มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 12 : นายดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    15 เม.ย. 63

 

พระพายยกมือขึ้นบีบขมับ ท่าทางจะคุยกันไม่รู้เรื่องเสียแล้ว กลับไปตามหาอาพสุที่ออฟฟิศด้วยตัวเองน่าจะได้เรื่องมากกว่า

เธอเดินกลับไปทางเดิมเพื่อตามหาอาพสุที่เรือนด้านหน้า ทันทีที่ก้าวขึ้นบันไดเรือนไม้ก็เห็นไหล่กว้างของ ‘เด็กในไร่’ ร่างใหญ่หน้าตาบูดบึ้ง โผล่ออกมาจากประตูห้องด้านในของเรือนพอดี

“เอ่อ... คุณคะ” พระพายรีบรุดไปหาเขา “ฉันขอคุยกับอาพสุหน่อยสิ ตอนนี้เขาอยู่ไหมคะ”

“คุยเรื่องอะไร”

“ฉันว่าน่าจะมีการสื่อสารผิดพลาดแน่ๆ พ่อฉันคุยกับอาพสุเมื่อคืน บอกว่าฉันจะได้พักในรีสอร์ตที่ไร่พสุธา แต่เด็กที่ชื่อภูผาพาฉันไปส่งที่กระท่อมโทรมๆ หลังหนึ่งและบอกว่าฉันต้องอาบน้ำในลำธาร คือมันไม่ใช่อย่างที่คุยกันไว้เลยค่ะ”

ดวงตาคมของชายหนุ่มส่งประกายวาบด้วยความไม่พอใจทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘กระท่อมโทรมๆ’

“ที่นี่คือโฮมสเตย์ครับ ไม่ใช่รีสอร์ต ก่อนมาที่นี่คุณไม่รู้หรือไง”

น้ำเสียงที่ฟังออกเหมือนตำหนิทำให้พระพายนึกไม่พอใจ “พอดีฉันมีเรื่องด่วนต้องเดินทางมาที่นี่กะทันหัน ไม่รู้ว่าที่นี่เป็นโฮมสเตย์ แต่เท่าที่พ่อฉันคุยกับเจ้านายคุณ เขาบอกว่าเป็นรีสอร์ตค่ะ ฉะนั้นฉันขอคุยกับเขาหน่อย”

ใบหน้าคมเข้มพยักหน้ารับรู้แต่เหมือนไม่เดือดร้อนใจแต่อย่างใด เขาถอยไปยืนพิงเคาน์เตอร์ไม้สำหรับลงทะเบียนรับแขกและยกแขนขึ้นกอดอก

“มีอะไรก็คุยกับผมนี่แหละ”

“แต่ฉันอยากคุยกับอาพสุค่ะ” หญิงสาวยืนกราน

“คุยกับผมหรืออาพสุก็เหมือนกัน”

พระพายกวาดตาขึ้นลงมองชายหนุ่ม เด็กในไร่คนนี้ท่าจะไม่ใช่ธรรมดาซะแล้ว รูปร่างท่าทางบึกบึนเหมือนชาวไร่ก็จริง แต่ใบหน้าหล่อคมคายนั้นเต็มไปด้วยความมาดมั่นและหยิ่งยโสราวกับคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของไร่เสียเอง ท่าทางหมอนี่คงเป็นลูกน้องมือขวาที่พสุธาวางใจให้ดูแลจัดการไร่ถึงได้วางท่าหน้ามั่นถึงขนาดนี้

“ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ”

เธอมองเขาแสยะยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก แล้วหัวเราะพรืดออกมาเหมือนกลั้นไม่อยู่ “เรียกนายดินละกัน คนที่นี่เรียกผมแบบนี้”

“โอเคค่ะ นายดิน รบกวนคุณช่วยจัดการเรื่องนี้แทนอาพสุได้ไหมคะ ฉันอยากได้ห้องพักดีๆ หน่อย”

“หืม ห้องพักดีๆ ยังไง แบบนั้นยังไม่ดีพออีกเหรอ”

“เอ่อ... ก็ห้องแบบโรงแรมทั่วไปที่ต้องมีเครื่องใช้อำนวยความสะดวกน่ะค่ะ อย่างน้อยก็ควรต้องมีแอร์ มีตู้เย็น ห้องอาบน้ำฝักบัว ไม่ใช่อาบน้ำในลำธาร อ้อ และขอห้องน้ำที่มีอ่างล้างหน้าด้วย ฉันว่ามันแปลกๆนะคะที่ต้องล้างหน้าแปรงฟันกับน้ำที่ใช้ร่วมกับชักโครก”

นายดินยกมือขึ้นถอดหมวกฟางออกแล้วโยนไปที่ด้านหลังเคาน์เตอร์เป็นคำตอบ ผมของเขาตัดสั้นอวดโครงศีรษะสวยได้รูป ด้านหน้าปรกลงมาจนเกือบแตะคิ้วเหนือดวงตาคม เขายกมือขยี้ผมสองสามทีให้พ้นหน้าผากอย่างไม่ใส่ใจก่อนถอนหายใจยาวและทำสีหน้าเหมือนเบื่อหน่าย

“ถ้าอย่างนั้นคุณต้องหาที่พักที่อื่นแล้วล่ะ เพราะที่นี่คือโฮมสเตย์ และมีแต่กระท่อมโทรมๆ อย่างที่คุณเห็น และทุกหลังก็เหมือนๆ กันหมดด้วย”

“แสดงว่า นอกจากกระท่อมโทรมๆ ที่ไม่มีห้องอาบน้ำแล้ว คุณไม่มีห้องพักแบบอื่นอีกแล้วอย่างงั้นหรือคะ”

“เข้าใจถูกต้อง”

“แต่พ่อฉันบอกว่าที่นี่เป็นรีสอร์ตนะคะ”

“ขอย้ำอีกครั้งนะครับ ที่นี่คือไร่พสุธา โฮมสเตย์ ป้ายข้างหน้าก็ใหญ่อยู่นะ คุณน่าจะมองเห็น และก็เป็นโฮมสเตย์แบบนี้มาตั้งแต่เปิดให้บริการแล้ว ผมไม่รู้ว่าพ่อของคุณบอกอะไรเกี่ยวกับที่นี่ให้คุณรู้บ้าง แต่ผมมั่นใจว่าเขาได้รับแจ้งรายละเอียดของการมาพักที่ไร่พสุธาแล้วว่าเป็นยังไง แบบเดียวกับที่แขกรายอื่นๆ ได้รับแจ้งข้อมูลแบบเดียวกันก่อนมาที่นี่”

“งั้นแสดงว่าพ่อฉันเข้าใจผิดแน่ๆ เพราะไม่เห็นเขาบอกฉันเลยว่าจะเป็นแบบนี้ บอกตามตรงนะ ฉันนอนกระท่อมแบบนั้นไม่ได้หรอก”

นายดินยักไหล่ “ถ้าดีกว่านี้ของคุณคือมีแอร์ มีตู้เย็น ทีวีและห้องส้วมห้องน้ำในตัว ขอย้ำอีกครั้งว่า ไม่มีครับ ดีที่สุดที่เรามีคือห้องที่เจ้าภูผาพาคุณไปส่ง ต่อให้เป็นอาพสุหรือสนิทกับพ่อคุณยิ่งกว่านี้ ก็หาให้คุณได้เท่านี้แหละครับ”

ปกติพระพายจะไม่แสดงความรู้สึกหงุดหงิดเพราะไม่ใช่นิสัย แต่สีหน้าท่าทางของนายดินที่แสดงออกเหมือนไม่ยินดีต้อนรับเอาเสียเลย เห็นแล้วรู้สึกโกรธขึ้นมาตะหงิดๆ แต่คนอย่างพระพายทำได้แค่จ้องตอบกลับอย่างโกรธๆ

“ฉันจะโทร.ไปคุยกับพ่อ” เธอพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาต่อสายหาวสันต์

“เชิญครับ”

แต่ปลายสายมีแต่เสียงดังตู๊ดๆ เหมือนต่อสายไม่ติด

“พักนี้สัญญาณโทรศัพท์ไม่ค่อยดี มันจะโทร.ติดเป็นพักๆ” นายดินเปรยลอยๆ

เมื่อเห็นพระพายกดปุ่มต่อสายซ้ำ

“ที่นี่มีโทรศัพท์ไหมคะ ฉันขอยืมหน่อย” หญิงสาวโยนโทรศัพท์มือถือใส่คืนกระเป๋า

“โน่น” ชายหนุ่มพยักพเยิดไปที่ปลายเคาน์เตอร์

เป็นผู้ชายที่หยาบคายและไร้มนุษย์สัมพันธ์ที่สุดที่เคยเจอ! พระพายเดินไปยกโทรศัพท์พื้นฐานรุ่นเก่าโบราณและสายโทรศัพท์ขดเป็นวงยุ่งเหยิงขึ้นมา แต่เมื่อยกแนบติดหูก็ได้ยินแต่เสียงเงียบกริบ

“โทรศัพท์เสียนี่คะ” พระพายหันไปมองชายหนุ่มใบหน้าคมคายที่ดูเหมือนกำลังกลั้นยิ้ม

“อ้าวเหรอ โทษที ผมลืมบอก สายโทรศัพท์ที่นี่มันเพี้ยนๆ น่ะ ตอนที่อยากโทร.ออก มันจะต่อไม่ติด แต่จะติดตอนที่ไม่อยากโทร. รวมทั้งสายอินเตอร์เน็ตด้วย แต่ผมติดต่อทางองค์การโทรศัพท์แล้ว คาดว่าน่าจะมาซ่อมได้ภายในสองอาทิตย์”

สองอาทิตย์! ฉันไม่อยู่รอหรอก พระพายคิดอย่างโกรธๆ ระหว่างวางหูโทรศัพท์กลับเข้า ตัดสินใจได้เดี๋ยวนั้นว่าจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว

“กระเป๋าฉันยังอยู่ที่กระท่อม รบกวนคุณช่วยบอกให้เด็กของคุณยกกลับมาที่นี่ได้ไหม ฉันจะไม่อยู่ที่นี่แล้วค่ะ จะกลับกรุงเทพฯ ตอนนี้เลย”

*********************

นายดิน... หมอนี่ดูโอหังจริงนะ

พระพายอุตสาห์หนีร้อนมาพึ่งเย็น เจอนายคนนี้มากวนประสาทซะนี่

 

สั่งซื้อนิยายเล่มได้ที่เพจศิวารินทร์

https://www.facebook.com/lovenovel.writer/

หรือดาวน์โหลด ebook ในราคาพิเศษ ถึงวันที่ 20 เมษานี้เท่านั้นนะคะ

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น