คืนพันธนาการ

ตอนที่ 12 : บทที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,856
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    16 พ.ค. 61













 

 

เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้วว่าจะยอมให้ฉัตรระวีกลับ อาชวินจึงขับรถออกมาส่งหญิงสาวที่ท่ารถ ทว่าเมื่อมาถึง ชายหนุ่มกลับขับเลยไปทำให้หญิงสาวหันไปมองเขาด้วยความแปลกใจ

“คุณจะเลยไปไหน”

อาชวินนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะหันไปสบตาของหญิงสาวแวบหนึ่งแล้วบอก

“ผมจะไปส่งคุณให้ถึงบ้านด้วยตัวเอง” พูดจบเขาก็หันกลับไปสนใจถนนข้างหน้าแล้วบอก “คอยบอกทางผมก็แล้วกันเมื่อใกล้ถึง”

หญิงสาวได้แต่นิ่งอึ้ง เริ่มเดาใจเขาไม่ถูก

“ความจริงฉันกลับเองได้ คุณไม่ต้องลำบากเลย”

“ไม่ลำบากอะไรสักหน่อย พอดีผมต้องเข้าไปทำธุระด้วยเหมือนกัน”

เมื่อเขาตอบออกมาเช่นนั้นหัวใจที่เต้นโรจน์ก็เหี่ยวแฟบลงทันที

อ้อ...เพราะเขามีธุระนี่เอง ไม่เช่นนั้นก็คงจะไม่ใจดีไปส่งหล่อนหรอกใช่ไหม

หญิงสาวพลิกใบหน้ากลับไปมองข้างทาง รู้สึกห่อเหี่ยวหัวใจเหลือทน

เมื่อเดินทางมาถึง บ้านปิดเงียบ แสดงให้รู้ว่าทุกคนออกไปข้างนอกกันหมด หญิงสาวเชิญเขาเข้าบ้านทว่าชายหนุ่มปฏิเสธและขับรถออกไปทันที การกระทำเช่นนั้นตอกย้ำให้หญิงสาวคิดมาก คงเป็นการพบหน้ากันครั้งสุดท้ายระหว่างเขาและหล่อน

ร่างบางกลับเข้าบ้านแล้วนอนคิดถึงอนาคตของตนเองเงียบๆ จนกระทั่งผู้เป็นป้าและน้องๆ กลับมา...

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ทุกอย่างเงียบสงบ ไม่มีโทรศัพท์จากอาชวิน ไม่มีข้อความหรืออะไรทั้งสิ้น ความหวังของ     ฉัตรระวีริบหรี่ลงทุกวันจนกระทั่งวันหยุดสุดสัปดาห์...

“ฉัตร ออกมากินอะไรสักหน่อยสิ นี่มันสายมากแล้วนะ”

วันเพ็ญเคาะประตูห้องนอนหลานสาวก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะอาหาร เพียงครู่อีกฝ่ายจึงออกมาจากห้อง นางมองหลานสาวที่ดูไม่มีชีวิตชีวาแล้วถอนหายใจ

“กินซะ ป้าทำไว้ให้แก” นางบอกพลางจับตามองคนที่นั่งลงตรงหน้า

“แล้วน้องๆ ล่ะคะ” เอ่ยถามถึงน้องทั้งสาม

“ออกไปข้างนอกกันหมดแล้ว เหลือแค่เราสองคนนี่แหละ”

หญิงสาวก้มหน้ารับประทานอาหาร อาการแพ้ท้องของหล่อนทุเลาลงแล้ว จึงรับประทานอาหารได้มากขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้หล่อนไม่อยากกินอะไรเลยก็คือปัญหาที่คาราคาซังในตอนนี้

“ตกลงเรื่องเด็กในท้องจะเอายังไง แกหายไปสองวันได้เรื่องอะไรมั่งไหม ไอ้หมอนั่นมันคิดจะรับผิดชอบบ้างหรือเปล่า โทร.มาหรือยัง”

คำถามที่ยิงออกมาเป็นชุดจากปากของป้าทำให้คนที่กำลังตักอาหารชะงักมือลง หญิงสาวเหลือบตามองอีกฝ่ายแล้วหลบตาลงมองจาน เพียงเท่านั้นคนเป็นป้าก็แทบหมดความอดทน

“ไม่รับผิดชอบล่ะสินะ ฮึ! สมใจแกละยัยฉัตร ท้องไม่มีพ่อแบบนี้รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น”

ฉัตรระวีหน้าซีดเผือด อิ่มตื้อน้ำตาคลอ ก่อนจะยกชามขึ้นแล้วตรงไปยังห้องครัว ล้างเรียบร้อยก็กลับเข้าห้องด้วยอาการเซื่องซึม

วันเพ็ญมองตามหลานสาวทุกฝีก้าว ก่อนจะส่ายหน้าอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร วันก่อนนางออกจากบ้านและได้คุยกับเพื่อนและลูกชายเพื่อน ทั้งคู่ค่อนข้างตกใจที่นางไปขอยกเลิกการแต่งงาน โดยบอกว่าหลานสาวมีคนที่รักแล้ว ทุกอย่างดูจะง่ายดายเมื่อทั้งคู่ยอมเข้าใจแม้จะไม่ค่อยพอใจนัก แต่เมื่อกลับมาก็ต้องพบว่าคนที่ทำให้หลานสาวท้องไม่มีทีท่าว่าจะยอมรับเด็กในท้อง!

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ นางคงต้องส่งหลานสาวไปอยู่กับญาติที่บ้านนอก เพราะหากปล่อยให้ท้องโตคาบ้านแบบนี้คงไม่ดีแน่คิดได้ดังนั้นนางก็เดินตามเข้าไปในห้องของหลานสาว ฝ่ายนั้นกำลังนั่งอยู่บนเตียง

“มีอะไรคะป้า”

“ถ้าผู้ชายคนนั้นจะไม่ยอมรับ ป้าก็มีทางออกให้แก”

ฉัตรระวีนิ่วหน้าเมื่อผู้เป็นป้าเอ่ยเช่นนั้น แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะเสนอทางแก้ให้หลานสาว เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น

“ใครมา” วันเพ็ญบ่นพึมพำพลางหันมาบอก “แกรออยู่ในห้องนี่แหละ ป้าจะออกไปดูว่าใครมา”

เมื่อออกไปถึงหน้าบ้าน วันเพ็ญก็ต้องเขม้นตามองให้ชัดๆ เพราะคนที่นางเห็นตรงหน้าคือผู้ชายร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำแดงอย่างคนขาวที่ถูกเผาด้วยแดดเป็นเวลานาน ใบหน้าของเขาคมคายจนต้องมองอย่างทึ่งๆ ในขณะที่รูปร่างกำยำนั้นดูดีอย่างประหลาด

“มาหาใครคะคุณ” วันเพ็ญเอ่ยถามเมื่อรู้ตัวว่าตนเองมองเขานานเสียจนเสียมารยาท

อาชวินกวาดตามองไปภายในบ้านของหญิงวัยกลางคนตรงหน้าแวบหนึ่งแล้วตอบพลางยิ้ม

“สวัสดีครับ ผมมาหาคุณฉัตรระวีครับ ไม่ทราบว่าเธออยู่หรือเปล่า”

เพียงเท่านั้นวันเพ็ญก็ถึงกับนิ่งอึ้ง เพราะไม่คิดว่าจะมีผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาบุคลิกดีดูท่าทางมีเงินมาถามหา

“เอ่อ... อยู่ค่ะ” ดวงตาคู่ใหญ่ที่ไหววับขึ้นราวกับยินดีทำให้วันเพ็ญต้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้วางใจ “ว่าแต่คุณมีธุระอะไรกับหลานของฉันหรือเปล่า”

คำถามนั้นทำให้อาชวินยิ้มตอบ ก่อนจะเอ่ยออกไปว่า

“ผมมีธุระกับเธอครับ สำคัญมาก”

วันเพ็ญนิ่วหน้า และสบตาอีกฝ่ายอย่างค้นคว้า อะไรบางอย่างบอกนางให้เปิดประตูรับผู้ชายท่าทางดีอย่างยิ่งคนนี้เสีย จากนั้นร่างสูงใหญ่ก็เข้ามานั่งภายในห้องรับแขกขนาดเล็ก ที่ทุกคนในบ้านใช้นั่งเล่นเสียมากกว่า

“รอสักครู่นะคะ ฉันจะไปตามยัยฉัตรให้ พอดีไม่ค่อยสบายนิดหน่อยเลยให้นอนพักในห้อง”

อาชวินรับแก้วน้ำจากวันเพ็ญ แล้วเอ่ยขอบคุณเบาๆ เมื่อฝ่ายนั้นยิ้มให้แล้วเดินหายไปอีกด้านหนึ่ง

จะเป็นอะไรมากหรือเปล่า... ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างเป็นห่วง เขากลับไปนอนคิดหนึ่งอาทิตย์เต็ม ทุกอย่างที่เป็น     ฉัตรระวีรบกวนจิตใจเขาอย่างยิ่งและรุนแรงมากขึ้นทุกวัน จนในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวจนต้องเดินทางมาหาหล่อนอีกจนได้ แต่ก่อนมาเขาได้ไปนั่งคุยกับเพื่อนสนิทที่เป็นเจ้าบ่าวในงานที่ทำให้เขาและหล่อนพบกัน เขายังจำคำถามของฝ่ายนั้นได้ไม่ลืม..

เอาจริงใช่ไหมคนนี้ แต่ถ้าจริงก็ดี คนนี้เมียฉันการันตีมาแล้วว่านายจะไม่ผิดหวัง...

เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป นอกเสียจากยิ้มให้แล้วขอบใจก่อนออกมาจากบ้านของเพื่อน กระทั่งเวลานี้เขาก็มานั่งอยู่ในบ้านของหล่อนเรียบร้อย

ขณะเดียวกันฉัตรระวีต้องแปลกใจเมื่อป้าเพ็ญเข้ามาบอกว่ามีผู้ชายมาขอพบ

“แล้วป้าถามเขาหรือเปล่าว่าชื่ออะไร”

คนเป็นป้าทำท่าตกใจออกมาทันที

“ตายจริง! ป้าลืมถาม แต่เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญมากต้องคุยกับแกนะ”

ยิ่งได้ฟังฉัตรระวีก็ยิ่งงงงัน ใครกัน...

“ออกไปเถอะ เจอหน้าเดี๋ยวก็รู้” แววตาของป้าทำให้หญิงสาวอดคิดมากไม่ได้ ดูราวกับว่าท่านค่อนข้างพอใจในตัวแขกผู้มาเยือนไม่น้อย สีหน้าและแววตาราวกับลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้กำลังพูดเรื่องอะไรกัน...

“ก็ได้ค่ะ ขอแต่งตัวเดี๋ยวเดียว”

“ดี ป้าจะออกไปบอกกับเขาแล้วกัน อย่าให้รอนานล่ะ”

ว่าแล้ววันเพ็ญก็เดินออกจากห้องของหลานสาว แล้วตรงไปยังห้องรับแขก

“กำลังจะมาค่ะ รอสักครู่นะคะ”

“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มยิ้มให้คนที่นั่งลงตรงหน้า ฝ่ายนั้นสำรวจชายหนุ่มอย่างถ้วนถี่ อาชวินเองรู้ดีแต่เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เสีย

“ว่าแต่คุณชื่ออะไรล่ะ ฉันยังไม่รู้จักคุณเลย”

“ขอโทษครับ ผมลืมไปสนิท ผมชื่ออาชวินครับ”

คำแนะนำตัวเองของอาชวินทำให้คนที่กำลังก้าวออกไปพบเขาถึงกับชะงักกึก หัวใจที่ราบเรียบและเต็มไปด้วยความอยากรู้นั้นเต้นโรจน์ขึ้นในทันที

“คุณวิน...” หญิงสาวยกมือขึ้นกุมลงบนที่ตั้งของหัวใจตนเอง รู้สึกได้ถึงแรงเต้นอันถี่รัวของก้อนเนื้อใต้ทรวงอก

“อ้อ ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ ฉันชื่อวันเพ็ญ เป็นป้าของยัยฉัตร เลี้ยงเขามาตั้งแต่เล็กแต่น้อย รักเหมือนลูกแท้ๆ ว่าแต่คุณรู้จักยัยฉัตรนานแล้วหรือยังล่ะ ไม่เคยเห็นยัยคนนั้นเขาเล่าให้ฟังเลย”

อาชวินขยับปากเตรียมตอบ แต่ทว่าต้องเงียบลงเมื่อฉัตรระวีก้าวเข้ามาพร้อมกับเอ่ยขึ้น

“ป้าเพ็ญ...”

วันเพ็ญหันไปหาหลานสาวพลางยิ้มให้

“อ้าว! มาพอดีเลย งั้นคุยกันไปก่อนนะ ป้าจะเข้าครัว ทำกับข้าวไว้ยังไม่ได้เก็บเข้าที่เลย ตามสบายนะคุณอาชวิน”

ว่าแล้ววันเพ็ญก็เดินเข้าครัว ปล่อยให้หนุ่มสาวเผชิญหน้ากันตามลำพัง ฉัตรระวีสบตาเขาแวบเดียวก็ผ่อนลมหายใจยาว ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวตรงข้าม ในขณะที่อีกฝ่ายสำรวจตรวจตราผู้หญิงที่อยู่ในห้วงคำนึงเขาตลอดเวลาอย่างละเอียด

“สวัสดีค่ะคุณวิน” หญิงสาวทักทายเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“สวัสดีครับ เป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นหรือยัง”

คำถามนั้นสั่นหัวใจคนฟังอย่างรุนแรง หญิงสาวสบตาเขาวูบหนึ่งก่อนหลุบตามองมือตนเอง

“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่ตอบผม” 

“ฉันไม่...” ตอบได้แค่นั้นอาการคลื่นไส้เวียนหัวก็กลับมาอีก แล้วจู่ๆ หญิงสาวก็ทำท่าขย้อนก่อนลุกขึ้นแล้ววิ่งพรวดตรงไปยังห้องน้ำท่ามกลางสายตาตกตะลึงของอาชวิน และเมื่อได้ยินเสียงโอ้กอ้ากของหล่อนเขาก็ต้องกะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะผุดลุกแล้วก้าวยาวๆ ตรงไปยังห้องน้ำ ช่วยลูบหลังให้หญิงสาวอย่างรู้หน้าที่

เสียงอาเจียนของหลานสาวทำให้วันเพ็ญรีบตรงไปยังห้องน้ำทันที และทันได้เห็นอาชวินกำลังช่วยประคองหญิงสาวกลับออกมาจากห้องน้ำ

“เป็นยังไงบ้าง”วันเพ็ญเอ่ยถามและมองคนทั้งคู่ไม่วางตา

“เธออาเจียนครับ กินยาแล้วหรือยัง” อาชวินสบตาคนในอ้อมแขนอย่างเป็นห่วง ฉัตรระวีไม่ตอบนอกจากจะพยักหน้าเบาๆ เท่านั้น ทำให้วันเพ็ญหัวใจไหววูบ มองหน้าคนตัวโตอย่างครุ่นคิดก่อนบอกให้ชายหนุ่มพาหลานสาวของตนกลับเข้าห้องนอน...



เล่มตัวอย่างมาแล้วนะคะ ขอเวลาตรวจ 2-3 วันค่ะ


























??’?เปิดโอน+จอง 'รวมเรื่องรัก 3' และ 'ขวัญของใจ' 
??’?ตั้งแต่วันนี้ถึง 31 พฤษภาคม 2561 พิมพ์ตามยอดจอง

#รวมเรื่องรัก 3 (ขนาด A5) ราคาเล่มละ 450 บาท 
ประกอยด้วยเรื่อง เสน่ห์นางมาร บ่วงรักจอมมารยา คืนพันธนาการ
#ขวัญของใจ (ขนาด B6) ราคาเล่มละ 350 บาท

พิเศษ!! สั่งซื้อทั้งสองเล่ม โอนเงินเพียง 750 บาท
จัดส่งฟรีลงทะเบียน แถมปกใส ที่คั่น และโป๊สการ์ด

ชื่อบัญชี sumitra r. บัญชีออมทรัพย์ สาขาเซียร์ รังสิต
- ธนาคาร ไทยพาณิชย์ 364-228684-0 
- ธนาคาร กสิกรไทย 001-1-73374-3
โอนเงินเสร็จแล้วแจ้งชื่อที่อยู่พร้อมแนบสลิปโอนเงิน
มาที่ นิราอร บุ๊คส์ หรือ rosyroseapp@gmail.com













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น