ตอนที่ 4 : “You're my favorite girl” | Teacher and Student | Drama

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 มิ.ย. 61




 

 

Genre :          Drama

Tag :             Broken heart, Teacher and Student, Forbidden Love

Character :     Ellen Page as Gwendoline Liberton,

                   Brandon Flowers  as Arthur Smith

                   Stephanie Leigh Schlund as Sarah Jensen

Word count :   2,090

Song :           NOTD, Bea Miller - I Wanna Know

Open :           08.05.2018

 


 

I hate that you're the one

That I never get over

That I wanna get closer to

- I Wanna Know, NOTD Ft. Bea Miller

 



 

ครอบครัวลิเบอร์ตันมีกิจการเป็นบาร์เล็ก ๆ ในตัวเมืองนอททิงแฮม และทุก ๆ คืนของวันหยุดสุดสัปดาห์ อาเธอร์ สมิธมักจะมานั่งดื่มเครื่องดื่มเพื่อผ่อนคลายสมอง และร่างกายหลังจากการทำงานหนักมาตลอดทั้งอาทิตย์ และถึงแม้เมืองนี้จะมีบาร์มากมายให้เลือกเพียงใด แต่อาเธอร์ก็ไม่เคยเลือกใช้บริการร้านอื่นเลย เพราะนอกจากร้านนี้จะบริการดีแล้ว ร้านนี้ยังมีเธออีกด้วย

นั่นคือสิ่งที่เกวนโดลิน ลิเบอร์ตันเฝ้าคอย เธอจะเป็นฝ่ายเสนอตัวรับรายการเครื่องดื่มกับอาจารย์หนุ่มคนนี้เสมอ ทั้งคู่สนิทกัน สนิทกันมากเสียด้วย แต่คุณลิเบอร์ตันก็ยินดีที่ลูกสาวของเขาสนิทสนมกับครูผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และสุภาพอย่างอาเธอร์ ทว่าลิเบอร์ตันผู้พ่อไม่เคยรู้ถึงสถานะของคนทั้งสองเลย เพราะมันเป็นสถานะที่ไม่มีวันที่ใครจะได้รับรู้นอกจากพวกเขา สถานะที่ต้องคอยปิดบัง และหลบซ่อน

จนกระทั่งหลายเดือนผ่านไป สถานะนั้นก็ดูจะเลือนราง และไม่แน่นอน ด้วยช่วงนั้นที่เด็กมัธยมปลายปีสุดท้ายต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย จึงทำให้สถานะของคู่รักต่างวัยเริ่มแปรเปลี่ยนไป และมันก็เปลี่ยนไปจริง ๆ เมื่อเกว็นเห็นว่าวันนี้อาเธอร์เดินเข้ามาในบาร์พร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง อายุไล่เลี่ยกับเขา ผมสีบลอนด์หยักศกดูสุขภาพดี อยู่ในชุดเดรสเรียบ ๆ สีขาว ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างที่คู่รักสักคู่จะทำ ก่อนจะมานั่งที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์

จินสองที่ครับ อาเธอร์และผู้หญิงคนใหม่ของเขาไม่ได้สั่งเครื่องดื่มกับเกว็น ไม่แม้กระทั่งสังเกตการมีอยู่ของเธอเสียด้วยซ้ำ ทว่าสุดท้ายแล้วเกว็นก็คือคนที่นำจินไปเสิร์ฟให้ทั้งคู่หวัดดีเกว็น อาเธอร์ยิ้มให้เธออย่างไม่มีความประหม่า หรือการชั่งใจ เขาดูปกติ และดูเป็นตัวของตัวเอง ในขณะที่เกว็นพยายามทำให้เหมือนกับว่ากำลังยิ้มให้ได้มากที่สุดนี่เกว็น ลิเบอร์ตัน นักเรียนคนเก่งที่ผมเคยเล่าให้ฟัง อาเธอร์หันไปบอกผู้หญิงข้าง ๆ เขา

อ้อ เกว็นนี่เอง ฉันซาร่าห์ เจนเซนค่ะ ซาร่าห์ส่งยิ้มมาให้ เป็นยิ้มที่สดใส และเปี่ยมสุข พร้อมกับยื่นมือมาแสดงมารยาทในการทักทาย และเกว็นก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องจับมือตอบ

ซาร่าห์เป็นผู้หญิงที่สวยมาก ๆ เธอสวยจนเกว็นไม่กล้าที่จะทำมาเปรียบเทียบกับตัวเอง ซาร่าห์เป็นผู้หญิงในแบบที่อาเธอร์จะชอบอย่างไม่มีข้อแม้

เกว็นอยากจะถามเขาเสียตรงนี้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนของเขาหรือ แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ทำเพียงส่งยิ้มบาง ๆ ให้แล้วเดินไปที่หลังร้าน เพราะคำตอบมันก็ชัดเจนผ่านสายตาของคนทั้งคู่ที่ใช้มองกันและกันอยู่แล้ว

สายตาในแบบที่เขาเคยใช้มองเธอ

 

 

"พ่อคะ หนูต้องกลับบ้าน หนูลืมไปว่ารายงานหนูยังไม่เสร็จ" เกว็นพูดกับพ่อของเธออย่างร้อนรน ในใจก็เอาแต่ก่นด่าให้กับความสะเพร่าของตัวเอง

มันดึกแล้ว พ่อไม่ให้เดินกลับเองหรอกนะ เจมส์ ลิเบอร์ตันพูดขณะที่สองมือจัดแจงความเรียบร้อยของเครื่องดื่มหลังเคาน์เตอร์บาร์

แต่กว่าพ่อจะว่างก็ตั้งสี่ทุ่มนะคะ เกว็นหน้ามุ่ย แอบหงุดหงิดที่พ่อยังคงมองว่าเธอเป็นเด็ก ทั้ง ๆ ที่อีกไม่นานเธอก็ต้องจากบ้านไปใช้ชีวิตคนเดียวที่มหาวิทยาลัยแล้วให้หนูเดินไปเถอะนะพ่อ

ถ้าไม่ว่าอะไร ให้ผมไปส่งเกว็นก็ได้ครับ คุณลิเบอร์ตัน เสียงของอาเธอร์ดังมาจากด้านหลังของสองพ่อลูก

เอ้อ งั้นดีเลยเจมส์ยิ้มอย่างอารมณ์ดี

 

 

เธอโทษพ่อไม่ได้ เธอโทษใครไม่ได้เลย นอกจากตัวเธอเอง

เกว็นนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถอาเธอร์ ในขณะที่ซาร่าห์นั่งอยู่เบาะหน้า ตำแหน่งที่เธอเคยนั่งอยู่เสมอ ตำแหน่งที่ถูกยึดไปโดยคนที่คู่ควรมากกว่า

ภายในรถของอาเธอร์ยังคงเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน กลิ่นน้ำยาปรับอากาศก็ยังคงเป็นกลิ่นเดิม แม้แต่เสื้อคลุมตัวโปรดของเขาก็ยังพาดไว้ที่พนักของเบาะฝั่งผู้โดยสารเหมือนเคย เสื้อตัวที่เกว็นเคยหนุนเวลานั่งตรงนั้น เส้นผมสัมผัสเคล้าเคลียกับเนื้อผ้า กลิ่นโลออนอ่อน ๆ กลิ่นเดิมยังคงลอยมาติดจมูก กลิ่นที่เธอกับเขาเลือกด้วยกัน

ซาร่าห์หัวเราะคิกคักกับอาเธอร์ พูดถึงเรื่องที่เกว็นไม่เข้าใจ แต่พวกเขากลับตลกไปกับสิ่งนั้น ดูเป็นคู่รักที่น่ารักมาก และเกว็นคงนึกอิจฉาหากได้เห็นคู่รักแบบนี้ตามท้องถนน ทว่าคู่นี้มันแตกต่างออกไป -- มันทำให้เธอเจ็บช้ำ และโศกศัลย์เกินกว่าจะรู้สึกอิจฉา

ได้ยินว่าเธอสอบติดมหาลัยแล้ว ได้ที่ไหนจ๊ะ ซาร่าห์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเป็นมิตร พร้อมกับเอี้ยวตัวมามองเกว็นที่กำลังเหม่อลอย เฮ้ เกวน

คะ?” คนถูกขานชื่อสะดุ้งเล็กน้อยหลังจากที่เพิ่งรู้ตัวว่าเธอคือคนที่ซาร่าห์กำลังพูดด้วย เซาแธมป์ตันค่ะ เกว็นตอบยิ้ม ๆ ขอโทษที่เหม่อไปนะคะ หนูกำลังอินกับเพลง"

เพลงที่เธอจัดเพลย์ลิสต์ให้เขา แผ่นเพลงแผ่นโปรดที่พวกเขามักฟังด้วยกัน เพลงของ 'เรา'

"ว้าว ยินดีด้วยนะ" ซาร่าห์ยิ้มหวาน ก่อนจะกลับไปนั่งตัวตรงบนเบาะ แล้วหันไปคุยกับคนข้าง ๆ  ไม่ยักรู้ว่าคุณชอบฟังเพลงแนวนี้ด้วย ตอนมหาลัยไม่เห็นจะฟังอะไรแบบนี้เลย ซาร่าห์เลิกคิ้วสวยขึ้นอย่างขี้เล่นให้อาเธอร์

แวบหนึ่งเกว็นเห็นว่าเขามองมาที่เธอผ่านกระจกมองหลัง

คนเราก็ต้องมีเปลี่ยนแปลงกันบ้าง อาเธอร์ตอบด้วยน้ำเสียงแบบเดิม ๆ ที่เขาใช้ น้ำเสียงที่ครั้งหนึ่งเคยมัดใจเกว็นได้อยู่หมัด

โดยเฉพาะเมื่อมีสิ่งที่ดีกว่าอยู่ตรงหน้า เกว็นเสริม และนั่นทำให้ทั้งคู่จ้องตากันผ่านกระจกมองหลังอยู่ครู่หนึ่ง ซาร่าห์ดูไม่สนใจเลยว่าเกว็นจะหมายความว่าอะไร เพราะเธอกลับไปคุยเรื่องของพวกเขาต่อ ทิ้งให้เกว็นนั่งอยู่เบาะหลังอย่างโดดเดี่ยว หน้าแนบชิดไปกับกระจกฝั่งผู้โดยสาร สายตาเหม่อลอยออกไปข้างนอก ไม่ได้สนใจกับสิ่งที่อยู่ข้างทาง เธอสนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตกับเขาต่างหาก

เขาที่กำลังมีความสุขกับผู้หญิงอีกคน

และเธอจะไม่มีวันได้มีความสุขแบบนั้นกับเขาอีก

 

 

โดยที่ไม่ต้องบอกถึงที่หมาย รถกระบะสีเข้มก็จอดเทียบทางเท้าฝั่งตรงข้ามของบ้านลิเบอร์ตันพอดิบพอดี

ขอบคุณมากนะคะ คุณสมิธ เกว็นส่งยิ้มอันเบาบางไปให้เขา ไม่ได้ออกมาจากใจหรอก ทว่าเธอต้องพยายามทำให้ดูเหมือนว่าระหว่างพวกเขานั้นไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีอะไรมากกว่าลูกศิษย์ และอาจารย์ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ เดินตรงไปที่ประตูรั้ว ฝีเท้าก้าวอย่างฉับไว เพราะเธอไม่อยากจะอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว ไม่อยากจะต้องเสแสร้งอะไรอีก --

แต่แล้วเสียงปิดประตูรถของอีกฝ่ายก็เรียกความสนใจของเธอให้หันไปมอง

คุณทำแบบนี้ทำไม

ก็เธอบอกว่ามีธุระสำคัญต้องมาทำ -- ”

อยากให้ฉันเห็นมากรึไงว่าคุณสองคนเป็นคู่รักคู่ใหม่ที่หวานกันแค่ไหนเกว็นตัดบท น้ำเสียงของเธอเจือปนความเกรี้ยวกราดอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเธอต้องพยายามปั้นหน้าให้ปกติ ต้องฝืนขยับมุมปากให้มันคลับคล้ายรอยยิ้ม เพราะผู้หญิงอีกคน -- ผู้หญิงของเขาที่นั่งรออยู่บนรถอาจจะกำลังมองดูอยู่คุณกลับไปเถอะ

พ่อเธอบอกให้ฉันส่งเธอให้ถึงประตูบ้าน เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว และพอจะรู้สึกได้ว่ามันก็ถูกปั้นแต่งพอ ๆ กับรอยยิ้มของเกว็น

มันเป็นคำพูดที่เขาเคยพูดกับเธอเมื่อครั้งแรกที่มาส่งเธอที่บ้าน แต่เกว็นพบว่ามันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน มันไม่เหลืออีกแล้ว ความรู้สึกเหล่านั้น ความเขินอายระหว่างพวกเขา คำพูดที่ทำให้เธอใจเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ หน้าร้อนผ่าว ใบหูแดงระเรื่อ ที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความอึดอัดอันน่ากระอักกระอ่วนใจ และความทรงจำที่ไม่อาจหวนคืนมาได้

"ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว กลับไปหาผู้หญิงของคุณเถอะ" เกว็นพูดด้วยเสียงที่คิดว่าเข้มแข็งพอ แม้ขอบตาจะร้อนผ่าว และรู้สึกเกร็งไปทั้งตัวจากการพยายามกลั้นน้ำตา

เกว็น ผมขอโทษ -- ” เขาพูดขึ้น เกว็นไม่รู้ว่าเขาจะรั้งเธอไว้ทำไม หรือเขาอยากจะเห็นเธอร้องไห้เสียตรงนี้เลย เธอชำเลืองมองเข้าไปในรถของอาเธอร์ ซาร่าห์ไม่ได้กำลังมองมาที่พวกเขาแต่เรารักกันไม่ --"

คุณรักฉันไม่ได้ เธอแก้ประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงที่ถูกข่มอารมณ์อันเดือดดาลด้วยการขบฟันแน่น

ไม่... เกว็น -- ฉันอายุสามสิบแล้ว ฉันควรจะมีครอบครัวที่มั่นคง เธอก็ต้องใช้ชีวิตของเธอ ถ้าเราคบกัน เธอจะพลาดโอกาสที่จะได้ไปงานพรอมกับเด็กหนุ่มสักคนที่คู่ควร โอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างที่เธอสมควรได้รับ ไม่ใช่หลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่แบบนี้

ต้องเหรอ... สมควรเหรอ... งานพรอม... เด็กหนุ่ม? -- คุณคิดว่าฉันแคร์เรื่องพวกนั้นรึยังไง คุณคิดเหรอว่าฉันแคร์ว่าจะต้องควงใครเป็นงานพรอม -- ฉันคิดว่าคุณรู้จักฉันดีกว่านี้เสียอีกอาเธอร์"

ชั่วขณะนั้น บรรยากาศรอบตัวดูเบาบางลง อุณหภูมิต่ำลง และเวลาก็เดินช้าลง ความเงียบโอบกอดพวกเขาไว้ ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างที่เคยเป็นมา ทว่าทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย คงไม่มีอีกแล้วกับการแอบนั่งรถออกไปนอกเมืองด้วยกัน นั่งกินไอศกรีมบนหลังคารถ และดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน

 

คุณคือผู้หญิงคนโปรดของผม

 

เสียงของอาเธอร์ยังคงเด่นชัดในความทรงจำ เกว็นสงสัยว่าในขณะที่ทั้งคู่จ้องตากัน เขาจะนึกถึงวันต่าง ๆ ของพวกเขาหรือเปล่า เขาจะเจ็บอย่างที่เธอรู้สึกไหม

แต่เขาไม่ใช่หรือที่เลือกเดินจากเธอไปก่อน

ลาก่อน อาเธอร์

ลาก่อนชีวิตหลังจากนี้ที่พวกเราเคยวาดฝัน

 

 

เฮ้ คุณโอเคมั้ยคะ ซาร่าห์ส่งยิ้มมาให้จากเบาะผู้โดยสาร มีอะไรรึเปล่า ทำไมคุยกันนานนักล่ะ

เรื่องที่โรงเรียนน่ะ อาเธอร์ที่นั่งลงบนเบาะคนขับเรียบร้อยแล้ว หันไปยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มที่พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกในใจ "ผมสบายดี"

แล้วรถก็เคลื่อนตัวออกไปสู่ท้องถนนในยามราตรี ทิ้งเรื่องราวทั้งหมดของเกว็น และอาเธอร์ไว้ที่กลางถนน ต่างคนต่างเดินไปในทางของตัวเอง พยายามที่จะลืม แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็จะจดจำมันตลอดไป

แม้อาเธอร์จะเคยบอกเกว็นว่าเธอคือผู้หญิงคนโปรดของเขา ทว่าเขายังบอกเธอไม่หมด เขายังไม่ได้บอกเธอว่า

และเธอจะเป็นตลอดไป

 

 

 

 

 

ฮัลโหลลลล เราเอาเรื่องสั้นลำดับที่สี่มาเสิร์ฟแล้วววว

เป็นแนวรักต่างวัยอีกแล้วสิ รักต้องห้ามดูจะเป็นแนวทางของเราจริง ๆ 5555555555

ยังไงก็สามารถติชม และพูดคุยกันได้ที่คอมเมนต์เลยนะคะ

แล้วเจอกันในตอนต่อไปค่ะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #4 Puryartist (@purida_black) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 02:02
    เศร้าเลย เป็นความหวังดีที่ชวนเจ็บปวด


    ปล. ช่วงที่เกว็นนึกในใจว่าซ่าร่าห์สวย ไม่มั่นใจว่าไรท์จะพิมพ์ว่า 'นำมาเปรียบเทียบ' รึเปล่า ถ้าไม่ใช่ขออภัยด้วย ฮี่ๆ
    #4
    1
  2. #3 หญิงคิม (@mikan_1579) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 20:26
    โอ้ยจุกกับบรรทัดสุดท้ายน้ำตาแตกใด้มั้ยเนี่ยยย//สู้ๆนะคะไรท์
    #3
    1