มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 35 : ปากพาจน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,045
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    11 พ.ค. 63

 

“กลับบ้าน?” คราวนี้พสุธาถามบ้าง “คุณจะออกจากไร่ยังไง”

“นั่งรถชัตเติลบัสของที่ไร่ออกไป” พระพายตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นระหว่างฉวยข้าวของจำเป็นไม่กี่ชิ้นใส่กระเป๋าสาน

ความรู้สึกผิดเลือนหายไปจากใจของพสุธาทันที พร้อมกับความโกรธกลับเข้ามาแทนที่

“นี่คุณกำลังใช้อารมณ์แบบเด็กๆ อยู่นะคุณพาย”

“ก็คนที่นี่ไม่ต้อนรับฉันแล้วนี่ จะอยู่ไปทำไม อ้อ ที่พูดนี่ฉันไม่ได้หมายถึงอาพสุนะ อาพสุใจดีกับฉันที่สุดแล้ว ยินดีต้อนรับและดูแลฉันอย่างดี น่าเสียดายที่จ้างคนใจร้ายมาดูแลที่นี่ เดี๋ยวก็ไล่คนงานออก เดี๋ยวก็ไล่แขกกลับบ้าน...”

พสุธาโกรธเสียจนแทบแปลงร่างเป็นมนุษย์ยักษ์ แต่ก็โกรธได้ไม่เต็มที่เพราะเธอกำลังทั้งด่าทั้งชมเขาในเวลาเดียวกัน

“นี่มันจะค่ำอยู่แล้ว คุณจะไปถึงสนามบินกี่โมง รู้บ้างไหม” พสุธาพยายามข่มอารมณ์แล้วใช้เหตุผลกับเธอ

พระพายไม่ตอบ หลังจากเก็บของเท่าที่จำเป็นลงกระเป๋าเรียบร้อย ก็เหลือบเห็นซองเอกสารจ่าหน้าชื่อตัวเองที่นายดินถือมาวางบนโต๊ะ

เธอฉีกเปิดออกดู เมื่อเห็นว่าข้างในคืออะไรก็ทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างไม่แยแส ก่อนฉวยแท็บเล็ตไปจากมือของเขา หยิบรองเท้าผ้าใบมาสวมแล้วออกไปจากเรือนต้นสน

เสียงฝีเท้าค่อยๆ เงียบหายไปจนในที่สุดภายในเรือนตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง แมลงปอยืนงงอยู่พักใหญ่ จนแน่ใจแล้วว่าไม่เห็นพี่สาวใจดีกลับขึ้นเรือนมาอีก เธอก็หันไปร้องโวยวายใส่พสุธาทันที

“พี่ดิน! ทำไมใจร้ายไล่พี่พายกลับบ้านไปล่ะ!”

“เฮ้ย พี่เปล่าไล่! ปอก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าคุณพายกลับไปเอง”

“พูดแบบนั้นก็เหมือนไล่นั่นแหละ พี่พายออกจะใจดี เปิดยูทูปให้ปอดูเพราะที่บ้านปอไม่มีคอมไม่มีเน็ต ปออยากหัดทำเล็บสวยๆ เพราะร้านเจ๊หน่อยกำลังอยากได้คนเพนท์เล็บ เจ๊บอกว่าถ้าปอเพนต์เล็บได้จะให้ค่าจ้างหัวละห้าสิบบาท ปอจะได้ช่วยแม่ทำงานหาเงินเพิ่ม พี่ดินทำยังงี้ได้ไงอะ โกรธพี่ดินแล้ว!”

แมลงปอหน้าเบ้เหมือนจะปล่อยโฮแล้ววิ่งลงจากเรือนไป เหลือชายหนุ่มยืนอยู่กลางเรือนอย่างโดดเดี่ยว

อะไรกันวะ! เขาแค่ทำตามกฎ แต่ทำไมทุกคนถึงทำอย่างกับเขาฆ่าคนตาย

พสุธากวาดตามองรอบเรือนต้นสนที่เสียสละให้พระพายใช้มาเกือบเดือน จนตัวเองต้องย้ายไปนอนในกระท่อมหลังเล็กทั้งๆ ที่เป็นเจ้าของไร่ ผู้หญิงอะไรไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ เขาอุตสาห์เสียสละให้ขนาดนี้แล้ว ดุแค่นี้ทำเป็นโกรธ

แต่คนที่เธอโกรธไม่ใช่พสุธาสักหน่อย

แต่เธอต่อว่านายดินที่ออกหน้าทุกอย่างแทนนะโว้ย

แต่เธอไม่รู้นี่หว่าว่านายดินกับพสุธาคือคนเดียวกัน

แต่เธอจะได้กลับบ้านสมใจแกแล้วไม่ใช่เหรอ ดี! จะไปไหนก็เชิญ

แต่เธอทำให้แมลงปอเป็นเด็กดีขึ้น รู้จักช่วยแม่ทำมาหากิน

แต่เธอทำผิดกฎ

โอ๊ย!

พสุธาขยี้ผมด้วยความหงุดหงิดกับเสียงตีกันในหัว พระพายอวดดีกับเขา เถียงคำไม่ตกฟากทั้งๆ ที่ตัวเองทำผิด แค่นี้ก็เพียงพอแล้วว่าเธอไม่สมควรอยู่ที่นี่ เธอชื่นชอบพสุธาแล้วไง แต่คนที่พูดคุยและดูแลเธออยู่ทุกวันคือนายดินไม่ใช่หรือ

เมื่อตกลงกับตัวเองได้ พสุธาก็ตัดสินใจเดินกลับกระท่อมเพื่อเตรียมย้ายของกลับมานอนที่นี่ แต่ตอนที่เดินผ่านโต๊ะกลางเรือน ก็เห็นซองเอกสารจ่าหน้าถึงพระพายที่เขาถือมาให้

ชายหนุ่มถือวิสาสะเปิดซองออก แล้วสิ่งที่เห็นในนั้นทำให้หัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง

ในนั้นมีเอกสารพิมพ์บนกระดาษเอสี่ เป็นจดหมายเขียนถึง “เจ้าของไร่พสุธา โฮมสเตย์” เรื่อง “ขออนุญาตถ่ายรายการนักสู้ธุรกิจ” พร้อมรายละเอียดการขอถ่ายรายการ บนหัวกระดาษแปะด้วยกระดาษโน้ตสีเหลือง เป็นลายมือเขียนถึงพระพาย

“ตามที่น้องพายเขียนอีเมลเล่าเกี่ยวกับพสุธา โฮมสเตย์ พวกเราทีมงานอ่านแล้วเห็นอยากไปเที่ยวไร่กันเป็นแถว ที่สำคัญเป็นธุรกิจที่มีแนวคิดเหมาะสมกับรายการของเรามาก รบกวนน้องพายช่วยถือจดหมายนี้ส่งให้กับคุณพสุธาด้วยนะ ถ้าเขาตกลง เราจะเริ่มเซ็ตวันถ่ายกัน”

อ่านแล้วรู้สึกหมดแรงจนต้องทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียง ปล่อยให้จดหมายฉบับนั้นร่วงลงมาปิดใบหน้า เสียงฝ่ายด้านมืดในหัวพยายามตะโกนบอกว่า ดีแล้วที่พระพายกลับบ้านได้สักที คืนนี้จะได้กลับมานอนเตียงของตัวเอง...

เขานึกถึงรอยยิ้มอ่อนหวาน ดวงตาใสซื่อเหมือนเด็กสาววัยผุดผ่อง แต่ริมฝีปากเซ็กซี่ที่ห่อปากยั่วเย้าจนเขาวางตัวไม่ถูกว่าควรจะคิดอกุศลหรือควรจะเอ็นดูเธอดี เขานึกถึงความพยายามที่จะปรับตัวอยู่ในไร่ให้ได้โดยที่ไม่เรียกร้องหรือทำตัวเรื่องมากน่ารำคาญ นึกถึงที่เธอพยายามขอโอกาสให้แมลงปอมีงานทำ...

นึกถึงที่เธอกระตือรือร้นอยากให้ทีมงานมาถ่ายทำรายการที่ไร่พสุธา เขาอยากรู้ว่าพระพายเขียนเล่าให้ทีมงานอย่างไร ถึงได้ทำให้คนที่นั่นอยากมาเที่ยวไร่ของเขากัน

กลิ่นไอของหญิงสาวกรุ่นมาจากผ้าปูที่นอน เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่มักแตะเข้าจมูกเวลาที่เธออยู่ใกล้ๆ เขานึกถึงวันที่พระพายเดินลงจากรถกอล์ฟ คล้องตะกร้าและสวมหมวกฟางอย่างชาวไร่เพื่อเก็บผักไม่กี่ใบมาทำสลัด ท่ามกลางกลิ่นชื้นของดิน เขาได้กลิ่นจากเส้นผมของเธอหอมกรุ่น เธอบอกว่าทำอาหารไม่เป็นและทำสลัดผักได้ไม่น่ากินที่สุดที่เคยเห็นมา จนเขาต้องแหกกฎของไร่เสียเองแล้วทำอาหารให้เธอกิน

พสุธานอนหงายอยู่อย่างนั้นไปอีกหลายนาที ก่อนลุกพรวดขึ้นจากเตียง

ปัดโธ่เว้ย ให้ตายสิวะ!

********************************

ปากพาจนจริงจริ๊งนะ นายดิน 

น้องพายงอนกลับบ้านแล้ว!


อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆ ไม่ต้องรอ ดาวน์โหลด ebook เลยค่ะ

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น