วิวาห์ตีทะเบียน (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 39 : เรื่องของผัวเมีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 ต.ค. 61



 

 

 

 

ตอนที่ 39

เรื่องของผัวเมีย

 

 

 

 

 

วิศรุตหน้าตึงเดินกลับมายังบ้านเรือนหอของตัวเอง หลังจากถูกเจ้าสัวอบรมอย่างไม่ไว้หน้า เรื่องที่จะไปจะมาไม่เห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่ ไม่บอกกล่าวภรรยาตามกฎหมาย นี่ถ้าไม่มีธุระต่อให้ต้องรีบไป เห็นทีว่าเขาคงฟังท่านบ่นทั้งคืนแน่

พลันก็ต้องชะงักอย่างแปลกใจ เมื่อแว่วเสียงคนคุยกันให้ได้ยินตั้งแต่เดินเข้ามาในบ้าน  จากที่ตั้งใจจะเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จึงเปลี่ยนทิศทางของปลายเท้าเข้าไปในครัวแทน และก็ต้องเห็นภาพที่ทำให้รู้สึกเดือดปุดอยู่ข้างในใจ

“อยู่เฉยๆ ก่อนนะคะน้องแพรว เดี๋ยวพี่เช็ดออกให้”

แพรวพิชชายืนนิ่ง พร้อมกับยื่นหน้าไปหาวาคิม ที่ยกมือขึ้นมาปัดแก้มหญิงสาวอย่างแผ่วเบาอ่อนโยน กิริยาที่หมอนั่นจ้องจับใบหน้านวลใสนั่น แววตาของน้องชายช่างเต็มเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกที่เขาอ่านออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ และทำให้คนที่บังเอิญได้มาเห็นอย่างเขาคิดมากเหลือเกิน

“ล้างจานยังไงกันเนี่ยให้ฟองน้ำยา ติดไปถึงหน้าแน่ะ” เจ้าหนุ่มหลอกล่อ แล้วเจ้าหล่อนก็ช่างเป็นใจ หลับตาพริ้มลงให้ ใบหน้าของวาคิมขยับเข้าไปใกล้อีก พร้อมกับโน้มลงไปแทบจะจูบที่เปลือกตาสวยอยู่แล้ว

“ทำอะไรกัน?” เสียงเขียวโพล่งขึ้นมา

วาคิมชะงัก แพรวพิชชาลืมตา หันหน้ามาตามเสียง จึงได้เห็นวิศรุตยืนหน้าตูมอยู่ที่ประตูห้องครัว จ้องมองเธอตาเขียวปั๊ดทีเดียว ก่อนจะเดินเข้ามาหา

“พอดีผมจะเช็ดฟองน้ำยาล้างจานให้น้องแพรวน่ะครับ”

“ขอบคุณค่ะพี่คิม”

พี่คิม...น้องแพรว ช่างเรียกขานกันได้หวานหู ชวนให้คนฟังเลี่ยนเหลือเกิน

“นายมาทำอะไรอยู่ที่นี่ นึกว่ากลับไปแล้วเสียอีก” น้ำเสียงฟังออกว่าไม่พอใจ

“ผมมาช่วยน้องแพรวล้างจานครับ”

“เสร็จแล้วใช่ไหม...งั้นฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ” ว่าแล้วก็หันหลังเดินออกไปจากห้องครัว ไม่แม้แต่จะมองหน้าหญิงสาวหนึ่งเดียวในห้องนั้นเลยด้วยซ้ำ แพรวพิชชาหน้างอง้ำ เม้มปากแน่น ทั้งเคืองและน้อยอกน้อยใจ

“นายหายหน้าไปไหนตั้งหลายวัน ไม่เข้าบริษัท” เกริ่นเป็นเรื่องอื่น แท้ที่จริงเขาไม่อยากให้วาคิมอยู่กับหญิงสาวตามลำพังสองต่อสอง เขาไม่ได้หึง แค่ไม่ชอบ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

“ไปพักร้อนนิดหน่อยครับ เบื่อๆ เซ็งๆ ยังบังเอิญเจอพี่ที่ชะอำอยู่เลย” ว่ายิ้มๆ พร้อมกับมองพี่ชายด้วยสายตาอย่างหนึ่ง

วิศรุตหน้าตึงหันขวับมามองจ้องเขม็ง

“ไม่เห็นเข้าไปทัก”

วาคิมยิ้มกว้าง สายตารู้ทัน

“เห็นพี่ไปกับเพื่อนผู้หญิง ดาราคนนั้นน่ะครับ ก็เลยคิดว่าบางทีอาจจะไม่สะดวกก็เป็นได้”

วิศรุตมองตาขวาง รู้ว่ากำลังโดนเหน็บกรายๆ

“แล้วนี่ได้แวะที่ไหนก่อนมาล่ะครับ? ถึงกลับบ้านเสียค่ำมืด ปล่อยให้คุณปู่มารออยู่ตั้งนาน”

นี่ก็เหมือนกัน เขาไม่คิดว่าจู่ๆ เจ้าสัวจะบุกมาถึงบ้าน เพราะเมื่อกลางวันก็เพิ่งคุยกันอยู่แท้ๆ และก็ไม่รู้ว่าแม่เมียตีทะเบียนไปฟ้องอะไรเข้า เขาถึงได้โดนเฉ่งเสียชุดใหญ่ พอมาถึงบ้าน ก็เห็นวาคิมยังเสนอหน้าอยู่อีก ความหงุดหงิดจึงทบเท่ากำลังสองขึ้นมา

“ออฟฟิศกับที่นี่ ก็ไม่ใช่ใกล้ๆ ว่าแต่นายเถอะ รู้สึกจะชอบมาที่บ้านนี้เหลือเกิน” สีหน้าไม่พอใจ น้ำเสียงกระด้างตั้งคำถาม

วาคิมจับสังเกตสีหน้าและท่าทางของพี่ชายได้ไม่ยากว่ากำลังรู้สึกยังไง จึงทำหน้ายียวนเข้าใส่

“ทำไมหรือครับ? เมื่อก่อนผมก็มาออกจะบ่อยนี่นา และเจ้าของบ้านก็ไม่เห็นว่าอะไร ทั้งปู่ยุทธ ทั้งน้องแพรว ป้าบานเย็น ยังชวนให้แวะมาทานข้าวที่นี่บ่อยๆ”

“เมื่อก่อนกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน อยู่อเมริกามานานนายอาจจะคิดอย่างฝรั่ง ชินกับสังคมตะวันตก แต่ที่เมืองไทยมันไม่เหมาะเท่าไหร่ถ้านายจะอยู่กับเมียคนอื่นตามลำพัง ตอนที่ผัวเขาไม่อยู่น่ะ”

“ทำไมหรือครับ? เกิดหวงภรรยาขึ้นมา หรือคิดว่าผมกับน้องแพรวจะทำอะไรที่มันไม่เหมาะไม่ควร” วาคิมก็ช่างยั่วเย้า ได้ตรงประเด็นไม่อ้อมค้อม

วิศรุตกัดกรามจนขึ้นสันนูน ถลึงตามองคนถาม

เจ้านี่คงไม่คิดว่าเขาจะเห็นสินะ ว่ามันกำลังจะจูบเมียเขาต่อหน้าต่อตา แพรวพิชชาก็ช่างแกล้งโง่ หรือว่าเป็นใจก็ไม่รู้

“เพราะฉันรู้ว่านายเคยชอบแพรวพิชชา แล้วคิดว่ามันน่าไว้ใจไหมล่ะที่เห็นนายอยู่กับเมียฉันกันสองคน”

วาคิมชักนึกสนุก หัวเราะร่วนขึ้นมา

“ท่าทางพี่รุตไม่เหมือนคนห่วงเมียเลยนะครับ วันหยุดก็ไปเที่ยวกับผู้หญิงอื่น วันธรรมดาก็กลับบ้านมั่ง ไม่กลับบ้าง”

“มันก็เรื่องของครอบครัวฉัน”

“อย่าลืมสิครับ ว่าเราเป็นพี่เป็นน้องกัน มันก็เหมือนครอบครัวเดียวกันนั่นแหละครับ”

“พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง? นายคิดจะทำอะไร?”

“ผมจะคิดทำอะไรได้ล่ะครับ?” กระดกคิ้วสูง มองหน้าอีกฝ่ายตรงๆ พร้อมกับยิ้มที่มุมปากอย่างตั้งใจจะยั่วยวนกวนประสาทชัดๆ

“นี่พี่รุตคิดมากไปหรือเปล่า?”

“ก็คงไม่มีผู้ชายคนไหนไม่คิดอะไรเลยได้ ถ้ารู้มาก่อนว่านายเคยชอบเมียฉัน”

“ใช้คำว่าเคย คงไม่ถูกต้องนักหรอก เพราะถึงตอนนี้ผมก็ยังชอบน้องแพรวอยู่นะครับ”

“นายกล้าพูดอย่างนี้ต่อหน้าฉันงั้นหรือวาคิม?”

“ทำไมผมจะไม่กล้า ในเมื่อพี่รู้ว่าผมชอบเธอมาก่อน แต่พี่ก็ยังไปแต่งงานกับเธอได้ ถามจริงเถอะครับ พี่รุตรักน้องแพรวบ้างหรือเปล่า?”

เพราะเท่าที่เขาเห็นมากับตา วิศรุตกำลังนอกใจภรรยา และทำร้ายจิตใจอย่างที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนรับได้

“รักหรือไม่ มันก็เป็นเรื่องของฉันกับเมีย ไม่เกี่ยวกับคนนอกอย่างนาย”

“เรื่องที่ส่งผมไปดูงานที่อเมริกา เพราะพี่ต้องการแยกผมจากเธอ แล้วพี่ก็เข้ามาแทรก เพื่ออะไรครับ เพราะพี่ไม่อยากไปทำงานที่สิงคโปร์ หรือเพราะพี่ต้องการเอาชนะกันแน่”

วิศรุตยิ้มที่มุมปาก ที่สุดท้ายวาคิมก็ไม่ได้โง่ น้องชายอ่านเกมเขาออก

“นายควรจะรู้ดีว่าระหว่างนายกับฉัน ใครควรได้หรือไม่ได้อะไร ทุกสิ่งที่ดีที่สุด ควรจะเป็นของฉัน ไม่ใช่นาย”

“แม้กระทั่งผู้หญิงที่พี่ไม่ได้รักอย่างนั้นหรือ?”

วิศรุตไม่ตอบ วาคิมมองพี่ชายต่างมารดาด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ วิศรุตอายุตั้งเท่าไหร่ แต่กลับทำตัวไร้วุฒิภาวะ อยากเอาชนะคะคานเหมือนเด็กๆ และยิ่งกว่านั้นสิ่งที่เขาทำเหมือนกับแพรวพิชชาไม่มีชีวิตหัวจิตหัวใจ

“ฉันจะรักหรือไม่รักเขา มันก็เรื่องของฉัน แต่สิ่งที่นายควรรู้ไว้ คือทุกเรื่องฉันต้องเหนือกว่านายเสมอ”

“ทำไมพี่รุตใจร้ายอย่างนี้ ทำไมถึงไม่คิดถึงความรู้สึกของคนอื่นบ้าง”

“นายอย่ามาโทษฉันฝ่ายเดียวเลย เพราะถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่อยากได้เงิน เธอก็คงไม่รีบตะครุบข้อเสนอแต่งงานกับฉันเหมือนกัน”

วาคิมอ้าปากค้างที่ได้ยินอย่างนั้น เขาไม่เชื่อในสิ่งที่วิศรุตพูด แต่ถ้ามันไม่จริง พี่ชายเขาจะกล้าพูดออกมาหรือ?

“ความรักสำหรับผู้หญิงคนนั้น ไม่ได้มีความหมายมากไปกว่าเงินหรอกนะ บางทีนายควรคิดเสียใหม่”

คำพูดที่เหมือนกับตบหน้ากัน เขากำลังตราหน้าว่าเธอมันหน้าเงิน ทำให้แพรวพิชชาถึงกับตัวแข็งค้างชะงักงันอยู่ที่หน้าประตูห้องนั่งเล่น ตัวเธอสั่นเทาน้อยๆ กับเรื่องที่บังเอิญมาได้ยินได้ฟัง

ทั้งที่จริงแล้วเขาก็พูดไม่ผิดหรอก เธออยากได้เงิน เธอถึงยอมแต่งงานกับเขา แต่เงินไม่ใช่เหตุผลเดียว นั่นเพราะวิศรุตทำให้เธอเชื่อว่าเขารักเธอด้วยต่างหาก ในตอนที่เธออ่อนล้า จนตรอก เขายื่นมือมาช่วยเหลือได้ถูกเวลา และมันก็ทำให้เธอเผลอคิดไปว่า จะฝากชีวิตกับผู้ชายคนนี้ไว้ได้

แต่ตอนนี้เธอก็เห็นทาสแท้ของเขาแล้ว คงไม่จำเป็นที่จะต้องมารักษาน้ำใจหรือไว้หน้าอะไรกันอีกแล้วสินะ

 

ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น