มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 43 : คุณแม่ตามกลับบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

 

เช้าวันไหนที่อากาศไม่ค่อยร้อนจัด พระพายจะออกไปเก็บภาพภายในไร่พสุธาเพื่อส่งไปให้ทีมงานรายการนักสู้ธุรกิจได้ดูเพื่อเป็นไอเดียในการเขียนสคริปต์ เช้าวันนี้แดดไม่แรงนักเพราะมีเมฆ เธอจึงฉวยกล้องถ่ายรูปแล้วเดินลงไปในไร่ จากนั้นก็เริ่มลงมือเก็บภาพแปลงผักและวิถีชีวิตชนบทของชาวบ้าน

รถกอล์ฟคู่ใจของพี่ดินจอดอยู่ที่หน้าโรงเลี้ยงไก่ ความตื่นเต้นดีใจก่อตัวขึ้นมาทันทีจนแทบกลั้นยิ้มไม่ได้ บัดนี้พระพายรู้ตัวแล้วว่ามองผู้จัดการไร่สุดเฮี้ยบด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอเคยไม่ชอบสีหน้าหงุดหงิดและท่าทางเหมือนคนใจร้ายของเขา แต่เบื้องหลังความใจร้ายนั้นกลับกลายเป็นความใจอ่อนและเป็นห่วงเป็นใย ผ่านไปแล้วหลายสัปดาห์ พระพายรู้ตัวว่าไม่มีความคิดถึงให้อดิศรอีกเลย แต่กลับมีภาพของใครบางคนผุดขึ้นมาแทนทุกวัน

พี่ดิน สถาปนิกบ้านนอกที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย ผู้ชายที่มีบางอย่างทำให้เธอนึกถึงพ่อวสันต์

แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจะต้องจำกัดให้อยู่ในขอบเขต เมื่อพ่อกลับมาจากต่างประเทศ ก็จะได้เวลาที่เธอกลับบ้านเสียที พี่ดินจะทำให้ช่วงเวลาสั้นๆ ที่อยู่ที่นี่เต็มไปด้วยความสุข หลังจากนั้นโอกาสที่จะสานต่อคงเป็นไปได้ยาก เพราะเธอคงกลับไปทำงานที่กรุงเทพฯ ในหน้าที่พิธีกรรายการนักสู้ธุรกิจตามเดิม

แต่พี่ดินบอกว่า อาพสุให้มาถ่ายรายการอีกเดือนหนึ่งหลังจากนี้ แสดงว่ายังมีโอกาสเจอเขาอีกสินะ

ร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งเดินไปที่รถกอล์ฟ พระพายยิ้มออกมาด้วยความดีใจแล้วเริ่มสาวเท้าไปหา

แต่เมื่อชายคนนั้นหันหน้ามา พระพายถึงเห็นว่าไม่ใช่พี่ดิน เป็นลาภผู้ช่วยของเขาในออฟฟิศที่แทบไม่ค่อยเห็นเดินออกมาจากเรือนรับรอง เขากำลังจะก้าวขึ้นรถกอล์ฟแล้วหันมาเห็นพระพายพอดี

“อ้าว คุณพาย หวัดดีครับ”

“หวัดดีค่ะพี่ลาภ” พระพายส่งเสียงรื่นเริงเพื่อกลบเกลื่อนความผิดหวังนิดๆ “วันนี้ลงมาดูไร่เองเลยเหรอคะ”

“ครับ ผมเดินมาสั่งพวกชาวบ้านให้เก็บผักแทนไอ้... เอ๊ย คุณดิน พอดีวันนี้เขาต้องออกไปทำธุระแต่เช้าเลย”

“พี่ดินไปไหนคะ”

“ไปประชุมครับ ทุกวันศุกร์ที่สามของเดือนจะเป็นวันประชุมของกลุ่มชาวไร่ที่ทำเกษตรอินทรีย์ในอำเภอเกี่ยวกับเรื่องการเพาะปลูกและทำการตลาด คุณดินต้องไปทุกครั้งเพราะเป็นหัวหน้าการประชุมของพวกเกษตรกร กว่าจะกลับก็บ่ายแก่โน่น”

“โห พี่ดินเป็นหัวหน้าการประชุมเลยเชียว แสดงว่าพี่ดินทำทุกอย่างแทนอาพสุเลยสิคะเนี่ย”

“อาพสุ?” ลาภทำหน้าสับสนอยู่เสี้ยววินาที “อ๋อ ใช่ครับ ว่าแต่คุณพายตามหาคุณดินอยู่เหรอ”

“เปล่าค่ะ พายออกมาเดินเล่นแถวนี้ว่าจะถ่ายรูปเล่นสักหน่อย เห็นรถกอล์ฟแล้วคิดว่าเป็นพี่ดินมาดูแปลงผัก” หญิงสาวยิ้มให้อย่างอ่อนหวานน่ารัก “พายขอตัวไปถ่ายรูปก่อนนะคะ”

“ตามสบายนะครับ”

พระพายเดินลึกเข้าไปถึงแปลงผักของชาวไร่ที่อยู่ไกลออกไป เห็นแมลงปอกำลังช่วยป้ารุ้งเก็บผักบุ้งโดยใช้มีดคมๆ ตัดกอผักบุ้งใส่ตะกร้า เด็กสาวสวมกางเกงยีนปักลายดอกไม้ตัวโปรดกับเสื้อยืดที่พระพายให้และมัดผมยาวด้วยที่รัดผมสีชมพู จากเด็กหญิงหน้าตาเบื่อโลกและดวงตาเลื่อนลอย แมลงปอดูมีชีวิตชีวามากกว่าเดิมขึ้นเยอะ ทุกวันเธอจะมาหาพระพายที่เรือนต้นสนแล้วขอเปิดดูยูทูปจากแท็บเล็ต คลิปที่สนใจเป็นพิเศษคือคลิปสอนแต่งหน้า ทำผมและทำเล็บ และไม่ใช่แค่สนใจดูเท่านั้น บางวันพระพายแบ่งเครื่องสำอางให้แมลงปอลองใช้ ปรากฏว่าสาวน้อยวาดปากเขียนตาออกมาได้อย่างมีฝีมือทีเดียว...

“โอ๊ย!”

พระพายสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแมลงปอร้องลั่นแล้วปล่อยมือจากตะกร้า มีดและผักสดร่วงหล่นกระจายเต็มพื้นโดยที่เจ้าตัวกุมมือข้างหนึ่งแน่น ป้ารุ้งวิ่งรี่เข้ามาหา ไม่สนใจพืชผักที่ตกกระจายแล้วฉวยมือลูกสาวมาดู เด็กสาวเผลอถูกคมมีดที่ใช้ปลิดผักบาดนิ้วจนเลือดอาบ คนเป็นแม่รีบล้วงผ้าผืนหนึ่งจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนกดรอบมือของแมลงปอ

“ตายแล้ว แผลบาดลึกไหมเนี่ย เลือดออกเยอะเชียว” ป้ารุ้งร้อนรน

“โอย เจ็บอะแม่”

“ก็ต้องเจ็บสิ มีดบาดลึกขนาดนี้ แกนี่ก็จริงเล้ย แค่เก็บผักยังทำมีดบาดมือได้ ถ้าแม่ตายไปแกจะอยู่ยังไง้”

“โห แม่อะ ทำไมพูดอย่างนี้! แม่ไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า” เสียงแมลงปอร้องโวยใส่ป้ารุ้ง

“แม่แกก็ต้องตายสักวันล่ะ โรคก็เยอะ เงินก็ไม่ค่อยจะมี แกต้องโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วนะนังปอ แม่ห่วงที่สุดก็แกคนเดียวนี่แหละ...”

แม้พูดด้วยน้ำเสียงตำหนิ แต่พระพายมองเห็นแววตาเป็นห่วงของคนเป็นแม่แล้วจุกในลำคอ อยู่ๆ เธอก็นึกถึงอรุณีขึ้นมาจับใจ

แม่เป็นผู้หญิงแข็งๆ ไม่เคยแสดงความรักกับพระพายอย่างออกนอกหน้าเหมือนแม่คนอื่น แต่รู้ดีว่าแม่ก็รักเธอในแบบของตน

พระพายมองป้ารุ้งจับมือข้างที่ถูกมีดบาดของแมลงปอพาเดินกลับที่พักเพื่อทำแผล เธอมองตามไปด้วยโดยที่ไม่รู้ตัวว่าน้ำตากำลังเอ่อคลอ ตั้งแต่หนีมาอยู่ที่ไร่พสุธา เธอไม่เคยโทร.กลับบ้าน ไม่เคยส่งข้อความทักทายแม่แม้แต่ครั้งเดียว อยากรู้ว่าถ้าไม่ได้เจอหน้าพูดคุยกันนานขนาดนี้ แม่จะคิดถึงเธอจนยอมให้อภัยหรือเปล่า

ลองโทร.ไปทักทายแม่สักคำดีไหม อย่างน้อยวันที่กลับบ้าน แม่จะได้ไม่โกรธมากมายนัก

พระพายเดินกลับเรือน หยิบโทรศัพท์มือถือที่พักหลังนี้แทบไม่ได้หยิบใช้พร้อมซิมการ์ดเบอร์เดิมออกมา แล้วเดินไปเรือนรับรอง

สิบโมงเช้าเป็นช่วงเวลาที่เรือนรับรองค่อนข้างเงียบเหงา ส่วนใหญ่แขกที่มาพักโฮมสเตย์จะใช้โทรศัพท์กันแต่เช้าหรือไม่ก็ช่วงเย็นไปเลย พระพายนั่งลงที่โต๊ะ สูดหายใจเข้าลึกๆ พลางคิดทบทวนว่าจะพูดกับแม่อย่างไรดี คำแรกที่เอ่ยทักทายแม่ควรบอกว่าคิดถึงแม่ แม้เดาได้ล่วงหน้าว่าแม่คงออกอาการมึนตึงใส่ แต่หายหน้าหายตากันนานเป็นสัปดาห์ ถึงไม่เอ่ยปากพูดสักคำ แม่ก็น่าจะต้องคิดถึงลูกสาวคนนี้อยู่ดี

เธอใส่ซิมการ์ดหมายเลขโทรศัพท์เดิมแล้วต่อสายหาอรุณี หล่อนรับสายหลังจากเสียงเรียกเพียงสองครั้ง

“โอ้ว ตายจริง นั่นพายเหรอลูก” น้ำเสียงยินดีมาจากอรุณีทันทีที่เมื่อรับสาย

********************

คิดดีแล้วหรือพายที่โทร.หาแม่น่ะ

ไอ๊หยาๆๆๆ

ดาวน์โหลด ebook ที่นี่จ้า

  

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #552 _mui_ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 09:09
    นอนรอเเล้ววว
    #552
    1
  2. #386 wishmeluck (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 19:24
    กลัวจังๆ กลัวผีกน้าหม้อโผล่ที่ไร่พสุธา
    ปูลิง. ไม่ขัดใจขาฟินจ้า ให้ลุงจัดการเมียเก่าเน่าๆขอึงก่อนได้จ้า ช้าๆได้ฟินย้าววววยาวววว (แต่เค้าก็ไม่อยากให้ไรท์กินแบรนด์นะ) มาถึงตรงนี้ไรท์ผูกเรื่องดี๊ดี มีเหตุมีผล มันดูไม่โอเว่อร์ ตลกน่ารักกำลังดี ฟินดีต่อใจดูเหมาะเจาะลงตัว จะมีก็นังผีหน้าหม้อนี่ล่ะ ดัดจริตน่าบิดหู555 แตาเราใก้อภัยนางจ้า
    #386
    1
    • #386-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 43)
      20 กรกฎาคม 2561 / 21:50
      ขอบคุณมากนะคะ อ่านเม้นนี้แล้วก็ฟินดีต่อใจเช่นกัน บทที่ผ่านมา ไรท์อาจทำให้คนอ่านลุ้นกันตัวบิดว่าจะได้เสียกันมั้ย 5555 แต่ไรท์ก็วางแผนไว้แล้วว่ามันจะออกมาแบบนี้ ฟินแบบมีเหตุมีผล สบายใจทั้งคนอ่านและคนเขียนเนอะ ส่วนอิผีหน้าหม้อ รอดูดัดจริตของมันต่อไปค่ะ มันมาแน่
      #386-1