มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 52 : ความลับของเจนเนตร (ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    2 มิ.ย. 63

 

ราวสิบโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น เตชินเดินยิ้มอย่างอารมณ์ดีลงมาที่โต๊ะอาหาร วันนี้จะมีทนายเข้ามาทำสัญญาการเช่าพื้นที่ไร่พสุธาเพื่อสร้างรีสอร์ต ทันทีที่ลูกเขยกับเขาลงลายเซ็นแล้ว เขาจะได้เริ่มลงมือทำงานเสียที

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบสิบโมงครึ่งแล้ว ทนายก็ยังไม่มาตามนัด กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร.ตาม เตชินก็เห็นร่างสูงของพสุธาเดินเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากเข้ามาในห้องอาหาร ก่อนทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม

“อ้าว เป็นอะไรพสุ หน้าตาเหมือนไม่ได้นอนเลย”

“ครับ เมื่อคืนไม่ได้นอน”

“เป็นอะไรไปล่ะ”

“เจนเป็นไส้ติ่งอักเสบ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล”

“อ้าว ทำไมไม่บอกพ่อเลยล่ะ ตอนนี้เป็นไงบ้าง”

“ผ่าตัดเสร็จแล้ว แต่ยังต้องพักฟื้นอีกหลายวัน” แล้วเขาก็เบนสายตาขึ้นสบตาอีกฝ่ายนิ่ง “แต่ลูกในท้องยังแข็งแรงดีครับ ไม่ต้องห่วง”

พสุธาจับตามองเตชินเขม็งแทบจะทุกอิริยาบท เห็นเขาหลุดสีหน้าประหลาดใจออกมาเต็มๆ

“อะ...อะไรนะ แกว่าอะไรนะ”

“ลูกผมครับ ยังแข็งแรงดี อัลตราซาวน์ยังได้ยินเสียงหัวใจเต้นชัดเจนเลยล่ะครับ”

คนเป็นพ่อตาถึงกับพูดไม่ออกราวกับมีเรื่องประหลาดใจสุดขีด พสุธารู้สึกได้ว่ามือของตัวเองสั่นระริกอย่างน่ากลัว เขาแทบบังคับไม่อยู่จนต้องกำมือแน่น

เตชินรีบปรับสีหน้าอยู่สักพักแล้วพูดต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เอ้อ... ไว้เดี๋ยวเราจัดการเรื่องสัญญาตรงนี้เสร็จ เรารีบไปเยี่ยมเจนกันนะพสุ ว่าแต่นี่มันสิบโมงกว่าแล้ว ทำไมทนายยังมาไม่ถึงอีก”

“เขาไม่มาแล้วครับ ผมโทร.ไปยกเลิกนัดเอง”

เตชินได้ยินแล้วถึงกับหัวเสีย “อ้าว แล้วกันสิ พสุ แค่เมียเข้าโรงพยาบาลถึงกับต้องยกเลิกนัดเลยเหรอ แล้วงี้เราจะนัดเขาอีกทีเมื่อไหร่”

“ไม่ได้นัดและไม่ต้องนัดแล้วด้วย หลังจากนอนคิดทั้งคืน ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะขอเก็บที่ดินของผมไว้ตามเดิม”

“แกว่าอะไรนะ” เสียงถามนั้นแหบห้าว

“ผมจะไม่ทำสัญญาเช่ากับคุณแล้วครับ คุณเตชิน”

“เดี๋ยว นี่เกิดอะไรขึ้น เราคุยกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ”

พสุธาไม่ตอบ เอาแต่มองพ่อตาของตนด้วยสายตาว่างเปล่าอยู่นาน บรรยากาศ ภายในห้องนิ่งงันน่าอึดอัด จนในที่สุดเขาก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนน่ากลัว

“คุณพ่อตั้งใจจะบอกผมเมื่อไหร่”

เตชินหน้าซีดแทบไม่มีสีเลือด “เอาล่ะ พสุ ฉันรู้ว่าแกโกรธ แต่แกช่วยใจเย็นๆ อย่าเพิ่งใช้อารมณ์ได้ไหม”

“ผมอยากรู้ว่าพ่อจะบอกผมเมื่อไหร่” เขาถามซ้ำ

“พสุ เราไม่ได้ปิดแกนะ แกก็รู้อยู่แล้วว่าเรื่องแบบนี้มันจะปิดได้นานแค่ไหนกันเชียว ยังไงเจนก็ต้องบอกแกเร็วๆ นี้อยู่ดี”

“อ๋อ เธอบอกแน่ หลังจากที่เราทำสัญญากันเรียบร้อยแล้วใช่ไหมล่ะ”

เตชินพยายามยิ้มเหมือนเข้าอกเข้าใจ “นี่ฟังนะ ฉันรู้ว่าแกเห็นเรื่องลูกเป็นเรื่องที่สำคัญมาก แต่การทำสัญญาก็สำคัญมากเหมือนกัน เราไม่อยากให้แกมีเรื่องต้องคิดเยอะก็เท่านั้นเอง”

“ผมกับเจนแต่งงานกันเพราะเธอมีลูกกับผม ไม่ใช่แต่งเพราะจะมาทำสัญญาเรื่องไร่พสุธา ฉะนั้นไม่มีอะไรสำคัญกว่าเรื่องลูกของผมแล้ว” เขาพูดเสียงสั่น

“โอเคๆ ฉันเข้าใจแก ขอโทษที่ฉันคิดเผื่อแกมากไปหน่อย แล้วทีนี้แกจะเอายังไงล่ะ” เตชินถาม

“ก็ไม่เอาไง ผมจะขอเก็บที่ดินไว้ทำสิ่งที่ผมอยากทำตามเดิม”

เตชินเริ่มเหงื่อแตก แต่ก็ลองพยายามต่อรองดูอีกครั้ง “เอาอย่างนี้ละกัน ฉันขอไถ่โทษที่ปิดแกเรื่องลูกด้วยการยื่นข้อเสนอใหม่ แกจะได้ค่าเช่ามากกว่าเดิม จากเดิมที่เคยบอกว่าให้แกเดือนละห้าแสน แกกลับไปนอนคิดแล้วบอกตัวเลขมาเลยว่าอยากได้เท่าไหร่ แล้วเราค่อยมาคุยกันตอนที่แกอารมณ์ดีกว่านี้ดีไหม”

“ไม่ครับ ผมตัดสินใจดีแล้ว ขอบคุณและเสียใจด้วยครับ คุณเตชิน”

เมื่อชัดเจนแล้วว่าพสุธาพูดจริงทำจริง คนเป็นพ่อตาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาหันซ้ายขวา ไม่รู้จะระบายอารมณ์กับอะไรจึงตบฝ่ามือกับโต๊ะจนดังสนั่น และผรุสวาทออกมาราวกับว่าเมื่อหนึ่งนาทีก่อนเป็นคนละคนกัน

“เห็นไหมล่ะว่าในที่สุดฉันว่าไว้ไม่ผิด แกไม่ได้รักลูกสาวฉันจริงหรอก พอลูกสาวฉันเสียลูกไปปั๊บ แกก็ยกเลิกการทำสัญญากับฉันทันที แล้วไงล่ะ สเต็ปต่อไปคือชิ่งลูกสาวฉันทิ้งสินะ”

ถึงคราวพสุธาระเบิดโทสะออกมาบ้าง “อย่ามาโยนความผิดให้ผม ผมตอบตกลงว่าจะเซ็นสัญญาแล้ว ผมไม่เสียคำพูดหรอก แต่คุณกับเจนกลับไม่ไว้ใจผมเอง ตั้งใจปิดบังผมเรื่องลูกเพื่อรอให้ผมเซ็นสัญญาก่อน ถามใจตัวเองดูนะครับ คุณเตชิน! ถ้าเมียคุณแท้งลูกมาสองอาทิตย์แล้ว แต่ไม่มีใครสักคนในบ้านบอกคุณ คุณจะรู้สึกยังไง ผมโทร.กลับบ้านทุกวันก็ไม่เคยมีใครเอ่ยถึง กระทั่งกลับมาบ้านสองวันแล้ว พวกคุณก็ยังช่วยกันปิดผมอีก! นี่ลูกของผมทั้งคนนะ”

“แต่ถ้าแกรักลูกสาวฉันจริง เรื่องแค่นี้ทำไมจะให้อภัยกันไม่ได้ แกทำเหมือนลูกสาวฉันไม่มีความหมายนอกจากเป็นแค่เครื่องผลิตลูก! พอรู้ว่าหมดประโยชน์แล้วก็รีบยกเลิกการทำสัญญาทันทีทั้งที่ตอนแรกแกก็ตอบตกลงแล้ว”

“ผมรักเจนครับ และผมก็ไม่ได้ทิ้งเธอที่เสียลูกไปด้วย แต่มันคนละเรื่องกับการที่ผมจะต้องทำสัญญากับคุณ”

“งั้นก็ไม่ต้องพูดเยอะ ถ้าจะเซ็นก็เรียกทนายมา แต่ถ้าไม่เซ็นก็ออกไปจากบ้านนี้ไปซะ อยากอยู่ไร่ที่ไหนก็ไปอยู่ แต่ไปคนเดียวนะ ฉันจะไม่ให้แกเอาเจนไปด้วยหรอก”

“ผมกับเจนแต่งงานกันแล้ว ปล่อยให้เจนเป็นคนตัดสินใจดีกว่า”

“ฉันนี่แหละคนตัดสินใจ เก็บข้าวของแล้วออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ไสหัวไป๊!”

พสุธาจ้องตากับพ่อตาอยู่นาน “พอเอาประโยชน์จากผมไม่ได้ ก็ไล่เป็นหมูเป็นหมาทันที...”

เตชินมองตอบด้วยสายตาท้าทาย “แล้วแกคิดว่าตัวเองมีดีอะไรล่ะไอ้หนุ่ม นอกจากที่ดินผืนนั้นของพ่อแกเท่านั้น ถ้าแกเลือกที่จะเป็นเจ้าของโฮมสเตย์กระจอกๆ ก็อย่าหวังเลยว่าจะเอาลูกสาวฉันไปอยู่ด้วย”

เป็นคำพูดที่ทำให้พสุธาเจ็บแสบเสียจนสะอึก แต่ยังคงฝืนยิ้มให้ได้ “งั้นผมสบายใจแล้วที่วันนี้ได้เห็นธาตุแท้ใครบางคน ขอให้โชคดี”

******************

เอ๊า คุณพ่อตา ทำไมทำงี้กับลูกเขย!

 

 หนังสือเล่มมีจำหน่าย ราคา 369 บาท รวมค่าส่งค่ะ

อินบ๊อกซ์มาที่ https://www.facebook.com/sivarin.writer


  ดาวน์โหลด ebook ที่นี่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #563 _mui_ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 18:46
    พสุหนีไปหาน้องพายเลย อย่าไปยุ่งกับพวกมัน2พ่อลูก มารยา //อินจัด555
    #563
    2
    • #563-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 52)
      31 พฤษภาคม 2563 / 20:55
      555 มันต้องอินแบบนี้ถึงสนุกค่า
      #563-1