Short Fiction : เรื่องสั้นตามอารมณ์

ตอนที่ 2 : Summer | Teen Fiction

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 เม.ย. 61


 


 


Genre :          Teen fiction

Tag :             Sad girl, Loser

Character :     Saoirse Ronan as Summer,

                        Jake Bugg as Kevin

Word count :  1,520

Song :            Jaymes Young - Northern Lights 

Open :          24.04.2018

 

 


And maybe one day
When I've suffered
Tired and twisted
I'll call her
And we'll drive
Into the sunset

- Northern LightsJaymes Young

 



Summer (noun)ฤดูร้อน, ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด

 

 

Her mouth was smile, but her eyes weren't.

 

 

ซัมเมอร์เป็นเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับผม เธอเป็นคนอเมริกัน และมาเยี่ยมญาติฝ่ายพ่อเลี้ยงที่แคนาดาในฤดูร้อน

ฤดูร้อนที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง

 

 

นายคิดว่าฉันประหลาดมั้ยซัมเมอร์ถาม ดวงตาสีฟ้าจับจ้องที่ชุดเดรสของตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์

ประหลาด เพราะปกติเธอใส่แต่สกินนี่ยีนส์สีดำ และอะไร ๆ ในตัวเธอก็เป็นสีดำ เธอใส่แต่รองเท้าผ้าใบขาด ๆ แถมยังแอบสักที่ด้านหลัง แต่ก็สวยเธอดูน่ารักมาก ๆ ในชุดเดรสสีโอรส แม้มันจะไม่เข้ากับใบหน้าอันบูดบึ้งของเธอเลยก็ตาม แต่ผมก็พบว่าเธอช่างน่ารักเหลือเกิน

ไม่ ฉันไม่คิดงั้นผมตอบ พยายามปั้นน้ำเสียงให้ดูเหมือนว่ามั่นใจหลังจากที่พิจารณาซัมเมอร์อยู่นาน

แต่ฉันคิดเธอพ่นลมออกจากจมูก ผมอยากจะรู้จริง ๆ ว่าแม่เธอทำยังไงถึงได้จับคนหัวขบถ และหัวแข็งขนาดซัมเมอร์มาอยู่ในชุดเดรสอย่างนี้ได้

จะว่าไปแล้วฉันก็รู้สึกว่าตัวเองประหลาดนะผมเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ไม่ได้โกหกเลยแม้แต่น้อย เพราะงานปาร์ตี้ไม่ใช่ทางเลือกสำหรับผม โดยเฉพาะเมื่อมันเป็นงานปาร์ตี้ของผู้ใหญ่

งั้นเหรอ ซัมเมอร์เลิกคิ้ว เจ๋งเลย ตัวประหลาดสองคนในงานปาร์ตี้ประหลาด ๆ เธอพูดพลางกอดอก แต่แล้วความคิดบางอย่างก็ทำให้มือของเธอคว้ามาที่ข้อมือของผมอย่างไม่ทันตั้งตัว ฉันว่าฉันมีความคิดเจ๋ง ๆ ล่ะ

 

 

ซัมเมอร์พาผมออกมาจากงานปาร์ตี้ของพ่อเลี้ยงเธออย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ไม่แม้กระทั่งขอความเห็นจากผม แต่กระนั้นผมก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เพราะตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาเราก็ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ ผมพบว่าความหัวขบถของเธอ และความหัวอ่อนของผมไปด้วยกันได้ดีพอสมควร

เพลงนายไปถึงไหนแล้วซัมเมอร์ถามขึ้นหลังจากที่เราออกมาไกลจากตัวบ้าน และ งานปาร์ตี้ประหลาด ๆ (อย่างที่ซัมเมอร์ให้คำนิยามเอาไว้) กันแล้ว เธอแอบคว้าแจ็คเก็ตหนังของตัวเองมาจากสักที่ตรงพุ่มไม้ด้วย ก่อนจะสวมมันเพื่อปกปิดเนื้อหนังของเธอ

ได้เนื้อเพลงท่อนนึงแล้วผมตอบ พยายามเดินตามให้ทันขายาว ๆ ของคนข้าง ๆ ซัมเมอร์เดินได้แข็งแรง และมั่นคงมาก เธอดูเป็นผู้ชายมากกว่าผมเสียอีก

ร้องให้ฟังหน่อยสิ

ว่าไงนะ

ฉันอยากฟังเพลง

เอ่อ -- ”

เร็วเข้าสิ ซัมเมอร์ใช้ศอกกระทุ้งสีข้างผมอย่างที่เพื่อนผู้ชายสักคนจะทำกับเพื่อนของเขา

ผมอาจจะชอบเล่นดนตรี จนกระทั่งแต่งเพลง แต่ให้ตายเถอะ ผมร้องเพลงแย่อย่าบอกใครเลยล่ะ

แต่ซัมเมอร์ไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่าย ๆ หรอก และผมก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงต้องทำตามความต้องการของเธออยู่เรื่อยเลย

ผมกระแอมเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มร้องเพลง --- ถ้ามันจะเรียกว่า ร้อง ได้น่ะนะ

เธอบอกว่าเธออยากจะไป, อยากจะจากเมืองนี้ไป

แต่ฉันบอกว่าฉันจะไม่มีวันไปไหน

เราจึงไม่มีวันได้อยู่ด้วยกัน

ว้า เศร้าจังซัมเมอร์พูด ทว่าน้ำเสียงของเธอไม่ได้ฟังดูใกล้เคียงกับคนกำลังเศร้าเลย มันก็ยังเป็นน้ำเสียงช่างประชดประชันที่เธอมักใช้อยู่เสมอ แต่เพราะดีนะ ออกอัลบั้มเมื่อไหร่อย่าลืมบอกฉันล่ะซัมเมอร์แซ็ว

ผมไม่แน่ใจว่าเธอหมายความว่าอย่างนั้นจริง ๆ หรือเปล่า แต่ก็อดที่จะเกาท้ายทอยตัวเองแก้เขินไม่ได้

ขอบใจผมพูด ในขณะที่ล้มเลิกความพยายามที่จะก้าวให้ตามเธอทัน เพราะอย่างน้อยจากตรงนี้ผมก็สามารถได้กลิ่นผมของเธอ กลิ่นสตรอเบอร์รี่… “เธอจะทำอะไรน่ะผมขมวดคิ้วงุดเมื่อเห็นเธอหยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต

ซัมเมอร์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระในขณะที่จุดไฟให้บุหรี่ของเธอ สักหน่อยมะ?” เธอหันมาถามพร้อมกับยื่นบุหรี่มาตรงหน้าผม

ไม่!” ผมผลักมือเธอออกไปพลางย่นจมูกให้กลิ่นของมัน มันไม่ดีเลยนะ

อ่าห้ะเธอตอบในขณะที่ใช้สองนิ้วคีบบุหรี่ออกจากปาก แล้วพ่นควันออกมา “แต่ก็ดีกว่าชีวิตฉัน

เธอ เป็นอะไรรึเปล่า?” ผมถามอย่างเป็นห่วง

ซัมเมอร์เป็นคนที่ดูยากมาก ๆ อาจจะมากที่สุดในชีวิตของผม หน้าตาเธอแทบจะไม่ต่างกันเลยในตอนที่เครียด มีความสุข หรือว่าเศร้า มันก็แค่เป็นหน้านิ่ง ๆ ริมฝีปากเป็นเส้นตรง แม้บางครั้งมันอาจจะโค้งงอไปบ้าง แต่ดวงตาของเธอก็ยังคงเศร้าโศกไม่เปลี่ยนแปลง นั่นเป็นเอกลักษณ์ของเธอ ดวงตาอันเศร้าโศก สิ่งที่ย้ำเตือนว่าเธอก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่มีความรู้สึก ไม่ใช่เด็กสาวหัวขบถผู้ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอย่างที่เธอพยายามแสดงออก

เปล่าเธอมองมาที่ผม ด้วยดวงตาที่ไม่มีใครบอกได้ว่ามันหมายความว่าอะไร “แค่เครียด ๆ

เครียดเหรอ? เครียดแล้วก็สูบบุหรี่เนี่ยนะผมขมวดคิ้วอย่างห้ามไม่ได้ รู้สึกเหมือนเป็นคนแก่ล้านปี พวกหัวโบราณ ซัมเมอร์คงจะให้นิยามแบบนั้น

ก็อย่างที่เห็นเธอตอบ

ผมรู้ว่านี่มันเสียมารยาท เสียมารยาทมากจริง ๆ แต่ผมก็ทำมันไปก่อนที่จะรู้ถึงความจริงข้อนั้น

ผมปัดบุหรี่จากมือซัมเมอร์ลงไปกองกับพื้นก็ทำได้ไม่เลว

นายทำบ้าอะไรของนาย! นั่นมันบุหรี่มวนสุดท้ายของฉันนะ!”

ฉันไม่สนผมพบว่าน้ำเสียงของผมมีความกล้าหาญเจือปนอยู่ด้วย นี่มันน่าประทับใจจริง ๆ สำหรับไอขี้แพ้ประจำโรงเรียน “มันแย่ ฉันหวังว่ามันจะเป็นมวนสุดท้ายบนโลกซะด้วยซ้ำพูดแล้วผมก็ใช้ส้นรองเท้าบดบุหรี่ลงไปกับพื้นคอนกรีตราวกับคลั่งแค้นมันเสียเหลือเกิน “มากับฉัน

ไปไหน?” ซัมเมอร์ขมวดคิ้วงุด

ที่ ๆ เธอจะไม่ต้องเครียด

มันจะมีสถานที่แบบนั้นในโลกห่วย ๆ แบบนี้ได้ยังไงกันเธอสบถ มันไม่ได้น่ากลัวนักหรอกถ้าได้รู้จักเธอแล้ว ซัมเมอร์ก็สบถอยู่เสมอนั่นแหละ

เธออยากย้อมผมเป็นสีฟ้าไม่ใช่เหรอผมเลิกคิ้ว

นายก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้

อะไรกัน เธอสูบบุหรี่ได้ แต่ย้อมผมไม่ได้เนี่ยนะผมอ้าปากค้าง สองมือแบอยู่กลางอากาศ

ก็เขาไม่ได้ห้ามหนิซัมเมอร์กลอกตาเมื่อต้องเอ่ยถึงพ่อเลี้ยงของเธอ

เธอแคร์พ่อเลี้ยงมากกว่าสุขภาพเธองั้นสิ?” ผมเท้าสะเอว

จริง ๆ แล้วฉันแคร์แม่ซัมเมอร์พูด ก่อนสายตาของเธอจะมองฝ่าแสงสลัว ๆ ของเสาไฟฟ้าข้างทางในยามราตรีออกไปอย่างครุ่นคิดแต่ใครแม่งจะสนกันล่ะ -- ฉันจะย้อมผม

เยี่ยมไปเลย!” ผมแทบจะกระโดดจนตัวลอยอยู่แล้ว แต่โชคดีที่สะกดอารมณ์ของตัวเองได้ก่อน “ต้องอย่างนี้แหละซัมเมอร์!”

เดี๋ยวนะ -- ” ซัมเมอร์พูดขึ้น “ฉันไม่ได้พกเงินมาด้วยเธอผายมือออกไปข้างลำตัวราวกับจะโชว์ให้เห็นว่าทั้งเนื้อทั้งตัวเธอไม่เหลืออะไรแล้วจริง ๆ หลังจากที่ผมบดขยี้บุหรี่มวนสุดท้ายของเธอไป

ไม่ต้องห่วงผมยักคิ้ว “เพื่อนของฉันเป็นช่างผมที่เก่งที่สุดในแคนาดา

อาจจะเว่อร์ไปสักนิด แต่ผมแน่ใจมาก ๆ ว่าซัมเมอร์จะไม่ผิดหวัง และเรื่องเงินจะไม่เป็นปัญหาสำหรับเธอ ก็มีผมอยู่ทั้งคนนี่

ซัมเมอร์เลิกคิ้ว ดูเหมือนพยายามกลั้นขำ แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ยอมเดินตามผมมา

ผมสีฟ้าของเธอต้องเจ๋งมากแน่ ๆ

 

 

 

 

 

เฮลโหลลลล สวัสดีนักอ่านที่ผลัดหลงเข้ามาทุกคนค่ะ

บางคนอาจจะคิดว่า จบแล้วหรอ? แค่เนี้ย?

ต้องขอโทษที่เราตัดจบแบบห้วน ๆ งง ๆ 55555555 เพราะจริง ๆ แล้วเราตั้งใจจะแต่งเรื่องนี้เป็นนิยายแบบหลายตอนค่ะ แต่อารมณ์ยังไม่มี เลยหยิบมาแต่งเป็นเรื่องสั้นก่อน ถือว่าอุ่นเครื่องเนอะ 555555

ไหน ๆ ก็พูดถึงแล้ว ขอแปะโปสเตอร์เรื่องนี้ไว้ให้ดูเล่น ๆ ด้วยเลยแล้วกัน

 

(นิยายเต็มมีชื่อเรื่องว่า At one time)

 


แล้วเจอกันในตอนต่อไปนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #2 Puryartist (@purida_black) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 02:09
    ฮึ่ย ชอบคู่นี้จัง อยากอ่านฉบับเต็ม ชอบนิยายที่นางเอกออกแนวอินดี้ แต่ไม่ได้ทำตัวน่ารำคาญ หามานานแล้ว เป็นกำลังใจให้นะ <3
    #2
    1
  2. #1 imlosers (@ferzfoutster) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 17:43
    <p>ชอบคาร์ของซัมเมอร์ และชอบภาษาที่ไรท์บรรยายมากๆเลยค่ะ เควินดูเป็นผู็ชายที่น่ารักและพึ่งพาได้</p><p>รออ่านนิยายเต็มนะคะ ///</p>
    #1
    1