คุณเป็นมหาเศรษฐี...”

“ผมคือวินซ์!” วินเซนต์เอ่ยแทรกอย่างขัดอกขัดใจ “ให้ตายเถอะโบ! ผมคือวินซ์ของคุณ”

วินซ์ของคุณ...ชนิตาอ้าปากค้าง ถ้อยคำนั้นสะท้อนกลับไปกลับมาในหัวของเธอเหมือนเสียงเอคโค่ วินเซนต์จะรู้ตัวบ้างรึเปล่าว่าประโยคสั้นๆ ของเขาจะทำให้เธอฝันเพ้อเจ้อเกินกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

แล้วชนิตาก็เอะใจ...เมื่อกี้เขาเรียกเธอว่า โบ

“คุณ...” เธอหายใจสะท้าน เขาจำเธอได้หรือ!

วินเซนต์แตกต่างจากเธอ เขาไม่แปลกใจในสิ่งที่เธอสงสัย สิ่งที่เขาสนใจอย่างที่สุดในตอนนี้คือแก้มข้างหนึ่งของเธอก็เท่านั้น...ตายแล้ว! ชนิตารีบเบี่ยงหน้าหลบพร้อมกับยกมือขึ้นปิดรอยช้ำ

“หน้าคุณโดนอะไรมา” วินเซนต์กดเสียงต่ำ

“อุบัติเหตุค่ะ ฉัน...” เธอพูดตะกุกตะกัก “ฉันหกล้ม”

“คุณไปหกล้มบนมือใครเข้าล่ะ หน้าถึงได้ช้ำเป็นรอยนิ้ว”

มันเห็นได้ชัด ชนิตารู้ดี เมื่อวานตอนบังเอิญพบกับวินเซนต์แก้มของเธอแค่แดง เขาคงไม่ทันได้สังเกต ซึ่งบางทีอาจเป็นเพราะความคุ้นชินกับผู้คนที่ผิวหน้ามักแดงระเรื่อท่ามกลางอากาศหนาว ทว่าตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นสีเขียวและม่วงดูน่ากลัว มิหนำซ้ำแก้มยังบวมตุ่ยอีกด้วย

หญิงสาวหมุนตัวหันหลังให้อีกฝ่าย เธอเดินไปยังโต๊ะริมผนังเพื่อวางที่ชาร์ตแบตเตอรี่ เมื่อกลางวันชนิตาใช้แป้งพัฟสูตรผสมรองพื้นที่มีติดกระเป๋าช่วยอำพราง แต่เมื่อกี้เธอเข้านอนไปแล้ว เธอจะอยู่เพียงลำพังจนกว่าจะออกจากห้องในเช้าวันพรุ่งนี้ ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่เธอต้องซ่อนรอยช้ำ

“ใครทำร้ายคุณ”

วินเซนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอันเยียบเย็น ความเงียบโรยตัวหลังจากนั้น และชนิตาก็ได้ยินเสียงหายใจหนักๆ อย่างข่มกลั้น

เธออายุยี่สิบเจ็ด ยังคงเป็นคนรับใช้ของบ้านชัยขจรกิจ เธอไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองจากการใช้อิทธิพลของเกตนิภา ชนิตาเงยหน้าขึ้นเพื่อกลั้นน้ำตา เธออาย...อับอายอย่างที่สุดจากก้นบึ้งของจิตใจทีเดียวที่เวลาผ่านมาเกือบยี่สิบปีแต่เธอก็ไม่สามารถที่จะพัฒนาชีวิตให้ดีขึ้นได้

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ คุณ...มาพบใครรึเปล่า ฉันคิดว่าคุณเข้าผิดห้อง”

“คนที่ทำร้ายคุณอยู่ไหน” น้ำเสียงบ่งบอกว่าเจ้าตัวไม่สบอารมณ์

“ฉันพักที่นี่คนเดียวค่ะ” เธอยังคงหันหลังให้เขา เธอจะหันหลังจนกว่าเขาจะเดินออกจากประตูไป “คนที่คุณมาหาอาจจะรอคุณอยู่”

“คุณปกป้องใครอยู่”

ชนิตาตอบกลับด้วยความเงียบ วินเซนต์สบถและอึดใจหลังจากนั้นเขาก็คว้าต้นแขนเธออย่างไม่ออมแรง หญิงสาวร้องพร้อมกับห่อไหล่เมื่อเขาจับหมุนตัวให้หันไปเผชิญหน้า

“โอ๊ย!

สีหน้าของวินเซนต์เต็มไปด้วยความตกใจเช่นเดียวกับชนิตา เขาปล่อยมือออกจากตัวเธอ ดวงตาสีฟ้าอ่อนอมเทาเบิกกว้าง เห็นได้ชัดเลยว่าเขารู้แล้วว่าเธอเจ็บที่ต้นแขนด้วย

“การใช้ความรุนแรงในครอบครัวเป็นเรื่องที่คุณไม่ควรจะยอมให้เกิดขึ้น! คุณปล่อยให้สามีทำร้ายคุณแบบนี้ไม่ได้!

“ฉันยังไม่มีสามีสักหน่อย ฉันโสด” คนบ้า! เขาคิดว่าชนิตาถูกสามีตบตีแน่ๆ “ฉันไม่มีวันทนกับผู้ชายที่ชอบใช้กำลัง”

“โอเค!” วินเซนต์กระแทกเสียง เขาฟาดมือกับอากาศระหว่างที่มองเธอตาไม่กะพริบ “ถอดเสื้อออก ผมขอดูต้นแขนคุณหน่อย”

“คุณจะบ้ารึไง!” ชนิตากอดอก ถอยไปชนกับโต๊ะด้านหลัง

“คุณใส่เสื้อแขนยาวแบบนี้ก็ต้องถอดออกอย่างเดียวผมถึงจะเห็นต้นแขนคุณได้” เขาอธิบายพร้อมกับสาวเท้าตามมาหยุดยืนด้านหน้า อกของพวกเขาอยู่ห่างกันฟุตเดียวเท่านั้นในตอนที่ฝ่ามือใหญ่ขยุ้มชายเสื้อถักไหมพรม

“หยุดนะ! คุณไม่มีสิทธิ์จะทำกับฉัน...”

ชนิตาร้องกรี๊ดเมื่อวินเซนต์กระชากเสื้อเธอขึ้น เขาใช้ต้นขาแกร่งและช่วงกลางของลำตัวกดเธอไว้กับโต๊ะ

“ผมรู้! แต่ต่อให้ผมไม่มีสิทธิ์ผมก็จะฉกฉวยเอาสิ่งที่ผมอยากได้ ผมใช้ชีวิตแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก”

“ฉันจะร้องให้คนช่วย!” ชนิตาตะโกนใส่หน้าวินเซนต์ เธอทาบมือกับอก ยื้อยุดไม่ให้เขาดึงเสื้อขึ้นได้

หนุ่มฝรั่งเศสกระตุกมุมปากข้างหนึ่งขึ้นอย่างยียวน “มันจะจบลงตรงที่มีคนมาช่วยผมถอดเสื้อคุณ คุณรู้ดีนี่ว่าตอนนี้ผมเป็นใคร”

คุณเป็นคนดัง...” ชนิตกำลังจะต้านแรงเขาไม่ไหว ที่แย่กว่านั้นคือเธอได้ยินเสียงขาดและเห็นไหมพรมคลายตัวออกจากกันจนเกิดรูขนาดใหญ่ “ใครบางคนจะถ่ายรูปคุณเก็บไว้ และพรุ่งนี้เรื่องฉาวของคุณจะกลายเป็นข่าวในแท็บลอยด์!

“และทุกคนก็จะอยากรู้ว่าคุณเป็นใคร ชีวิตส่วนตัวของคุณจะถูกขุดคุ้ย ผู้ชายที่คุณเคยเดทด้วยหรือไม่ก็แฟนปัจจุบันของพวกเขาจะออกมาแฉ...”

“เสียใจค่ะ ฉันไม่เคยมีแฟน ฉันไม่เคยเดทกับผู้ชายแบบจริงๆ จังๆ ด้วย!

 

 

นี่คือพระเอกสายเถื่อนผู้ปลุกปล้ำถอดเสื้อสาวในโรงแรม 55555555 งานนี้สภาพอากาศเป็นใจให้วินเซนต์ค่ะทุกคน โชคดีจริงๆ ไม่งั้นอาจจะเจอคุณตำรวจแทน

แจ้งเรื่องอัพนิยายนิดนึงค่า เดือนนี้ฝนขออนุญาตมาวันเว้นวันนะคะ ^__^ กลัวทุกคนจะรอด้วย เลยมาแจ้งไว้ค่า

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ เจอกันใหม่มะรืนน๊า  

 

 



[1] Overcoat เสื้อกันหนาวสำหรับใส่เป็นตัวนอกสุด ตัดเย็บจากผ้าเนื้อหนาว มีชายยาว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

572 ความคิดเห็น

  1. #450 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 12:53

    เอ่อ ใจคิไม่ดีเลย

    #450
    0
  2. #48 TukTun Munchisa (@tuktun0710) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 13:03
    เจอปุ๊ปก็ฉีกเสื้อสาวเลย พี่วินซ์นี่จริงๆเล้ยย
    #48
    1
  3. #47 ศรีไงศรีเองงงง (@alich25) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 18:39
    พระเอกของเรากร้าวใจมาก งือออออ
    #47
    1
  4. #46 Mikorinchi (@Mikorinchi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 14:00

    โอ้ยยยยอะไรกันนนนนนนนะ สถานการณ์แบบนี้

    #46
    1
  5. #45 yui-oi (@yui-oi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 13:48
    เค้าทำอะไรกันนนนนน
    #45
    1
  6. #44 ศรีไงศรีเองงงง (@alich25) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 13:46
    นี่มันสถานการณ์​แบบไหนกันนะะะะ รอค่า55555555555
    #44
    3