มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 41 : พี่ดินสอนเข้าครัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    18 พ.ค. 63

 

เมื่อถึงเวลาทำอาหาร พสุธาก็ไม่ยอมปล่อยให้พระพายนั่งรอกินอย่างเดียว เขาดึงเธอมาเข้าครัวเพื่อจะได้ลองหัดทำอาหาร

“ถึงแม้ชาตินี้น้องพายไม่คิดจะทำอาหารให้ใครกิน แต่ควรรู้ไว้สักอย่างสองอย่าง เวลาอยู่คนเดียวจะได้ทำอะไรกินเองบ้าง ไม่ใช่เอะอะก็เวฟ เอะอะก็มาม่า”

“แต่เดี๋ยวนี้อาหารเซเว่นทำอร่อยมากนะพี่ดิน ไม่ต้องเวฟก็...”

เจ้าของไร่ไม่ฟังคำแก้ต่าง เขาฉวยผ้ากันเปื้อนแล้วเดินอ้อมหลังผูกให้พระพายพร้อมกับยัดตะหลิวใส่มือ “ไม่ต้องพูดแล้ว ลองทำดู”

ข้างกระทะมีปลาสองตัว ขอดเกล็ดควักไส้เรียบร้อยวางอยู่บนจาน

“พายเอาของง่ายไปทำก็แล้วกัน พายทอดปลา ส่วนพี่จะทำกะหล่ำปลีทอดน้ำปลา”

“ทอดปลา?!” พระพายอุทานราวกับให้เธอทำเมนูพระกระโดดกำแพง

“รองลงมาจากทอดไข่ก็ทอดปลานี่แหละที่ง่ายสุด เอ้า ตั้งกระทะซิ เปิดไฟ แรงกว่านี้หน่อย ทีนี้ก็เทน้ำมันลงไป... เทไปอีก ปลาจะได้ลอย ไม่ติดกระทะ”

กระทะใบบัวตั้งอยู่บนเตาแก๊สไฟแรง หญิงสาวยื่นมือไม้เงอะงะเทน้ำมันลงไป สักพักต่อมาก็เริ่มได้ยินเสียงน้ำมันร้อนฉ่า

“เอ้า น้ำมันร้อนแล้ว ใส่ปลาลงไป...” เสียงผู้จัดการไร่กำกับอยู่ข้างๆ พลางยื่นจานปลาส่งให้

อีตรงนี้แหละที่ยาก เธอเคยเห็นน้ำมันกระเด็นแล้วเป็นอะไรที่น่ากลัวยิ่งกว่าระเบิด พระพายรับจานมาจากพสุธา จดจ้องน้ำมันที่กำลังเดือดพล่านจนเป็นฟองผุดพราย แล้วทำในสิ่งที่เหนือความคาดหมาย...

เธอสะบัดจานปลาจากตรงที่ยืนอยู่ซึ่งห่างจากกระทะเป็นฟุต ด้วยความคิดว่าระยะขนาดนี้ น้ำมันในกระทะจะไม่กระเด็นใส่

“อย่า พาย!!”

ไม่ทันแล้ว ปลาสองตัวลอยละลิ่วจากจานพุ่งหลาวลงสู่กระทะ ทันทีที่ตกลงไป น้ำมันร้อนๆ ก็กระเด็นกระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทางพร้อมเสียงดังเปรี๊ยะๆ น่าสะพรึง หยดน้ำมันดีดรัวๆ ขึ้นมาจากกระทะราวกับมีระเบิดฝังอยู่

“กรี๊ดดด!!”

พสุธาเห็นแววพินาศมาตั้งแต่พระพายเหวี่ยงปลาลงน้ำมันแล้ว ด้วยความว่องไว เขารีบเอียงตัวเข้าหาพระพายเพื่อเอาตัวเองกันน้ำมันร้อนๆ ต้นแขนกำยำโอบรอบศีรษะของเธอพร้อมฝ่ามือกดไว้แนบกับอก

กว่าพสุธาจะพาพระพายพ้นจากแรงดีดของน้ำมันทอดปลา เขาก็โดนจังๆ เข้าไปหลายดอก โชคดีที่วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าเดนิมแขนยาวพับขึ้นมาถึงข้อศอก แขนเสื้อและด้านหลังโดนน้ำมันหยดเล็กหยดน้อยกระจัดกระจาย

เมื่อพาเธอพ้นรัศมีของระเบิดน้ำมันได้ เขาก็ฉวยแขนของพระพายมาสำรวจทันที

“พาย! เป็นอะไรหรือเปล่า!”

“มะ...ไม่เป็นไร” เธอยังตกใจไม่หาย เสียงระเบิดของน้ำมันยังดังฉ่า พสุธารีบหันกลับไปที่เตา ฉวยได้ฝาหม้อมาอันหนึ่งแล้วใช้เป็นโล่กำบังระหว่างเอื้อมมือไปปิดเตา กว่าเสียงดีดกระจายเริ่มเบาลง พระพายก็ยืนหน้าซีดอยู่ที่อีกฟากของครัวแล้ว

“พาย... ขะ ขอโทษ” หญิงสาวระล่ำระลักเมื่อชายหนุ่มหันขวับกลับมา คิ้วเข้มขมวดมาพร้อมกับริมฝีปากบึ้งจนคว่ำ เห็นแล้วน่ากลัวพอๆ กับระเบิดน้ำมันในกระทะ

“เดี๋ยวพาย... เอ่อ จะช่วยเช็ดครัวให้ค่ะ” หญิงสาวอ้อมแอ้มด้วยความรู้สึกผิด

“รู้ไหมว่าทำอย่างนี้อันตรายมาก!” พสุธาพูดด้วยความรู้สึกโกรธจริงๆ จังๆ มากกว่าแกล้งวางมาดเข้ม “น้ำมันร้อนๆ ต้องค่อยๆ ใส่ปลาลงไปสิ! นี่ถ้าพี่ดึงพายออกมาไม่ทัน คงได้โดนตัวเต็มๆ กันล่ะ”

“ก็พายไม่รู้นี่ว่าต้องค่อยๆ ใส่ปลา พายกลัวน้ำมันกระเด็นใส่ ก็เลยโยนลงไป...”

“เฮ้อ ใครเขาโยนปลาลงในน้ำมันร้อนๆ กันเล่า! เชื่อแล้วว่าพายทำอาหารไม่เป็นจริงๆ”

“พี่ดินเคยพูดอย่างนี้ทีนึงแล้วนะคะ” พระพายช่วยเตือนความจำตอนครั้งที่ทำสลัดผักพังพินาศ “นี่สองครั้งแล้ว พี่ดินเลิกหวังกับพายเถอะค่ะ”

“กลัวการทอดปลามากใช่ไหม”

“มากๆ เลยพี่”

“ถ้ากลัวนัก ก็ต้องทำให้หายกลัว” เขาพูดกับเธอก่อนหันหลังกลับไปที่เตาอีกครั้ง “อยู่ตรงนี้ อย่าเพิ่งไปไหนล่ะ”ห้านาทีต่อมา ป้ารุ้งก็จัดการทำความสะอาดบริเวณเตาจนหมด คราบน้ำมัน กระทะใบบัวมรณะใบนั้นกลับมาตั้งอยู่บนเตาอีกครั้ง พร้อมปลาใหม่อีกสองตัวที่ควักไส้ขอดเกล็ดวางอยู่ข้างเตาเหมือนเดิม

“เวลากลัวอะไรสักอย่าง เราต้องทำซ้ำๆ อีกจนหายกลัว” เขาพูดระหว่างรุนหลังพระพายกลับมาที่หน้าเตาอีกครั้ง “พี่จะทำให้พายทอดปลาให้ได้”

“ไม่เอา! พายไม่กินปลาก็ได้ พายยอมกินแต่ผัก แต่อย่าให้พายทำอีกเลย”

“ถ้าพายทอดให้ถูกวิธีก็ไม่มีปัญหาหรอก ดูป้ารุ้งสิทอดปลาทุกวัน ไม่เห็นจะเป็นไงเลย”

“แต่พายกลัวมันกระเด็นจริงๆ นะ ลองมันดีดเข้ามาสักหยด พายคงโยนจานปลาทิ้งลงไปอีกครั้งแน่ๆ”

พสุธาเหลือบตามองบนเพดานพร้อมถอนหายใจเหมือนเบื่อหน่ายเสียเต็มประดา เขาเหยียดปากพร้อมกับถอดเสื้อเชิ้ตผ้าเดนิมสีฟ้าอ่อนที่สวมทับเสื้อยืดสีขาวตัวในออก

“ถ้ากลัวมันกระเด็นนัก นี่! ใส่เสื้อพี่ไว้ซะ” เขายื่นส่งให้

“เดี๋ยวเสื้อพี่ดินจะเลอะน้ำมันนะคะ” เธอพยายามต่อรอง

“ไม่เป็นไร มันเก่าแล้ว เอ้า ใส่ซะสิ”

พระพายรับเสื้อมาอย่างไม่เต็มใจ “พี่ดินจะต้องให้พายทอดปลาให้ได้ใช่ไหมคะ”

“ใช่! อาพสุให้พายมาอยู่ที่ไร่ตั้งเดือนนึง เขาคงเสียใจแย่ถ้าวันที่พายกลับออกไปแล้วไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย”

คำว่าอาพสุยังคงศักดิ์สิทธิ์เหมือนเช่นเคย เจ้าของไร่กลั้นขำเมื่อเห็นพระพายเบ้ปากระหว่างรับเสื้อไป แล้วสอดแขนเข้าไปในเสื้อเชิ้ตตัวหลวมโพรก เขาจับแขนเรียวบางขึ้นมาเพื่อช่วยพับแขนเสื้อให้ลงมาปิดข้อมือพอดี พอสวมเสื้อของเขาแล้วเธอดูตัวเล็กนิดเดียว ไหล่เสื้อตกลงมาเหนือข้อศอกและชายเสื้อห้อยลงมาปิดเกือบถึงหัวเข่า

อยู่ๆ พสุธาก็นึกถึงบรรดาสาวๆ ที่ชอบหยิบเสื้อเชิ้ตของเขามาใส่ตอนเช้าหลังจากใช้เวลาตลอดทั้งคืนร่วมกัน เขากล้าพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าไม่มีใครสวมเสื้อของเขาได้น่ารักเหมือนพระพายเลย...

“พร้อมยัง” เขาขับไล่ความคิดบ้าๆ ที่ผุดขึ้นมาอีกแล้ว “เปิดเตา เทน้ำมัน พอมันร้อนแล้วค่อยๆ ใส่ปลาลงไป...”

มือของพระพายถือจานปลาง่อนแง่นไปมาจนดูแล้วชวนให้ทั้งหวาดเสียทั้งดูน่าหงุดหงิด ดูอาการแล้วคงได้โยนปลาลงกระทะเหมือนรอบที่แล้วแน่ๆ

“ยื่นจานลงไปใกล้ๆ สิ! มันไม่กระเด็นหรอกน่า!”

“ก็มันกลัวนี่นา!” เธอตั้งจานปลาสูงจากกระทะเป็นฟุตแล้วทำท่าจะเทลงไป

“อย่าเท! ถือจานต่ำลงไปอีก สูงขนาดนี้ได้โดนน้ำมันระเบิดใส่หรอก” พสุธากำกับด้วยเสียงดุดัน

จานปลาสั่นอยู่เหนือกระทะ ไม่รู้ว่ากลัวน้ำมันหรือกลัวเสียงของเขากันแน่ พสุธาทนมองไม่ได้ ต้องก้าวไปยืนข้างหลังพระพายจนแผ่นหลังของเธอชนกับแผงอก เขาเหยียดแขนข้างขวาออกไปข้างหน้าทาบกับแขนเรียวของพระพาย ฝ่ามือกว้างกุมรอบมือที่จับจานปลาของเธอไว้แน่น

“เอ้า พี่จับจานให้แล้ว ค่อยๆ เทลงไป ไม่ต้องกลัวน้ำมันดีด เพราะมันจะดีดใส่มือพี่ก่อน” เขาพามือเธอลงไปใกล้น้ำมันอีก

“ว้ายยยย ทำไมพี่ดินเอาลงไปใกล้น้ำมันขนาดนี้!!”

“ช้าๆ นะ” เขาจับมือของเธอเอียง

“กรี๊ดๆ น้ำมันจะกระเด็นไหม!” พระพายหวาดเสียวสุดขีด เบือนหน้าเข้าหาไหล่ซ้ายของชายหนุ่มร่างโตที่ยืนประกบอยู่ข้างหลัง เขาจับมือเธอเอียงจนตัวปลาค่อยๆ หย่อนตัวลงน้ำมันอย่างนุ่มนวล แต่เสียงดังฉ่า ทำให้พระพายผวาพร้อมส่งเสียงวี้ดว้าย อิงตัวเข้าแนบชิดกับลำตัวของคนที่ยืนข้างหลัง

แขนข้างที่ว่างของพสุธาโอบที่เอวของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ หรือตั้งใจก็ไม่รู้ แต่เขาไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ที่ไหนจริงๆ

กลิ่นหอมของเส้นผมแตะอยู่เหนือจมูก รูปร่างบอบบางแต่อบอุ่นอิงแอบเข้ากับร่างกำยำของเขา มือข้างที่จับมือของเธอเทปลาลงกระทะยังคงไม่ปล่อย เขาอ้อยอิ่งกุมมือนุ่มนิ่มไว้อีกสักพัก ก่อนจับมือข้างนั้นไปที่ที่ว่างข้างกระทะ แล้วค่อยๆ วางจานลง

เศษปลาชิ้นหนึ่งกระเด็นขึ้นมาจากกระทะ พระพายสะดุ้ง เบียดแผ่นหลังเข้ากับลำตัวของเขา พสุธายกมือขึ้นช่วยปัดป้องข้างศีรษะแล้วสูดกลิ่นเส้นผมเธออีกเฮือก มืออีกข้างหยิบตะหลิวมาใส่มือของพระพายแล้วกุมทับอีกครั้ง

“ค่อยๆ พลิก แบบนี้...” เสียงของเขาแหบห้าวโดยไม่รู้ตัวอยู่ข้างหู “น้ำมันจะได้ไม่กระเด็น”

ตลอดช่วงเวลาแห่งการสอนวิธีทอดปลา กลายเป็นว่าพสุธาเป็นฝ่ายทำขณะที่พระพายเหมือนหุ่นกระบอกที่ขยับตามมือของเขา ใบหน้าหวานเอาแต่เอียงอิงซบกับไหล่กว้างอยู่เกือบตลอดเวลา เจ้าของไร่แกล้งทอดปลาอย่างเชื่องช้า รู้สึกสนุกที่พระพายผวาทุกครั้งที่น้ำมันดีด เพราะร่างเล็กๆ ในอ้อมแขนจะต้องถอยเข้ามาเบียดจนแนบชิด

หลังจากปลาทอดสุกจนเป็นสีน้ำตาลทองสวย เจ้าของไร่ก็จับมือบอบบางในฝ่ามือใหญ่ของตนให้ช้อนมันขึ้นมาสะเด็ดน้ำมันข้างกระทะ ทันทีที่ปล่อยมือจากตะหลิว พระพายก็รีบขยับห่างออกมา ใบหน้ากลายเป็นสีชมพูเข้ม

“เห็นไหม ทอดปลาไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นสักหน่อย” พสุธาพูดโดยที่ตายังจับจ้องอยู่ที่กระทะระหว่างใช้ตะหลิวตักน้ำมันใช้แล้วทิ้งจากกระทะ “เดี๋ยวพี่จะทำผัดผักต่อละนะ”

“ค่ะ พายไปตั้งโต๊ะให้นะพี่ดิน” หญิงสาวพึมพำ ฉวยจานปลาแล้วรีบเดินรี่ออกไปจากห้องครัว

พสุธายิ้มกับตัวเองระหว่างเตรียมทำกะหล่ำปลีทอดน้ำปลา พรุ่งนี้จะสอนน้องเจ่อทอดอะไรอีกดีนะ

****************

ยังไม่เข็ดนะคุณพี่ดิน

ระวังน้องพายจะทำอะไรแผลงๆ โดยไม่รู้ตัวอีกนะ


อ่านตอนต่อไป ไม่ต้องรอ ดาวน์โหลด ebook เลยค่ะ

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #549 fsn (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 10:51

    คนถูกใจ ทำอะไร ก็น่าเอ็นดู ไง

    #549
    1
    • #549-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 41)
      19 พฤษภาคม 2563 / 20:04
      ทำครัวเค้าพังก็น่ารัก เนาะ.... 55
      #549-1
  2. #348 SuSawasdee (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 19:59
    สาธุค่ะ สงสารน้องพายจัง
    #348
    1
    • #348-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 41)
      17 กรกฎาคม 2561 / 21:14
      พี่ดินต้องมาดูแลชดเชยให้น้องด้วย
      #348-1