มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 26 : นางฟ้ากลางไร่ผัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    30 เม.ย. 63



เมื่อถูกยื่นคำขาด พระพายก็ได้แต่หิ้วตะกร้าเดินหงอยๆ ลงไปที่แปลงผัก พสุธามองตามร่างบอบบางสวมกระโปรงลายดอกกรุยกรายยาวกรอมเท้าแล้วนึกหมั่นไส้ระคนสมน้ำหน้า น้องเจ่อคิดจะมาอยู่ไร่แต่แต่งตัวอย่างกับไปเดินห้าง แค่ให้ทำอาหารกินเองทำเหมือนจะเป็นจะตาย คอยดูนะ จะแกล้งให้ร้องไห้กลับบ้านไปเลย

พสุธาขยับปีกหมวกคาวบอยลงปิดหน้า เพื่อจะได้ทำเนียนหาเรื่องจับผิดหญิงสาวต่อไป

เดรสผ้าลายดอกสีสดใสสว่างตา ขับให้สาวร่างบอบบางดูงามสดชื่น ชายกระโปรงรุ่มร่ามถูกถกขึ้นเพื่อไม่ให้โดนยอดผัก เขามองใบหน้าหวานน่ารักซ่อนอยู่ใต้หมวกดอกหญ้าสานสีน้ำตาลใบโต น่าแปลกที่หมวกใบนี้ให้ใครสวมก็ดูเป็นชาวไร่ชาวนา แต่พออยู่บนศีรษะของพระพายแล้วกลับกลายเป็นน่ารักน่าเอ็นดูไปเสียอย่างนั้น เธอเดินเหลียวมองพืชผักรอบตัวสักพัก ก่อนโน้มตัวลงเด็ดลูกมะเขือใส่ลงตะกร้าที่คล้องไว้ที่แขน แม้แต่ท่าคล้องตะกร้าก็ยังน่ามองเสียจนรู้สึกว่าไร่แห่งนี้สดชื่นมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็น

เมื่อสักครู่นี้เธอกล่าวชมไร่ของเขาด้วยว่าสร้างสรรค์ประโยชน์ให้สังคม และถึงกับอยากให้อาพสุไปออกรายการด้วย

หรือจริงๆ แล้วเธอแค่ทำท่าตื่นเต้นเพื่อเอาใจเขาเท่านั้น...

ไม่หรอกน่า เธอไม่รู้สักหน่อยว่าเขาคือพสุธา

ด้วยความที่เจนเนตรเคยเกลียดไร่ของเขาอย่างกับอะไรดี ทำให้พสุธาพลอยคิดว่าไม่น่ามีผู้หญิงที่ไหนชอบไร่บ้านนอกคอกนาแบบนี้ เขานึกประทับใจที่พระพายไม่ได้แค่สวยไปวันๆ เหมือนสาวๆ บางคนที่เขาเคยคบ แต่เธอสวยแบบมีสมองด้วย สมแล้วล่ะที่ตอนนั้นใครๆ ที่บริษัทบ้านปูสถาปนิกถึงได้รุมรักน้องเจ่อกัน

แล้วตอนนั้นเขาถึงรู้สึกตัวว่ากำลังยืนยิ้มมองเธอ

พสุธาสะดุ้ง รีบเบือนหน้าไปทางอื่นเมื่อนึกได้ว่าตัวเองควรต้องหาเรื่องจับผิดพระพาย แต่กลับยืนพิงต้นไม้แอบชมความงามของเธออยู่นานหลายนาทีแล้ว

ชายหนุ่มเดินผละจากภาพสาวน้อยกลางไร่ที่ทำให้เขาหลงผิดไปชั่ววูบ แล้วเดินไปสำรวจแปลงผักที่ชาวไร่เพิ่งลงเมื่อวันก่อน พร้อมกับแวะไปพูดคุยกับพวกเขาอยู่สักพัก ครึ่งชั่วโมงต่อมาเขาก็เห็นพระพายหิ้วตะกร้าเดินกลับไปที่รถกอล์ฟ แก้มเป็นสีแดงปลั่งเพราะอากาศร้อน ริมฝีปากสีชมพูเผยอขึ้นอย่างน่าเย้ายวนจนเขาหยุดมองไม่ได้สักที

“ไหนขอดูอาหารที่ไปจ่ายตลาดมาหน่อยซิ” พสุธาเอื้อมมือไปรับตะกร้าจากเธอ เมื่อก้มดูของในตะกร้าแล้วเขาก็ต้องตวัดสายตามองเธอทันทีด้วยความเหลือเชื่อ

“นี่น่ะเรอะอาหารของคุณ!” เขาหยิบใบผักกาดหอมขึ้นมาสะบัดตรงหน้าพระพาย และมีแต่ใบผักกาดสามต้นกับมะเขือราชินีอีกห้าหกลูกเท่านั้นในตะกร้า

“ฉันเห็นไร่ผักไฮโดรโปรนิกส์อยู่ตรงโน้น ก็เลยคิดว่าจะทำสลัดไข่ต้มกินน่ะ”

“จะกินแต่ผักหญ้าเป็นอาหารเนี่ยนะ แล้วมันจะอยู่ท้องได้ยังไงแม่คุณ!”

เขามองเธอยิ้มแหยๆ เหมือนถูกครูดุเพราะคิดเลขผิด “ฉันเพิ่งนึกได้ว่าพอทำอาหารเป็นอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือสลัดผักใส่ไข่ต้ม แค่ต้มไข่ ล้างผัก ราดน้ำมันสลัดก็กินได้แล้ว”

“แล้วคุณจะเอาน้ำมันสลัดจากไหนไม่ทราบ ในไร่นี้ไม่มีของแบบนี้หรอกนะบอกไว้ก่อน”

“อ้าวเหรอ...” พระพายทำหน้าเสียเล็กน้อย

“ให้ตายสิ ทำสลัด! ตำน้ำพริกกินกับปลาสลิดยังจะเข้าท่าซะกว่า” เขาบ่นกระปอดกระแปดระหว่างหันหลังเดินขึ้นรถ

“ฉันก็บอกแล้วไงว่าทำอาหารไม่เป็น ทีนี้เชื่อหรือยังล่ะ” หญิงสาวส่งเสียงกระเง้ากระงอดใส่แผ่นหลังกว้าง

“เชื่อแล้วครับ! ทีนี้ก็เริ่มหัดทำซะตั้งแต่มื้อนี้เลย เพราะจากวันนี้ไปจะไม่มีใครทำอะไรให้คุณกินอีก หรือไม่ก็ทนกินผักจืดๆ นี่ไปละกัน!”

**********************

จะทนเห็นน้องนางคนสวยกินแต่ผักจืดๆ กับไข่ต้มเละๆ ได้เหรอจ๊ะ นายดิน อิอิ

อยากรู้ตอนต่อไป อดใจรอพรุ่งนี้นะ หรือไม่ก็โหลด ebook ไปอ่านเล้ยยยย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น