มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 30 : ถ้ำมอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    4 พ.ค. 63



ภาพที่เห็นตอนนี้คือหญิงสาวจากกรุงเทพฯ กำลังยืนอยู่ใต้สายน้ำจากฝักบัว เธอสวมเพียงผ้าลายมัดย้อมสีฟ้าขาวเป็นกระโจมอกอวดผิวพรรณผุดผาด ผ้านุ่งเปียกน้ำรัดรูปจนเห็นรูปร่างอ้อนแอ้นราวกับนางไม้จากต้นแก้ว แค่เห็นเพียงเท่านั้น ชายหนุ่มก็รีบหมุนตัวกลับแล้วซ่อนตัวหลังต้นมะม่วง เกรงว่าพระพายจะเข้าใจผิดว่าถูกหนุ่มชาวไร่แอบมองตอนกำลังอาบน้ำ แต่ภาพที่เขาได้เห็นเพียงเสี้ยววินาทีกลับจารึกในความทรงจำแนบแน่น สวยงามเสียจนเรียกร้องให้เขาหันกลับไปมองอีกครั้ง

     ชายหนุ่มพิงตัวกับลำต้นมะม่วง ค่อยๆ ผินตัวไปด้านข้างแล้วมองตรงไปยังระแนงไม้นั้นอีกครั้ง

     เธอกำลังหันหลังให้อยู่พอดี แผ่นหลังเปลือยขาวสะอาดจึงเป็นสิ่งแรกที่สะดุดสายตา ผิวพรรณขาวผ่องดูออกว่าละมุนละไมแม้เพียงกวาดไล้ด้วยดวงตา ผมยาวขมวดมุ่นเป็นมวยสูงกลางศีรษะ เผยแนวลำคอเป็นเส้นโค้งอ่อนช้อยเหนือลาดไหล่เปลือย กระโจมอกเปียกฉ่ำอมน้ำจนชุ่ม รัดรึงไปตามเรือนร่างเน้นเอวคอดกิ่วและสะโพกกลมกลึง เธอค่อยๆ แหงนหน้าหันกลับมาหาฝักบัว พลางเงยหน้ารับสายน้ำในองศาที่กำลังเหมาะ กลายเป็นมุมใบหน้าด้านข้างที่งดงามราวกับภาพวาด

     พสุธารู้สึกลำคอแห้งผาก ความงามของหญิงสาวท่ามกลางธรรมชาติทำให้เลือดในกายสูบฉีดแรง ยอมรับว่าส่วนหนึ่งที่เขาแอบมองพระพายด้วยจิตอกุศลอยู่เกินครึ่ง ภาพที่เห็นช่างงามเย้ายวนชวนให้หัวใจสั่นไหว ตอนนี้เธอเหมือนนางฟ้าหนีสวรรค์ลงมาเล่นน้ำอยู่ที่ไร่พสุธา เขาอยากดักจับนางฟ้านางนี้ไว้ไม่ให้บินหนีกลับแล้วขังไว้ในไร่เพื่อจะได้ดูเล่นไปนานๆ

     ไม่ใช่! เขาจะต้องจัดการให้เธอกลับบ้านไวๆ ต่างหาก! อยู่ไปก็ลำบากเขา ทั้งยกบ้านให้อยู่ ต้องดูแลอาหารการกิน แถมยังทำท่าไม่ค่อยชอบไร่ของเขาอีกด้วย

     ชายหนุ่มจำใจหันหลังกลับมาอีกครั้ง ตักน้ำในโอ่งมาราดใส่หน้าตัวเองหลายๆ ขัน ปล่อยให้ความเย็นแผ่เข้าไปในสมองเพื่อดับความร้อนเร่าในความคิดไปเสียบ้าง เขาเหลือบมองพระพายอีกครั้ง คราวนี้มีผ้าเช็ดตัวคลุมปิดไหล่แล้ว และเธอกำลังหันหลังเดินขึ้นเรือน

     เขารอจนพระพายคล้อยหลังไปแล้วถึงเดินกลับขึ้นกระท่อมของตัวเอง ระหว่างสวมเสื้อผ้าตัวใหม่เขาก็เตือนตัวเองว่า ในเมื่อรับปากกับวสันต์อย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะดูแลพระพาย เขาก็ไม่ควรใช้ความไว้วางใจของอดีตหัวหน้าไปในทางที่ผิด แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ภาพหญิงสาวในชุดกระโจมอกอาบน้ำเปียกๆ ทำไมถึงได้เย้ายวนยิ่งกว่าชุดชั้นในเปียกๆ ของพวกสาวๆ ซะอีก


     หลังอาบน้ำเสร็จ พระพายที่เดินกลับขึ้นเรือนต้นสนทางระเบียงริมน้ำ เมื่อก้าวขึ้นระเบียงก็เห็นจานอาหารวางอยู่บนโต๊ะพร้อมมีจานปิดกันแมลง พอเปิดออกดูก็เห็นข้าวผัดกะเพราไข่ดาวจานใหญ่หน้าตาน่ากิน กับต้มจืดมะระใส่เห็ด หญิงสาวยิ้มให้กับจานอาหาร รู้ว่าต้องเป็นฝีมือนายดินที่ทำอาหารมื้อนี้ให้เธอ

     นายดินคนขี้แกล้ง ทำเป็นปากร้ายใจร้ายกับเธอ แต่ดูออกว่าเขาใจดีจะตาย อันที่จริงต้องบอกว่าเป็นคนขี้ใจอ่อนเสียด้วยซ้ำ

     พระพายปิดจานกลับลงไปตามเดิม กะว่าแต่งตัวเสร็จแล้วค่อยออกมานั่งกินมื้อเย็นพร้อมกับชมสายน้ำเอื่อยๆ อย่างสบายอารมณ์ อันที่จริงบรรยากาศในโฮมสเตย์แบบนี้ก็น่าอยู่ดีเหมือนกัน เธอไม่เคยมาเที่ยวแบบนี้มาก่อน เพิ่งรู้ว่าการอยู่กับธรรมชาติห่างไกลเทคโนโลยีแบบนี้เป็นการใช้ชีวิตที่ไร้ความเครียดอย่างไม่น่าเชื่อ เธอนึกถึงอดิศรที่ต้องออนไลน์อยู่ตลอดเวลา ถ้าหากเขามาอยู่ที่นี่คงได้ลงแดงตายไปตั้งแต่วันแรกแน่

     แค่เห็นอาหารท้องก็เริ่มร้อง หญิงสาวรีบเดินเข้าบ้าน เลื่อนประตูเข้าเรือนทางระเบียงแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่ตู้ แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าประตูตู้เสื้อผ้าเปิดกว้างอ้าซ่าทิ้งไว้

     “แปลกจัง ตะกี้ก็ปิดประตูตู้ไว้นี่นา” พระพายพึมพำกับตัวเองพลางเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

     แล้วสิ่งที่เห็นก็ต้องทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่า

     เสื้อผ้าที่พับวางไว้ในตู้ดูออกว่าถูกรื้อค้น เธอแหวกดูเสื้อที่แขวนบนราวหายไปหลายตัวจนเหลือแต่ไม้แขวนเสื้อ หลังจากสำรวจอยู่สักพักก็เห็นว่ามีเสื้อหายไปสองสามตัวกับเดรสสีขาวผ้าฉลุลูกไม้ กระเป๋าใส่ของใช้กระจุกกระจิกที่พระพายใส่ตุ้มหู นาฬิกาและที่รัดผม ถูกรูดซิปเปิดคาไว้ไม่ได้รูดปิด เมื่อคุ้ยดู เห็นนาฬิกาข้อมือ ต่างหูเพชรและแหวนอยู่ครบทุกชิ้น

     แต่ต่างหูพู่สายรุ้งหายไปพร้อมต่างหูอีกสองคู่

     มีคนเข้ามารื้อข้าวของและขโมยของเธอ!


พสุธานั่งลงหน้าสำรับอาหารมื้อเย็นที่โต๊ะในโรงครัว มื้อนี้ป้ารุ้งทำส้มตำปูปลาร้ากับปลาดุกย่าง อาหารง่ายๆ จากท้องไร่ที่กินบ่อยแค่ไหนก็ไม่เคยเบื่อ เมื่อสำรับอาหารวางพร้อมตรงหน้า เขาก็ฉวยช้อนส้อมมาถือไว้ในมือเพื่อลงมือกิน แต่ยังไม่ทันตักอาหารคำแรกก็มีเสียงเรียกตื่นๆ ของภูผาดังมาจากประตูโรงครัว

     “พี่ดิน เกิดเรื่องแล้ว!”

     เขาชะงักมือที่กำลังจ้วงส้มตำทันที “มีอะไรเจ้าภู”

     “มีของหายในโฮมสเตย์ ที่บ้านพักของคุณพาย”

     แค่ได้ยินว่ามีของหาย พสุธาก็ทิ้งส้อมแล้วรีบรุดตามภูผาไปที่เรือนต้นสน ทันทีที่กวาดตามองตู้เสื้อผ้าถูกรื้อกระจุยกระจายของพระพาย เขาก็สบถเบาๆ สีหน้ากลายเป็นโกรธขึ้งและไม่พอใจอย่างหนัก

     “หายตอนไหนครับ” เขาหันไปถามพระพาย

     “เมื่อสักครู่นี้เอง ก่อนฉันลงไปอาบน้ำ ของทุกอย่างยังวางอยู่ในตู้ พอกลับเข้ามาก็เจอของถูกรื้อหมดเลย”

     คิ้วเข้มของเขาขมวดจนหน้าผากย่น “คุณรออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวผมจะตามเอาของกลับคืนมาให้”

     พูดจบร่างสูงก็เดินลงส้นเท้าหนักๆ จนบ้านสะเทือน ภายในเวลาไม่เกินสิบนาที เขาก็กลับมาที่เรือนต้นสนอีกครั้ง พระพายชะโงกหน้ามองออกนอกเรือน เห็นเสื้อผ้าที่หายไปอยู่ในกำมือใหญ่ๆ ของนายดิน และมีใครอีกคนหนึ่งเดินตามหลังมาต้อยๆ

     “นั่นแมลงปอนี่”

     พสุธาหน้าตาบึ้งตึงระหว่างเดินก้าวขึ้นเรือน เขาเดินก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาพร้อมยื่นเสื้อผ้ากับถุงอีกใบส่งให้พระพาย

     “ตรวจดูด้วยว่าของที่หายได้กลับมาครบไหม” น้ำเสียงขุ่นเคืองบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์อย่างหนัก

     พระพายรับของมาถือ ไม่ได้สนใจจะตรวจดูข้าวของเพราะมัวแต่มองแมลงปอที่ยืนก้มหน้างุดอยู่หลังนายดิน

     “นายดินเจอของๆ ฉันที่ไหน”

     พสุธาเหลือบตามองไปทางเด็กสาวร่างบางจ้อยขาลายพร้อยแล้วพูดเสียงดังสนั่นบ้าน “ปอ! ไหนบอกซิว่าของๆ คุณพายไปอยู่ที่ห้องปอได้ยังไง”


***************

ทำไมเด็กหญิงแมลงปอทำอย่างนี้ล่ะ ไม่น่ารักเลย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #543 fsn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 23:00

    ถ้าไปทำกับแขกคนอื่น แย่เลย แล้วก็เรื่องห้องน้ำ พี่ไม่กลัวหนุ่มอื่นผ่านมาแล้วเห็น เหมือนพี่เห็นเหรอคะ ไม่ว่าจะโฮมสเตย์แบบไหน ความปลอดภัยต้องมี

    #543
    1
    • #543-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 30)
      12 พฤษภาคม 2563 / 16:04
      แขกคนอื่นมาเป็นหมู่คณะ น้องมาคนเดียวพี่เลยต้องเฝ้าให้ (แอบมองซะเอง)
      #543-1
  2. #206 cheritta (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 19:21

    เราส่งอาพสุไปช่วยค้นหาเด็กๆ ดีมั้ยไรท์

    #206
    1
    • #206-1 (จากตอนที่ 30)
      27 มิถุนายน 2561 / 19:31
      555 อาพสุไม่ใช่ฮีโร่มาเวลนะจ๊ะ แต่หุ่นแบบนี้อาจส่งไปสมัครหน่วยซีลได้ ว่าแต่แก่ขนาดนี้เค้าจะรับมั้ยนี่สิ
      #206-1