เล่ห์ร้าย สายใยสวาท

ตอนที่ 42 : ซนจนได้เรื่อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    9 เม.ย. 61

 

“ไม่เคยเห็นหน้าเลย ท่านประธานไม่เคยพาใครมาที่ทำงาน”

 

ภูวฤทธิ์นึกได้ เปิดลิ้นชักหยิบซองใส่เอกสารสมัครงานของบัวชมพูขึ้นมา เขาตรวจสอบรายละเอียดเอกสารคร่าวๆ ผ่านสายตาอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะส่งให้เลขา

 

“เธอจบบัญชีมาครับ ผมอยากให้มาช่วยงานที่แผนกบัญชี ยังไงรบกวนคุณมาศช่วยเอาไปให้คุณจริยาฝ่ายบุคคลดูหน่อยนะครับ”

 

“ใครคะ? เด็กฝากคุณฤทธิ์หรือ?”

 

“ครับ...ฝากพิเศษ”

 เขายังไม่อยากบอกฐานะของบัวชมพู ให้ผู้คนยิ่งฮือฮากันเข้าไปใหญ่โต ไว้ให้พวกเขาค่อยๆ รู้ดีกว่าจึงเพียงยิ้มๆ เท่านั้น

“แล้วเรื่องงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้าประจำปีของบริษัท คุณภัทษรว่ายังไงครับเตรียมงานกันไปถึงไหนแล้วครับ?”

 

“เรียบร้อยดีค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ทางออแกไนซ์จะมาสรุปงานครั้งสุดท้ายกับคุณฤทธิ์อีกทีนะคะ”

 

“ครับ...ขอบคุณมาก”

 เขาผงกหน้า เปิดเอกสารในแฟ้มหน้าต่อไป

 

“ว่าแต่นี่ด่วนด้วยหรือเปล่าครับ?”

 

“ไม่ด่วนเท่าไหร่ค่ะ แต่ถ้าเสร็จเย็นนี้จะดีมากๆ เลย”

 เลขามือหนึ่งที่ได้รับมรดกตกทอดมาจากบิดาบอก

 

“คุณฤทธิ์จะรับกาแฟไหมคะ?”

 

“เพิ่งทานอาหารมายังดีกว่าครับ”

ตอบไปยิ้มๆ ก่อนจะถามน้องชาย

 

“นายจะดื่มนมไหมนายภีม”

เด็กชายเงยหน้าจากเลโก้ที่ต่อขึ้นมาส่ายหน้า

 

“หนูอยากกินเป็บซี่”

 

“กินน้ำอัดลมไม่ดีนะ เดี๋ยวฟันผุ”

 

ใบหน้าเล็กกระเง้ากระงอด

“พี่ฤทธิ์พูดเหมือนแม่บัวเลย แต่หนูอยากกินนี่นา”

 

ภูวฤทธิ์มองอย่างขำๆ กับท่าทางของน้องชายที่ตัดพ้อต่อว่า

 

“อยู่บ้านแม่บัวก็ไม่ให้กิน อุตส่าห์มาอยู่กับพี่ฤทธิ์ก็ไม่ให้กินอีก”

 

“เอาๆ ก็ได้ คุณมาศครับ ขอเป็บซี่ให้เจ้าตัวจี๊ดนี่กระป๋องหนึ่งนะครับ”

ภูวฤทธิ์ไม่ขัดใจ เพราะกลัวเสียตำแหน่งคนโปรดของเจ้าหนูไป

 

“ชิ้ว...ชู้ว....”

กลีบปากเล็กทำเสียง ในมือถือเครื่องบินเล็กๆ สองลำร่อนไปมา

 

“จ่อยไปไหนเนี่ย?”

 ถามกับตัวเองเมื่อไม่เห็นคนที่จะให้ช่วยเป็นเพื่อนเล่นกับภีรภัทร

 

“นายภีม พี่ฤทธิ์ขอใช้โต๊ะทำงานหน่อยได้ไหม นายไปเล่นตรงนู้นไป” เขาชี้นิ้วไปยังมุมโซฟาที่เอาไว้รับแขกและใช้นั่งพักผ่อนด้วย

 

“ได้ครับ”

ใบหน้าเล็กผงกรับอย่างว่าง่าย “แต่หนูขอยืมเก้าอี้พี่ฤทธิ์ไปเล่นด้วยนะ”

 

“อื้อๆ”

 เขาพยักหน้าส่งๆ เจ้าหนูเลื้อยตัวลงจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ลงไปแล้วลากไปยังมุมที่เขาชี้

 

“เป็บซี่ได้แล้วค่า”

 ปิยะมาศกลับมาพร้อมกับเครื่องดื่มตามสั่ง

 

“รบกวนคุณมาศช่วยเอาไปวางที่โต๊ะตรงนู้นด้วยครับ”

 ปิยะมาศจัดการเอาไปวางไว้ตามคำสั่ง

 

“เอ! เห็นนายจ่อยไหมครับ ไม่รู้หายไปไหน?”

 

“ไม่เห็นนะคะ แต่เดี๋ยวดิฉันจะให้โอเปเรเตอร์ตามให้ค่ะ”

 

“ขอบคุณครับ”

 

เสียงกอกแกกของส้นรองเท้าเลขาสาวใหญ่จากไปแล้ว ภีรภัทรลากเก้าอี้ติดล้อไปเล่น

 

“ฟิ้ว....ฟิ้ว...บู้ม...บู้ม....”

ดูเหมือนว่าเสียงรบกวนจะยังไม่หาย ในห้องทำงานเขาจำเป็นต้องใช้สมาธิ โดยเฉพาะงานเอกสารสำคัญที่ควรจะทำความเข้าใจให้ถ่องแท้ก่อนที่จะเซ็นอนุมัติ

 

ใบหน้ารำคาญนิดๆ เงยขึ้นมองน้องชาย ก็เห็นไอ้ตัวเล็กกำลังพาดลำตัวท่อนบนกับเก้าอี้ติดล้อ แล้วไถลไปข้างหน้าอย่างสนุกสนาน

 

“ไม่เล่นอย่างนั้นนะนายภีม มันอันตราย”

 

ยังไม่ทันจะขาดคำ เก้าอี้ที่ภีรภัทรโดยสารอยู่ ก็เสียหลักเหวี่ยงไร้ทิศทางก่อนจะคะมำล้มโครมดังลั่น ชนกระแทกเข้ากับตู้เอกสาร

 

“นายภีม”

ร่างสูงผุดลุกจากเก้าอี้ประจำตำแหน่ง วิ่งเข้าไปอุ้มน้องชายด้วยความตระหนกตกใจ

 

พอลุกขึ้นได้ เด็กชายก็ร้องไห้จ้าด้วยความเจ็บผสมตกใจ

 

“ไม่เป็นไรนะ...ไม่เป็นไร ดูสิ...ซนจนได้เรื่อง”

 ลูบหัวลูบหลังปลอบโยนน้อง

 

ของเหลวสีแดงหยดแหมะลงบนพื้น ทั้งสองคนก้มดู เจ้าหนูยกมือคลำศีรษะ คนเป็นพี่เงยมองตาม

 

“หัวแตกหรือนี่?”

 

มือเล็กมองเลือดสีแดงฉานเต็มมือ หน้าตาเบะเบี้ยวบูดก็เหยเกหนักเข้าไปอีก แหกปากร้องลั่นห้องเลยทีเดียว

 

“แง...หนูเจ็บ...ฮือ...เจ็บ...”

 

ภูวฤทธิ์รีบอุ้มเจ้าตัวยุ่งขึ้นมา พอดีกับจ่อยโผล่หน้ามาพอดี

 

“เรียกผมหรือครับคุณฤทธิ์?”

 

“แกหายไปไหนมา”

 เขาตวาดลั่นทั้งโมโหและตกใจ

 

“คุณภีมเป็นอะไรครับนั่น?”

 

“ตกเก้าอี้น่ะสิ...อย่าถามมากรีบพาไปโรงพยาบาลเถอะ”

ว่าแล้วก็อุ้มร่างเล็กนั่น รีบเดินฉับๆ ออกจากห้องทำงานไปโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อจะทำแผล

 

ภีรภัทรยังตะโกนร้องไห้ไปตลอดทาง

 

“จาหาแม่...ฮือ...หนูจาหาแม่บัว”

 

ทีอย่างนี้ล่ะคิดถึงแม่ขึ้นมาเชียว มือหนากดผ้าเช็ดหน้าที่ใช้ห้ามเลือดจากแผลแตกที่หัวเล็กทุยของน้องชาย พร้อมนึกเสียวสันหลัง กลัวบัวชมพูจะโกรธเอาว่าเขาดูแลลูกชายยังไง ถึงได้แผลกลับบ้าน

 ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ


ฉบับ Ebook วางแผงแล้ว อยากฟินจิ้มเลยค่า ^^
   

เล่ห์ร้าย สายใยสวาท
รัชริล
www.mebmarket.com
เมื่อแม่เลี้ยงวัยกระเตาะ จูงมือน้องชายต่างสายเลือดเข้ามาแสดงตัว ชีวิตของหนุ่มโสดเจ้าสำราญอย่างเขาก็เปลี่ยนไปตลอดกาล ^^      เธอตะเกียกตะกายหนี แต่ไม่ทันที่เท้าจะก้าวลงไปจากเตียง มือไวเป็นลิง ก็คว้าชายกระโปรงพร้อมกระชากอย่างแรงแคว่ก!เสียงที่ดังพร้อมกับรอยขาดแล่งยาวเป็นทาง เปิดเปลือยเผยเรียวขานวลเนียนขาวออกมาอวดสายตา ใบหน้าหื่นกระหายฉายรอยยิ้มกระหยิ่มคว้าหมับจับข้อเท้าเล็กกระชากกลับ ร่างบางไถลเข้าไปใต้ร่างของเขาที่ตามมาคร่อมตะครุบเอาไว้“ตื่นเต้นดีชะมัด”         ใบหน้าคร้ามเหม็นเหล้าหึ่งชะโงกเข้ามาใกล้...ท่าทางตื่นกลัวสุดขีดกำลังกระตุ้นอารมณ์เบื้องลึกที่มืดดำของเขาให้ยิ่งฮึกเหิมเผียะ!เสียงฝ่ามือบางฟาดฉาดเข้าที่หน้า คมเล็บกรีดแก้มจนเป็นรอยจางเลือดซิบ"ซี้ดดดดด...." กลีบปากหยักหนาสูดปากเบาๆ หรี่ดวงตาวับวาวลงจ้องเขม็งมองมา“ไม่ยักรู้ว่ารสนิยมชอบความรุนแรงเสียด้วย”มือหนาพุ่งมาจับต้นแขนเรียวแน่นแล้วกระชากเข้าหาตัว พร้อมฉกใบหน้าลงไปซุกไซ้หา ใบหน้านวลบ่ายเบี่ยงเลี่ยงหลบพัลวัน“อย่านะคุณฤทธิ์ ฉันเป็นแม่เลี้ยงของคุณนะ”        ยิ่งเธอดีดดิ้นเท่าไหร่ เสื้อผ้าที่สวมใส่ยิ่งหลุดลุ่ย ภาพที่เห็นปลุกปั่นอารมณ์หื่นกระหายให้พวยพุ่งยิ่งขึ้นไปอีก...         เขาไม่เคยนึกอยากปลุกปล้ำใครเท่านี้มาก่อน แต่สำหรับผู้หญิงจอมมารยาคนนี้ เธอกระตุ้นเลือดนักล่าท้าทายให้มันกำลังเต้นระริกขึ้นมาทีเดียว“อย่ามาลำเลิกตอนนี้หน่อยเลย...คุณเป็นเมียพ่อผม...ในเมื่อท่านตายแล้ว ทรัพย์สมบัติทุกอย่างของท่านก็ต้องตกเป็นของผมในฐานะทายาทโดยชอบธรรมไม่ใช่หรือ?” เสียงทุ้มต่ำเข่นเขี้ยวถามคำรามอยู่ในลำคอ“ไม่เว้นแม้แต่คุณ”          พูดจบร่างบางก็ถูกกดราบลงบนที่นอน ใบหน้าร้อนฉ่าตามลงมาซุกไซ้อย่างหื่นกระหายดุดันบัวชมพูกรีดร้องลั่นหากภูวฤทธิ์คิดว่าเธอเพียงดีดดิ้นเพื่อจะแสดงให้สมบทบาท ริมฝีปากร้อนเลื่อนไล่ตามประกบติด ยิ่งใบหน้างามส่ายสะบัดขัดขืนเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งบดบี้ขยี้ริมฝีปากลงไปหนักหน่วงเท่านั้นในเมื่อเธอความชอบรุนแรง...เขาก็จะตอบสนองให้ถึงใจ...



กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น