วิวาห์ตีทะเบียน (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 10 : คนมีอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ก.ย. 61


 


 

ตอนที่ 10

คนมีอดีต

 

 

 

 

 

          ไอ้แชมป์

เสียงเอ็ดตะโรดังลั่น เรียกให้ชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ที่กำลังหัวเราะร่ามึงมาพาโวยเฮฮาสังสรรค์ในวงสุราแกล้มนารีชะงักงันขึ้นมาทันที

ทุกสายตาหันหน้าไปมองทางต้นเสียง พอเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดช่างฟิตสีฟ้าเทาที่ตัวเสื้อถูกถลกลงมาถึงเอว อวดมัดกล้ามเนื้อแน่นรัดรึงภายใต้เสื้อกล้ามสีขาวเปื้อนน้ำมันเครื่องหน้าตาถมึงทึงเดินเข้าไปหา ก็พากันแตกกระเจิง ด้วยต่างก็รู้กิติศัพย์ความเลือดร้อนของลัญจกรดี ว่ามันบู๊ บ้าดีเดือดเลือดพล่านขนาดไหน และไอ้ที่ส่งเสียงดังมาก่อนตัวนี่ ไม่น่าใช่เรื่องดีสักนิดเดียว

เฮ้ย! อะไรวะไอ้ลัญ...ใจเย็นๆ ก่อนสิวะ

แชมป์ หรือชาติวุฒิรีบลุกพรวด แล้วถอยหลังกรูดอย่างระวังตัว ประสาคนมีชะนักติดหลัง

นี่มันอะไร?

คนเพิ่งมาใหม่ขว้างกระดาษในมือไปให้อีกฝ่ายดู

มันคือหนังสือแจ้งเตือนจากธนาคารว่าเขาขาดส่งเงินกู้ ที่เอาบ้านไปค้ำประกันวงเงินสูงเฉียดแปดหลักทีเดียว

ชาติวุฒิกลืนน้ำลายเอื๊อกลงคอ

ก็...ก็สัญญาเงินกู้ที่แกให้ฉันไปจัดการ

มึงเอาเงินให้กูแค่ล้านเดียว และที่สำคัญ มึงบอกว่าจะรับจำนองไว้เอง แล้วที่กูจ่ายทั้งต้นให้มึงไปห้าแสน ดอกอีกแสนหนึ่ง ทำไมอยู่ๆ มันถึงกลายเป็นกู้เกือบสิบล้าน เงินนั่นมันหายไปไหน แล้วทำไมต้องเป็นโฉนดบ้านกู นี่ธนาคารแม่งจะมายึดแล้ว

อ่า...

อีกฝ่ายตาปริบๆ ยืนตัวแข็งทื่อ

ตอบสิโว้ย

ก็อย่างที่มึงเห็นนั่นแหละ

ดวงตาคนถามลุกโพลงวาวโรจน์ขึ้นมา

แล้วเงินมันอยู่ไหน?

กู...กู...เอาไปใช้หมดแล้ว

ลัญจกรถลันเข้ามาคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายกระชากถาม

มึงเอาเงินไปใช้อะไร?

บ่อน

ไอ้เหี้ยแชมป์

หมัดลุ่นๆ ซัดเข้าครึ่งปากครึ่งจมูกอีกฝ่ายจนกำเดาไหลทะลักปากแตก

เฮ้ย! ไอ้ลัญใจเย็นๆ ก่อนสิวะ

เพื่อนของชาติวุฒิที่ล้อมวงดูเชิงอยู่ห่างๆ ช่วยปราม แต่ดูเหมือนคนเลือดขึ้นหน้าจะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

แต่นั่นมันบ้านกูนะ มรดกชิ้นเดียวที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้กูกับน้อง...มึงทำอย่างนี้ได้ยังไง?

กูไม่ได้ตั้งใจโว้ย

อีกฝ่ายโวยวายลั่น

แล้วมึงจะให้กูกับด้าไปซุกหัวนอนที่ไหน?

ช่วยไม่ได้ ก็มึงอยากโง่เอง

คำด่าสวนกลับมานั่น ทำให้เขายิ่งโกรธเกรี้ยวเข้าไปใหญ่ เพราะไว้ใจเพื่อนที่คบหากันมาเกือบยี่สิบปี ไม่คิดว่ามันจะทำอย่างนี้กับเขาได้ลงคอ

ไอ้ห่าแชมป์ มึงพูดหมาๆ อย่างนี้ได้ไง?

กำปั้นแน่นง้างค้าง เมื่อรู้สึกถึงเนื้อโลหะเย็นเยียบที่เสือกไสทิ่มเข้ามาที่หน้าท้อง

ทีนี้ปล่อยกูได้หรือยังไอ้ลัญ?

ลัญจกรหลุบตาลงมอง ก็เห็นปลายกระบอกปืนพกจ่ออยู่ที่หน้าท้องของเขา นิ้วมือของชาติวุฒิแตะอยู่ที่ไกปืนบอกให้รู้ว่าพร้อมจะเหนี่ยวนิ้วลั่นกระสุนได้ในทุกวินาที

กูบอกให้ปล่อย ไอ้ลัญ

อดีตเพื่อนรักตะคอกกลับ

เฮ้ย! เย็นๆ โว้ยไอ้แชมป์ ไอ้ลัญ มึงเพื่อนกันนะโว้ย คุยกันดีๆ

เพื่อนที่คุมเชิงอยู่ห่างๆ ตะโกนเตือนสติสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานด้วยไม่อยากให้ฝ่ายใดต้องเสียเลือดเสียเนื้อ

ไอ้ห่านี่ไม่ใช่เพื่อนกู

ลัญจกรคำรามอยู่ในลำคอ ดวงตาลุกวาวอย่างน่ากลัว

เออ...ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิวะ กูก็ไม่ได้อยากจะเป็นเพื่อนมึงนักหรอกไอ้ลัญ ที่ทนคบกันมาหลายปีนี่ก็เพราะผลประโยชน์ทั้งนั้น และที่สำคัญ เพราะน้องสาวมึงสวยถูกใจกูหรอกโว้ย

ดวงตาคนที่โมโหโทโสลุกวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างโกรธเกรี้ยวน่ากลัว

ถ้าไม่รู้จะไปซุกหัวนอนที่ไหน มึงก็ไปนอนที่ร้านสิวะ...ร้านแต่งรถความฝันของมึงน่ะ

ชาติวุฒิพยักพเยิดบอกยิ้มร้ายๆ ที่มุมปาก

ส่วนน้องมึง ยัยด้า ก็ยกมาให้เป็นเมียกูเสีย รับรองเลยว่า จะดูแลให้เป็นอย่างดี ขัดสีฉวีวรรณด้วยลิ้นกูให้สะอาดเอี่ยมทุกซอกทุกมุม แล้วอุ้มพาขึ้นสวรรค์ทุกวันทุกคืนเลยโว้ย

คำพูดยั่วโทสะทั้งยังสีหน้าแสยะยิ้มอย่างยียวน แววตาฉายความหื่นของมัน ทำให้ความอดทนสุดท้ายของเขาขาดผึงลงทันที

ไอ้ห่าแชมป์

ปัง!

เสียงปืนดังลั่น คนที่จับกลุ่มกันอยู่ ผวากระเจิดกระเจิงหนีตายไปกันคนละทิศละทาง ทิ้งให้คู่กรณีทั้งสองคน เคลียร์กันแต่เพียงลำพัง

ลัญจกรหายใจหอบตัวโยนสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยความโกรธเกรี้ยว ก้มลงมองคมกระสุนที่เฉี่ยวสีข้างไป มั่นใจว่าไม่ได้เจาะเนื้อเข้าไปฝังในแน่ หากกระนั้นเลือดสีแดงสดก็พุ่งกระฉูดไหลอาบจนชายเสื้อที่สวมเปียกโชกอย่างรวดเร็ว

ฮะ...เฮ้ย...ไอ้ลัญ...กูไม่ได้ตั้งใจ ก็กูบอกให้มึงปล่อยกูดีๆ

ชาติวุฒิรีบแก้ตัวตะกุกตะกัก มือที่ถือปืนสั่นไปหมดเพราะตั้งใจแค่จะข่มขู่อีกฝ่ายไปเท่านั้นเอง

แต่สำหรับคนถูกเพื่อนโกง ถูกทรยศหักหลังความไว้เนื้อเชื่อใจ แถมมันยังพูดออกมาได้ว่าหวังเคลมน้องสาวของเขาอีก และมันก็ยิงเขา แม้จะถึงไม่ตาย แต่ก็เกือบๆ

มึง

ใบหน้าแดงก่ำถมึงทึงผงกขึ้นมามองหน้า

ไอ้ลัญ กูไม่ได้ตั้งใจ

ฝ่ายนั้นยังถือปืนจ่อมาที่เขา มือไม้สั่นเทาไปหมด

ร่างใหญ่ถลันเข้าไปคว้าปืนในมืออดีตเพื่อนรัก ก่อนจะเหวี่ยงทิ้งไปไกล แล้วกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมา ซัดหมัดรัวเข้าใส่ไม่ยั้ง

มึงตาย...กูจะเอามึงให้ตาย ไอ้ห่าแชมป์ ไอ้เพื่อนเลว

ของเหลวสีแดงฉานผุดพุ่งออกมาจากบาดแผลบนใบหน้าของอีกฝ่าย ที่พยายามต่อสู้เท่าที่แรงพอมี แต่ก็ไม่เหนือไปกว่า แรงบ้าคลั่งของอีกคน

ไอ้ลัญ...พอแล้ว...กูไหว้แล้ว...

ไหว้เหรอ? กูไม่รับคำขอโทษ ขอขมาจากมึง

บอกพร้อมกับคว้าประแจเหล็กที่ตกอยู่แถวนั้นขึ้นมา ก่อนจะหวดเข้าใส่ร่างที่ยับเยินของชาติวุฒิไม่ยั้ง

นาทีแห่งการบันดาลโทสะ อยากฆ่ามันให้ตายสมกับความโกรธ ความแค้นทั้งหมดทั้งมวล ส่งให้เขาต้องเข้ามาอยู่หลังลูกกรงเหล็ก มองน้องสาวคนเดียวที่หวังปกป้องดูแลต่อจากที่พ่อและแม่เสียชีวิตไปหมดแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นทุกครั้งที่มาเยี่ยม

“อาทิตย์หน้าไม่ต้องมานะด้า” น้ำเสียงหงุดหงิดตะคอกผ่านหูโทรศัพท์

“ทำไมล่ะพี่ลัญ?”

“ขอคุยกับยุหน่อยสิ” เขาเปลี่ยนเป้าหมายเป็นใครอีกคน

ลลัลดาเงยหน้านองน้ำตาขึ้นมาเรียกเพื่อนสนิทของพี่ชายที่มาส่งทุกครั้ง

“พี่ยุคะ พี่ลัญจะคุยด้วย”

มยุรา...หญิงสาวที่แต่งตัวเปิ๊ดสะก๊าด ทาปากแดงแจ๊ดทำหน้าฉงน ก่อนจะเข้ามานั่งแทนที่ เพราะสายโทรศัพท์ที่ใช้คุยติดต่อกับนักโทษข้างในไม่ได้ยาวนัก และก็คุยได้ทีละคน

“ว่าไงลัญ?”

“อาทิตย์หน้าไม่ต้องพาด้ามานะ”

“จะให้ฉันมาคนเดียวเหรอ?” ทำหน้าเหรอหรา

“เธอก็ด้วย ไม่ต้องมา เสียเวลาทำมาหากินเปล่าๆ”

“แต่ด้าเป็นห่วงนายนะ นอนร้องไห้ทุกคืน”

“เออ ฉันรู้ แต่เห็นด้าร้องไห้แล้วฉันใจไม่ดี รู้สึกผิดตลอด” เขาว่าอย่างหงุดหงิด

“ก็นี่แหละหนา ผลของความใจร้อนวู่วาม”

“ไม่ต้องมาบ่น หุบปากไปเลย ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรลงไป และตอนนี้ก็กำลังชดใช้ความผิดอยู่นี่แล้ว”

ความผิดที่เขาไม่คิดว่า จะต้องลากพาคนที่รักให้เหมือนมาติดคุกด้วยกัน ห่วงเดียวอย่างที่สุดตอนนี้ก็คือ ลลัลดาในวัยแตกเนื้อสาวสะพรั่ง แถมยังหน้าตาสวยสะ บ้านก็ไม่มีอยู่ สมบัติพัสถานทุกอย่างที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรง ถูกธนาคารยึดเอาไปหมดเพราะความไว้เนื้อเชื่อใจคำเดียวแท้ๆ

น่าเสียดายนัก ที่ชาติวุฒิไม่ตาย แค่เกือบๆ เขาไม่น่าปล่อยให้มันมีลมหายใจต่อไป แต่ถ้ามันตายจริง โทษของเขาก็คงไม่ใช่ติดคุกข้อหาพยายามฆ่าแค่สิบปีเป็นแน่ อาจจะติดตลอดชีวิตที่ไม่ได้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันข้างนอก และไม่ได้ดูแลลลัลดาน้องสาวสุดที่รักปานดวงใจ ที่เป็นห่วงเดียวในยามนี้ด้วย

มยุราค้อนพร้อมกับกลอกตามองบน ที่บ่นก็โดนด่า

“ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้ นอกจากทำตัวดีๆ ให้พ้นโทษเร็วที่สุด ฝากด้าด้วยนะยุ ฝากดูแลน้องฉันด้วยละกัน”

น้ำเสียงสั่นเครือว่า สะเทือนใจอย่างที่สุด ความเจ็บปวดอย่างที่สุดของเขาก็คือการได้เห็นน้ำตาของคนที่รักนี่แหละ

“เออ...ถึงไม่ฝากก็จะดูแลให้” น้ำเสียงกระแทกระทั้นว่า

“ขอบใจมากนะยุ ถ้าฉันได้ออกไป แล้วเธอยังหาผัวไม่ได้ ฉันจะช่วยสงเคราะห์ให้นะ” น้ำเสียงราวกับซาบซึ้งในบุญคุณ

“ไอ้บ้าลัญ” มยุราด่ากลับยาวเหยียดเป็นชุด จนอีกฝ่ายหัวเราะขำออกมาได้ คลี่คลายสถานการณ์อันเคร่งเครียดตรงหน้า

“คนจีบฉันมีเยอะแยะย่ะ ถึงไม่มีก็ซื้อกินได้ ไม่รอให้ใครมาสงเคราะห์หรอกนะยะ”

“เออๆ ดีแล้ว มีผัวซะทีก็ดีใจด้วย แล้วอย่ามัวติดผู้ชายจนลืมดูแลด้าล่ะ”

“ย่ะ...เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง แต่ถ้าห่วงมาก ก็รีบออกมาเร็วๆ ก็แล้วกัน” ว่าพร้อมค้อนปะหลับปะเหลือกให้

“อื้ม...พาด้ากลับบ้านดีๆ นะ ฉันขอบใจเธอมากจริงๆ ยุ” เขารีบตัดบท เมื่อเห็นว่าเวลาเยี่ยมกำลังจะหมดลงแล้ว

สายตาเป็นห่วงเป็นใย มองผ่านปราการหลายชั้นไปยังคนข้างนอกอย่างกังวลใจ เขาก็ได้แต่หวังว่า โทษหนักที่ได้รับ จะบรรเทาลดหย่อนลงไปเพราะความประพฤติดีเยี่ยมข้างในนี้ เพื่อที่จะได้กลับไปทำหน้าที่พี่ชาย และหัวหน้าครอบครัวอีกครั้งหนึ่งโดยเร็วที่สุดชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น