มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 38 : อดีตของอาพสุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    14 พ.ค. 63

 

แมลงปอกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจเมื่อเห็นพสุธาถือกระเป๋า ของพระพายและพาเดินกลับมาที่เรือนต้นสน เด็กสาวรีบเอาใจด้วยการบอกว่าจะเพนต์เล็บต่อให้เสร็จ พลางดึงมือของพี่สาวใจดีออกไปที่นอกชานริมน้ำแล้วลงมือแต่งเล็บ พสุธามองสองสาวพูดคุยกันเรื่องสียาทาเล็บ ลวดลายเพนต์เล็บและเรื่องอื่นๆ ที่ฟังไม่เข้าใจ รู้สึกตัวเองเป็นส่วนเกินจึงวางกระเป๋าของพระพายลงที่ข้างตู้ จากนั้นก็เดินออกไปจากเรือนต้นสนอย่างเงียบๆ

เขาเดินเอื่อยๆ กลับไปที่เรือนรับรอง ยอมรับกับตัวเองว่าแอบพึงใจลูกสาวของอดีตเจ้านายเข้าให้แล้วจนได้ แต่ก็คงได้แค่แอบมองอยู่ห่างๆ จนกว่าถึงวันที่เธอกลับ ซึ่งก็อีกแค่สองสัปดาห์เท่านั้น ชีวิตนี้คงไม่หาเรื่องใส่ตัวด้วยการมีความสัมพันธ์ชั่วคราวอย่างที่เคยทำมาอีกแล้ว เพราะผลที่ตามมายังเกาะติดเขาไม่ห่างหายราวกับเห็บเหา เขากลายเป็นคนโสดที่มีพันธะทางกฎหมายเพราะเจนเนตรไม่ยอมปล่อยเขาไปเสียที

ราวกับตอกย้ำความคิด เมื่อขึ้นไปที่เรือนรับรอง เขาก็พบซองจดหมายลงทะเบียนที่แสนคุ้นตาวางอยู่บนเคาน์เตอร์ไม้ขัดมันเรียบด้านหน้าซองเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของบุรุษไปรษณีย์ว่า “เอกสารตีกลับ ผู้รับปฏิเสธการรับ”

จดหมายนัดวันหย่าที่เจนเนตรไม่เคยรับ บางทีก็ตีกลับ บางทีหล่อนก็โยนคืนใส่หน้าเขาดื้อๆ แต่เขาก็เพียรส่งให้หล่อนทุกเดือนมายี่สิบฉบับแล้ว

น่าเสียดายที่ตอนนั้นเขาเริ่มรู้สึกรักหล่อนขึ้นมาบ้างแล้ว จากทีแรกที่แต่งงานด้วยเหตุผลเดียวคือความรับผิดชอบ แต่นานวันเข้า คำว่าลูกทำให้ความรู้สึกที่มีต่อชีวิตแต่งงานเปลี่ยนไป อยู่ๆ เขาก็รู้สึกรักภรรยาและอยากสร้างครอบครัวที่เป็นสุขร่วมกัน

และสุดท้าย หล่อนก็ทำทุกอย่างพังพินาศด้วยมือของตัวเอง รวมทั้งทำลายหัวใจของเขาเสียยับเยินไม่เหลือชิ้นดี...

 

เมื่อสามปีก่อน หลังจากพสุธาเข้าพิธีแต่งงานกับเจนเนตร เขาก็ตัดสินใจลาออกจากงานที่บ้านปูสถาปนิกเพื่อกลับมาบ้านไร่ของตัวเองและลงมือพัฒนาพื้นที่ไร่ส่วนหนึ่งให้เป็นโฮมสเตย์ เป็นความบังเอิญที่เจนเนตรเป็นลูกสาวเจ้าของรีสอร์ตเก่าแก่ในเชียงราย เมื่อกลับมาที่เชียงรายตามสามี หล่อนก็ขอร้องแกมบังคับให้พสุธามาอยู่ที่คฤหาสน์ของเตชินผู้เป็นพ่อทันทีเพราะพื้นที่ไร่ของพสุธานั้นทั้งกันดารและขาดสิ่งอำนวยความสะดวก ซึ่งลูกคุณหนูอย่างหล่อนไม่สามารถอยู่ได้

แต่พสุธาก็ไม่เคยยอมแพ้ เขาพยายามหว่านล้อมทุกวันเพื่อให้เจนเนตรเห็นดีงามกับการใช้ชีวิตในไร่

“ผมอยากให้ลูกของเราเติบโตที่นี่ ผมจะเลี้ยงเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องเจอมลพิษในเมือง ไม่ต้องเจอรถติด ไม่ต้องสอบแข่งขันเข้าอนุบาล...”

พสุธาพูดกระซิบอยู่ข้างซอกคอของภรรยาระหว่างโอบกอดหล่อนจากข้างหลัง สายน้ำจากลำธารไหลเอื่อยๆ ที่กลางระเบียงริมน้ำของเรือนต้นสน ฝ่ามือกว้างโอบสัมผัสครรภ์อายุสองเดือนเศษของภรรยาราวกับว่าการพูดเช่นนี้พร้อมกับลูบไล้หน้าท้องไปด้วย จะทำให้เขาสามารถสื่อสารกับลูกในครรภ์ได้

“รอให้ลูกคลอดออกมาก่อนแล้วพสุค่อยพาเจนมาที่นี่ใหม่ก็แล้วกัน ตอนนี้ไม่เห็นมีอะไรน่าดูเลยสักนิด” หล่อนพูดพลางยกมือโบกพัดที่หน้าตัวเอง “โอ้ย ทำไมมันร้อนอย่างนี้นะ”

“ที่นี่ตอนบ่ายๆ ก็จะร้อนหน่อย แต่ตกค่ำแล้วอากาศเย็นสบายมาก อย่างที่ผมเคยบอกว่าต้องลองมาค้างที่นี่ดูสักคืนแล้วคุณจะชอบ”

อีกฝ่ายทำหน้าหงิกทันที “ไม่ต้องชวนเจนมาค้างคืนที่นี่เลยนะ ห้องน้ำก็สกปรก ห้องอาบน้ำก็ไม่มีอ่าง มีแต่ฝักบัวกลางแจ้งอะไรก็ไม่รู้ แล้วเจนนอนไม่มีแอร์ไม่ได้ด้วยบอกซะก่อน พสุนอนเข้าไปได้ยังไงก็ไม่รู้!”

“ก็เคยบอกคุณแล้วไงว่าผมโตมาแบบนี้ ผมนี่ลูกชาวไร่แท้ๆ เลยนะ ตอนเด็กๆ เคยนอนกระท่อมกลางนามาแล้วด้วย”

“พสุอย่าไปเที่ยวบอกใครเชียวนะว่าเคยเป็นเด็กโตมาในไร่ เสียมาดสถาปนิกจบนอกหมด”

พสุธาเสียใจนิดหน่อยที่สิ่งที่เขาพูดไม่ได้ทำให้ภรรยาซาบซึ้งหรือตื่นเต้นแต่อย่างใด แต่ไม่เป็นไร เขาเข้าใจดีว่าเรื่องแบบนี้ยังใหม่สำหรับเจนเนตร อาจต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าหล่อนจะคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตในไร่ แม้ว่าบางครั้งสงสัยว่าจะอยู่กินกับเจนเนตรได้ตลอดรอดฝั่งไปถึงวันไหน เพราะนอกเหนือจากรูปร่างหน้าตาและบทรักร้อนแรงที่ทำให้เขาหลงใหลในตัวหล่อน เขายังบอกตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหลงรักเจนเนตรตรงไหน

แต่ตอนนี้เขากำลังทำใจให้รักหล่อนได้มากขึ้นเรื่อยๆ และรู้สึกดีที่กำลังตกหลุมรักภรรยาของตัวเองมากขึ้นทุกวันหลังจากที่พยายามบอกตัวเองมาระยะหนึ่งว่า เจนเนตรคือแม่ของลูกของเขา ถ้าเขารักลูก เขาก็ต้องรักแม่ของลูกด้วยเช่นกัน
 

*******************

เมียเก่าอาพสุ ป่านนี้เป็นไงบ้างแล้วน้อ


หนังสือเล่มก็มีขายนะคะ 

ส่งข้อความที่เพจ ศิวารินทร์ (กดที่ชื่อได้เลยค่ะ) 

หรือดาวน์โหลด ebook 

   

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น