มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 11 : นี่หรือ รีสอร์ต??

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    14 เม.ย. 63



หญิงสาวยืนลังเลอยู่ที่เดิม ตั้งใจจะพบพสุธาเพื่อขอบคุณเขาเป็นอย่างแรกที่มาถึง แต่คนที่จะพาไปก็รีบร้อนหายตัวไปเสียแล้ว เธอจึงหันไปหาเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนนั้น เห็นเขากำลังยืนจ้องเธอตาแทบไม่กะพริบ แววตาใสซื่อบ่งบอกความชื่นชมอย่างออกนอกหน้า

“พี่สาวเป็นดาราเหรอฮะ”

“พระพายยิ้มแหยๆ “ปละ...เปล่า ไม่ใช่จ้ะ”

“อ้าว เหรอ ผมคิดว่าดารา” เด็กหนุ่มยิ้มกว้างโดยที่ยังไม่ละสายตาจากพระพาย “ผมชื่อภูผานะพี่สาว เรียกใช้งานได้ตามสบาย เดี๋ยวผมจะพาพี่ไปเข้าที่พักนะฮะ”

ใบหน้าของภูผามีรอยยิ้มซื่อๆ เขากระชับสายกระเป๋าใบใหญ่ของพระพายบนไหล่ จากนั้นก็เดินไปตามทางเดินปูด้วยแผ่นไม้บนพื้นหญ้าอย่างคล่องแคล่ว แค่ชั่วไม่กี่อึดใจ เขาก็เดินหายเข้าไปในดงไม้เสียแล้ว

“อ้าว... เดี๋ยวสิ... ”

อะไรกัน! ทำไมคนในไร่นี้ถึงได้มาไวไปไวกันนัก พระพายจำใจล้มเลิกเรื่องไปกราบสวัสดีพสุธาไว้ก่อน ตั้งใจว่าเมื่อเก็บของเข้าที่พักแล้วค่อยเดินออกมาหาพสุธาที่ออฟฟิศอีกที แล้วรีบสาวเท้าตามเด็กหนุ่มที่เดินไวจนแทบมองไม่เห็นตัว

เมื่อเดินพ้นจากบริเวณเรือนรับรอง ก็พบว่าตลอดเส้นทางนั้นเป็นแปลงเพาะปลูกพืชผักเมืองหนาว ทั้งผักไฮโดรโปนิกส์ กะหล่ำปลีม่วง ฟักทองญี่ปุ่น และฝักแม้ว บางแปลงว่างเปล่าเหลือแต่ซากพืชที่ถูกไถกลบเหมือนเพิ่งเก็บเกี่ยวผลผลิต จากนั้นเส้นทางเดินก็เริ่มลาดเหมือนกำลังเดินลงเนิน จนในที่สุดก็เห็นสายน้ำคดเคี้ยวไหลเอื่อยอยู่ข้างหุบเขา ป้ายไม้อันใหญ่ปักอยู่ริมสายน้ำเขียนว่า “เขตที่พัก งดใช้เครื่องมือสื่อสาร”

ทิวทัศน์ที่มองลงมาจากตรงนี้ดูสวยงามสบายตา กระท่อมไม้ไผ่เป็นสิบหลังปลูกห่างๆ เลียบไปตลอดสายน้ำเส้นนั้น แต่ละหลังห่างกันประมาณยี่สิบเมตรและมีผู้คนอยู่แทบทุกหลัง บ้างนั่งพูดคุยกันอยู่ที่ชานเรือน บางคนนุ่งผ้าขาวม้าอาบน้ำเล่นน้ำในลำธาร เสียงภูผาร้องทักทายคนขับรถชัตเติลบัสคันใหญ่ที่แล่นสวนมา ภายในรถมีนักท่องเที่ยวราวยี่สิบคนนั่งฟังมัคคุเทศก์แนะนำไร่อยู่ด้านหน้ารถ

“ยังไม่ถึงอีกเหรอคะน้อง” พระพายร้องถามเมื่อเห็นว่าที่พักไกลจากเรือนรับรองไปพอสมควร เด็กหนุ่มเหลียวหลังมาตะโกนตอบ

“ใกล้แล้วพี่สาว”

พระพายมองไปตามกระท่อมที่เรียงรายเลียบไปกับลำธารข้างหุบเขา แล้วเริ่มสังเกตว่ามีแต่รูปทรงแบบเดียวกันหมด นั่นคือกระท่อมไม้ไผ่สภาพโทรมๆ หลังคามุงด้วยฟาง

หญิงสาวเริ่มใจคอไม่ดี อย่าบอกนะว่าต้องอยู่กระท่อมแบบนี้ล่ะ

เอาน่า โฮมสเตย์ส่วนใหญ่ทำที่พักไว้หลายเกรด ระดับเจ้าของไร่พสุธาที่เป็นถึงอดีตสถาปนิกจบนอก คงไม่อยู่กระท่อมปลายนาเหมือนชาวบ้านแบบนี้หรอก และพสุธาย่อมต้องต้อนรับลูกสาวของอดีตหัวหน้าด้วยบ้านพักที่มีระดับกว่านี้อยู่แล้ว

“หลังนั้นใช่ไหมจ๊ะ” พระพายร้องถามพลางชี้ไปที่บ้านไม้หลังน้อยตรงหน้าอย่างมีความหวัง มันเป็นบ้านชั้นเดียวขนาดกะทัดรัด ยกพื้นขึ้นสูงพร้อมบันไดหน้าบ้านอย่างดี ฝาบ้านเป็นแผ่นไม้กระดานสีเบจงามนวลตา นอกชานหน้าบ้านค้ำด้วยเสาไม้ทำจากไม้ทั้งต้น ร่มรื่นด้วยต้นสนสองต้นขึ้นเคียงกัน ครึ่งหนึ่งของตัวบ้านตั้งอยู่บนโขดหินขนาดใหญ่ริมลำธาร ระเบียงกว้างใหญ่ยื่นออกไปกลางน้ำ ดูสวยงามน่ารักคล้ายกระท่อมกลางป่าในเทพนิยาย

“อ๋อ นั่นเรือนต้นสนฮะ ไม่ใช่หลังนี้ ของพี่สาวอยู่หลังข้างๆ โน้น” เด็กหนุ่มพยักพเยิดไปข้างหน้า แต่พระพายยังคงมัวแต่เหลียวมองตามบ้านหลังน้อยใต้เงาต้นสนด้วยความชื่นชม

“ถึงแล้วฮะ” ภูผาวางสัมภาระลงที่นอกชานข้างบันไดขึ้นเรือน

“หลังไหนเหรอ” พระพายเพิ่งหันหน้ากลับมาจากเรือนต้นสน จึงมองตามไม่ทัน

“นี่ฮะ ที่พักของคุณพี่” เขายืนยิ้มแป้นอยู่หน้ากระท่อมด้วยสีหน้าภูมิใจนำเสนอเป็นอย่างยิ่ง

พระพายหยุดอยู่ที่หน้ากระท่อมหลังนั้น ดวงตาของเธอค่อยๆ กวาดมองขึ้นไป ตั้งแต่พื้นเรือนไปถึงหลังคา และหลังคากลับลงมาที่พื้นเรือน ดวงตาหวานคู่โตค่อยๆ เบิกกว้างและถึงกับแข็งค้างในที่สุด

“หา... นี่น่ะเหรอ ที่พัก!!”

 

พระพายแหงนหน้ามองบ้านพักที่พ่อบอกว่าเป็น “รีสอร์ต” ตัวบ้านทำ จากไม้ไผ่ขัดแตะทั้งหลัง หน้าต่างบานกระทุ้งด้านละหนึ่งบานทำจากไม้ไผ่อีกเช่นกัน หลังคามุงฟางหนา ปลายสองด้านคร่อมปิดลงมาเกือบถึงพื้นกระท่อม ตัวเรือนยกสูงขึ้นจากพื้นดินราวครึ่งเมตร ด้านหน้าเรือนเป็นกระไดไม้สามขั้น พาขึ้นสู่นอกชานรอบตัวบ้านที่ปูด้วยพื้นไม้กระดานไม่ทาสี ราวระเบียงเป็นท่อนไม้ที่ยังไม่ได้ไสและยังคงเห็นเปลือกไม้ บริเวณรอบๆ บ้านเป็นพื้นดินที่ไม่ได้เทพื้นปูนซีเมนต์

ช่างเป็นการอยู่อาศัยท่ามกลางธรรมชาติเสียจริง... ธรรมชาติเสียจนเหมือนอยู่กระท่อมปลายนาอย่างไรอย่างนั้น

“เอ้อ... น้องคะ กระท่อมนี่อยู่ได้จริงๆ เหรอ”

“อยู่ได้สิครับ เห็นหน้าตาอย่างนี้มันแข็งแรงมากเลยนะ เราลงมือทำเองอย่างสุดฝีมือ พี่ดินคุมเองทุกขั้นตอนกว่าจะออกมาแบบนี้ได้ น้ำไม่มีรั่วไม่มีซึม คุณพี่ขึ้นไปดูในบ้านก่อนสิ ข้างในสวยมาก สวยกว่าบ้านผมอีก”

เธอเดินขึ้นบันไดเรือนตามคำเชื้อเชิญของภูผา ในใจคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยมว่านี่อาจเป็นการออกแบบรีสอร์ตแนวคิดใหม่ที่สร้างภายนอกให้ดูกลมกลืนกับธรรมชาติ แต่ภายในตกแต่งอลังการยิ่งอย่างโรงแรมห้าดาว เพียบพร้อมด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน...

ทว่าภายในกระท่อมนั้น... เมื่อเปิดเข้าไปก็เห็นเพียงพื้นไม้ไผ่โล่งๆ กับมีเตียงเดี่ยวกลางห้องพร้อมมุ้งโปร่งรวบไว้เหนือเตียง บนเพดานมีหลอดไฟดวงหนึ่ง โป๊ะไฟที่ครอบหลอดไฟทำจากผ้าฝ้ายดิบขึงตึง...

และนั่นเป็นเฟอร์นิเจอร์เท่าที่มีอยู่ภายในกระท่อมนี้

พระพายรีบกวาดตามองหาเครื่องไฟฟ้าทั่วๆ ไปอย่างเช่นเครื่องปรับอากาศ ตู้เย็นหรือทีวี อย่างเลวร้ายที่สุดก็ควรมีพัดลมสักตัว แต่ไม่มีอะไรเลยแม้แต่โต๊ะเครื่องแป้งสำหรับแต่งหน้า

“นี่หลังพิเศษเลยนะฮะพี่สาว พี่ดินสั่งให้จัดบ้านนี้ให้พี่โดยเฉพาะเพราะมีห้องน้ำในตัวด้วย” เด็กหนุ่มรีบนำเสนอเมื่อเห็นพระพายยืนอึ้งอยู่แค่หน้าประตู

“แล้วห้องน้ำอยู่ไหนล่ะ” พระพายถามระหว่างกวาดตามองรอบห้องแคบๆ

ภูผาหันหลังเดินไปที่มุมห้องด้านหนึ่งแล้วหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ไผ่ที่ยังไม่เปิดออก ประสานมืออยู่ตรงหน้าอกพร้อมรอยยิ้มภูมิใจ

“พี่สาวมาได้จังหวะดีมากๆ เลยครับ เพราะพี่ดินเพิ่งสั่งให้เรือนทุกหลังเปลี่ยนจากส้วมซึมเป็นส้วมชักโครกไปเมื่อเดือนก่อนนี่เองเพราะเคยเจอปัญหางูเลี้อยออกมาส้วมซึม...”

“งูเลื้อยออกมาจากส้วม!!” ผู้มาเยือนไร่แทบร้องกรี๊ด

“แต่คุณพี่ไม่ต้องห่วงนะฮะ พี่ดินแก้ปัญหาเรื่องนั้นได้แล้ว ห้องน้ำใหม่อย่างหรู

น่าใช้มากเชียว” พูดพลางเปิดประตูไม้ไผ่ขัดแตะออกเหมือนเปิดกล่องปริศนาอันน่าตื่นเต้น

ห้องน้ำอย่างหรูที่ว่ามีขนาดเพียง 1x1.5 เมตร ตรงกลางห้องมีส้วมนั่งชักโครกเพียงตัวเดียว ไม่มีอ่างล้างมือ ไม่มีห้องอาบน้ำ ไม่มีฝักบัว บนฝาเก็บน้ำชักโครกมีก๊อกน้ำเล็กๆ สำหรับใช้ล้างมือเพื่อนำน้ำที่ใช้แล้วไหลลงเป็นน้ำชักโครกต่อไปเท่านั้น

“ทำไมมันมีแค่นี้เองล่ะคะน้อง แล้วที่อาบน้ำล่ะ”

ภูผาเดินนำออกไปยังนอกชานหลังบ้านที่ยื่นออกไปกลางลำธาร พระพายก้าวเท้าออกไปบนพื้นไม้ไผ่ขัดเรียบ กลางลานนั้นมีโต๊ะกับเก้าอี้ชุดหนึ่งสำหรับนั่งรับประทานอาหาร บรรยากาศร่มรื่นและดูเย็นสบายทั้งๆ ที่กำลังเป็นช่วงบ่ายแก่ๆ ที่แสงแดดยังคงร้อนแรง

“ตรงนี้ฮะ” เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับเดินลงบันไดขึ้นลงลำธาร ข้างบันไดมีตุ่มน้ำเตี้ยๆ วางอยู่ลูกหนึ่งพร้อมขัน เขาย่อตัวลงนั่งที่บันไดและเหยียดเท้าแช่ในน้ำและโน้มตัวลงวักน้ำในลำธาร

พระพายส่ายหน้ารัวๆ

“ไม่ๆๆ พี่ไม่ได้หมายถึงอาบน้ำแบบนี้ พี่ต้องอาบน้ำแบบใช้ฝักบัวอาบในห้องน้ำเท่านั้น”

“อ๋อ ไม่มีหรอกฮะ คนที่นี่อาบน้ำกันในลำธาร แต่พี่สาวมาถูกฤดูกาลจริงๆ ตอนนี้น้ำเย็นสบาย น่าอาบมากๆ”

คำตอบของภูผาทำเอาพระพายแทบลมจับ “เดี๋ยวนะ หมายถึงอาบกลางแจ้งน่ะเหรอ!”

“ใช่ครับ ผู้ชายจะนุ่งผ้าขาวม้าลงอาบ ส่วนผู้หญิงก็ใช้กระโจมอกกัน ถ้าพี่สาวไม่ได้เอามาด้วยก็ขอเบิกได้ เรามีให้บริการฟรี ไม่คิดตังค์”

อะไรกันนี่! ไหนพ่อบอกว่าเป็นรีสอร์ต แต่นี่คือกระท่อมที่ไม่มีแอร์ อาบน้ำก็ต้องกลางแจ้ง นี่มันคนละเรื่องกันเลย!

“เดี๋ยวก่อนนะ พี่ว่าจะต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแล้วล่ะ น้องช่วยพาพี่กลับไปที่หน้าออฟฟิศอีกทีได้ไหม พี่ว่าพี่ต้องคุยกับอาพสุสักหน่อยแล้ว”

“อะไรคืออ๊อบฟิดฮะ” เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อได้ยินศัพท์แสงไม่คุ้นหู

“เอ่อ ห้องทำงานของเจ้านายของน้องน่ะ เขาอยู่ที่ไหน”

“เจ้านายของผมเหรอ” เด็กหนุ่มเกาหัว “ที่นี่เราไม่มีเจ้านายฮะ”

“คนจ่ายเงินเดือนน้องเป็นใครล่ะ”

“พี่ดินฮะ”

ผู้ชายตัวใหญ่หน้าบึ้งนั่นน่ะเหรอ “อ๋อ ไม่ใช่คนนั้นจ้ะ พี่หมายถึงคุณพสุธา คุณพสุธาที่เป็นเจ้าของไร่ที่นี่น่ะ”

“คุณพสุธา? ที่นี่ไม่มีคนชื่อนี้ มีแต่ไร่ชื่อพสุธานะพี่”

**********************

อ้าว มาผิดที่เหรอเนี่ย ทำไมไม่มีคนชื่อพสุธา

งงมั้ย??? พรุ่งนี้มางงกันต่อค่ะ

หรือถ้าอยากนอนอ่านสบายๆ อยู่บ้าน 

สั่งซื้อเล่มได้ที่เพจศิวารินทร์

https://www.facebook.com/lovenovel.writer/

หรือดาวน์โหลด ebook ในราคาพิเศษ ถึงวันที่ 20 เมษานี้เท่านั้นนะคะ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #537 fsn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 22:36

    เอ็นดูคุณพี่ คุณน้อง แต่จะโหดไปมั้ยคะ อาบกลางแจ้งเนี้ย

    #537
    1
    • #537-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 11)
      12 พฤษภาคม 2563 / 16:01
      เจ้าของไร่เค้ามีความอินดี้ อิอิ
      #537-1
  2. #519 Pranapda (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 15:54
    ขออนุญาตจ้า...ใช้ ผู้ชายจะใช้ผ้าขาวม้าลงอาย = ใช่ ผู้ชายจะใช้ผ้าขาวม้าลงอาบ
    .....พระพาย สะพรึงไปเลยกับธรรมชาติ 555
    #519
    1
    • #519-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 11)
      20 เมษายน 2562 / 17:00
      555 นี่ไงอยู่กับธรรมชาติ อาบน้ำคลองซะเลย
      ขอบคุณที่ช่วยแก้คำผิดค่ะ
      #519-1
  3. #41 usaonly (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 12:31

    อิมเมจอาพสุเป็นฝรั่งเหรอคะ แหมคุณพสุโทรมาบอกให้พักเรือนต้นสน แล้วอาพสุจะไปนอนไหนจ๊ะพ่อนกขมิ้นเหลืองอ่อน รอตอนต่อไปค่ะ

    #41
    1
    • #41-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 11)
      28 พฤษภาคม 2561 / 13:27
      อยากหาอิมเมจไทยๆ แต่นึกไม่ออกเลยอ่ะค่ะ ใกล้เคียงสุดก็คงพี่เวียร์แต่หน้าตายังไม่ใช่ ที่เลือกนายแบบอังกฤษ David Gandy คนนี้เพราะอินเนอร์คือใช่เลย หน้าคมๆ ดูดุๆ อายุก็ประมาณ 35-36
      ขอบคุณทีติดตามค่ะ เย็นนี้เจอกานนนนน
      #41-1