มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 53 : พสุธาจะไม่ทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

 

 

พสุธากลับมาอยู่ไร่ได้เกือบสิบวันแล้ว เขาทำงานหนักตลอดเวลาเพื่อให้ตอนกลางวันลืมความเจ็บปวด และหลับได้ทันทีในตอนกลางคืนเมื่อหัวถึงหมอน เขาทำทุกอย่างที่ทำได้ ตั้งแต่ขุดดิน ถางหญ้าและโค่นต้นไม้บางต้นทิ้งเพื่อเตรียมพื้นที่สำหรับทำโฮมสเตย์

ไม่มีอีกแล้วกับการทำเพื่อลูกเมีย จะไม่มีเรื่องโง่ๆ แบบนั้นอีกต่อไป จากนี้จะทำเพื่อตัวเองเท่านั้น

ทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์นั้น เขาก็จะต้องเจ็บแปลบในอกจนบางครั้งแทบหายใจไม่ออก คืนนั้นก่อนเจนเนตรผ่าตัด หมอสูติอธิบายกับเขาว่าน่าจะมีการเข้าใจผิดเรื่องที่เจนเนตรตั้งครรภ์สี่เดือน เพราะก่อนเข้าห้องผ่าตัดไส้ติ่ง ภรรยาของเขาเป็นคนยืนยันเองว่าหล่อนเคยตั้งครรภ์จริงแต่เสียลูกไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน และผลจากการตรวจอย่างละเอียดก็ยืนยันได้ว่าหล่อนไม่ได้ตั้งครรภ์แล้ว

เสียลูกไปได้สองสัปดาห์แล้วงั้นหรือ ตอนนั้นเขายังอยู่ที่ออสเตรเลีย แต่ทุกครั้งที่โทร.กลับบ้าน เจนเนตรยังคงพูดน้ำเสียงปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและยืนยันทุกครั้งว่าหล่อนกับลูกสบายดี

แล้วเขาก็นึกถึงอาการซึมๆ ของเจนเนตรและไม่อยากให้เขาเข้าใกล้หลังจากที่กลับมาถึงบ้านแล้ว คงเป็นเพราะกลัวว่าจะถูกจับได้ว่าหล่อนเสียลูกไปแล้วนั่นเอง

พสุธาพยายามหาข้อแก้ตัวให้ภรรยาว่าการเสียลูกไปคงทำให้หล่อนเศร้าจนไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร แต่หล่อนกลับไม่ลืมที่จะเตือนเขาเรื่องนัดหมายกับทนายเพื่อทำสัญญากับเตชิน... เขานึกไม่ออกแล้วว่าจะมีเหตุผลอะไรอื่นอีกที่เจนเนตรไม่ยอมบอกเขาเรื่องเสียลูก นอกเสียจากสองพ่อลูกช่วยกันปิดเงียบจนกว่าเขาเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว

ให้ตายเถอะ เขาเกือบหลงรักเจนเนตรแล้ว ไม่หรอก... รักแล้วต่างหาก แม้ว่ารักในฐานะแม่ของลูกแต่เขาก็พร้อมแล้วที่จะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกัน มีแต่หล่อนเท่านั้นที่ไม่ได้รักเขาจริงนอกจากหวังผลบางอย่าง ขอบคุณที่ฟ้ามีตาที่ช่วยให้เขาตาสว่างเสียก่อน

เข้าสู่วันที่สิบที่เขากลับมาอยู่ไร่ พสุธาก็ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานกลางแจ้งกับชาวไร่อีกจำนวนหนึ่ง ระหว่างที่ช่วยกันขุดรากไม้ใหญ่ขึ้นจากดิน รถเบนซ์สปอร์ตคันงามก็แล่นเข้ามาที่ไร่ พสุธาเหลือบมองแวบเดียวแล้วหันกลับไปทำงานต่อ

“พสุ...” เสียงเรียกเศร้าๆ ของผู้หญิงดังอยู่ข้างหลัง เขาทำเป็นไม่ได้ยินระหว่างสับเสียมลงดินอย่างแรง

“พสุช่วยคุยกับเจนเถอะ ขอร้องล่ะ”

คนงานอื่นๆ หยุดทำงานแล้วมองพสุธาเป็นตาเดียว เขาขบกรามแน่น เหวี่ยงเสียมทิ้งไกลออกไปหลายเมตร ถือโอกาสระบายความคับแค้นไปในตัวแล้วหันหลังเดินผละไปจากบริเวณนั้น โดยมีเสียงซอยเท้าย่ำบนพื้นหญ้าตามมาติดๆ

พสุธาก้าวขึ้นเรือนต้นสน ฉวยผ้าขนหนูที่พาดไว้กับราวขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ใบหน้า แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเจนเนตรที่ก้าวมายืนข้างๆ

“เมื่อไหร่พสุจะกลับบ้าน”

“นี่แหละบ้านผม” เขาตอบห้วนๆ พลางโยนผ้าเช็ดตัวลงบนเตียง “และพ่อคุณก็เป็นคนไล่ผมออกมาเองด้วย ผมไม่กลับไปหรอก”

“เจนรู้ว่าพสุโกรธมาก แต่ช่วยฟังเจนอธิบายก่อนได้ไหม ตอนนั้นเจนกลัวพสุเสียใจเรื่องลูกก็เลยยังไม่รีบบอก เจนเห็นว่าพสุเห่อลูกมาก ก็เลย...”

“ไร้สาระ! ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอกน่า คุณตั้งใจจะบอกผมหลังจากที่ผมเซ็นสัญญากับพ่อคุณเรียบร้อยแล้วเท่านั้น!”

“ไม่ใช่นะ พสุ! เจนเองก็เสียใจมาก! แต่ตอนนั้นพสุก็ไม่อยู่ ลูกก็เสียไปแล้ว เจนคิดอะไรไม่ออกได้แต่นอนร้องไห้ พ่อถึงได้เข้ามาจัดการทุกอย่างไงล่ะ” แล้วหล่อนก็เดินเข้ามากอดแผ่นหลังของเขา “พสุอย่าทิ้งเจนไปเลยนะ เจนรักพสุ เจนรักคุณจริงๆ ...”

เขาสูดหายใจเข้าออกลึกๆ พยายามข่มความเจ็บปวดรวดร้าว หล่อนรักเขาแน่หรือ ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าหล่อนรักเงินมากกว่า ขณะที่ตัวเขาเป็นฝ่ายยอมทิ้งความฝันกลางไร่เพื่อลูกเมียด้วยซ้ำ

“คุณแน่ใจจริงๆ เหรอว่ารักผม” เขาหันหลังกลับมาเผชิญหน้าหล่อน

เจนเนตรเงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวังเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนลงของสามี “แน่สิพสุ เจนรักคุณจริงๆ คุณต้องเชื่อเจนนะ”

“งั้นผมถามคุณคำถามเดียว คุณยังอยากใช้ชีวิตร่วมกับผมหรือเปล่า”

หล่อนปาดน้ำตา พยักหน้าถี่ๆ ราวกับกลัวว่าเขาไม่เชื่อ เพื่อพิสูจน์คำพูดของตน เจนเนตรยกสองมือขึ้นประคองใบหน้าของสามีและโน้มเขาเข้ามาจนประกบกับริมฝีปากของหล่อน สัมผัสแนบชิดที่ห่างเหินไปนานนับตั้งแต่ไปออสเตรเลีย ทำให้ไฟพิศวาสจุดติดได้อย่างง่ายดาย และเพียงเวลาไม่นาน สองร่างก็กอดจูบกันอย่างเร่าร้อน

“เรามีลูกกันอีกครั้งนะพสุ ลูกของเรา ลูกของคุณกับเจน” หล่อนกระซิบพร้อมกับเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเขา

“คุณพร้อมที่จะลืมเรื่องที่ผ่านมาแล้วเดินหน้าชีวิตคู่ของเราต่อไปไหม”

“แน่นอน เจนจะเริ่มต้นใหม่กับพสุนะ เจนอยากอยู่กับพสุ”

“แสดงว่าคุณจะอยู่กับผมทุกที่ ไม่ว่าที่ไหนก็ได้ใช่ไหม”

“เจนจะอยู่กับคุณทุกที่ เจนสัญญา”

“งั้นไปเก็บของที่บ้าน แล้วย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน”

นิ้วมือที่กำลังแกะกระดุมเสื้อของเขาถึงกับชะงัก

“อะไรนะ”

“ก็คุณบอกว่ารักผมไม่ใช่เหรอ งั้นมาอยู่กับผมที่นี่ด้วยกันสิ”

“ที่นี่... หมายถึงที่ไร่นี่น่ะเหรอ”

“ใช่ จากนี้ไปผมจะสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยการสร้างโฮมสเตย์กับทำไร่ตามที่ฝันไว้ แล้วผมจะสร้างบ้านสวยๆ ให้คุณอยู่ เราจะอยู่ที่นี่และจะมีลูกด้วยกันอีก”

สีหน้าของเจนเนตรซีดเผือด “แล้วเรื่องสัญญาที่คุณจะทำกับพ่อล่ะ...”

“เรื่องนั้นผมไม่สน แต่เรื่องระหว่างเรานี่สิตกลงคุณจะเอายังไง คุณบอกว่ารักผม จะไปอยู่กับผมทุกที่ไม่ใช่หรือเจน”

มือของเจนเนตรค่อยๆ ผละจากกระดุมเสื้อของพสุธา “เอ่อ... คือ...แต่รีสอร์ตของพ่อ...”

นี่สินะสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับหล่อน อีกทั้งความลังเลในสายตาของหล่อนก็บอกทุกอย่างชัดเจนด้วยตัวมันเองแล้ว แม้ว่ารู้สึกเจ็บปวดแต่ก็เตรียมตัวเตรียมใจมาหลายวันแล้วว่ามันจะต้องจบลงแบบนี้

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เจนเนตรเลือกก็คือเงิน ไม่ใช่ความรัก

เหตุการณ์นั้นผ่านมาสองปีครึ่งแล้ว ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาทางพฤตินัยได้จบสิ้นไปนานแล้ว แต่ในทางนิตินัยยังไม่จบ และนับวันก็ยิ่งเป็นปัญหาที่กวนใจพสุธามากขึ้นทุกที

**********************

จะหย่าก็แสนจะลำบาก

เดินหน้าคบกับน้องพายก็ยาก

เอาไงดีอาพสุเอ๊ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #565 _mui_ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 09:33
    ลูกในท้องนังเจนใช่ลูกของพสุจริงๆใช่มั้ย?? //ได้เเต่คิดเเละก็สงสัย555
    #565
    1
    • #565-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 53)
      2 มิถุนายน 2563 / 20:01
      เอ...อันนี้ก็ไม่รู้สินะ 555
      #565-1
  2. #564 _mui_ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 09:33
    ลูกในท้องนังเจนใช่ลูกของพสุจริงๆใช่มั้ย?? //ได้เเต่คิดเเละก็สงสัย555
    #564
    0