บ่วงรักจอมมารยา

ตอนที่ 24 : บทที่ 9 อาละวาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    26 พ.ค. 61








อาละวาด

 

หลังจากทำใจอยู่นาน ในที่สุดสาธิตาจึงตัดสินใจกลับไปทวงถามสิ่งที่เกิดขึ้นกับวีรินทร์ ที่บ้านของเขายังคงเงียบเชียบเช่นเดิม มีเพียงสาวใช้ที่ยิ้มให้ทันทีเพราะจำหล่อนได้

“เชิญข้างในก่อนค่ะคุณสา คุณวีอยู่ในห้องทำงาน เดี๋ยวหนูจะไปตามให้นะคะ”

สาธิตานั่งลงบนเก้าอี้ตัวนุ่ม แล้วครุ่นคิดถึงสิ่งที่หล่อนจะต้องพูดกับเขาให้รู้เรื่อง ไม่ถึงสิบนาทีคนที่รอคอยก็ออกมา หญิงสาวรู้สึกหวั่นไหวเมื่อสบตาคมกริบคู่นั้น ร้อนวาบไปทั้งใบหน้า จนเผลอกำมือเข้าหากันอย่างเผลอๆ

“เห็นเด็กไปบอกว่าคุณมีเรื่องอยากจะคุยกับผม...

คำถามของเขาทำให้หญิงสาวเม้มปาก เขาคงไม่เคยคิดถึงสิ่งที่เขาได้กระทำไว้กับหล่อนเลยสักนิดสินะ คนเห็นแก่ตัว!!

“ใช่ค่ะ สาต้องการคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว...

สีหน้าและแววตาของหญิงสาวทำให้เจ้าของบ้านอมยิ้ม คิ้วหนาเข้มขมวดนิดๆ พลางผายมือเชื้อเชิญ

“ถ้าอย่างนั้นเชิญด้านนี้ดีกว่า”

บอกพลางเดินนำไปยังห้องหนึ่งที่มิดชิด เป็นส่วนตัว หญิงสาวเข้ามายืนนิ่งอยู่กลางห้อง ดวงตากลมโตจ้องมองคนตัวโตกว่ามากด้วยความขัดใจเมื่ออีกฝ่ายนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับที่หล่อนยืนอยู่

“เชิญนั่งสิครับ มีอะไรจะได้พูดคุยกัน”

“สาอยากคุยกับคุณเรื่องวันนั้น”

บอกทันทีที่นั่งลง และจ้องมองเขาไม่กะพริบ อีกฝ่ายเลิกคิ้วคล้ายจำไม่ได้ว่าเรื่องอะไรกันแน่ที่หญิงสาวต้องการพูด

“เรื่องวันนั้น? วันไหนอย่างนั้นหรือ ช่วยบอกชัดๆ ได้หรือเปล่าครับ ผมจำไม่ได้จริงๆ”

ริมฝีปากเต็มอิ่มถูกขบจนรู้สึกเจ็บเมื่อเจอคำตอบนี้เข้า แต่คนอย่างสาธิตาหรือจะยอม ดวงตากลมโตที่ไม่มั่นใจก่อนหน้านี้เบิกกว้างพร้อมกับมองเขาด้วยความรู้สึกโกรธระคนเกลียดหน้าขึ้นมาวูบหนึ่ง

“คุณทำให้ฉันต้องเสียหาย คุณพาฉันมาที่นี่ แล้วมอมเหล้าจนฉันหลับ แล้วคุณก็...

คิ้วหนาเลิกสูงเมื่อหล่อนหยุดชะงัก ใบหน้าคมคายระบายยิ้มอ่อนๆ เมื่อหญิงสาวอึกอักคล้ายพูดไม่ถูก

“ก็อะไร คุณไม่บอกผมไม่รู้หรอกนะ จำไม่ได้ด้วย หลายวันมานี้งานเยอะมาก เรื่องไหนที่ไม่มีสาระสำคัญ ผมมักไม่ค่อยจำใส่ใจ...

ดวงตาคู่งามวาววับ ศีรษะมึนงงคล้ายคนถูกทุบ ก่อนจะผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว หน้าชา มือชาและสั่นระริกไปทั้งตัวเมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธหน้าด้านๆ

“คุณมันเห็นแก่ตัว ทุเรศ! ฉันไม่คิดเลยว่าคนอย่างคุณจะเป็นคนแบบนี้ หน้าเนื้อใจเสือ!!

พูดได้แค่นั้น ร่างบางก็ถลาพรืดเข้ามาปะทะอกกว้าง ดวงตาที่เคยเรียบเฉยและดุนิดๆ บัดนี้วาววับเจิดจ้า กระด้างเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“อย่ามากล่าวหาผมเชียว!

“ฉันจะกล่าว! ในเมื่อคุณทำตัวน่ารังเกียจฉันก็จะกล่าวหา”

“ผมหรือคุณกันแน่สาธิตาที่ทำตัวน่ารังเกียจ!!

ใบหน้าหวานผงะ ที่ซีดอยู่แล้วซีดลงไปอีก เจ็บปวด เจ็บใจ ไม่รู้เสียตัวหรือเปล่า แต่เสียหน้าเต็มๆ!!

“ฉันทำตัวน่ารังเกียจตรงไหน ในเมื่อฉันเป็นฝ่ายเสียหาย คุณก็ต้องรับผิดชอบ!!

“รับผิดชอบ?

คิ้วหนาที่เลิกสูง ใบหน้าที่เหลอหลา แววตาหัวเราะเยาะ!ทำให้ร่างบางเซห่างอย่างหมดแรงเมื่อเขาปล่อยตัว หัวใจดวงน้อยปวดแปลบ บอกตนเองว่าผู้ชายตรงหน้าช่างร้ายกาจ แท้จริงเขาคือซาตานร้ายและไม่ใกล้เคียงเทพบุตรอย่างที่หล่อนคิดเลยสักนิด

“คุณจะให้ผมรับผิดชอบอะไร ในเมื่อคุณเองก็ดูจะชินกับเรื่องแบบนี้มานักต่อนักแล้ว ไม่เห็นจะต้องทำเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรเลยนี่นา จริงไหมคนสวย”

บอกยิ้มๆ พลางยกปลายนิ้วขึ้นเชยคางมนแผ่วเบา หญิงสาวสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ถอยห่างร่างสูงที่ขยับเขยื้อนเข้ามาใกล้ด้วยหัวใจที่เจ็บช้ำ ผิดหวัง

“คุณ เลวที่สุด! คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงแย่ๆ แบบนั้นได้ยังไง คุณคิดได้ยังไง!?

ถามเสียงเครือเมื่อสบตาคมกล้าของคนตรงหน้า ที่แท้เขามันสวยแต่รูป หัวใจเป็นมาร เขามันซาตานชัดๆ

“ก็การกระทำของคุณไง มันฟ้องชัดว่าคุณ...” ทิ้งช่วงพลางกวาดสายตามองร่างไร้ที่ติตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยสายตาเยาะหยัน “เป็นแบบไหน...

“คุณมันเลว!

ดวงตาสีเข้มวาววับเมื่อสิ้นสุดคำบริภาษ แต่หญิงสาวไม่กลัว หล่อนโกรธจนสามารถกระโดดเข้าตะกุยหน้าเขาได้สบายๆ

“ก็ได้! ในเมื่อคุณคิดต่ำๆ แบบนั้นฉันจะถือเสียว่าทำทานแก่ผู้ยากก็แล้วกัน!!

สาธิตาหมุนตัวกลับด้วยความเจ็บใจ น้ำตาคลอ ทว่ายังไม่ทันก้าวออกจากห้อง ร่างระหงก็ปลิวเข้าไปในอ้อมแขนของซาตานร้ายในความคิดของหล่อนทันที หญิงสาวกรีดร้องสุดเสียง ทว่าเสียงที่คิดว่าดังออกไปไกลกลับถูกเก็บไว้ในลำคอ เมื่อริมฝีปากเต็มอิ่มถูกครอบครองปิดกั้นด้วยเรียวปากอุ่นสร้านและร้อนแรง หญิงสาวดิ้นอึกอัก ทั้งทึ้งและทุบจนเจ็บมือแต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย เขารัดเอวเล็กของหล่อนแน่น โดยเฉพาะสิ่งที่กำลังอาละวาดอยู่ในโพลงปากหวานล้ำยิ่งร้าย หญิงสาวพยายามหดลิ้นหนีแต่กลับถูกปลายลิ้นของเขาซอกซอนล่วงล้ำและดูดดื่มตามติด ก่อนจะตวัดรัดลิ้มชิมความหวานอย่างถือสิทธิ์ ไม่สนใจใยดีว่าคนในอ้อมแขนจะดิ้นรนหนียังไง

จนในที่สุดคนที่ดิ้นรนก็อ่อนแรง ถูกกดลงจนนอนราบลงไปบนพื้นพรมสีขรึม น้ำตาแห่งความเจ็บใจไหลพราก ดวงตากลมโตปิดสนิทเมื่อเรียวปากนุ่มอุ่นถอนออกจากริมฝีปากคู่สวยไต่ลงไปยังลำคอระหง ซอนไซ้ไต่ลงมายังเนินอกสล้าง กระดุมเม็ดแรกหลุดออกจากรัง เม็ดที่สองที่สามตามมา ไม่นานคนใต้ร่างหนาสะดุ้งวาบ เมื่อปลายถันสีหวานถูกครอบครองด้วยชิวหา ที่พลิกพลิ้วชำนาญการ มือที่พยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นกำแน่น เมื่อเอวเล็กถูกอ้อมแขนแกร่งกอดรัดไว้แนบแน่น ขณะที่อีกข้างลูบโลมเร้าอกอวบ แล้วสะกิดปลายยอดจนคนใต้ร่างสะดุ้งเยือก

“ไม่นะ! อย่า...

คนใต้แผงอกกำยำร้องห้าม มือเล็กปัดป้อง จะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองอีกแน่นอน...

“มันคือสิ่งที่คุณเองก็ต้องการไม่ใช่หรือไง”

พูดชิดปทุมถันสีสดก่อนจะฉกลิ้นลงกวาดความหวานอย่างชำนาญ ก่อเกิดความเสียวซ่านสะท้านครั้งแล้วครั้งเล่า มือหนาที่เกาะเกี่ยวเอวบางดึงออกแล้วเลื่อนลงสู่สะโพกพายงาม กระโปรงยาวเหนือเข่าร่นขึ้นมาอยู่ที่เอวคอด เขาแทรกหัวเขาลงระหว่างปลีขาเรียวยาวขณะที่มือเรียวได้รูปวางลงบนหน้าท้องเรียบเนียนแล้วไต่ลงมายังขอบซับในตัวจิ๋ว







#รวมเรื่องรัก 3 จัดส่งเรียบร้อยแล้วจ้าาาา <3 
ตรวจสอบสถานะได้ที่แฟนเพจ นิราอร บุ๊คส์ 
ประกอยด้วยเรื่อง เสน่ห์นางมาร บ่วงรักจอมมารยา คืนพันธนาการ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น