มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 32 : ยื่นหมูยื่นแมว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    7 พ.ค. 63

 

พสุธาเดินตามพระพายออกมาที่ระเบียงริมน้ำ สีหน้าบูดบึ้งแต่มีความประหลาดใจระคน เมื่อก้าวออกมาข้างนอกแล้ว พระพายก็หันไปพูดกับนายดินว่า “ฉันขอโอกาสให้แมลงปอสักครั้งเถอะนะ”

“คุณเพิ่งมาอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน คุณไม่รู้หรอกว่าแมลงปอขโมยของแขกในไร่หลายครั้งแล้วจนผมเอือม และไม่ใช่ว่าผมไม่เคยให้โอกาส แต่มันบ่อยมากจนผมว่าน่าจะเกินสิบครั้งได้ ชื่อเสียงของโฮมสเตย์ของผมจะเสียหายเพราะเด็กดื้อๆ เพียงคนเดียว ผมยอมไม่ได้หรอก”

“ฉันขอโอกาสสุดท้ายให้แมลงปอเถอะนะ เด็กคนนี้ทำให้ฉันนึกถึงเอี่ยม แม่บ้านที่บ้านของฉันเลยล่ะ ตอนที่แม่เพิ่งจ้างเอี่ยมมาเป็นแม่บ้านใหม่ๆ เอี่ยมยังเป็นเด็กวัยรุ่น แล้วก็ชอบแอบหยิบข้าวของจุกจิกของฉันมาใช้เหมือนกัน แต่พอฉันแบ่งของให้เอี่ยมใช้บ้าง เธอก็เลิกหยิบของฉันมาใช้อีกเลย”

พสุธาส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

“แต่เด็กพวกนี้ควรเรียนรู้ที่จะหักห้ามใจ ไม่ใช่เอะอะก็อยากได้ของคนโน้นคนนี้แล้วหยิบไปใช้ดื้อๆ คุณกำลังส่งเสริมให้เด็กทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องนะ”

“ปอเป็นแค่เด็กวัยรุ่นเองนะนายดิน เห็นของสวยๆ ก็อยากได้ทั้งนั้น ขนาดฉันไม่ใช่วัยรุ่นแล้วยังอยากได้โน่นได้นี่ไปซะหมดทุกอย่าง” พระพายพยายามเกลี้ยกล่อม

“แล้วคุณเคยขโมยของใครไหมล่ะ”

“ฉันโชคดีกว่าปอเยอะ เวลาที่อยากได้เสื้อผ้าเครื่องประดับสวยๆ แม่ก็มักจะซื้อให้ แต่คุณบอกว่าป้ารุ้งมีลูกหลายคน หาเงินไม่พอใช้เลยต้องส่งปอมาช่วยงานที่ไร่หาเงินใช้ไม่ใช่เหรอ”

“เด็กด้อยโอกาสเยอะแยะไปที่เป็นเด็กดีนะคุณพาย อย่างเจ้าภูผานั่นก็บ้านยากจนไม่มีเงินเรียนหนังสือเหมือนกัน ผม เอ๊ย... คุณพสุธาก็ส่งเสียให้เรียนจนตอนนี้เข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว อันที่จริงทางไร่เราก็ดูแลลูกหลานคนงานที่นี่ให้กินฟรีเรียนฟรีทุกคน มีแต่เจ้าปอนี่แหละที่ก่อเรื่องบ่อยจนผมระอาแล้ว”

พระพายทำท่าเหมือนครุ่นคิดแล้วเดินเข้ามาใกล้พสุธาอีกก้าวจนเขาได้กลิ่นหอมของสบู่หลังอาบน้ำ “เอาอย่างนี้ได้ไหมล่ะ ถ้าเธอขโมยของฉันหรือของใครอีก คราวนี้คุณไล่เธอออกได้เลย และระหว่างนี้ฉันยินดีจ่ายค่าจ้างให้แมลงปอเอง”

“คุณจะจ่ายค่าจ้างให้แมลงปอทำไม”

“ก็จ้างแมลงปอให้เป็นผู้ช่วยส่วนตัวไง ฉันจะให้เธอคอยอำนวยความสะดวกต่างๆ ในไร่ อย่างเรื่องซักผ้า ทำอาหารและอื่นๆ และฉันก็จะดัดนิสัยให้ปอเป็นเด็กดีไปด้วย” แล้วพระพายก็ยิ้มหวานด้วยรอยยิ้มออดอ้อน “ความคิดนี้เข้าท่าดีไหมล่ะ”

พสุธาหรี่ตามองหญิงสาว “อ้อ ใช้วิธีแบบนี้เองหรอกเหรอ เจ้าเล่ห์นะคุณพาย”

“พ่อเคยบอกว่าทางออกที่ดีที่สุดคือทุกคนเป็นฝ่ายชนะ ฉันได้คนมาคอยดูแลเรื่องอาหารการกิน ปอก็ได้งานกลับมาทำอีกครั้งและอาจทำให้เธอเปลี่ยนนิสัยจากเด็กขี้ขโมยเป็นเด็กซื่อสัตย์ก็ได้ ป้ารุ้งก็ไม่ต้องลำบากที่ต้องเลี้ยงลูกสาวที่ไม่มีงานทำ...”

“อ้าว แล้วผมล่ะ ผมได้อะไร” พสุธาร้องโวยวายเหมือนเด็กไม่ได้รับแบ่งของเล่น

พระพายยื่นหน้าเขย่งปลายเท้าขึ้นจนใบหน้าเกือบได้ระดับกับใบหน้าของพสุธา จากนั้นก็ส่งยิ้มหวานจับใจ “ก็ได้ใจฉันไงล่ะนายดิน ถ้าคุณยอมตกลงนะ”

พสุธาถึงกับสะอึก คำพูดแบบนี้นี่มัน...หว่านเสน่ห์ใส่เขาชัดๆ แต่รอยยิ้มและแววตาใสๆ ไม่ผิดเพี้ยนจากเด็กสาวในชุดนิสิตมหาวิทยาลัยคนเดิม เธอช่างดูสดใสไร้มายาใดๆ จนสัมผัสได้ว่าทุกคำพูดไร้การเคลือบแฝงเจตนาอื่น อยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าความน่าเอ็นดูของเธอทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่าสาวร้อนแรงไฟแรงสูงคนไหนๆ ซะอีก

“เอ้า ก็ได้” เขาขมวดคิ้วหน้ามุ่ย ทำท่าเหมือนไม่ค่อยเต็มใจ “ผมให้โอกาสครั้งเดียวเท่านั้นนะ ถ้าแมลงปอขโมยของใครอีก คุณจะต้องเป็นคนเดินไปขอโทษแขกของผมเองในฐานะนายจ้างของเจ้าปอ”

หญิงสาวปรบมือเบาๆ ด้วยความดีใจ แต่พสุธาเอ่ยขัดจังหวะว่า

“และในเมื่อมีคนทำอาหารให้กินแล้ว คุณจะต้องมากินที่โรงครัวเท่านั้น ไม่ใช่ที่เรือนไม้สนอีกต่อไป เพราะแค่นี้คุณก็ได้อภิสิทธิ์เหนือกว่าคนอื่นในไร่มากแล้ว”

“ไม่มีปัญหา” พระพายยิ้มหวานให้

“และบางมื้อต้องกินอาหารที่ทางไร่จัดด้วย ห้ามปฏิเสธ”

“ได้เล้ย”

“งั้นคุณจะใช้เจ้าปอทำอะไรก็เอาที่สบายใจเลย จะซักผ้า จัดห้อง ถูบ้าน ทำอาหาร แล้วอย่าลืมจ่ายค่าจ้างเด็กมันด้วยล่ะ”

พสุธาพูดน้ำเสียงกระด้างกว่าปกติ ราวกับต้องการแสดงออกให้รู้ว่าเขาเองก็ไม่ได้เต็มใจนักหรอก แล้วหันหลังเดินลงจากเรือนไม้สน

“ขอบคุณนะ นายดินนี่ใจดีเหมือนอาพสุเลยล่ะ” เสียงของพระพายร้องไล่หลังมา และไม่รู้ทำไม พสุธาถึงรู้สึกว่าหยุดยิ้มไม่ได้สักที

 

วันแรกที่แมลงปอเปลี่ยนจากคนงานในไร่มาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยส่วนตัว พระพายก็รื้อเสื้อผ้าบางส่วนที่ยังเก็บไว้ในกล่องที่ลูกน้ำส่งมาให้ เพื่อคัดเสื้อบางตัวที่เหมาะกับรูปร่างผอมแกร็น

เธอหยิบกระโปรงครึ่งท่อนที่ทำด้วยผ้าโปร่งหลายสีระบายเป็นชั้นๆ ขึ้นมาทาบกับเอวของแมลงปอ เด็กสาวตัวค่อนข้างเล็ก เมื่อสวมกระโปรงระบายฟองฟู่แล้วทำให้ดูมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้าง

“น่ารักมาก เหมาะกับแมลงปอมากเลยจ้ะ” พระพายยิ้มเมื่อมองแมลงปอกับเสื้อผ้าที่ดูสมวัย “ต่อจากนี้ เวลามาทำงานกับพี่ เธอแต่งตัวแบบนี้มาเลยนะ”

“ต้องแต่งสวยขนาดนี้เลยเหรอพี่พาย ปอเสียดายเสื้อ”

“พี่มีให้ปอหลายตัว” พระพายชี้ที่กองเสื้อบนเตียงที่เธอคัดแยกไว้ “ทั้งหมดนี้พี่ให้ปอนะ”

เด็กสาวมองเสื้อผ้ากองนั้นอยู่หลายอึดใจก่อนเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาคลี่ดูทีละตัว แววตาเป็นประกายผิดจากสายตาเหม่อลอยไม่ยินดียินร้ายอย่างที่เคยเห็น แมลงปอได้แต่ยิ้มแป้นแล้วพับเสื้อเก็บใส่ถุงอย่างดีอกดีใจ

“ปอ...ปอยังไม่ได้พูดขอบคุณพี่เลยนะ” พระพายเตือน

แมลงปอผงกหัวขึ้นจากกองเสื้อเหมือนเพิ่งนึกได้ “เอ้อ... ขอบคุณพี่พาย”

“ปอต้องพูด ‘ค่ะ’ ด้วย แล้วก็ยกมือไหว้สวยๆ ทำอย่างนี้ให้ชินกับผู้ใหญ่ทุกคน ไม่ใช่กับพี่คนเดียว”

“เอ่อ... ค่ะ”

“ไหนพูดว่าขอบคุณค่ะ แล้วไหว้สิ”

แมลงปอยกมือไหว้อย่างเก้ๆ กังๆ “ขอบคุณค่ะพี่พาย”

“ปอต้องแบบนี้ทุกครั้งเวลาที่ผู้ใหญ่หรือใครก็ตามมีน้ำใจกับปอนะ พี่อยู่ไร่นี้แค่เดือนเดียว วันที่พี่กลับบ้านไปแล้ว ปอจะต้องชินกับการพูดคะ พูดค่ะ และต้องไม่ขโมยของใครอีก รู้ไหม”

“อ้า... ค่ะ”

“ดีมาก” พระพายยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “เอาล่ะ ปอทำอาหารอะไรเป็นบ้าง”

เด็กสาวร่ายรายการอาหารมาแต่ละอย่าง ล้วนแล้วแต่เป็นเมนูจากท้องไร่ที่พระพายได้ยินแล้วส่ายหน้าดิก

“ขอแบบกินง่ายๆ อร่อยๆ หน่อยได้ไหม พี่ไม่ชินอาหารแบบนี้จริงๆ” พระพายครวญ

“ง่ายๆ เหรอ งั้นไก่คั่วเกลือไหม ง่ายสุดล่ะที่ปอเคยทำ”

“ใช่เลย อาหารง่ายๆ แบบนี้แหละที่พี่ต้องการ”

******************

พระพายได้คนซักผ้าให้แล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #544 fsn (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 23:00

    นางมีจิตวิทยาดีนะคะ

    #544
    1
    • #544-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 32)
      12 พฤษภาคม 2563 / 16:04
      เลยได้คนซักรีดให้
      #544-1
  2. #222 oom_pch (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 17:15
    เขาป๊ะกันแน่ๆเลย อื้อหื้ออออ สงสารหนูพาย
    #222
    1
    • #222-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 32)
      2 กรกฎาคม 2561 / 20:05
      ไม่ต้องห่วงค่ะ อาพสุอยู่ทั้งคน แต่อาจะรอดมั้ยยยย....
      #222-1