มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 17 : อดีตที่จบไม่สวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

 

เมื่อวานนี้

ภายในห้องรับแขกขนาดเล็กของสำนักทนายความก้องเกียรติ ทนายวัยกลางคนมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สวมกางเกงยีนกับเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินลายสก๊อต เดินกลับไปกลับมาอยู่กลางห้องสลับกับดูนาฬิกาไปด้วยท่าทางร้อนใจ 

“ทำไมยังไม่มาสักทีนะ ผมมีนัดต้องไปรับแขกตอนเที่ยงนี้ที่สนามบินด้วย” พสุธาบ่น

“คุณดินให้ใครสักคนที่ไร่ไปรับแทนได้ไหมล่ะ ผมเกรงว่ากว่าคุณเจนจะมาถึง กว่าจะพูดคุยเจรจากันเสร็จ น่าจะปาเข้าไปเที่ยงกว่าแล้ว” ทนายผมสีขาวทั้งศีรษะพูด        

“ผมไม่อยากให้คนอื่นไปรับเลย นั่นแขกสำคัญซะด้วย” พสุธาบ่นแต่ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาต่อสายแต่โดยดี

ทนายก้องเกียรติก้มหน้าตรวจทานเอกสารระหว่างจิบกาแฟ ได้ยินเสียงลูกความของเขาพูดโทรศัพท์กับคนชื่อวสันต์ว่าอาจไปรับคนที่นัดหมายที่สนามบินไม่ทันตอนเที่ยง แต่จะสั่งให้เด็กในไร่ให้ไปรับแทน พร้อมกับบอกสถานที่นัดหมายที่หน้าประตูผู้โดยสารฝั่งขาออก

พสุธาวางสายแล้ว และกำลังจะโทร.สั่งงานกับเด็กที่ไร่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับผู้ช่วยส่วนตัวของทนายยื่นหน้าเข้ามา

“คุณเจนเนตรมาถึงแล้วค่ะ”

“เชิญให้เข้ามาเลย” ทนายก้องเกียรติรีบลุกขึ้นยืน

เมื่อประตูเปิดออก หญิงสาวใบหน้าสวยคม ดูปราดเปรียวด้วยผมตัดสั้นแค่ใบหูดัดเป็นลอนโตเคลียข้างแก้มก็ก้าวเข้ามาในห้อง หล่อนสวมชุดสีแดงรัดรูป อวดรูปร่างเล็กกะทัดรัดแต่สมส่วน ทั้งหน้าอกเต่งตึงและหน้าท้องแบนราบ กระเป๋าถือแบรนด์เนมสีชมพูแสบตาหิ้วอยู่ที่แขน เมื่อเห็นว่าคนที่ก้าวเข้ามาในห้องเป็นใคร หล่อนก็ยิ้มให้ทันที

“อ้าว พสุ มาถึงแล้วเหรอ”

“คุณสายไปสี่สิบนาที” เป็นคำทักทายที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงตำหนิ

หล่อนลอยหน้าทำไม่รู้ไม่ชี้ เดินยักสะโพกเข้ามาแล้วขยับตัวนั่งลงบนโซฟา 

“ดื่มอะไรดีครับคุณเจนเนตร” ทนายก้องเกียรติถามมาจากมุมชงชาและกาแฟ หญิงสาวเหลือบมองซองกาแฟแล้วเหยียดมุมปาก

“โทษที เจนไม่ดื่มกาแฟสำเร็จรูปค่ะ เมื่อตะกี้ตอนจอดรถข้างสำนักงาน เห็นว่าร้านข้างๆ เป็นร้านกาแฟหน้าตาดีทีเดียว รบกวนคุณทนายช่วยให้เด็กสั่งคาราเมล มัคคีอาโต แฟรปเป้ให้หน่อยสิคะ บอกทางร้านว่าขอเป็นนมโลว์แฟท ไม่ใส่น้ำตาล ใส่แต่คาราเมลเท่านั้น อ้อ และเพิ่มน้ำเชื่อมวานิลลาด้วย”

 ทนายทำหน้ามึนก่อนเดินออกจากห้องเพื่อสั่งงานผู้ช่วย เมื่อเหลือเพียงสองคน สายตาคมกริบของเจนเนตรจดจ้องทุกอิริยาบทของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกหน้าบึ้งอยู่กลางห้อง รอยยิ้มผุดที่ริมฝีปากทาสีแดงสดก่อนเอ่ยทักทาย 

“คุณเป็นชาวไร่ที่หล่อเซ็กซี่ที่สุดเลยนะพสุ ทั้งล่ำทั้งคล้ำขึ้น พักนี้เหมือนจะผิวจะแทนขึ้นอีกหรือเปล่า อย่าลืมทากันแดดบ้างนะ เดี๋ยวหน้าหล่อๆ จะเหี่ยวก่อนวัย”

พสุธาไม่ตอบ เขาเดินมาทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาตรงข้ามกับหล่อน

“เมื่อวานผมบอกแล้วว่าวันนี้มีนัดสำคัญตอนเที่ยง แต่คุณมาตั้งเกือบสิบเอ็ดโมง” 

“แหม สายนิดสายหน่อยก็บ่นจัง ว่าแต่ไม่ถามสักคำว่าเลยเหรอว่าภรรยาคุณสบายดีไหม”

รอยยิ้มหยันเหยียดที่มุมปากของชายหนุ่ม “เมื่อไหร่จะเลิกใช้คำนี้สักที เราไม่ได้เป็นสามีภรรยากันมาสองปีกว่าแล้ว”

“แต่เรายังไม่ได้หย่า” หล่อนยิ้มท้าทาย

“ไม่หย่าก็เหมือนหย่าแล้ว แต่วันนี้ล่ะเราจะหย่ากันได้สักที”   

เจนเนตรทำท่าเหมือนนึกได้ “อ้อ ใช่ เจนมีบางอย่างเอามาให้คุณ”

หล่อนยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลส่งให้ พสุธารับมาเปิด ข้างในเป็นจดหมายนับสิบๆ ฉบับที่ยังไม่ได้เปิดซองออกอ่าน เมื่อดึงออกมาดูจ่าหน้าซอง เขาก็รู้ทันทีว่าคืออะไร

“จดหมายนัดเซ็นหย่าที่คุณส่งมาให้เจนทุกเดือน เจนไม่รับนะ เอาคืนไป” 

“คุณไม่รับไม่เป็นไร แต่ผมจะส่งถึงคุณทุกเดือน จนกว่าคุณยอมหย่า” 

เจนเนตรทำท่ายักไหล่เหมือนไม่แยแสในสิ่งที่พสุธาพูด “ถ้าไม่กลัวเปลืองค่าไปรษณีย์ก็เอาที่สบายใจเลย... นี่พสุ คิดว่าผมทรงใหม่ของเจนเป็นไง”

พูดพลางสะบัดผมไปมาจนลอนผมสั้นระไปตามแก้ม

เขามองเจนเนตรด้วยสายตาว่างเปล่า ครั้งหนึ่งหล่อนเคยเป็นผู้หญิงที่สวยมากในความรู้สึกของเขา เย้ายวน ร้อนแรง เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ต่อให้หล่อนทำผมทรงไหนหรือแต่งตัวอย่างไร ก็ทำให้เขาปรารถนาในตัวหญิงสาวคนนี้ได้เสมอ ไม่น่าเชื่อเลยว่าวันนี้เขาสามารถมองหล่อนแล้วเกิดอารมณ์ได้พอๆ กับมองกระเป๋าแบรนด์เนมสีชมพูแปร๋นของหล่อน 

“ก็ไม่เป็นไง”

รอยยิ้มเจื่อนไปจากใบหน้าของเจนเนตร

“อย่าบอกนะว่าพ่อเสือพสุธาหมดอารมณ์พิศวาสในตัวผู้หญิงแล้ว วันๆ คงเอาแต่ขุดดินจนลืมมองผู้หญิงล่ะสิ หรือที่นั่นมีแต่สาวชาวไร่หน้าตาบ้านๆ จนทำคุณเซ็กซ์เสื่อม” 

“อืม ก็เป็นไปได้นะ เพราะผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ากลิ่นปุ๋ยมีเสน่ห์เย้ายวนกว่าผู้หญิงซะอีก”

เจนเนตรยิ้มเยาะพร้อมกับที่ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง ทนายก้องเกียรติก็เดินเข้ามานั่งบนโซฟาตรงกลางระหว่างพสุธากับเจนเนตร

“กาแฟรอสักครู่นะครับคุณเจนเนตร เดี๋ยวทางร้านจะมาส่ง” แล้วเขาก็หันไปสบตากับลูกความหนุ่ม “ผมว่าเราเริ่มกันเลยดีไหมครับ”   

“รีบเริ่มเลยครับ ผมจะได้ไปทันนัดตอนเที่ยง”

“เฮ้อ มาถึงก็จะรีบๆๆ คุณจะรีบไปไหนของคุณนะ” เจนเนตรบ่นน้ำเสียงติดรำคาญ

พสุธาไม่ตอบ หันไปจดจ้องใบหน้าของทนายด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ทนายก้องเกียรติเหลือบตามองคู่สามีภรรยา เห็นความขัดแย้งที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้าจึงรีบเอ่ยปากทันที

“โอเคครับ วันนี้ผมจะมาเป็นตัวกลางในการเจรจาระหว่างคุณเจนเนตรกับคุณพสุธาที่เป็นลูกความของผมเรื่องการหย่า ณ ขณะนี้ในทะเบียนสมรส ทั้งคู่ยังเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมาย แม้ว่าความเป็นจริงแล้วทั้งคู่ได้แยกกันอยู่มาเป็นเวลาสองปีครึ่งแล้วก็ตาม...”

พสุธาพยักหน้า แต่เจนเนตรเหยียดปากท่าทางไม่พอใจ 

“คุณพสุธาแสดงความจำนงค์ว่าต้องการขอหย่ากับคุณเจนเนตร ด้วยการให้เหตุผลว่าทางฝ่ายภรรยาได้ทำร้ายจิตใจเขาอย่างรุนแรง ผมเข้าใจดีว่าเหตุการณ์นั้นสร้างความสะเทือนใจอย่างรุนแรงต่อคุณพสุธา แต่สำหรับทางกฎหมายแล้ว เหตุการณ์ที่คุณเล่าให้ผมฟังนั้น ยังไม่อาจใช้เป็นเหตุแห่งการหย่าร้างได้ครับ”

พสุธาสบตาทนายอย่างรู้กัน ประเด็นนี้เขาเคยคุยรอบนอกกับทนายก้องเกียรติมาแล้วจนรู้ทางหนีทีไล่เป็นอย่างดี แต่ต้องทำเป็นพูดจามีหลักการให้ฟังดูน่าเชื่อถือ เพื่อนำไปสู่ประเด็นสำคัญกว่า

“แต่เนื่องจากคุณพสุธายืนกรานหนักแน่นว่าไม่ต้องการใช้ชีวิตสมรสร่วมกับภรรยาอีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นทั้งทางพฤตินัยและนิตินัย ผมจึงขอเสนอให้คุณพสุธาเจรจากับคุณเจนเนตรด้วยการชดเชยบางอย่างให้เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับทะเบียนหย่า”

“นั่นน่าจะเป็นทางออกที่ดีครับ” พสุธาเออออตาม

“คุณพสุธาจะเสนออะไรให้คุณเจนเนตรเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับการหย่าดีครับ” ทนายหันมาถาม 

“ขอผมเสนอยกที่ดินที่ลำปางจำนวนยี่สิบไร่ เพื่อเป็นการชดเชยที่ผมขอหย่าขาดจากคุณเจนเนตรครับ”

เจนเนตรกลอกตาไปมาเหมือนคิดคำนวณบางอย่าง ในที่สุดหล่อนก็หัวเราะออกมา “ที่ดินที่ลำปางเนี่ยนะ อยู่ซอกหลืบไหนบนแผนที่เหรอ”

“ไม่ได้อยู่ในซอกหลืบแน่นอน ขนาดยี่สิบไร่ ใกล้ถนนใหญ่” ทนายรีบเสริมเพื่อช่วยลูกความ “ผมไปดูมาแล้วครับคุณเจนเนตร ทำเลจัดว่าดี” 

“เสียใจด้วย พ่อของเจนไม่เคยสนใจที่ดินผืนอื่นนอกจากที่ดินที่เป็นไร่พสุธาเท่านั้น ฉะนั้นคุณทนายบอกลูกความคุณด้วยว่าอย่าเสียเวลาเสนออะไรอย่างอื่นเลย เจนไม่รับ” เจนเนตรพูดพลางตวัดสายตามองไปยังพสุธา

“แต่คุณเจนก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วนี่ครับว่ามันเป็นไปไม่ได้”

“ถ้างั้นเราก็หมดเรื่องคุย คราวหน้าถ้าจะนัดเจนออกมาคุยเรื่องหย่า ช่วยเตรียมตัวให้มันดีกว่านี้หน่อยนะคุณทนาย เสียเวลาช้อปปิ้ง” เจนเนตรทำทีฉวยกระเป๋าสีชมพูขึ้นมาถือ และทำท่าลุกขึ้นยืน “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวกลับก่อน”

ทนายก้องเกียรติรีบลุกตาม “อ้าว เดี๋ยวสิครับคุณเจนเนตร ทำไมไม่ลองพิจารณาทางเลือกนี้ดูก่อนล่ะ ถึงแม้ที่ดินที่ลำปางไม่ใช่ทางเลือกแรกของคุณ แต่ผมว่าดีกว่าไม่มีอะไรติดมือเลยนะครับ เพราะคุณพสุยืนกรานว่าไม่กลับไปใช้ชีวิตสมรสร่วมกับคุณอีกแน่นอน”

ดวงตาคมเฉี่ยวของเจนเนตรตวัดมองไปทางพสุธา “ไม่เป็นไรค่ะคุณทนาย ในเมื่อเขายืนกรานว่าไม่กลับไปอยู่กินกับเจน เจนก็ยืนกรานว่าไม่เซ็นหย่าเหมือนกัน เงื่อนไขที่ยอมรับได้มีแค่ไร่พสุธาเท่านั้น ไม่งั้นพสุก็ต้องเป็นสามีของเจนต่อไปตามเดิม”

 “แต่ไร่พสุธาเป็นที่ทำกินของคุณพสุ แล้วยังมีชาวบ้านอีกจำนวนหนึ่งทำมาหากินเพื่อยังชีพอยู่ที่นั่นอีกหลายครัวเรือนด้วยนะครับ ถ้าหากเปลี่ยนเจ้าของเป็นคุณเจน ทุกคนก็ต้องออกจากไร่สิครับ แล้วพวกเขาจะทำมาหากินยังไงล่ะ” 

“ช่างพวกชาวบ้านอะไรนั่นสิ เจนไม่สนหรอก เจนสนอย่างเดียวว่าเมื่อไหร่พสุถึงจะคิดได้สักทีว่าถ้าเขายอมให้พ่อบริหารที่ดินไร่พสุธา อีกไม่กี่ปีเขาจะเป็นเศรษฐีร้อยล้าน!”

พสุธาชักเหลืออด เขาลุกขึ้นยืนบ้าง “เลิกเอาคำว่าเศรษฐีร้อยล้านมาล่อสักที คุณไม่เบื่อพูดแต่ผมเบื่อที่จะได้ยินเต็มทน ”

“งั้นพันล้านละกันนะพ่อคนขี้เบื่อ! แต่จะกี่ล้านก็เถอะ ยังไงคุณก็จะต้องรวยกว่าเปิดโฮมสเตย์เน่าๆ อย่างที่เป็นอยู่อย่างตอนนี้อยู่ดี”

“ผมชอบของผมแบบนี้ อย่าคิดว่าทุกคนต้องเป็นเหมือนคุณกับพ่อคุณ”

“เฮ้อ ให้ตายสิ เจนไม่เข้าใจจริงๆ คนฉลาดอย่างคุณอุตสาห์เรียนจบ สถาปัตย์ต่อโทถึงออสเตรเลีย แต่ทำไมเรื่องนี้คุณคิดไม่ได้สักที คุณน่ะเป็นเจ้าของที่ดินผืนที่สวยที่สุดในเชียงราย แต่กลับเอามาทำโฮมสเตย์กระจอกๆ กับให้ชาวบ้านโง่ๆ ทำไร่กินฟรีๆ แล้วเมื่อไหร่จะลืมตาอ้าปากได้ ถ้าคุณเชื่อพ่อตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนและให้เขาเช่าทำรีสอร์ตล่ะก็ ป่านนี้คุณเป็นเศรษฐีไปแล้ว! และตอนนี้คุณคงขอบคุณที่ได้เจนเป็นเมีย ไม่ใช่มาหาเรื่องหย่าแบบนี้”   

เขาแค่นหัวเราะประชด “ความคิดแบบนี้น่ะเหรอที่ยังอยากให้ผมกลับไปเป็นสามีคุณ คุณไม่เคยเข้าใจเลยว่าผมต้องการอะไร เรื่องเดียวที่คุณรู้คือสิ่งที่พ่อคุณต้องการเท่านั้น นี่ขอเตือนในฐานะคนเคยอยู่บ้านเดียวกันนะ ถ้าคุณยังปล่อยให้พ่อเป่าหูอยู่ล่ะก็คุณจะพังเพราะเขาสักวัน ชีวิตแต่งงานของคุณพังไปหนึ่งอย่างแล้ว อีกหน่อยก็คือชีวิตของคุณเอง”

“คุณกำลังว่าพ่อเจนอยู่นะพสุ!”

“ผมไม่สนหรอก เขาไม่ใช่พ่อผม และเขาก็ควรจะละอายใจกับสิ่งที่เขาเคยทำกับผมด้วย”           

“นี่คุณ!”

เสียงเจนเนตรกับพสุธาโต้ตอบกันดุเดือดจนทนายก้องเกียรติที่ยืนอยู่ตรงกลางและในฐานะตัวกลาง รู้สึกร้อนไปด้วยรังสีอำมหิตที่ต่างฝ่ายต่างสาดใส่กัน

“เอ้อ... ผมว่าคุณทั้งสองนั่งคุยกันดีๆ ก่อนดีไหมครับ...” ทนายพยายามไกล่เกลี่ยแล้วก้มตัวลงหยิบเอกสารขึ้นมา “คุณเจนเนตรครับ อันนี้เป็นโฉนดที่ดินที่ลำปาง คุณลองเปิดดู...”

“โอ้ย บอกแล้วว่าไม่สนข้อเสนอนี้! และเจนก็จะไม่หย่ากันด้วย จบเท่านี้นะ”

เจนเนตรหันหลังเดินกระฟัดกระเฟียดออกจากประตู จังหวะเดียวกับที่ผู้ช่วยของทนายถือกาแฟเข้ามาพอดี หล่อนฉวยถ้วยกาแฟจากมือของผู้ช่วยแล้วเดินหายไปจากห้อง

ทนายก้องเกียรติหน้าเจื่อน หันมามองลูกความของเขาที่จ้องประตูที่ปิดไปแล้วด้วยสายตาเคียดแค้น พสุธากำหมัดจนเส้นขึ้นไปทั้งลำแขน ความโกรธเกรี้ยวอัดอั้นอยู่ในใจไปตลอดทางที่ขับรถไปสนามบินเพื่อไปรับพระพายไปที่ไร่ ในสมองยังคงครุ่นคิดแต่เรื่องที่เกิดขึ้นจนแทบไม่ได้เอ่ยปากพูดกับเธอเลยสักคำ

*************************

ทำไมพสุธาถึงหย่ากับเมียเก่าน้อ...

ติดตามต่อไปค่ะ


วันนี้วันสุดท้ายสำหรับโปรราคาพิเศษของ meb นะคะ

       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #539 fsn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 22:37

    เจอคนโลภ ก็ยังฟ้องหย่าไม่ได้อีก ลำบากจัง

    #539
    1
    • #539-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 17)
      12 พฤษภาคม 2563 / 16:02
      ปมปัญหานี้จะติดตัวพสุธาไปอีกนาน
      #539-1
  2. #524 Pranapda (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 01:28
    คุณแม่เห็นแก่สมบัติที่เป็นของหมั้นจนลืมนึกถึงหัวอกของคนเป็นลูก น่าสงสารและน่าเห็นใจพะพายจริงๆ อย่าให้น้องพายหนีเสือปะจรเข้เลยนะ พี่ดินปราณีน้องพายด้วยเถอะค่ะ กราบบบบ
    #524
    1
    • #524-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 17)
      26 เมษายน 2562 / 10:16
      คุณแม่กับคู่หมั้นน้องพายจะแท็คทีมกันทำอะไรน้องมั้ย รอลุ้นกันค่ะ พี่ดินจะต้องช่วยน้องนะ
      #524-1
  3. #68 usaonly (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 22:33

    โอยอยากจะบ้าตาย ทำไมเราคิดว่าพายออกจะสปอยไปหน่อย ยัง ยังไม่ติดดินอีก ไปอยู่กลางไร่กลางนา คิดจะไปเดินแฟชั่นโชว์หรือไงฮะ จะแต่งตัวไปอวดใคร คงมีเงินมากนะ สั้งเสื้อผ้าใช้ได้ทั้งเดือนจะได้ไม่ต้องซัก อาพสุจะปวดตับไหม นิสัยจะคล้ายยายเจนไหมนี่ ติดสบาย ติดหรู ขอโทษค่ะท่ีบ่นมากไปหน่อยแต่หมั่นไส้ยายพายจริง ๆ นะ ตอนนี้ ฮิฮิ

    #68
    1
    • #68-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 17)
      5 มิถุนายน 2561 / 22:49
      เพราะพายมีบางอย่างคล้ายเจนไง อาพสุเลยคิดว่าก็เซมๆล่ะวะ ตรูไม่ชอบหรอก แต่!!! มันมีบางอย่างในตัวน้องพายที่พสุจะต้องหลงรัก ค่อยๆ อ่านไปนะจ๊ะที่รัก เปลือกมันกระเทาะกันได้ แต่แก่นนี่สิ ของแท้
      #68-1