เล่ห์ร้าย สายใยสวาท

ตอนที่ 35 : กวนหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 871
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    5 เม.ย. 61

 

 

“ป้าแจ่ม...ป้าแจ่มครับ”

เสียงภูวฤทธิ์ตะโกนออกมาจากห้องนอนของเขา

 

บัวชมพูกำลังจะเดินผ่านหน้าประตูห้องที่เปิดทิ้งไว้ลงไปข้างล่าง  หญิงสาวชะงักฝีเท้า  ยื่นหน้าดู ได้ยินเสียงมาจากส่วนของห้องแต่งตัวในห้องนอน

 

ป้าแจ่มคงไม่ได้ยินหรอก เพราะอยู่ที่สระว่ายน้ำกับลูกชายเธอ

 

“หายไปไหนนะ เนคไทเส้นโปรดด้วย”

 

หญิงสาวเคาะเบาๆ ลงบนบานประตู เจ้าของห้องจึงก้าวถอยหลังโผล่หน้ามาดู

 

“มีอะไรถึงเรียกป้าแจ่มหรือคะคุณฤทธิ์?”

 

“พอดีผมหาเนคไทไม่เจอ เนคไทอามานี่สีฟ้าลายเฉียงคุณเห็นไหม?”

 

 ก่อนจะนึกได้ว่าหญิงสาวจะไปเห็นได้ยังไงกัน? ศีรษะได้รูปโคลงไปมา จิ๊จ๊ะปาก

 

“อ๋อ...ฉันเก็บเอาไว้ที่ลิ้นชั้นด้านล่างน่ะค่ะ”

คำพูดนั่นสะดุดหู ร่างสูงเดินกลับเข้าไปเปิดลิ้นชักล่างดู นิ่วหน้านิดๆ เมื่อไม่มองเห็น

 

“แล้วมันลิ้นชักไหนล่ะ?”

เสียงหงุดหงิดถาม เพราะเขาเสียเวลาหามานานแล้ว

 

บัวชมพูจึงเดินเข้ามาในห้องเพื่อช่วยเขาหา เธอเปิดลิ้นชักที่เคยเก็บไว้แล้วหยิบเนคไทเส้นที่ชายหนุ่มต้องการออกมายื่นให้

 

“ใช่เส้นนี้หรือเปล่าคะ?”

 

“ทำไมคุณรู้ล่ะ”

 เขารับเนคไทมาคลี่ออกแล้วผูกเข้ากับที่คอเสื้อ

 

“พอดีวันก่อนฉันเป็นคนรีดและนำมาเก็บเองค่ะ”

 

“อะไรนะ คุณรีดผ้าแล้วเอามาเก็บให้ห้องผมหรือ? ทำไมไม่ใช้หนุงหนิงหรือต้นหอมทำล่ะ”

 

“พอดีฉันรีดเสื้อให้ตาหนูอยู่ เห็นต้นหอมกับหนุงหนิงกำลังวุ่นช่วยป้าแจ่มทำมะนาวดอง ก็เลยอาสารีดให้นะค่ะ  ไม่ได้ลำบากอะไร เพราะตอนอยู่ที่บ้านเดิมฉันก็ทำงานบ้านเอง”

 

เพราะบัวชมพูเป็นคนไม่ดูดาย มีน้ำใจ และเอาใส่ใจคนอื่น เธอช่วยเหลือโดยไม่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้านาย อีกฝ่ายเป็นคนอยู่ในฐานะที่ต่ำกว่า เธอเกรงใจที่จะใช้คนอื่น อะไรที่พอทำได้เธอก็ทำเอง และยังเผื่อแผ่ไปช่วยเหลือคนอื่นอีก ทำให้เธอซื้อใจคนทั้งบ้านได้ไม่ยากเย็นเลยสักนิด

 

ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งได้รู้จัก ผู้หญิงคนนี้ก็มีความสวยมากกว่าที่ตาเห็น ดวงตาคมแลเหลือบไปมองใบหน้าสวย สมาธิของเขาไขว้เขวจนพันเนคไทผิดๆ ถูกๆ

 

“ยิ่งรีบๆ อยู่”

 เสียงจิ๊จ๊ะปากบอกว่าอารมณ์เริ่มเสีย มือหนาพันไปพันมาราวกับปลาหมึก

 

“เดี๋ยวฉันช่วยดีกว่านะคะคุณฤทธิ์”

 

ภูวฤทธิ์หันมาทางคนอาสาอย่างรู้สึกประหลาดใจนิดๆ ร่างบางเขยิบเข้ามาใกล้ เขาละมือจากเนคไทปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอ มือเรียวสวยผูกเนคไทให้อย่างคล่องแคล่ว

 

ใบหน้าคร้ามก้มลงมองแพขนตายาวงอนระยับที่หลุบลงเพราะเจ้าของกำลังสนใจอยู่กับเนคไทที่คอเขา ภูวฤทธิ์เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว รู้สึกดีที่มีคนเอาใจใส่เช่นนี้

 

สายตาของเขาไล่เรื่อยมองพวงผมหมาดชื้นที่ละอยู่ข้างแก้มขาวเนียน  ยิ่งใกล้ยิ่งเห็นความเนียนใสของผิวสวย...มันดูนุ่ม ละเอียด น่าสัมผัส หัวใจของเขาถูกก่อกวนอีกครั้งเมื่อนึกถึงวันที่จมูกโด่งฝังลงแก้มนุ่มนี่เสียเต็มรัก ยังจำความนุ่มหอมนั่นได้ จนอยากจะทดสอบความนุ่มดูอีกสักครั้ง จมูกโด่งเผลอสูดกลิ่นหอมจากเธอ อยากรู้ว่าตรงหน้าจะหอมเช่นวันนั้นอีกหรือเปล่า กลิ่นอวยอ่อนที่สัมผัสได้ ทำให้ลำคอเขาแห้งผาก จนต้องรีบกลืนน้ำลายกลั้วลำคอให้ชุ่ม

 

“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ”

เสียงหวานบอก ใบหน้าสวยที่อยู่ไม่ห่างเงยหน้าขึ้นมา

 

พอสบกับดวงตาที่ดูล้ำลึกนั่นหัวใจก็กระตุกวูบ จนรีบก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง

 

“ฉันเอาเอกสารสมัครงานมาให้คุณ” รีบหันกลับไปหยิบแฟ้มเอกสารมายื่นให้กับเขา

 

คนหน้าค้างได้สติ รับสิ่งที่หญิงสาวยื่นให้มา

“ขอบใจมาก”

 

“เรื่องอะไรคะ?”

 คิ้วเรียวเลิกนิดๆ ประหลาดใจ

 

ริมฝีปากหยักโค้งขึ้น พร้อมจับที่เนคไท

 

“ตอนที่คุณพ่ออยู่กับคุณท่านคงมีความสุขมากเลยสินะ”

 เพราะเธอเป็นแม่บ้านแม่เรือน ทั้งยังดูแลเอาใจใส่ดีอย่างนี้

 

บัวชมพูชะงัก มองดวงตาคมคายที่วูบเศร้าลง เดาไม่ออกว่าภูวฤทธิ์กำลังคิดอะไร แต่เธอไม่เคยดูแลคุณภูมิชาติเช่นนี้  แต่ไม่ว่าเขาจะคิดอะไร มันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ

 

“ผมจะเอาไปให้ฝ่ายบุคคลพิจารณา ได้ผลยังไงจะมาบอก เตรียมตัวเตรียมใจไว้ด้วยแล้วกัน”

 

“ขอบคุณมากค่ะ”

 

ร่างสูงก้าวผ่านออกไปจากห้อง ทำไมหัวใจที่เต้นด้วยจังหวะแปลกประหลาดพองฟู่ของเขา จู่ๆ ก็รู้สึกดิ่งวูบลงมาอย่างไม่มีสาเหตุ

 

ไม่หรอก...มันมีเหตุ...เหตุที่ไม่คิดว่าจะทำให้เขาสะเทือนใจได้ เพียงคิดขึ้นมาได้ว่า บัวชมพูเคยเป็นภรรยาของคุณภูมิชาติ บิดาของเขา

 

แล้วอารมณ์หดหู่ก็มีอันให้เปลี่ยนไปอีกหน เมื่อลงมาข้างล่างก็พบหน้านายตำรวจหนุ่มคนรู้จักของบัวชมพู ที่วันนี้อยู่ในชุดไปรเวท

 

“แขกของคุณบัวครับ”

จ่อยที่เดินตามหลังร่างสูงของผู้กองหนุ่มบอก

 

“สวัสดีครับ คุณจำผมได้ไหม?”

 ธันวาเอ่ยทักทาย

 

ภูวฤทธิ์เพียงพยักหน้า ยิ้มนิดๆ ว่าจำได้

 

“พี่ธันวา”

เสียงใสทักทายดังมาจากด้านหลัง เมื่อหันมาดูก็เห็นหญิงสาวเดินเร็วๆ ผ่านหน้าเขาไปหานายผู้กองธันวาที่ยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิง ทั้งสองคนทักทายโอภาปราศรัยกันเป็นอันดี ก่อนที่จะชักชวนพากันไปนั่งที่ริมสระน้ำ โดยไม่สนใจเขาที่ยืนเป็นหัวหลักหัวตออยู่ตรงนี้

 

“ผมเอาข้าวตังไปไว้ที่รถให้เรียบร้อยแล้วนะครับคุณฤทธิ์”

 

ใบหน้าคร้ามหันมามองหน้าจ่อยด้วยดวงตาขวาง

“แกไม่ต้องไล่ฉันหรอกน่าไอ้จ่อย”

ว่าแล้วก็เดินกระแทกส้นเท้าปึงปังจากไปอย่างหงุดหงิดใจ 

 

“เสน่ห์แรงเหลือเกินนะแม่คุณ”  

 

เหน็บแนมแล้วก็หันกลับไปมองทางไปสระน้ำ ใจนึกอยากไปร่วมวงสนทนาด้วยอีกคน อยากรู้ว่านายผู้กองนั่นจะมาขายขนมจีบอะไรแม่เลี้ยงเขา แต่พอคิดได้ว่ามีประชุมสำคัญรออยู่ ก็ต้องตัดใจ ก้าวขึ้นรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ



กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #6 เวิ้งฟ้า (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 17:50

    เมื่อไรจะรู้ความจริงนะ รอๆๆ

    #6
    1
    • #6-1 รัชริล(จากตอนที่ 35)
      5 เมษายน 2561 / 18:49
      ใกล้แล้วๆ ค่า ^^
      #6-1