ตอนที่ 5 : Blood | Vampire | Hugh Jackman

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    20 พ.ค. 61






Genre :          Vampire

Tag :             Camp, Forest, Night, Vampire, Werewolf, Stranger

Character :     Elle Fanning as Lana Simpson,

                   Hugh Jackman as Michael

Word count :   1,263

Open : 20.05.2018

 

 


แคมป์ส่วนตัวเล็ก ๆ กลางป่าใหญ่ในฤดูใบไม้ร่วงคือกิจกรรมโปรดของครอบครัวซิมพ์สันในทุก ๆ ปี มันเคยเงียบสงบ และมีเพียงครอบครัวซิมป์สันทั้งสี่ชีวิต ทว่าคืนนี้พวกเขากลับมีแขกที่เจอกันโดยบังเอิญมาร่วมแคมป์ไฟกับพวกเขาด้วย

ลาน่านั่งมองไมเคิล ชายหนุ่มอายุสามสิบเศษ ๆ ที่กำลังขนลังปลาลงมาจากหลังรถที่กระจกติดฟิล์มทึบไปทั้งคัน นั่นเป็นของตอบแทนสำหรับการที่ครอบครัวของเธอมีน้ำใจแบ่งพื้นที่ให้เขาได้ร่วมแคมป์ไฟด้วย ไมเคิลตัวใหญ่อย่างกับหมีป่า ร่างกายกำยำอย่างกับวูล์ฟเวอรีน แม้อากาศจะเย็น แต่เขาก็ใส่เพียงเสื้อกล้าม กับกางเกงยีนส์ ลาน่าพิจารณาเขาอย่างไม่ชอบใจนัก เพราะเธอเป็นโรคไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า เธอแอบขบคิดอย่างหัวเสียอยู่คนเดียวที่พ่อกับแม่ยอมปล่อยให้เขามาทำลายความเงียบสงบของแคมป์เธอ

ไมเคิลกำลังคุยกับพ่อของลาน่าอย่างถูกคอ เครก ซิมป์สันตัดพ้อว่าน่าเสียดายที่ลูกสาวไม่ยอมให้พกไวน์มาด้วย ไม่พูดเปล่า เพราะทั้งคู่หันมามองลาน่ากันเป็นตาเดียว

ลาน่าที่รู้ตัวว่าถูกพูดถึงก็หันกลับมาใช้ไม้เขี่ยฝืนเล่นต่อ ทำเป็นไม่สนใจว่าพวกเขาจะคุยอะไรกัน

หวัดดีลาน่า

เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยง ไม่รู้ว่าคนแปลกหน้ามานั่งข้าง ๆ เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ไมเคิลช่างว่องไว และมีฝีเท้าที่เงียบกริบ

ถึงแม้ลาน่าจะไม่ค่อยถูกชะตากับคนแปลกหน้าผู้มาเยือน ทว่าก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาช่างหล่อเหลาเสียเหลือเกิน เขามีเคราบาง ๆ ที่กราม ผมดกหนา และดวงตาสีเข้ม รอยยิ้มนั้นสามารถทำให้ใครต่อใครหวั่นไหวได้ง่าย ๆ เชียวล่ะ

หวัดดีค่ะ ลาน่าทักตอบ แม้จะไม่ไว้ใจเขา แต่ก็ต้องแสดงมารยาทที่ดีเอาไว้ เพราะไม่แน่เขาอาจจะเป็นฆาตกรโรคจิตก็ได้

การทำอะไรให้เขาต้องขุ่นเคืองคงไม่ฉลาดเสียเท่าไหร่

ลาน่าคิด

ทำไมมานั่งคนเดียวตรงนี้ล่ะ

อันที่จริงเธอตั้งใจมาหลบการต้องพบปะกับคนแปลกหน้า ทว่าเธอคงตอบอย่างนั้นไม่ได้แน่ ๆ

ก็ตรงนั้นไม่มีที่สำหรับหนูนี่คะ ลาน่าบุ้ยปากไปทางฝั่งตรงข้าม เลยกองไฟออกไป เครก ซาย่า และลูคัส น้องชายวัยกำลังซนของเธอกำลังช่วยกันทำความสะอาดปลาเพื่อเตรียมเผากันอยู่ หนูไม่ชอบกลิ่นปลาสักเท่าไหร่

แย่จัง ฉันอุตส่าห์แบ่งให้ตั้งเยอะ เสียงของคนข้าง ๆ แฝงไปด้วยความน้อยใจ ลาน่าหันไปเลิกคิ้วมองคนข้าง ๆ อย่างแปลกใจ อดยิ้มให้กับน้ำเสียงเหมือนเด็กของไมเคิลไม่ได้ ก็เขาตัวโต แถมหน้าโหดขนาดนี้นี่นะ

แต่กลิ่นมันจะดีขึ้นหลังจากย่างไฟค่ะ ไม่ต้องกังวลว่าปลาของคุณจะไม่หมดหรอกนะคะ ลาน่าไม่รู้ว่าเธอเผลอไปยิ้มให้คนแปลกหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่รู้ตัวอีกทีก็พบว่าเธอจ้องหน้าเขาไปนานพอตัว

เธอหลงเข้าไปในดวงตาสีเข้มอย่างห้ามใจไม่ได้ -- ลาน่ากลืนน้ำลาย ก่อนหันมาตบยุงที่นัดกันมารุมเธออย่างพร้อมใจกัน

ให้ตายเถอะ ลาน่าสบถเบา ๆ ขณะที่มือวุ่นอยู่กับการปัดยุง ตบบ้าง คว้ามันกลางอากาศบ้าง แต่แวมไพร์ตัวจิ๋วนี่ว่องไงชะมัดคุณไม่ถูกพวกมันกัดบ้างรึไงนะ

คนข้าง ๆ หันมาหัวเราะใส่ พวกมันไม่ทำร้ายเพื่อนของพวกมันหรอก

แหม งั้นฉันคงเป็นศัตรูอันดับหนึ่งเลยสิ เพราะฉันมักเป็นคนเดียวที่โดนพวกมันโจมตี ทั้ง ๆ ที่มีคนอื่นอีกตั้งเยอะ แต่พ่อบอกว่าฉันเป็นพวกเลือดหวาน ส่วนฉันคิดว่า นี่มันคำสาปชัด ๆ ว่าแล้วเธอก็หยิบยากันยุงออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วฉีดใส่ตัวเองอย่างหัวเสียสักหน่อยมั้ยคะ ลาน่าชูขวดสเปรย์ยากันยุงขึ้นเสนอให้คนข้าง ๆ ตามมารยาท

ไมเคิลคว้ายุงตัวหนึ่งได้กลางอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตอบไม่เป็นไร ขอบใจมากสาวน้อย

ลาน่าพบว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นไม่เป็นส่ำ อยากเห็นว่าเขาทำอะไรต่อกับเจ้าแวมไพรส์ตัวจิ๋ว แต่ก็ต้องทำเป็นหันไปเก็บยากันยุงใส่กระเป๋าเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนข้าง ๆ สังเกตถึงใบหน้าอันแดงก่ำของเธอ

 

เป็นจริงอย่างที่เครกว่า ลูกสาวของเขาเลือดหวาน ไมเคิลได้กลิ่นมาแต่ไกล และนั่นเป็นเหตุผลที่เขาต้องยอมแบ่งปลาให้พวกมนุษย์ เพื่อที่จะได้เข้าใกล้สิ่งที่เขาต้องการ เลือดอันหอมหวานของเด็กสาวที่ได้ลิ้มลองคงจะอิ่มไปอีกหลายวัน

เขาเห็นถึงเลือดที่ไหลเวียนตามเส้นเลือดของเธอ เห็นชีพจรที่เต้นเร็วของอีกฝ่ายผ่านต้นคอระหงส์อันนวลเนียน ผมสีบลอนด์สว่างของเธอถูกรวบไปไว้ข้างหลัง –

เสียงอะไรน่ะ ลาน่าหันขวับไปด้านหลัง ท่าทางดูตื่นตระหนกเมื่อได้ยินเสียงหอนของ –

มนุษย์หมาป่า!

ลูคัสกระโจนมาข้างหน้าพี่สาวของเขา สองมืององุ้มคล้ายกรงเล็บ และแยกเขี้ยวใส่หน้าลาน่า ก่อนจะหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อเห็นพี่สาวสะดุ้งโหยงจนตัวลอย

เหลวไหลจริงลูคัส! ลาน่าแหวใส่น้องชายอย่างหงุดหงิด

ก็ไม่แน่นะ คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงเสียด้วย ไมเคิลมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามราตรีที่ต้นไม้เปิดโล่งให้มองเห็นดวงดาว และดวงจันทร์ได้ถนัดตา

คุณรู้เรื่องมนุษย์หมาป่าด้วยเหรอฮะ! ลูคัสเดินไปนั่งข้าง ๆ ไมเคิลด้วยสีหน้าตื่นเต้น

ก็นิดหน่อย เขายักไหล่

ลาน่าได้แต่มองพวกเขาที่เข้ากันได้ดีหลังจากที่เพิ่งเริ่มคุยกันได้ไม่กี่ประโยค เธอหันกลับมานั่งกอดเข่าต่อ ไม่สนใจจะฟังว่าพวกเขาคุยเรื่องเหลวไหลอะไรกัน

มนุษย์หมาป่าเหรอ... เหลวไหลน่า...

ถึงจะคิดอย่างนั้น แต่ลาน่าก็ห้ามไม่ให้ตัวเองขนลุกไม่ได้

แล้วเธอล่ะ อยู่ ๆ ไมเคิลก็ยื่นหน้ามาคุยกับเธอ

คะ?” ลาน่าหันไปเลิกคิ้วให้ ก็เธอไม่ได้ฟังว่าพวกเขาคุยอะไรกันเลยน่ะสิ

เชื่อเรื่องพวกนี้ไหม

มนุษย์หมาป่าเหรอคะ ลาน่าถาม และเขาก็พยักหน้าตอบ มนุษย์ต่างดาวยังน่าเชื่อกว่าเลยเธอตอบอย่างไม่สบอารมณ์นัก

ลาน่าเป็นเด็กสาวผู้หัวรั้น มั่นใจในตัวเองสูง และไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติเอาเสียเลย แต่อีกไม่นานเธอคงจะได้รู้แล้วล่ะว่าเธอคิดผิด และดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้ไมเคิลจะได้อาหารติดไม้ติดมือไปด้วยแล้วสิ...

 

 



 

 

แอบกระซิบเบา ๆ ว่าเรื่องนี้มีภาคต่อนะคะ ;)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

8 ความคิดเห็น