เล่ห์ร้าย สายใยสวาท

ตอนที่ 45 : ทำตัวไม่ถูก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    13 เม.ย. 61

 


“ว่าไงล่ะบัว?”

 

“เอ่อ...ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่คะ...คุณฤทธิ์อยากให้บัวเลี้ยงตาภีมให้เต็มที่ แต่พอรู้ว่าบัวอยากทำงาน เธอก็ชวนไปทำงานที่บริษัท”

 

และบัวชมพูก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ถึงเรื่องที่ชายหนุ่มเอ่ยปากชวนไว้เมื่อหลายวันก่อน

 

“วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ พี่ธันวาว่างไหมคะ?”

 

“ไม่แน่ใจนะ เดี๋ยวต้องดูตารางเวรก่อน บัวมีอะไรหรือเปล่า?”

 

“จะมีงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้า คุณฤทธิ์ชวนบัวไปงานด้วย แต่บัวไม่เคยไปงานเลี้ยงใหญ่โตหรูหรา ไม่รู้ว่าต้องทำหน้าทำตัวยังไง เลยอยากชวนพี่ธันวาไปเป็นเพื่อน”

 

“อื้ม...เอาสิ...ต่อให้มีเวรพี่ก็จะแลก วันอาทิตย์ใช่ไหม?” ผู้กองหนุ่มหยิบโทรศัพท์สมาร์ทโฟนขึ้นมาเช็กตารางงานและการนัดหมาย ก่อนจะยิ้มกว้าง

 

“พี่ว่างพอดีเลย ยินดีให้บัวควงจ๊ะ”

 

“ขอบคุณมากนะคะ”

รอยยิ้มหวานกล่าวขอบคุณ โดยไม่รู้ว่าคนที่หายไปจากกรอบหน้าต่างยังมองลงมาอยู่

 

ในหัวใจของภูวฤทธิ์ตอนนี้กำลังร้อนรุ่มไปด้วยรู้สึกริษยาผู้กองหนุ่มหน้าหล่อคนนั้น นับวันเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ทุกอย่างในความคิดมันขัดแย้งกันไปหมด บอกตัวเองว่าผู้หญิงคนนั้นอันตราย ควรที่จะอยู่ให้ห่าง แต่กลับคิดถึง อยากกอดอยากจูบลูบโลมสัมผัสเธอ ทั้งที่รู้ดีว่าบัวชมพูเป็นผู้หญิงต้องห้าม เขาเพิ่งรู้เหตุผลที่แมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ทั้งที่รู้ว่าจะตายแดดิ้น แต่ก็ห้ามปรามความปรารถนาในแสงสีที่ยั่วยวนนั้นไม่ได้

 

 

“ยังไม่ไปเตรียมตัวอีกหรือคะคุณฤทธิ์?”

 

เสียงทักของปิยะมาศดึงเขาให้หลุดจากภวังค์ความคิด หลังจากนั่งหน้าจอแล็ปท็อปมองดูรูปถ่ายในวันที่ไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนของน้องชาย ในภาพมีเขาที่กำลังอุ้มภีรภัทร บัวชมพูยืนข้างๆ ทุกคนยิ้มอย่างมีความสุข

 

และวันนั้นเขาก็มีความสุขมากจริงๆ วันของครอบครัว ภาพที่ดูเหมือนพ่อ แม่ ลูก และเขาก็อยากให้มันเป็นอย่างนั้น หากเป็นไปได้ เขาอยากเป็นบิดาแท้ๆ ของน้องชายตัวเอง

 

“กำลังจะไปครับ”

 เขาจัดการปิดคอมพิวเตอร์ให้เรียบร้อย ใบหน้าเหนื่อยๆ ยิ้มออกมา แต่เป็นยิ้มที่คนเห็นรู้สึกเพลียตามไปด้วย

 

“คุณฤทธิ์ไม่สบายรึเปล่าคะ?”

 ปิยะมาศหรี่ตามอง ถามเจ้านายหนุ่มอย่างห่วงใย

 

“อื้ม...ผมแค่เหนื่อยๆ นิดหน่อยนะ ไม่เป็นไร”

ไปถึงโรงแรมเขาน่าจะมีเวลาสักชั่วโมงให้นอนงีบก่อนจะแต่งตัวเพื่อขึ้นไปร่วมงานเลี้ยงที่จัดขึ้นที่โรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา

 

“ไหวแน่นะคะ?”

 ปิยะมาศยังไม่สบายใจ

 

“ไหวครับ ผมไม่เป็นอะไร ไว้เจอกันในงานนะครับ” ร่างสูงลุกจากเก้าอี้ หยิบเสื้อนอกมาพาดแขน

 

“แต่งตัวให้หล่อๆ เลยนะคะ”

เลขาว่ายิ้มๆ

 

เขาเพียงผงกหน้ารับ แล้วเดินออกไปจากห้องทำงาน อดคิดไม่ได้ว่าบัวชมพูจะไปหรือเปล่า? แต่เขาไม่ได้กลับบ้าน เพราะกลัวว่ารถติดจะทำให้เสียเวลาจึงเลือกที่จะเปิดห้องในโรงแรมนั้นเพื่อพักผ่อนและแต่งตัว และเผื่อว่าจะดื่มจากงานเลี้ยงด้วย ปลอดภัยไว้ก่อน

 

ปิยะมาศจัดแจงเก็บเอกสารบนโต๊ะให้เจ้านายให้เป็นระเบียบเรียบร้อย จึงกลับออกมาหยิบกระเป๋าเพื่อจะไปร้านเสริมสวยแต่งตัวสำหรับไปงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้าของบริษัทที่จัดขึ้นในค่ำวันนี้

 

ดวงตาเหลือบเห็นซองเอกสารปิดผนึกแน่นหนาที่จ่าหน้าซองถึงภูวฤทธิ์ เอกสารสำคัญ ลับเฉพาะ ก็ชะงัก

 

“ตายแล้ว...ลืมเอาให้คุณฤทธิ์ได้ยังไง ชักแก่แล้วนะเรา”

 

 เธอส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหยิบซองเอกสารใส่กระเป๋า เพื่อจะตามลงเอาไปให้ข้างล่าง แต่เมื่อมาถึงลานจอดรถ ภูวฤทธิ์ก็ขับรถออกไปแล้ว

 

“เอ้า! ไม่ทันอีก เดี๋ยวค่อยเอาไปให้ที่โรงแรมก็ได้”

 เลขาสาวบ่นงึมงำ แล้วรีบกลับไปที่รถของตัวเอง ขับไปยังร้านเสริมสวยที่นัดไว้ เดี๋ยวไม่ทันกันพอดี

 

 

มวลความเครียดห่อหุ้มอยู่รอบตัวเขา ภูวฤทธิ์ไม่อาจสลัดมันออกไปได้ แม้ใบหน้าจะยิ้มแย้มแจ่มใส่ทักทายคนนั้นคนนี้ตามที่คุณสมิธบิดาของนัธนัยซึ่งดำรงตำแหน่งคณะกรรมการคนหนึ่งของบริษัทแนะนำให้รู้จัก แต่มันก็เป็นไปตามมารยาทเท่านั้น

 

“อ้าว สวัสดีคุณธี หนูวิภาดา แล้วนี่คุณสุทัศน์ไม่มาด้วยหรือ?”

 

“ช่วงนี้คุณพ่อไม่ค่อยสบายครับ คุณหมอสั่งให้พักผ่อน เลยส่งผมกับพี่วิภาดามาเป็นตัวแทน” เสียงฟังดูคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินมาก่อน แต่ภูวฤทธิ์ไม่ได้หันไปสนใจ เขาถูกแนะนำให้รู้จักใครต่อใครมากมายเหลือเกินในค่ำคืนนี้ นั่นเพราะ PCA Packaging มีลูกค้าอยู่ทุกหัวระแหงในประเทศไทย มีส่วนแบ่งการตลาดในกลุ่มธุรกิจบรรจุภัณฑ์มาเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ ถึง18% ทีเดียว

 

“คุณฤทธิ์ครับ”

 สมิธแตะที่ข้อศอกเรียกหลานชาย

 

ร่างสูงสมาร์ทในชุดสูทอาร์มานี่หมุนตัวกลับมา สายตาเขาก็ปะทะเข้ากับคนหน้าคุ้น

 

“อ้าว! คุณนั่นเอง”

ธีระภพเป็นฝ่ายทักขึ้นมาก่อน

 

“รู้จักกันแล้วหรือครับ?”

 สมิธมองทั้งสองฝ่ายพร้อมคาดเดา

 

“ครับ เราเคยเจอกันมาก่อนแล้ว อย่าบอกนะว่าคุณคือ...”

 ธีระภพหรี่ดวงตาลงมองชายหนุ่มในชุดสูทที่ดูสง่าราศีจับอย่างประเมิน

 

“ลูกชายคนเดียวของคุณภูมิชาติ ที่ตอนนี้รักษาการณ์ตำแหน่งประธานของ PCA Packaging ครับ”

อาเขยของเขาช่วยแนะนำอย่างเป็นทางการ

 

“ส่วนนี่คุณธีระภพกับคุณวิภาดา ทายาทรุ่นที่สองของท็อปฟู้ด โปรดักส์ลูกค้ารายใหญ่ของเรา”

 

“ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการครับ”

ภูวฤทธิ์ค้อมศีรษะให้เขา สมิธเห็นว่าทั้งสองฝ่ายรู้จักกันมาบ้างแล้ว จึงปล่อยให้พวกเขาคุยกันตามสบาย ส่วนตัวเองไปรับรองแขกที่เพิ่งมาถึง

 

“แล้วคุณบัวชมพูไม่มาด้วยหรือครับ?”

ดวงตาตี่ๆ สอดส่ายสายตามองหา

 

อารมณ์ที่พยายามข่มให้สงบนิ่ง ถูกกวนให้ขุ่นขึ้นมาเมื่อได้ยินชื่อของหญิงสาว

 

“ผมยังไม่เห็นเธอเหมือนกัน”

 

“นั่นไงคะ คุณบัวชมพู”

 วิภาดาชี้ให้ทั้งสองหนุ่มซึ่งหันไปดูพร้อมๆ กัน

 

ดวงตาของทั้งคู่ทอประกายเจิดจ้าในภาพที่สายตาเห็น และภาพนี้จะสมบูรณ์แบบเป็นที่สุด หากไม่มีผู้ชายอีกคนที่เดินมาเคียงข้างกันกับเธอ

 

ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ


ฉบับ Ebook วางแผงแล้ว อยากฟินจิ้มเลยค่า ^^
   

เล่ห์ร้าย สายใยสวาท
รัชริล
www.mebmarket.com
เมื่อแม่เลี้ยงวัยกระเตาะ จูงมือน้องชายต่างสายเลือดเข้ามาแสดงตัว ชีวิตของหนุ่มโสดเจ้าสำราญอย่างเขาก็เปลี่ยนไปตลอดกาล ^^      เธอตะเกียกตะกายหนี แต่ไม่ทันที่เท้าจะก้าวลงไปจากเตียง มือไวเป็นลิง ก็คว้าชายกระโปรงพร้อมกระชากอย่างแรงแคว่ก!เสียงที่ดังพร้อมกับรอยขาดแล่งยาวเป็นทาง เปิดเปลือยเผยเรียวขานวลเนียนขาวออกมาอวดสายตา ใบหน้าหื่นกระหายฉายรอยยิ้มกระหยิ่มคว้าหมับจับข้อเท้าเล็กกระชากกลับ ร่างบางไถลเข้าไปใต้ร่างของเขาที่ตามมาคร่อมตะครุบเอาไว้“ตื่นเต้นดีชะมัด”         ใบหน้าคร้ามเหม็นเหล้าหึ่งชะโงกเข้ามาใกล้...ท่าทางตื่นกลัวสุดขีดกำลังกระตุ้นอารมณ์เบื้องลึกที่มืดดำของเขาให้ยิ่งฮึกเหิมเผียะ!เสียงฝ่ามือบางฟาดฉาดเข้าที่หน้า คมเล็บกรีดแก้มจนเป็นรอยจางเลือดซิบ"ซี้ดดดดด...." กลีบปากหยักหนาสูดปากเบาๆ หรี่ดวงตาวับวาวลงจ้องเขม็งมองมา“ไม่ยักรู้ว่ารสนิยมชอบความรุนแรงเสียด้วย”มือหนาพุ่งมาจับต้นแขนเรียวแน่นแล้วกระชากเข้าหาตัว พร้อมฉกใบหน้าลงไปซุกไซ้หา ใบหน้านวลบ่ายเบี่ยงเลี่ยงหลบพัลวัน“อย่านะคุณฤทธิ์ ฉันเป็นแม่เลี้ยงของคุณนะ”        ยิ่งเธอดีดดิ้นเท่าไหร่ เสื้อผ้าที่สวมใส่ยิ่งหลุดลุ่ย ภาพที่เห็นปลุกปั่นอารมณ์หื่นกระหายให้พวยพุ่งยิ่งขึ้นไปอีก...         เขาไม่เคยนึกอยากปลุกปล้ำใครเท่านี้มาก่อน แต่สำหรับผู้หญิงจอมมารยาคนนี้ เธอกระตุ้นเลือดนักล่าท้าทายให้มันกำลังเต้นระริกขึ้นมาทีเดียว“อย่ามาลำเลิกตอนนี้หน่อยเลย...คุณเป็นเมียพ่อผม...ในเมื่อท่านตายแล้ว ทรัพย์สมบัติทุกอย่างของท่านก็ต้องตกเป็นของผมในฐานะทายาทโดยชอบธรรมไม่ใช่หรือ?” เสียงทุ้มต่ำเข่นเขี้ยวถามคำรามอยู่ในลำคอ“ไม่เว้นแม้แต่คุณ”          พูดจบร่างบางก็ถูกกดราบลงบนที่นอน ใบหน้าร้อนฉ่าตามลงมาซุกไซ้อย่างหื่นกระหายดุดันบัวชมพูกรีดร้องลั่นหากภูวฤทธิ์คิดว่าเธอเพียงดีดดิ้นเพื่อจะแสดงให้สมบทบาท ริมฝีปากร้อนเลื่อนไล่ตามประกบติด ยิ่งใบหน้างามส่ายสะบัดขัดขืนเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งบดบี้ขยี้ริมฝีปากลงไปหนักหน่วงเท่านั้นในเมื่อเธอความชอบรุนแรง...เขาก็จะตอบสนองให้ถึงใจ...


กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น