มายาพสุธา (รีอัพ)

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    8 เม.ย. 63

 

“เฮ้ย น้องเจ่อมาแล้วโว้ย!”

“มาแล้วเหรอ! งั้นฝากโต๊ะด้วยนะ กูจะออกไปหาน้อง”

“งานมึงเสร็จแล้วเรอะ”

“นี่เย็นวันศุกร์เว้ย ใครจะยังทำงานอยู่อีกวะ”

เสียงพูดคุยโหวกเหวกดังข้ามพาร์ติชั่นมาจากแผนกฝ่ายขายเข้ามาถึงแผนกออกแบบ รบกวนจนสมาธิของสถาปนิกหนุ่มหลุดลอย ความเหลืออดทำให้พสุธาต้องส่งเสียงคำรามแสดงความหงิดหงุดออกมาดังๆ เจตนาให้กระทบหูพวกมนุษย์ไร้ความเกรงใจเสียบ้าง เสียงเฮฮาเงียบชะงักไปทันทีเหลือแต่เพียงเสียงกระซิบกระซาบสลับกับเสียงหัวเราะ

เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นทุกเย็นวันศุกร์หลังเลิกงาน พวกหนุ่มฝ่ายขายสามสี่คน

ข้างแผนกจะต้องคึกคะนองกันเป็นม้าหนุ่ม เพราะเป็นวันที่ 'น้องเจ่อ' สาวน้อยสวยหวานในชุดนิสิตจะมารอพ่อที่หน้าบริษัทเพื่อกลับบ้านพร้อมกัน

และน้องเจ่อก็คือลูกสาวของวสันต์ หุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทบ้านปูสถาปนิกที่พสุธากำลังนั่งทำงานอยู่

เมื่อเสียงรบกวนจากแผนกข้างเคียงเบาลง สถาปนิกหนุ่มจึงหันกลับไปจดจ่อกับกับงานออกแบบบ้านพักตากอากาศของลูกค้ารายหนึ่งบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ค่ำนี้ไม่มีแฟนสาวมาโทร.เร่งเร้าให้รีบไปหา เขาจึงทำงานไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน กว่าจะรู้ตัวอีกทีมุมจอคอมพิวเตอร์ก็บอกเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว ชายหนุ่มถอดแว่นตากรอบบางที่สวมบนดั้งจมูกโด่งแล้วขยี้ตาให้หายล้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพื่อเปลี่ยนอิริยาบท

มีข้อความจาก ‘เจสซี่’ ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์

นางแบบสาวลูกครึ่งกระหน่ำส่งข้อความมาทักทายทุกวันตั้งแต่รู้ว่าเขาเลิกกับแฟนแล้ว วันนี้หล่อนส่งรูปงานถ่ายแบบมาให้ชม ลีลาการโพสต์ท่าในชุดว่ายน้ำชวนให้ขบคิดว่าเวลาอยู่บนเตียงแล้วหล่อนจะช่างยั่วเย้าเหมือนตอนถ่ายแบบไหม แต่คาดว่าอีกไม่นานเกินสองอาทิตย์ คงได้พิสูจน์เรื่องนี้ด้วยตัวเอง

เขาวางโทรศัพท์ลงแล้วลุกจากโต๊ะเพื่อหากาแฟดื่มแก้งง่วงก่อนกลับมาทำงานต่อ

ร่างสูงโปร่งของพสุธาเดินออกไปที่บริเวณพักผ่อนของพนักงานที่หน้าล็อบบี้ เขาเดินไปที่เครื่องชงเครื่องดื่มร้อนอัตโนมัติ แล้วเห็นหญิงสาวผมยาวสลวยตัวบางในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยกำลังยืนหันข้างให้เขาอยู่หน้าเครื่อง เธอเขย่งเอื้อมหยิบถ้วยน้ำจากตู้เหนือศีรษะ แต่ดูจากความสูงของตู้แล้วไม่น่าจะหยิบถึง

พสุธาลอบมองหญิงสาวที่เป็นขวัญใจหนุ่มๆ บ้านปูสถาปนิก เคยทักทายเธอบ้างสองสามครั้งและรู้ว่ามีชื่อที่น่ารักน่าเอ็นดูว่าพระพาย อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจที่น้องน้อยคนนี้เป็นที่รักใคร่ชื่นชม หน้าตาสวยใสน่ารักน่าทะนุถนอม ผมยาวเส้นสลวยอ่อนนุ่มทิ้งตัวลงไปถึงกลางหลังน่าลูบไล้จับต้อง ตาหวานคู่โตขับกับดวงหน้าหวานรูปไข่ ผิวแก้มขาวเนียนสะอาดนัยน์ตา

และริมฝีปากอวบอิ่มคู่นั้น ที่เป็นที่มาว่าใครๆ ก็เรียกเธอว่าน้องเจ่อ...

เสียงจากฝีเท้าของเขาทำให้หญิงสาวหันหน้ามาทางเขา สีหน้ากลายเป็นขวยเขินเล็กน้อยเมื่อสถาปนิกหนุ่มหล่อหน้าตาดีและตัวสูงปรี๊ดก้าวมายืนข้างๆ เขาเอื้อมมือหยิบถ้วยกาแฟมาจากตู้ใบหนึ่ง

“ดื่มอะไรครับ” เขาถามเสียงเคร่งขรึมพร้อมกับวางถ้วยไว้ใต้เครื่องชงเครื่องดื่มร้อนอัตโนมัติ

“ช็อกโกแลตร้อน ขอบคุณค่ะ” เป็นคำตอบจากริมฝีปากอิ่มสีแดงสดเผยองดงามราวกับกุหลาบแรกแย้ม

นิ้วเรียวของชายหนุ่มกดปุ่มเครื่องดื่มตามที่เธอบอก แก้มปลั่งสีชมพูเปื้อนรอยยิ้มแสดงความขอบคุณ พสุธาแกล้งทำเป็นไม่มอง แต่หางตารับรู้ได้ว่าร่างบอบบางที่ยืนอยู่เคียงข้างสูงแค่คอของเขาเท่านั้น รู้สึกได้ถึงความน่าเอ็นดูเสียจนอยากโอบกอดไว้แนบอก หน้าก็สวย เสียงก็หวาน อย่าได้แปลกใจเลยว่าทำไมพวกหนุ่มๆ บริษัทนี้ถึงได้อยากจีบน้องเจ่อกันนัก ขนาดเขาเองยังอดชื่นชมไม่ได้ แต่ก็อีกนั่นแหละ เด็กสาวอ่อนต่อโลกที่ยังไม่ประสีประสา ไม่ใช่สเปกของเขาอยู่ดี

“คุณพ่อยังทำงานไม่เสร็จเหรอคะ” เสียงหวานถามจากน้องเจ่อ

“ยังเลยครับ พี่วสันต์มีประชุมผู้บริหาร คงอีกสักพักใหญ่ๆ”

ถ้วยช็อกโกแลตร้อนถูกเติมจนเต็มแล้ว พสุธาหยิบขึ้นมายื่นส่งให้

“ขอบคุณคุณอามากค่ะ”

เฮ้อ คุณอา... ดูเหมือนว่าเธอจะเรียกผู้ชายทุกคนในบริษัทนี้เป็นคุณอาหมด ไม่ว่าแก่ หนุ่ม โสด ถึงแม้เขาแก่กว่าเธอสักสิบปีได้ ก็ไม่สมควรเรียกเขาว่าคุณอาสักหน่อย

“เรียกพี่เถอะ พี่ยังไม่แก่ขนาดเป็นอา”

“อุ๊ย...ขอโทษ พายขอบคุณพี่มากนะคะ”

“ไม่ได้ชื่อพี่มากครับ”

ดวงตาคู่หวานเบิกกว้างมีแววสับสน คงสงสัยว่าเขากำลังเล่นมุขอยู่หรือเปล่าแต่พสุธาจดจ้องหญิงสาวพร้อมด้วยแววตาเข้มงวดขึงขัง ราวกับครูจ้องลูกศิษย์ให้ตอบคำถามให้ถูกต้องจนอีกฝ่ายประหม่า

“เอ้อ... ขอบคุณค่ะพี่... เอ่อ พี่...”

จำชื่อของเขาไม่ได้อีกแล้วล่ะสิ ไม่อยากจะเชื่อว่าสาวน้อยหน้าใสตาซื่อคนนี้กำลังทำให้อีโก้ของเขาหดหาย นึกแล้วอยากลงโทษที่ริมฝีปากอิ่มฉ่ำสีชมพูแรงๆ สักหลายๆ รอบ เอาให้หลาบจำจนไม่ลืมชื่อของเขาอีกเลย...

“พสุ!”

เป็นเสียงเรียกชื่อของเขา แต่ไม่ใช่เสียงตอบของพระพาย พสุธาเหลียวหลังไปตามเสียง เห็นหญิงสาวรวบผมตึงอวดโครงหน้าสวยคมและแต่งหน้าเข้ม รูปร่างเล็กแต่สมส่วนในเสื้อผ้าชุดทันสมัยกำลังเดินช้าๆ เข้ามาจากประตูหน้าบริษัท

เจนเนตร?

พสุธาเพิ่งเลิกกับผู้หญิงคนนี้ได้ไม่ถึงสองเดือน ทั้งๆ ที่หล่อนมีทุกอย่างตรงตามสเปคสำหรับเขา ใบหน้าสวยคมคาย หุ่นงดงามได้สัดส่วน และฟัดเหวี่ยงกับเขาได้อย่างถึงใจ เจนเนตรอายุยี่สิบแปด ใช้ชีวิตสนุกสนานเฮฮากับเรื่องงานปาร์ตี้และหนุ่มๆ ตามประสาลูกเศรษฐีที่ไม่ต้องทำมาหากิน แรกคบกันใหม่ๆ หล่อนน่าเร้าใจพอๆ กับรถสปอร์ตเครื่องแรงที่สนองความต้องการของเขาได้ทุกรูปแบบ แม้ว่าความสัมพันธ์เริ่มต้นอย่างน่าตื่นเต้นและร้อนแรง แต่ดูเหมือนมีเพียงเรื่องเซ็กซ์เท่านั้นที่ทั้งคู่สนใจตรงกัน และ เมื่อหล่อนเริ่มงี่เง่าที่เขาเอาแต่ทำงานเพราะเจ้านายโยนโปรเจ็กใหญ่ให้ทำ พสุธาก็ไม่สนใจที่จะง้อ และอยู่ๆ ทั้งคู่ก็เลิกเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เขาไม่ได้คิดถึงหล่อนนานมากแล้ว นานจนเจอหน้าอีกครั้งแล้วไม่รู้จะทักทายว่าอย่างไรดี

“อ้าว เจน หวัดดี สบายดีเหรอ...”

“หวัดดีพสุ”

“คุณมาได้ยังไงน่ะ” เขาอยากถามหล่อนว่ามาทำไมมากกว่า

“พสุทำงานเสร็จหรือยัง” หล่อนไม่ตอบคำถามเขา สายตาคมกริบเหลือบมองไปที่สาวน้อยในชุดนิสิตแวบหนึ่ง“เจนอยากคุยด้วย”

เขาหันไปมองพระพาย และไม่เห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว

“มีเรื่องอะไรเหรอเจน”

“มีที่นั่งคุยกันเงียบๆ ไหม เจนมีเรื่องสำคัญจะบอก”

เขาพาหล่อนไปที่โต๊ะดื่มกาแฟที่มุมพักผ่อนด้านหน้าบริษัท ตอนนี้ทุ่มกว่าแล้ว จึงไม่มีใครนั่งพักอยู่บริเวณนั้นเลยสักคน เขาดึงเก้าอี้ออกมาตัวหนึ่งให้หล่อนนั่ง มองสีหน้าเครียดๆ กับคำว่า ‘เรื่องสำคัญ’ แล้วสังหรณ์ใจว่าเจนเนตรกำลังจะมาขอคืนดีกับเขาหรือเปล่า

“เป้าหมายใหม่เหรอ ยังเด็กอยู่เลยนี่” เจนเนตรถามพลางบุ้ยใบ้ไปยังนิสิตสาวน้อยที่กำลังนั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะรับแขก

“คุณไม่ได้มาหาผมเพราะจะถามเรื่องแค่นี้ใช่ไหม” ดูเหมือนลางสังหรณ์ของเขาจะแม่นยำใช้ได้

“เปล่า แค่จะบอกว่า ถ้าคุณกำลังคบกับใครอยู่ล่ะก็ เตรียมตัวเตรียมใจไว้หน่อยนะ เพราะ...”

ทั้งคำพูดและน้ำเสียงฟังดูแปลกจนต้องนิ่งฟังรอคำตอบ และในที่สุดหล่อนก็โพล่งสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยิน

“...เจนท้อง”

 

******************

นิยายเรื่องนี้มีจำหน่ายทั้งรูปเล่มหนังสือและ ebook ค่ะ

สนใจสั่งซื้อเล่มได้ที่เพจศิวารินทร์

https://www.facebook.com/lovenovel.writer/

ส่วนนักอ่านสาย ebook

ช่วงนี้กำลังมีโปรโมชั่นในงานสัปดาห์หนังสือที่บ้านของ meb ด้วยนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

574 ความคิดเห็น

  1. #531 OnlyCuteKei (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 22:19
    มันยังไง อา
    #531
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #336 onviraitassakhun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 06:19

    อ่านแล้วเหมือนมันไปตรงเข้ากับชีวิตจริงของใครบางคนจังไรท์มันบังเอิญมาก5555

    #336
    1
    • #336-1 (จากตอนที่ 1)
      15 กรกฎาคม 2561 / 08:24
      เรื่องนี้เริ่มแต่งตั้งแต่ต้นปีน่ะค่ะ บังเอิญมหาศาล
      #336-1
  4. #9 stima (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 11:18
    เป็นประโยคเด็ดที่เหมาะกับการปิดตอนมากๆ 'พสุ เจนท้อง'OMG!
    #9
    1
    • #9-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 1)
      17 พฤษภาคม 2561 / 18:22
      ปิดแบบนี้ ยั่วให้ติดตามค่ะ
      #9-1
  5. #3 alalay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 00:36
    รอติดตามเหมือนเดิมจ้า
    #3
    1
    • #3-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 1)
      11 พฤษภาคม 2561 / 08:59
      แฟนนิยายเรามาแล้ว ขอบคุณที่ติดตามเรื่องใหม่นี้นะคะ
      #3-1
  6. #2 stima (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 12:59
    มาเกาะขอบจอแล้ว
    #2
    1
    • #2-1 ศิวารินทร์(จากตอนที่ 1)
      9 พฤษภาคม 2561 / 13:24
      อ้าว คนกันเองมาเยี่ยมชม ยินดีมากๆ ค่ะ
      #2-1
  7. #1 น้อง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 11:44
    น่าติดตามค่ะ
    #1
    1