มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 31 : หัวขโมยตัวน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

 

แมลงปอไม่ตอบ และไม่มองหน้าคนถามด้วย ริมฝีปากเม้มแน่นและไม่มีเสียงตอบสักคำจนพสุธาทนไม่ไหว

“ถ้าไม่ตอบ แสดงว่ายอมรับว่าขโมยของคุณพายนะ!”

ริมฝีปากที่ยังปิดสนิทเหมือนเดิมคือคำตอบของแมลงปอ พสุธาจ้องเด็กสาวเขม็งด้วยดวงตาเข้มจนพระพายนึกกลัวเสียเอง

“เจ้าปอ!!”

พระพายกับแมลงปอสะดุ้งโหยงพร้อมกัน เสียงโกรธเกรี้ยวของเขาฟังดูพร้อมจะลงทัณฑ์หัวขโมยตัวน้อยด้วยการโบยตี แมลงปอก้มหน้าลงอีกจนคางแทบชิดอก ริมฝีปากสั่นระริก ไม่รู้ว่ากลัวหรือกำลังจะร้องไห้ พระพายมองร่างผอมในเสื้อผ้าเก่าๆ แล้วนึกสงสารจับจิตทั้งๆ ที่ตัวเองคือผู้เสียหาย

“ตกลงไม่พูดใช่ไหม” พสุธาเท้าสะเอว ท่าทางเหมือนพ่อกำลังพร้อมจะเฆี่ยนลูก “แสดงว่าไม่มีคำแก้ตัว และยอมรับแล้วว่าปอขโมยของของคุณพายจริง พี่ดินเคยบอกแล้วนะว่าถ้าขโมยของแขกในโฮมสเตย์อีกที พี่จะทำยังไง”

เด็กหญิงยังคงเงียบงัน

“งั้นก็เป็นไปตามที่ตกลงกันไว้ อย่าหาว่าพี่ดินใจร้ายละกัน” พสุธาพยายามข่มอารมณ์ด้วยน้ำเสียงต่ำห้าวแล้วเดินไปที่นอกชานพร้อมกับตะโกน “ไอ้ภู แกไปบอกป้ารุ้งให้เก็บข้าวของของยายปอ แล้วเย็นนี้พาออกไปจากไร่ได้เลย”

“ให้ออกจากไร่?” พระพายไม่กล้าอุทานเสียงดัง กลัวจะยิ่งกระตุ้นอารมณ์ร้อนแรงของนายดิน

“ใช่!” พสุธาพูดพร้อมแค่นลมหายใจแรงๆ ทั้งแมลงปอและพระพายสะดุ้งอีกรอบ “เจ้าปอขโมยของในห้องพักของแขกหลายทีแล้ว เคยยื่นคำขาดหลายครั้งแล้วว่าถ้าทำอีก ผมจะไม่ให้ทำงานที่นี่อีกต่อไป และนี่ก็เป็นโอกาสสุดท้าย”

“แต่...”

พระพายได้ยินแล้วรู้สึกแย่แทนแมลงปอ ถึงแม้เธอเป็นฝ่ายที่ถูกขโมยของ แต่กลับรู้สึกไม่สบายใจเอาเลยที่ทำให้เด็กหญิงถูกไล่ออก เธอมองหัวขโมยตัวน้อยยืนเหม่อมองของกลางที่วางอยู่บนเตียง แม้ใบหน้าเฉยเมยเหมือนไม่สะทกสะท้านต่อความผิด แต่พระพายกลับมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยเศร้าสร้อย

“ใจเย็นก่อนดีไหม นายดิน คุณจะไล่แมลงปอออกเลยเหรอ” พระพายพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

“ก็ขโมยมากี่ครั้งแล้วล่ะ” พสุธาพูดพลางหันไปมองหัวขโมยเด็ก “ไหนบอกพี่ดินสิว่าไปหยิบของๆ คนอื่นกี่ครั้งแล้ว และเคยสัญญากับพี่ดินว่ายังไง”

เด็กสาวยังคงยืนเฉยไม่ตอบพสุธา ริมฝีปากล่างถูกขบแน่นที่เหมือนเด็กหัวรั้น พระพายมองขาผอมเป็นตะเกียบที่มีแผลเป็นลายพร้อยด้วยรอยยุงกัดและรอยขีดข่วน เสื้อผ้าที่สวมอยู่แม้ว่าสะอาดเรียบร้อย แต่ก็เป็นเสื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มที่หาความสวยงามไม่ได้เอาเลย ดูก็รู้ว่าคงตกทอดมาจากผู้ใหญ่สักคน

หญิงสาวยังจำสายตาคู่นั้นที่เอาแต่มองต่างหูพู่สีรุ้งกับเดรสฉลุลายลูกไม้ที่เธอใส่เมื่อวันก่อนได้ เด็กต่างจังหวัดยากจนที่ไม่เคยมีของดีๆ ใช้ เวลาเห็นของสวยงามแปลกตาคงย่อมอยากได้เป็นธรรมดา บัดนี้ในใจเธอมีแต่ความเวทนาของเด็กสาวที่ขาดโอกาสในชีวิต

“แมลงปอ” พระพายเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เธอชอบตุ้มหูของพี่เหรอ”

พระพายยืนรอฟังคำตอบอยู่ราวห้าวินาที คิดว่าแมลงปอจะยืนทำหน้าดื้อดึงใส่เธอซะแล้ว แต่แล้วเธอก็เห็นเด็กสาวพยักหน้าทีหนึ่ง

“พี่ให้เอาไหม”

ทั้งแมลงปอและพสุธาหันไปมองพระพายพร้อมกันด้วยสีหน้าประหลาดใจ หญิงสาวไม่พูดเฉยๆ แต่เดินเข้าไปแล้วยื่นตุ้มหูคู่นั้นส่งให้

“เอาสิ แมลงปอ พี่ให้”

แววตาของเด็กสาวส่งประกายทั้งประหลาดใจและยินดีขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนเอื้อมมือออกมาแล้วทำท่าจะหยิบตุ้มหูไปจากมือ

“แต่เดี๋ยวก่อนนะ แมลงปอ พี่ขอถามอะไรสักอย่างได้ไหม” พระพายเอ่ยถามจนเด็กสาวชะงักมือ “ปอคิดว่าพี่ได้ตุ้มหูนี้มาได้ยังไง”

“มีคนให้เหรอ”

“ไม่ใช่”

“งั้นซื้อมา”

“ใช่ พี่ซื้อมาเอง ด้วยเงินที่พี่หาได้จากการทำงาน”

พสุธาเบนสายตาจากแมลงปอเพื่อมองพระพายแล้วเริ่มเข้าใจเจตนาของเธอ เขามองเด็กสาวชักมือกลับจากตุ้มหูคู่ที่หมายตาทันที แล้วก้มหน้ามองเท้าดำปี๋สกปรกของตัวเองตามเดิม

“ถ้าอยากได้ แมลงปอควรจะทำงานแล้วก็เก็บเงินซื้อเอง ไม่ใช่ขโมยของคนอื่นนะจ๊ะ”

แมลงปอไม่ตอบ ยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้น พระพายจึงยื่นมือออกมาอีกครั้ง “แต่หนนี้พี่ให้เธอ เอาไปสิแมลงปอ แล้วคราวหน้าถ้าอยากได้อะไรก็พยายามเก็บเงินซื้อนะจ๊ะ”

“ปอจะเอาเงินที่ไหนเก็บ ปอไม่มีงานทำแล้ว ปอเพิ่งโดนพี่ดินไล่ออก” เด็กสาวอ้อมแอ้ม

“นั่นสิ แล้วอย่างนี้จะเอาเงินที่ไหนซื้อของล่ะ” พระพายพูดพลางเหลือบมองไปทางพสุธา “เอาอย่างนี้ไหม พี่จะขอพี่ดินให้โอกาสแมลงปออีกสักครั้ง”

“อ้าว อะไรกันคุณพาย!” พสุธาร้องเมื่อรู้สึกว่าพระพายกำลังทำให้เขาเสียการปกครอง

“นายดิน ฉันขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหม” พระพายพูดพลางเดินนำไปที่ระเบียงนอกบ้าน “ปอรอพี่อยู่ตรงนี้ อย่าเพิ่งไปไหนนะ”

 ***************

น้องพายนี่เป็นนางฟ้าชัดๆ เลยนะเนี่ย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น