วิวาห์ตีทะเบียน (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 26 : สร้างความประทับใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ต.ค. 61


 

 

 

 

 

 

ตอนที่ 26

สร้างความประทับใจ

 

 

 

 

 

กรุ้งกริ้ง...กรุ้งกริ้ง...กรุ้งกริ้ง...

เสียงกระดิ่งจากขบวนรถไอศกรีมที่เข็นเข้ามาในโรงเรียนดังเรียกความสนใจจากบรรดาเด็กตัวเล็กๆ และคุณครูที่กำลังพานักเรียนตัวน้อยจัดแถวต่อรถไฟออกมาจากโรงอาหารหลังทานอาหารมื้อกลางวันเสร็จเพื่อจะกลับมานอนในช่วงบ่าย

“ไอศกรีมจ้าเด็กๆ ใครอยากกินไอศกรีมมาทางนี้เลย”

คนที่ใส่ชุดโบโซ่จมูกแดงเข็นรถไอศกรีมนำหน้าเข้ามา พร้อมกับสั่นกระดิ่งเรียกเด็กๆ ทำเอาแถวที่เดินต่อกันมาดีๆ แตกฮือวิ่งเข้าไปรุมล้อมรถไอศกรีมกันเจี๊ยวจ๊าว

“อะไรคะนั่นครูแพรว?”

ครูแตงหันมาถามเธอ แพรวพิชชาที่เดินปรึกษากันมาก็ประหลาดใจไม่น้อย

“ครูแพรวสั่งไอศกรีมมาเลี้ยงเด็กๆ หรือคะ?”

“เปล่านี่คะ” ตอบแล้วก็รีบเข้าไปหมายจะห้ามเด็กนักเรียนของตัวเอง ที่ตอนนี้รุมล้อมรถไอศกรีมทั้งสี่คันกันยั๊วะเยียะยื้อแย่งกัน

“ใจเย็นๆ นะครับเด็กๆ ได้กินทุกคนครับ” เสียงปรามที่ดังขึ้น เธอรู้สึกคุ้นหูพิกล

“สวัสดีครับทุกคน...สวัสดีครับ” เสียงของตัวการใหญ่ที่ใส่ชุดโบโซ่  เรียกให้ใครๆ หันไปสนใจ แม้เขาแต่งหน้าทาสีเป็นตัวตลกแต่เธอรู้สึกได้ว่าคลับคล้ายคลับคลาใครบางคนมากๆ แต่แพรวพิชชาก็ไม่คิดว่าจะเป็นคนคนนั้นจริง

“วันนี้เป็นวันเกิดของคุณครูแพรวคนสวยของพวกเรา เลยสั่งไอศกรีมมาเลี้ยงเด็กๆ นะครับ ไหนใครอยากกินไอศกรีมยกมือขึ้น”

โบโซ่ตัวสูงยกมือชูนำก่อนใคร เด็กไร้เดียงสาทั้งหลาย พากันยกตามเพราะอยากกินไอศกรีมกันถ้วนหน้า

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราช่วยกันร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้คุณครูแพรวหน่อยเร็ว...เดี๋ยวพี่โบโซ่ แจกไอศกรีมครับ...”

เขาหาพรรคพวก สายตาจ้องมองมาที่เธอ พร้อมกับยิ้มแฉ่งที่ทำเอาเจ้าของวันเกิดหัวใจเต้นแรงโครมครามขึ้นมา

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์...ทูยู้...แฮปปี้เบิร์ธเดย์...ทูยู้....”

แพรวพิชชานิ่งอึ้งไป ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าวันนี้เป็นวันสำคัญของตัวเอง เสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้เธอดังขึ้นรอบตัว จากเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กนักเรียนตัวจ้อย รวมถึงคุณครูคนอื่นๆ และเขาคนนั้นก็ถือเค้กที่จุดเทียนสว่างไสวจำนวนเท่ากับอายุของเธอ 25 ปีเต็ม ก้าวเข้าสู่วัยเบญจเพสที่ใครๆ ก็ต่างว่า เป็นเลขอายุอาถรรพ์

แต่สำหรับเธอแล้ว การที่มีหนุ่มหล่อ มาทำเรื่องโรแมนติกเช่นนี้ให้ มันถือว่าเป็นการเริ่มต้นก้าวเข้าสู่เลขอายุในขวบปีที่ 25 ในทางที่ดี

“คุณรุต” หัวใจเธอแรงอีกเป็นเท่า เมื่อมองเห็นชายหนุ่มที่ยอมละเลงสีบนใบหน้า แต่งตัวเป็นตัวตลกเพื่อมาให้ความบันเทิงกับเหล่านักเรียนตัวน้อยของเธอเต็มตา แถมเขายังเอาไอศกรีมมาเลี้ยงอีก วิศรุตเดินช้าๆ แล้วมาหยุดลงตรงหน้าเธอ พร้อมกันกับเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ที่ร้องจบลงพอดี

“สุขสันต์วันเกิดนะครับน้องแพรว ขอให้น้องแพรวมีความสุขมากๆ มีรอยยิ้มที่สดใสและเสียงหัวเราะทุกวันนะครับ”

แพรวพิชชาตาปริบๆ ปลาบปลื้มใจจนน้ำตาคลอ ไม่รู้ว่าชายหนุ่มล่วงรู้วันครบรอบวันเกิดเธอได้ยังไงกัน

แต่ก็นั่นแหละ เพราะเป็นเขา วิศรุต มหาดำรงค์กิจ แม้กระทั่งหนี้สิน และสถานะทางการเงินของเธอในตอนนี้ เขายังรู้เลย นับประสาอะไรกับแค่เรื่องวันเกิดที่เขาจะไม่รู้ล่ะ

“อธิษฐาน แล้วเป่าเทียนสิครับน้องแพรว”

เสียงของเขาดึงความคิดของแพรวพิชชามาอยู่ตรงหน้า เธอมองเขาอย่างอึ้งๆ ด้วยซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก ใครจะคิดว่าคนอย่างเขาจะกล้ามาแต่งตัวชุดนี้ ทำอะไรบ้าบอเช่นนี้ให้เธอกัน

แพรวพิชชาหลับตาลง เธออธิษฐานขออยู่สามเรื่อง หนึ่งขอให้คุณยงยุทธคุณตาของเธอแข็งแรงและอยู่กับเธอไปนานๆ สองขอให้เธอพาโรงเรียนอนุบาลอุ่นรักผ่านพ้นวิกฤตไปได้ และข้อสุดท้าย ขอให้ความสุขเช่นนาทีนี้ อยู่กับเธอไปนานแสนนาน

พอเธอลืมตาขึ้น ก็เป่าเทียนที่ปักบนเค้กจนกระทั่งดับหมด

วิศรุตเปลี่ยนมาถือเค้กด้วยมือข้างเดียว อีกมือเกี่ยวเอวเธอเข้าไป แล้วหอมฟอดลงมาที่แก้มแรงๆ

“สุขสันต์วันเกิดครับแฟน” เขาว่าเสียงดังพร้อมกับรอยยิ้มแฉ่ง

“แฟน...” เสียงอึงอลดังขึ้นรอบตัว

คนถูกตู่ว่าเป็นแฟนเขา ทั้งที่ยังไม่ได้ตอบตกลงตามคำขอ เก้อกระดากจนหน้าแดงซ่าน

“นี่แฟนครูแพรวหรือนี่...หล่ออ่ะ...หล่อมากๆ แถมยังโรแมนติกสุดๆ ไปเลย” เสียงกรี๊ดวี้ดว้ายของบรรดาคุณครูสาวๆ ที่อยู่รายรอบตัว ทำเอาแพรวพิชชาเขินอายจนทำนหน้าไม่ถูก

“คุณรุต” เธอขึงตาใส่เขา แต่รอยยิ้มที่ปิดไม่มิดนั่น บอกให้รู้ว่าทั้งเขิน และมีความสุขแค่ไหน

วิศรุตยิ่งยิ้มอย่างได้ใจ ที่ได้สร้างความประทับใจให้กับเธอ

“สวัสดีนะครับทุกคน...ทานเค้กทานไอศกรีมกันให้อร่อยนะครับ” เขาว่าพร้อมส่งเค้กให้คุณครูที่อยู่ใกล้ ฉุดแขนเธอเดินออกจากกลุ่มเด็กๆ ที่กำลังเจี๊ยวจ๊าวกันเสียงดังกับการกินไอศกรีมแสนอร่อย

“ไปไหนคะคุณรุต?” แพรวพิชชาหน้าตาเหรอหรา

วิศรุตไม่ตอบ เขาพาเธอเดินมาถึงห้องทำงานครูใหญ่ ข้างในเต็มไปด้วยดอกไม้ที่ไม่รู้ว่าใครเอามาจัดตกแต่งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“สุขสันต์วันเกิดครับน้องแพรว” ดูเหมือนเขาจะพูดประดยคนี้ไปแล้ว แต่ทุกครั้ง ก็คือการเซอร์ไพร์สที่ตอกย้ำความประทับใจยิ่งขึ้น

แพรวพิชชาเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง ที่เต็มไปด้วยแจกันดอกไม้ ประดับตกแต่งตามมุมต่างๆ ราวกับต้องมนต์ ดวงตากลอกไปมา หัวใจเต้นแรงขึ้น แรงขึ้น เต็มตื้นประทับใจอย่างบอกไม่ถูก

กว่าจะรู้ตัว วิศรุตก็ปิดประตูลง แล้วหันไปยึดเก้าอี้ของเธอ ดึงตัวเธอไปนั่งลงบนตักของเขา

“อุ๊ย!” หญิงสาวรีบขืนตัวไว้โดยอัตโนมัติ ตั้งแต่เป็นสาวเป็นนาง เธอไม่เคยนั่งตักผู้ชายที่ไหน

แต่วิศรุตไม่ยอมปล่อย กลับรั้งเอวบางให้อยู่บนหน้าตัก พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มฟอดใหญ่

เธอตาโต หน้าร้อนวูบแดงแจ๋ปิดบังอาการไม่มิด

“พี่แว่บมาอวยพรวันเกิดแฟนครับ คงอยู่ได้ไม่นานเพราะเดี๋ยวต้องรีบกลับไปตรวจไซต์งานรอบบ่าย” คำพูดของเขาที่บอกว่า มีเวลาไม่มากและอุตส่าห์มาหาสะกดเธอให้นิ่งอยู่บนหน้าขาแข็งแรงคู่นั้น

“เอ่อ...อันที่จริง...คุณรุตไม่ต้อง...”

“ตอนแรกพี่ก็คิดว่าจะรออวยพรตอนค่ำตอนที่เราเจอกันที่บ้านปู่ยุทธ แต่มันห้ามตัวเองไม่ไหวจริงๆ วันนี้เป็นวันเกิดของคนสำคัญของพี่ ยังไงพี่ก็ต้องมา เพราะว่าหัวใจมันเรียกร้อง” คำพูดของเขา พร้อมรอยยิ้ม และแววตาที่มองมา ทำเอาหัวใจเธอสั่นพร่า แพรวพิชชาเขินอายจนกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่

วิศรุตดูอาการของหญิงสาวออก เขาต้องรีบตอกย้ำว่าเธอสำคัญขนาดไหน และเขาก็คลั่งรักเธอจนรออะไรๆ ไม่ไหวแล้ว

“พี่คิดถึงแพรวนะครับ”

แพรวพิชชาใจเต้นตูมตามกับคำพูดที่ได้ฟัง

“คิดถึงอะไรคะ เมื่อวันก่อนก็เพิ่งเจอกัน” เธอพ้อเบาๆ เอียงอาย

เมื่อเขายังกอดเธอไว้ให้นั่งบนตัก ปลายจมูกโด่งแหลมและลมหายใจอุ่น เคลียคลออยู่ข้างแก้มจนเธอขนลุก มันเขิน มันอาย มันใจสั่น บอกไม่ถูก

เธอไม่เคยมีแฟน ไม่เคยคบหากับผู้ชายที่ไหนมาก่อน วิศรุตเป็นคนแรกที่เอ่ยปากขอ แม้เธอจะยังไม่ตอบ แต่ทุกวัน ๆ ที่ผ่านมานับตั้งแต่คืนนั้น...เขาก็ขยันทำคะแนน จนเธอใจอ่อนยวบ หวั่นไหวไปกับเขาเสียมากมาย

และยิ่งวันนี้ สิ่งที่เขาทำ ตอกย้ำอะไรหลายๆ อย่าง เธอไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ มีอาการเหมือนจะเป็นไข้เมื่อได้อยู่ใกล้เขา สัมผัสแสนโรแมนติก ที่วาบหวามหัวใจจนทำอะไรไม่ถูก ไม่เป็นตัวของตัวเอง

“ก็คนมันคิดถึงนี่...มันห้ามกันได้หรือ?” เขาว่า พร้อมกับส่งสายตาอ้อนๆ

“แพรวไม่คิดถึงพี่บ้างเลยหรือครับ?”

แพรวพิชชาตาปริบๆ เมื่อได้ฟังคำถามวาบหวามหัวใจ ยอมรับว่าช่วงที่ผ่านมานี่เธอเองก็ไม่ค่อยมีสมาธินัก นอกจากเรื่องของคุณยงยุทธ เรื่องที่โรงเรียน เรื่องหนี้สิน เขาเป็นอีกคนหนึ่งที่เขามาแบ่งเบาห้วงความคิดอันหนักอึ้งทั้งหลายให้เจือจางลงไป

“ว่าไงครับ...ฮึ!” คนเจ้าชู้ยักษ์ ปัดปลายจมูกโด่งไปมาบนแก้มสาว ทำเอาหัวใจสาวสั่นหวิวๆ

“ก็...คิดถึงบ้างค่ะ” หลบสายตาเขาอย่างขัดเขิน

วิศรุตยิ้มอย่างลำพองใจ คว้ามือนุ่มขึ้นมา แล้วหอมฟอดๆ ลงไป

“มือแพรวสวยจัง” เขาว่า แล้วช้อนสายตาขึ้นมอง

“แต่มันจะสวยกว่านี้นะ ถ้ามีแหวนสักวง อยู่ตรงนิ้วนี้” ไล้อุ้งนิ้วคลึงลงไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ

“เมื่อไหร่น้องแพรว จะใจอ่อน ยอมให้พี่สวมแหวนหมั้นเสียทีหนอ...ใจคนรอมันทรมานนะ” สายตาและรอยยิ้มที่มองสบ จ้องลึกเข้ามาในดวงตา แทบจะล้วงควักเอาหัวใจเธอออกไปได้เลยทีเดียว

ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น