มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 39 : อดีตของอาพสุ (ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    15 พ.ค. 63


(ต่อ)

     “โอ้ย รีบๆ เปิดรถสิพสุ! เจนร้อน” หล่อนกระทืบเท้าเร่าอยู่ข้างประตูรถ

     ความรู้สึกดีที่กำลังก่อตัว ถูกเหวี่ยงกลับมาอีกข้างหนึ่งทันที และมักเป็นเช่นนี้เสมอจนบางทีเขารู้สึกตัวเองเหมือนเป็นคนอารมณ์สองขั้ว พสุธาระบายลมหายใจช้าๆ พร้อมกับกดกุญแจรีโมต

     “ถามจริงเถอะ พสุ ที่ดินกว้างขวางออกขนาดนี้ คุณจะเอาไปทำไร่กับโฮมสเตย์ทั้งหมดจริงๆ เหรอ น่าเสียดายออก”

     “ผมเคยบอกแล้วไงว่าทำตามที่พ่อสั่งเสียไว้” พสุธาอธิบายอย่างใจเย็นเมื่อขยับตัวนั่งหลังพวงมาลัยรถ “ชาวบ้านพวกนี้มีหนี้มีสินมากมายจนต้องขายที่ให้พ่อด้วยราคาถูกแสนถูก พ่อรับซื้อไว้หมดเพราะติดกับที่ดินผืนเก่าแก่ดั้งเดิมของตระกูล ในเมื่อพ่อได้ที่ดินสวยงามผืนนี้ในราคาที่ดีมากขนาดนี้ เขาก็อยากคืนผลประโยชน์ให้กับชาวบ้าน ถือว่าแบ่งกันทำมาหากินและแบ่งปันผลประโยชน์ด้วยกันไงล่ะ”

     “แล้วพสุจะอุ้มชูชาวบ้านพวกนี้ไปถึงไหน ต้องตลอดชีวิตเลยหรือไง”

     ชายหนุ่มไม่ตอบ เพราะรู้ดีว่าไม่มีคำตอบไหนที่เป็นที่พอใจของเจนเนตร ยกเว้นคำตอบเดียวเท่านั้น

     “พสุเชื่อเจนสักทีเถอะน่า พ่อเป็นมือหนึ่งในวงการโรงแรมและรีสอร์ตของเชียงรายอยู่แล้ว พสุยกเอาที่ดินผืนนี้ให้พ่อทำโรงแรมเถอะ อีกไม่กี่ปีเราสองคนก็มีเงินให้ใช้สบายๆ เดือนละเป็นแสนเป็นล้านแน่นอน เราจะพากันไปเที่ยวทั่วโลกให้สนุก กินอาหารอร่อยๆ ทุกมื้อ อยากส่งเสียลูกเรียนเมืองนอกตั้งแต่เด็กก็ยังได้ คุณบอกว่าไม่อยากให้ลูกต้องเจอรถติด ต้องสอบแข่งขันเข้าอนุบาลไม่ใช่เหรอ”

     พสุธาเบือนหน้ามองออกนอกหน้าต่าง เบื่อหน่ายเหลือเกินที่เวลาพ้นออกมาจากบ้านของพ่อตาแล้ว คำพูดเดิมๆ ก็ยังตามมารังควาญไม่จบสิ้น เตชินพ่อตาของเขาหว่านล้อมเช้าเย็นเรื่องโครงการบูติกรีสอร์ตที่จะใหญ่ที่สุดในเชียงราย โดยเสนอให้พสุธาปล่อยเช่าพื้นที่ในไร่พสุธาเพื่อใช้เป็นที่ตั้งโครงการ เตชินจะไม่จ่ายเป็นค่าเช่า แต่จะแบ่งปันผลกำไรให้ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์

     ก็จริงอย่างที่เจนเนตรพูด แค่รับส่วนแบ่งก็ไม่ต้องคิดถึงเรื่องทำมาหากินให้เหนื่อยแล้ว แต่...

     “ไม่รู้สิ รีสอร์ตของพ่อคุณอาจทำเงินได้มากกว่าโฮมสเตย์ แต่ไม่เหมาะกับผม ผมอยากทำไร่และใช้ชีวิตแบบวิถีชาวบ้าน ที่ผมลาออกจากงานที่บริษัทสถาปนิกก็เพราะเหตุนี้ คุณก็รู้”

     เจนเนตรกอดอกและขึ้นเสียงแหลมที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ “โอเค ถ้าคุณจะทำโฮมสเตย์จริงๆ งั้นบอกหน่อยว่าเจนจะอยู่ยังไง ถ้าให้เจนอยู่กับชาวบ้าน เด็ดผักหญ้ามากินล่ะก็ บอกไว้ก่อนนะว่าเจนไม่เอา! เจนเคยอยู่ยังไงก็ต้องอยู่อย่างนั้นเหมือนเดิม ไม่งั้นพ่อเจนไม่ยอมให้ย้ายออกจากบ้านมาอยู่ที่นี่หรอกนะ”

     การแต่งงานโดยที่ยังไม่ได้ศึกษานิสัยใจคอกันให้ถ่องแท้มันยากลำบากแบบนี้นี่เอง ความต้องการของเขากับเจนเนตรแทบจะอยู่ตรงข้ามคนละขั้วกันเลย ตอนตัดสินใจแต่งงาน เขาคิดแค่ว่าต้องการรับผิดชอบที่ทำหล่อนท้อง ไม่คิดเลยว่าจะมีปัญหาอื่นที่ต้องคิดหนักไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน

     แต่หล่อนกำลังท้องลูกของเขา ตอนนี้เขาไม่ใช่ผู้ชายตัวคนเดียวแล้ว บางครั้งอาจจำเป็นต้องประนีประนอมระหว่างความเป็นจริงกับความฝันของตนบ้าง

     เขายิ้มอ่อนโยนให้แล้วยกมือขึ้นแตะใบหน้าของเจนเนตร

     “หยุดพูดเรื่องนี้ดีกว่า ผมไม่อยากให้คุณอารมณ์เสีย”

     พูดพลางโน้มตัวลงไปหาภรรยาที่นั่งอยู่ข้างๆ ซุกใบหน้ากับกลางลำตัวของหล่อนไว้ก่อนบรรจงจูบหน้าท้องที่ยังแทบดูไม่ออกเพราะอายุครรภ์เพิ่งสองเดือน

     “เจนนัดหมออีกทีเมื่อไหร่” เขายังคงซุกใบหน้ากับหน้าท้องของภรรยา

     “ต้นเดือนหน้า” เสียงของเจนเนตรอ่อนลงเมื่อได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนจากสามี

     “ใกล้ๆ แล้วอย่าลืมเตือนผม ผมอยากรู้พัฒนาการของลูกเราทุกๆ เดือน และอยากคุยกับหมอว่าต้องดูแลคุณยังไงบ้าง”

     “ไม่อยากเชื่อว่าพ่อเสือพสุธาจะถอดเขี้ยวเล็บกลายเป็นสามีดีเด่นไปซะแล้ว” เจนเนตรยิ้มพลางยกมือขึ้นลูบเส้นผมและใบหน้าหล่อคมคายของสามี

     “ผมก็ยังเป็นเสือเหมือนเดิมนั่นแหละ แค่เปลี่ยนจากเลิกล่าสัตว์อื่นในป่า แล้วหันมากินแต่เสือตัวเมียที่บ้านตัวเดียว”

     หญิงสาวส่งยิ้มเย้ายวนให้ชายหนุ่ม “แล้วต้องกินแต่ที่บ้านเท่านั้นหรือเปล่า”

     “คุณอยากให้ผมกินที่ไหนล่ะ”

     แทนคำตอบ เจนเนตรจับมือของพสุธาแล้วพามือของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อคอวีจนสัมผัสทรวงอกที่อวบอิ่มขึ้นเพราะฮอร์โมน

     “จะดีเหรอ เจน คุณท้องอ่อนๆ แบบนี้ ผมกลัวว่าจะ...” แต่เสียงของเขาเริ่มแกว่ง

     “ใครว่าท้องแล้วทำไม่ได้ หมอบอกว่าฮอร์โมนของคนท้องอาจทำให้มีความต้องการมากกว่าปกติด้วยนะ” หล่อนแอ่นลำตัวเพื่อให้มือของชายหนุ่มสัมผัสยอดอกของหล่อนได้เต็มที่ เสียงครางเบาๆ หลุดจากริมฝีปากบางเฉียบของหล่อนจนพสุธาเริ่มหายใจแรง

     “ขับรถกลับบ้านก่อนดีกว่าไหม” เขาถามเสียงกระเส่า แต่เอื้อมมือลงไปดึงเบาะรถจนเจนเนตรเอนลงไปในท่านอน

     “พสุรอไหวไหมล่ะ...”

     ดวงตาของเจนเนตรเป็นประกายด้วยความปรารถนา หล่อนมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพสุธา ก่อนปล่อยให้เขาปีนข้ามเบาะมาคร่อมอยู่บนเหนือตัวหล่อน ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบบดเบียดกันก่อนซอนไซ้ไปตามซอกคอ เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกเฉพาะบางชิ้น ลมหายใจแตกพร่าของเขากระซิบระหว่างที่เข้าไปในตัวหล่อน

     “ผมรักคุณ เจนเนตร...”


*********************

พสุก็รักเจนนี่นา เกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้นะ


หนังสือเล่มก็มีขายนะคะ 

ส่งข้อความที่เพจ ศิวารินทร์ (กดที่ชื่อได้เลยค่ะ) 

หรือดาวน์โหลด ebook 

   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น