เล่ห์ร้าย สายใยสวาท

ตอนที่ 43 : ความลับ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    10 เม.ย. 61

 

“น้องเลือดกรุ๊ปอะไรคะ?”

 

เจ้าหน้าที่เงยหน้าถามภูวฤทธิ์ เพื่อจะกรอกประวัติคนไข้ลงในระเบียนข้อมูล

 

“เอ่อ...”

จะไปรู้หรือ...เขาไม่เคยถาม

 

“เดี๋ยวสักครู่นะครับ”

ว่าจะไม่บอกแล้วเชียว ให้หญิงสาวรู้ทีเดียวเสียตอนเย็น เพราะกลัวว่าบัวชมพูจะตกอกตกใจไปอีกคน แต่เมื่อเป็นข้อมูลสำคัญที่ต้องกรอกในประวัติการรักษาของภีรภัทร เขาเลยจำต้องหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรถามแม่ของภีรภัทรจนได้

 

“นายภีมเลือดกรุ๊ปอะไรหรือคุณ?”

 

“กรุ๊ปโอค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะคุณฤทธิ์?”

 

“เอ่อ...ใจเย็นๆ ก่อนนะคุณ พอดีนายภีมตกเก้าอี้หัวแตก”

 

“อะไรนะคะ?”

 

“แกไม่เป็นอะไรมากครับ ตอนนี้ผมพามาโรงพยาบาลแล้ว แผลนิดเดียว หมอบอกว่าเย็บแค่ห้าเข็ม”

 

จะกี่เข็มสำหรับคนเป็นแม่ก็เรื่องใหญ่ หัวใจเธอร่วงลิ่วไปอยู่ใต้ฝ่าเท้าเกิดอาการหน้ามืดจะเป็นลมขึ้นมา

 

“อยู่โรงพยาบาลที่ไหน บัวจะได้รีบไปเดี๋ยวนี้” ปลายสายระล่ำระลักบอก

 

“ใจเย็นๆ ครับ แกไม่เป็นอะไรมากหรอก”

 

“คุณไม่เป็นแม่คน ไม่มีทางรู้หรอก จะเจ็บน้อยเจ็บมากก็เจ็บนั่นแหละค่ะ” น้ำเสียงตำหนิว่า

 

“โรงพยาบาลไหนคะ?”

 ถามย้ำเมื่อไม่ได้คำตอบ

 

ภูวฤทธิ์ยังไม่อยากเผชิญหน้ากับหญิงสาวเร็วเกินไป

“เดี๋ยวทำแผลเสร็จแล้วผมจะพาแกไปส่งที่บ้าน คุณกลับไปรอที่นั่นดีกว่า?”

 

“ค่ะๆ “

ปลายสายรับคำร้อนรน ก่อนจะวางสายไป

 

ชายหนุ่มลอบถอนใจ ก่อนจะหันมาบอกเจ้าหน้าที่สาว

“กรุ๊ปโอครับ”

 

“ขอบคุณค่ะ น้องภีรภัทร อัครเดชาชาญ เลือดกรุ๊ปโอนะคะ”

 เธอทวนข้อมูลอีกครั้ง

 

ภูวฤทธิ์พยักหน้า แล้วก็รู้สึกสะดุดใจขึ้นมา บิดาเขาเลือดกรุ๊ปเอบี...ข้อมูลในสำเนาบัตรประชาชนของบัวชมพูระบุเอาไว้ว่าเธอมีเลือดกรุ๊ปเอ...แต่ภีรภัทรเลือดกรุ๊ปโออย่างนั้นหรือ?

 

“คุณพ่อน้องภีมคะ เชิญในห้องด้วยค่า”

 

พยาบาลห้องฉุกเฉินที่ตอนนี้กำลังทำแผลให้น้องชาย เรียกเขาเข้าไปในห้องเพื่อจะมารับฟังคำแนะนำจากหมอ

 

“เสร็จแล้วนะคะ...อย่าให้โดนน้ำ หมั่นทำแผลทุกเช้า อีกอาทิตย์หนึ่งก็ตัดไหมได้”

 

คุณหมอคนสวยเงยหน้ามาบอกกับเขา หลังจากแปะพลาสเตอร์ปิดแผลเย็บเล็กนิดเดียวให้เจ้าตัวยุ่งเสร็จแล้ว

 

“รอรับยาข้างนอกได้เลยค่ะ”

 

“เอ่อ...คุณหมอครับ รบกวนถามหน่อยสิครับ”

 

คุณหมอที่กำลังถอดถุงมือทิ้ง หันกลับมาหาเขาด้วยใบหน้าสงสัย

 

“ถามเรื่องอะไรคะ?”

 

“ถ้าพ่อเลือดกรุ๊ปเอบี แม่กรุ๊ปเอ เป็นไปได้ไหมว่าลูกจะมีเลือดกรุ๊ปโอน่ะครับ?”

 

คุณหมอใจดีนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้ายิ้มๆ

 

“เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าคุณพ่อเลือดกรุ๊ปเอบี คุณแม่กรุ๊ปเอ ลูกจะมีเลือดกรุ๊ปเอ...เอบี...หรือว่าบีเท่านั้นค่ะ ไม่มีทางจะเป็นกรุ๊ปโอได้”

 

คำตอบทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ...หมายความว่ายังไง?

 

“พี่ฤทธิ์”

 น้ำเสียงอ้อนๆ เรียก พร้อมกับเกี่ยวแขนเล็กเข้ากอดรอบลำคอหนาของเขา

 

“หนูอยากกลับบ้าน อยากหาแม่บัว”

น้ำเสียงสะอื้นบอก พร้อมกับใบหน้าเล็กซุกเข้าหาอกเขา

 

“ขอบคุณมากนะครับคุณหมอ”

เอ่ยขอตัว ก่อนจะอุ้มร่างเล็กในอ้อมแขนออกมาจากห้องเย็บแผล ด้วยหัวใจที่เลื่อนลอย

 

ถ้าคุณพ่อเลือดกรุ๊ปเอบี คุณแม่กรุ๊ปเอ ลูกจะมีเลือดกรุ๊ปเอ...เอบี...หรือว่าบีเท่านั้นค่ะ ไม่มีทางจะเป็นกรุ๊ปโอได้

 

 ในหัวยังคิดทบทวนคำพูดของคุณหมอ พร้อมมองหน้าเด็กที่อยู่ในอ้อมกอด คนที่เขาหลงรักและเชื่อหมดหัวใจว่าเป็นน้องชายของตัวเอง แต่ตอนนี้อะไรบางอย่างกำลังสั่นคลอนความรู้สึกนั้นอย่างรุนแรงจนตัวชาเลยทีเดียว

 

 

“เป็นไงบ้างลูกตาภีม”

 

เสียงหวานร้อนรน พร้อมกับร่างเพรียวถลาเข้ามาหาลูกชายแทบทันทีที่เขาเปิดประตูอุ้มภีรภัทรลงมาจากรถ

 

“แม่จ๋า”

ไอ้ตัวเล็กก็ขี้อ้อนไม่แพ้กัน รีบโผเข้าหาแม่ทันที

 

ภูวฤทธิ์มองร่างสูงที่เดินตามหลังหญิงสาวมาอย่างสงสัยว่านายผู้กองธันวามาได้ยังไงกัน

 

บัวชมพูรับลูกชายไปอุ้มไว้ มองแผลที่ศีรษะของลูกชายด้วยสายตาเป็นกังวล

 

“คุณไม่ได้ไปให้ลุงเกษมไปส่งหรอกหรือ?”

เขาชักสีหน้าหน่อยๆ ที่หญิงสาวไม่รับความปรารถนาดีของเขา

 

“พอดีพี่ธันวาอาสาไปเป็นเพื่อน และก็ช่วยดูแลเรื่องสอบปากคำด้วยค่ะ”

 

เขาไม่รู้นายตำรวจที่กินเงินเดือนจากภาษีของประชาชนทำงานกันยังไง แต่ดูเหมือนว่าผู้กองธันวาจะสามารถโผล่หน้ามาที่บ้านนี้ได้บ่อยๆ เท่ากับความต้องการของหญิงสาวตรงหน้า

 

นายธันวา...นายธีระภพ...ยังจะเจ้านัธนัย ดูเหมือนว่าเสน่ห์ของบัวชมพูจะไม่หยุดอยู่เพียงเท่านี้ ทำให้เขาเริ่มสงสัยว่าตอนที่เธอได้คบหากับบิดาของเขานั้น เธอได้คบผู้ชายหลายๆ คนเช่นนี้ด้วยหรือเปล่า?

 

หรือนี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้บิดาของเขาปิดบังเรื่องราวความสัมพันธ์ ไม่ยอมบอกให้ใครรู้ เพราะว่าท่านไม่อาจจะไม่มั่นใจว่าภีรภัทรเป็นลูกชายของท่านจริงหรือเปล่า? ทั้งยังไม่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับลูกชายหรือดูแลอย่างที่เคยทำกับเขาเมื่อตอนเป็นเด็กๆ

 

และถ้าเป็นเหตุผลด้วยเรื่องนี้จริง คุณภูมิชาติก็น่าจะพาเด็กไปตรวจดีเอ็นเอเสียให้รู้แล้วรู้รอด ในเมื่อนี่ไม่ใช่ยุคหิน มีวิวัฒนาการมากมายหลายอย่างที่จะพิสูจน์ได้ว่า เด็กเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขจริงหรือไม่?

 

ที่บิดาเขาไม่ทำ อาจจะด้วยความหลงคนเป็นแม่ และสงสารเด็ก แต่เขาไม่ใช่ท่าน ไม่ใช่คนใจดีอย่างนั้นที่จะยอมให้ใครเอาเปรียบ เมื่อท่านไม่ทำ เขาจะทำเอง พิสูจน์ความจริงด้วยหลักทางวิทยาศาสตร์ที่ไม่อาจโกหกได้ เพื่อจะไม่ต้องหวาดระแวงสงสัยเรื่องนี้ขึ้นมาอีก

 

ทั้งที่จริงเขาน่าจะทำตั้งแต่แรกที่ผู้หญิงคนนี้อุ้มลูกมาอ้างตัว แต่กลับปล่อยปละละเลยทิ้งเวลามาเนิ่นนานเพราะเชื่อในเอกสารหลักฐานที่เธอเอามาแสดง

 

เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า ปลุกเขาให้หลุดจากภวังค์ความคิด


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ


ฉบับ Ebook วางแผงแล้ว อยากฟินจิ้มเลยค่า ^^
   

เล่ห์ร้าย สายใยสวาท
รัชริล
www.mebmarket.com
เมื่อแม่เลี้ยงวัยกระเตาะ จูงมือน้องชายต่างสายเลือดเข้ามาแสดงตัว ชีวิตของหนุ่มโสดเจ้าสำราญอย่างเขาก็เปลี่ยนไปตลอดกาล ^^      เธอตะเกียกตะกายหนี แต่ไม่ทันที่เท้าจะก้าวลงไปจากเตียง มือไวเป็นลิง ก็คว้าชายกระโปรงพร้อมกระชากอย่างแรงแคว่ก!เสียงที่ดังพร้อมกับรอยขาดแล่งยาวเป็นทาง เปิดเปลือยเผยเรียวขานวลเนียนขาวออกมาอวดสายตา ใบหน้าหื่นกระหายฉายรอยยิ้มกระหยิ่มคว้าหมับจับข้อเท้าเล็กกระชากกลับ ร่างบางไถลเข้าไปใต้ร่างของเขาที่ตามมาคร่อมตะครุบเอาไว้“ตื่นเต้นดีชะมัด”         ใบหน้าคร้ามเหม็นเหล้าหึ่งชะโงกเข้ามาใกล้...ท่าทางตื่นกลัวสุดขีดกำลังกระตุ้นอารมณ์เบื้องลึกที่มืดดำของเขาให้ยิ่งฮึกเหิมเผียะ!เสียงฝ่ามือบางฟาดฉาดเข้าที่หน้า คมเล็บกรีดแก้มจนเป็นรอยจางเลือดซิบ"ซี้ดดดดด...." กลีบปากหยักหนาสูดปากเบาๆ หรี่ดวงตาวับวาวลงจ้องเขม็งมองมา“ไม่ยักรู้ว่ารสนิยมชอบความรุนแรงเสียด้วย”มือหนาพุ่งมาจับต้นแขนเรียวแน่นแล้วกระชากเข้าหาตัว พร้อมฉกใบหน้าลงไปซุกไซ้หา ใบหน้านวลบ่ายเบี่ยงเลี่ยงหลบพัลวัน“อย่านะคุณฤทธิ์ ฉันเป็นแม่เลี้ยงของคุณนะ”        ยิ่งเธอดีดดิ้นเท่าไหร่ เสื้อผ้าที่สวมใส่ยิ่งหลุดลุ่ย ภาพที่เห็นปลุกปั่นอารมณ์หื่นกระหายให้พวยพุ่งยิ่งขึ้นไปอีก...         เขาไม่เคยนึกอยากปลุกปล้ำใครเท่านี้มาก่อน แต่สำหรับผู้หญิงจอมมารยาคนนี้ เธอกระตุ้นเลือดนักล่าท้าทายให้มันกำลังเต้นระริกขึ้นมาทีเดียว“อย่ามาลำเลิกตอนนี้หน่อยเลย...คุณเป็นเมียพ่อผม...ในเมื่อท่านตายแล้ว ทรัพย์สมบัติทุกอย่างของท่านก็ต้องตกเป็นของผมในฐานะทายาทโดยชอบธรรมไม่ใช่หรือ?” เสียงทุ้มต่ำเข่นเขี้ยวถามคำรามอยู่ในลำคอ“ไม่เว้นแม้แต่คุณ”          พูดจบร่างบางก็ถูกกดราบลงบนที่นอน ใบหน้าร้อนฉ่าตามลงมาซุกไซ้อย่างหื่นกระหายดุดันบัวชมพูกรีดร้องลั่นหากภูวฤทธิ์คิดว่าเธอเพียงดีดดิ้นเพื่อจะแสดงให้สมบทบาท ริมฝีปากร้อนเลื่อนไล่ตามประกบติด ยิ่งใบหน้างามส่ายสะบัดขัดขืนเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งบดบี้ขยี้ริมฝีปากลงไปหนักหน่วงเท่านั้นในเมื่อเธอความชอบรุนแรง...เขาก็จะตอบสนองให้ถึงใจ...



กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น