บ่วงรักจอมมารยา

ตอนที่ 19 : บทที่ 7 แผนร้านแผนลวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    22 พ.ค. 61

















แผนร้าย...แผนลวง

 

ห้าโมงเย็น สาธิตาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของห้องด้วยความหมั่นไส้ หลังจากหมดชั่วโมงสอนเขาก็ก้มหน้าก้มตาทำงานเหมือนคนบ้า ไม่เคยเอื้อนเอ่ยพูดจากับหล่อนแม้คำเดียว แต่ช่างเถอะ ปล่อยให้หยิ่งต่อไป หากหลงรักหล่อนเมื่อไรจะเฉดหัวทิ้งให้ดู สาธิตาตั้งปณิธานแน่วแน่

ดวงตาคู่งามกวาดมองใบหน้าคมเข้มที่ก้มทำงานอย่างพิจารณา คิ้วหนาสีเข้มพาดเหนือลูกตาดำใหญ่นั้นขมวดก่อนคลายออก แล้วมือเรียวได้รูปที่ถือปากกาก็ป้ายปราดๆ ลงบนเอกสาร

หญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนวางหนังสือลงบนโต๊ะเตี้ยแล้วก้าวไปหาเจ้าของร่างสูงใหญ่หลังโต๊ะตัวโต

“ห้าโมงเย็นแล้วนะคะ กลับบ้านได้แล้วค่ะ”

มือเรียวบางที่วางทาบลงมาบนโต๊ะทำงานทำให้คนที่กำลังจดจ่ออยู่กับตัวอักษรนับร้อยนับพันเหลือบมอง สายตาคมกริบไล่มองขึ้นมายังท่อนแขนกลมกลึง สิ้นสุดที่ใบหน้างดงามหวานซึ้งซึ่งกำลังยิ้มหวานให้เขา

“กลับบ้านกันค่ะ”

คิ้วหนากระตุก ไม่ว่าหล่อนจะตั้งใจหรือไม่ แต่คำพูดและแววตาของสาธิตาทำให้คนที่โสดสนิทมาเนิ่นนานหัวใจไหววูบ ไม่เคยมีใครชวนเขากลับบ้านมานานแล้ว นานจนเขาลืมไปว่าคนเรานั้นต้องมีใครสักคนให้ชวนกลับบ้าน...

ชายหนุ่มหลบตาลง ก่อนตอบออกมาว่า...

“งานผมยังไม่เสร็จ ถ้าคุณรอไม่ไหวจะกลับก่อนก็ได้”

คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น ขยับตัวเดินอ้อมไปยังร่างสูงที่นั่งนิ่งบนเก้าอี้แล้วก้มลงมองงานของเขาอย่างถือวิสาสะ สบตาคมดุที่มองมาอย่างตำหนิอย่างไม่สะทกสะท้านพลางบอก

“พอได้แล้วนะคะ คุณทำมามากพอแล้ว นี่ก็ถึงเวลาที่คุณควรจะพักแล้วค่ะ”

ไม่มีการกลั่นแกล้งอีกต่อไป ทุกอย่างเกิดขึ้นจากใจล้วนๆ เป็นความรู้สึกแท้จริงของหล่อน มือเล็กดึงปากกาด้ามหรูออกจากมือเรียวใหญ่ได้รูปของอีกฝ่ายทันทีที่พูดจบ

“นะคะ กลับกันเถอะ แต่ทำไมคุณพิมพ์ยังไม่มาอีก”

หญิงสาวมองไปยังประตูห้อง ก่อนหันกลับมาที่คนตัวโตซึ่งนั่งจ้องมองหล่อนราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางถาม

“ว่าไงล่ะคะ แน้ ดูสิ มองสายังกับไม่เคยเห็น”

ไม่พูดเปล่า แต่หญิงสาวยังอาจหาญยกมือเรียวสวยขึ้นแตะปลายคางสากของอีกฝ่ายจนชายหนุ่มต้องเบนหน้าหนี ดวงตาคมกริบหรี่มองหญิงสาวอย่างดุดัน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“คุณต้องการอะไรกันแน่ ถึงได้เห็นเป็นเรื่องสนุก คิดจะทำอะไรก็ได้”

คำถามตรงๆ เรียกรอยยิ้มจากหญิงสาว ร่างระหงหย่อนสะโพกลงนั่งบนที่พักแขนแล้วอ้อมแขนขึ้นโอบต้นคอแกร่งอย่างสาวใจกล้า ลูบไล้เบาๆ อีกฝ่ายต้องตระครุบไว้จึงรับรู้ถึงอาการเย็นเฉียบของฝ่ามือบางนุ่ม...

หญิงสาวกวาดสายตามองใบหน้าได้รูป เครื่องหน้าทุกชิ้นที่ประกอบเป็นวีรินทร์คมคายหากตัวจับยาก ไม่ใช่แค่นี้ที่ทำให้หล่อนสนใจ แต่ความเคร่งขรึมจริงจัง ทำให้เขาน่าค้นหามากกว่าใครๆ

“สาชอบคุณ ชอบมากกว่าใครๆ ที่เคยรู้จัก”

หญิงสาวเฉลยพลางยกมืออีกข้างขึ้นไล้ลงบนแนวสันคางได้รูปที่ค่อนข้างสากระคายของอีกฝ่ายด้วยใจระทึก

ตายแล้ว! นี่หล่อนกล้าขนาดนี้เลยหรือไงกัน ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

สาธิตาตำหนิตนเอง ภายนอกดูกล้าหาญชาญชัย แต่ภายในจิตใจกลับหวั่นเกรงจนแทบกระเจิงยามสบตาวาววับ...

คนที่มองนิ่งนานนั้นกระตุกยิ้ม แล้วทำให้คนที่คิดว่าตัวนั้น เก่งต้องนิ่งอึ้งใจแต้นแรงเมื่อบั้นเอวเล็กคอดถูกลูบไล้ด้วยฝ่ามือเรียวของอีกฝ่าย

“จริงหรือ ที่ว่าชอบผมมากกว่าใครๆ”

อ้อมแขนของเขากระชับเอวนุ่มแนบชิดกาย คนใจกล้าเริ่มหวั่น หัวใจเต้นรัว มือเย็นเยียบ หากเขารู้ว่าหล่อนท่าดีแต่ทีเหลวคงหัวเราะเยาะ

“ก็... แล้วทำไมสาจะต้องโกหกคุณด้วยล่ะคะ”

น้ำเสียงที่เอ่ยถามแผ่วลงและสั่นนิดๆ เมื่อถูกอีกฝ่ายโอบรัดเข้าหา ทั้งที่อยากเป็นผู้หญิงในอ้อมแขนของเขา แต่เมื่อถึงเวลาเช่นนั้นกลับรู้สึกอยากออกห่างให้มากที่สุด ยิ่งเมื่อร่างของหล่อนลื่นหล่นลงไปบนตักกว้าง ร่างบางจึงถูกจำกัดอาณาเขตไว้เพียงแค่ในอ้อมแขนของเขา ก่อนสะดุ้งเฮือกเมื่อซอกคอหอมกรุ่นถูกรุกรานด้วยจมูกและปากร้อนๆ ของคนที่หล่อนคิดว่าไร้พิษสง!!

“คุณวี! เอ่อ...ไม่เหมาะนะคะ ที่นี่ที่ทำงาน ถ้าใครมาเห็นจะว่าสาได้ว่าไม่เคารพสถานที่...

หญิงสาวเอ่ยตะกุกตะกัก หัวใจเต้นตูมตาม เหงื่อแตกซิก

เจ้าของมุมปากได้รูปหยักยิ้ม ไม่เชื่อสิ่งที่เห็น หล่อนแค่แสดงให้ตัวเองดูดีเท่านั้น...

“ผมคิดว่าคุณชอบแบบนี้เสียอีก”

หญิงสาวหน้าร้อน เกิดความอายเมื่อสบตา ริมฝีปากเข้ายิ้ม แต่แววตากลับแข็งกร้าว เยาะหยัน

ชายหนุ่มมองอาการนิ่งตะลึงของหญิงสาวจึงคลายอ้อมกอด

“เอาละ! กลับกันเถอะครับ ผมเองก็ไม่คิดจะใช้สถานที่ทำงานมาพลอดรักอะไรหรอก ไม่เคยอยู่ในความคิดผมสักนิด”

ชายหนุ่มพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้นจากตักของตน ส่วนตัวเขาจัดการเก็บของเข้าที่ ทิ้งหล่อนให้อยู่ในอาการมึนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปมารวดเร็ว

ไม่อยู่ในความคิดเหรอ แล้วเมื่อครู่หมายความว่าอะไร

“เอ่อ จะ...จะไปแล้วเหรอคะ แล้วคุณพิมพ์...”

“เราจะไปรับที่หน้าคณะ เธอรอเราอยู่ที่นั่นแล้ว”

เขาตอบโดยไม่มองหน้าหญิงสาว ทำให้คนที่ยืนรอเม้มปาก เพิ่งรู้ว่ากำลังถูกเขาเห็นเป็นตัวตลก!

ทว่าอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวหลังจากถูกเขากอดไซ้ยังไม่จางหาย เพราะนอกจากบิดาและพี่ชายแล้วหล่อนไม่เคยยอมให้ใครใกล้ชิด สำหรับหล่อนแค่จับมือถือแขนก็มากเกินพอ!

แต่เขาแตะต้องแล้วผละห่างอย่างไม่แยแส ทำท่าเป็นหมาหยอกไก่ เห็นหล่อนเป็นผู้หญิงชนิดไหนกัน!

สาธิตาแอบเม้มปากแน่น ขุ่นเคืองหัวใจ แต่เมื่อคิดถึงช่วงที่ถูกเขากอดทีไรกลับขัดเขิน ไออุ่นจากอ้อมแขนแกร่งอวลตลบรอบกาย ดวงตากลมโตเผลอช้อนมองแผ่นหลังกว้างแล้วหลุบตาลง ต้องทำอย่างไรเขาจึงจะหันมาสนใจหล่อนเสียที

ขณะที่หญิงสาวสับสน วีรินทร์กลับคิดวิธีสั่งสอน จะทำให้รู้ว่าอย่าเล่นกับไฟ เพราะหากถูกไฟลามลวก เมื่อนั้นจะเป็นแผลพุผอง และเจ็บปวดไปอีกนาน สุดท้ายก็ทิ้งแผลเป็นไว้ให้จดจำไปจนตาย!





รูปเล่มใกล้หมดแล้วนะคะ



#รวมเรื่องรัก 3 (ขนาด A5) ราคาเล่มละ 450 บาท ส่งภายในเดือน พค.61
ประกอยด้วยเรื่อง เสน่ห์นางมาร บ่วงรักจอมมารยา คืนพันธนาการ
จัดส่งฟรีลงทะเบียน แถมปกใส ที่คั่น และโป๊สการ์ด

ชื่อบัญชี sumitra r. บัญชีออมทรัพย์ สาขาเซียร์ รังสิต
- ธนาคาร ไทยพาณิชย์ 364-228684-0 
- ธนาคาร กสิกรไทย 001-1-73374-3
โอนเงินเสร็จแล้วแจ้งชื่อที่อยู่พร้อมแนบสลิปโอนเงิน
มาที่ นิราอร บุ๊คส์ หรือ rosyroseapp@gmail.com







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น