เล่ห์ร้าย สายใยสวาท

ตอนที่ 32 : แอบผิดหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    3 เม.ย. 61

 

 

“บัวยังไม่ได้แต่งงาน?”

 

น้ำเสียงถามทั้งประหลาดใจระคนดีใจอยู่ลึกๆ เมื่อได้ยินคำตอบจากคนที่เขาเฝ้ารอคอยมาเกือบสองสัปดาห์

 

ร้อยตำรวจเอกธันวา สุริยะ โทรศัพท์หาบัวชมพูทันทีที่เขากลับจากราชการที่ภาคใต้ เป็นสิบวันแห่งความกระวนกระวายใจหลังจากที่ได้พบเธอบนสถานีตำรวจวันนั้น

 

“ค่ะ”

 ใบหน้านวลผงกนิดๆ รู้ว่าผู้กองหนุ่มคงจะถามตามมาอีกหลายคำถาม

 

เธอยอมรับนัดมาพบธันวาตามคำขอร้องของเขา โดยใช้สถานที่ร้านกาแฟในปั๊มน้ำมันไม่ไกลบ้านนัก เป็นสถานที่นัดพบ เพราะไม่อยากให้เขาไปที่บ้าน บัวชมพูรู้สึกเกรงใจภูวฤทธิ์อยู่ลึกๆ รวมถึงคนอื่นๆ ในบ้านด้วย แม้จะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ครึ่งเดือนแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้อาศัยด้วยใบบุญจากการที่เธออยู่ในฐานะมารดาของภีรภัทร...ตำแหน่งแม่กำมะลอที่ยังไม่มีใครรู้

 

“พี่ได้ยินว่าบัวมีลูกแล้ว”

 

“ค่ะ”

เธอยอมรับ

 

สีหน้าของธันวาดูจะผิดหวังนิดๆ

“แล้วสามีบัวล่ะ?”

 

“ท่านเสียเมื่อหลายเดือนก่อนแล้ว”

 

“ผู้ชายที่พี่เจอบนโรงพักวันนั้น ถ้าจำไม่ผิดเขาบอกว่าเขาเป็นลูกเลี้ยงของบัว มันยังไงกัน?”

 

“ค่ะ คุณฤทธิ์เธอเป็นลูกของคุณภูมิชาติ พ่อของตาภีมลูกชายบัว”

 

ลำดับญาติช่างน่าเวียนหัว

หากคนฟังปะติดปะต่อข้อมูลอย่างตื่นเต้นเนื้อเต้น

 

แปลว่าสามีของบัวชมพูคงอายุมากแล้ว ถึงได้มีลูกชายที่อายุอานามน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขา ช่างเถอะ เขาไม่สนใจหรอก ที่เขาสนใจก็คือเธอต่างหาก

 

“เรื่องมันเป็นมายังไง ทำไมบัวถึงได้หายตัวไปเลย”

 เขาถามอย่างกังขา

 

มือบางใช้หลอดคนกาแฟเย็นในแก้วไปมา

ก็เพราะว่าเรื่องมันซับซ้อนจนไม่รู้จะเริ่มต้นเล่ายังไง? และถ้าธันวารู้รายละเอียดมากเข้า เขาอาจจะจับผิดได้ เมื่ออายุของภีรภัทรเท่ากับเวลาที่เธอขาดหายการติดต่อจากเขา ซึ่งก็คือห้าปีพอดี และตอนนั้นเธอยังไม่ได้ท้องเลย

 

ใบหน้านวลเพียงยิ้มเจื่อนๆ ให้เท่านั้น

“บัวไม่อยากพูดถึงมันแล้วพี่ธันวา”

 

ชายหนุ่มนึกรู้ว่าเขาทำให้เธออึดอัด จึงละทิ้งความสงสัยไปเสีย เมื่ออดีตมันปวดใจสำหรับเขา เวลาปัจจุบันตอนนี้ที่ได้เจอเธออีกครั้งต่างหากที่ธันวาอยากรู้ว่าเขาพอจะยังมีสิทธิ์ไหม?

 

“แล้วตอนนี้บัวอยู่ที่ไหน? อยู่กับใคร?”

 

“บัวอยู่ที่บ้านคุณภูมิชาติค่ะ เพิ่งย้ายเข้าไปอยู่เมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ”

 

“ผู้ชายคนนั้น...คุณฤทธิ์อะไรนั่นก็อยู่ที่บ้านนั้นด้วยหรือ?”

 

ใบหน้างามผงกรับ

“ค่ะ ที่บ้านนั้นอยู่กันหลายคน คุณฤทธิ์ มีแม่บ้าน คนขับรถ คนสวน”

 

ฟังแล้วดูเป็นครอบครัวที่มีฐานะไม่น้อย มีทั้งแม่บ้านคนขับรถคนสวน เข้าขั้นเศรษฐีก็ว่าได้

 

“แล้วพวกเขาดีกับบัวไหม...บัวอึดอัดใจหรือเปล่า?”

ถามอย่างห่วงใย

 

ทีแรกก็มีบ้างที่เธอรู้สึกเช่นนั้น แต่พอปรับตัวเข้ากับคนที่บ้านนั้นได้ ตอนนี้ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหาอะไร

 

“ค่ะ ทุกคนก็รักตาหนูดี แค่นี้บัวก็มีความสุข”

 

“ลูกบัวกี่ขวบ? แล้วชื่ออะไรหรือ?”

 

“เอ่อ...จะห้าขวบแล้วจ๊ะ ชื่อตาภีม”

 

“พี่อยากเจอแกจัง จะเป็นไปได้ไหม?”

 

“ได้สิคะ แต่ตอนนี้แกไปโรงเรียน”

บัวชมพูอยากให้ลูกชายของเธอได้รู้จักกับคนที่รักและหวังดีกับแกอย่างแท้จริง มีคนรักเอ็นดูมากๆ ไม่เสียหลาย เพื่อว่าในวันหนึ่งข้างหน้าอาจจะได้พึ่งพาช่วยดูแลในเวลาที่เธอไม่ได้อยู่กับลูก และธันวาก็เป็นคนดีคนหนึ่งที่ไว้วางใจได้

 

“แล้วบัวตั้งใจจะทำอะไรต่อไป...จะอยู่ที่บ้านนั้นไปตลอดเลยหรือ?”

 

“ตอนนี้บัวแค่ตั้งใจว่าจะเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด ให้แกเติบโตมาเป็นคนดีและช่วยเหลือตัวเองได้ ให้แกโตกว่านี้สักหน่อยบัวอาจจะหางานทำ หรือทำธุรกิจเล็กๆ อะไรสักอย่างหนึ่งค่ะ”

 

 เธอไม่คิดจะพึ่งพาภูวฤทธิ์ตลอดไป เพราะคนที่เกี่ยวข้องกับเขาคือภีรภัทรแค่คนเดียว

 

ในฐานะภรรยา และมารดากำมะลอของภีรภัทร สิ่งที่มีและได้รับมาวันนี้ นับว่ามากพอแล้ว เธออยากอยู่ได้ด้วยตัวเอง

 

“แล้วเรื่องหัวใจล่ะ...บัวมีใคร หรือมองใครไว้บ้างหรือเปล่า?”

 

บัวชมพูอมยิ้ม เมื่อเห็นแววกระตือรือร้นอยากรู้ในดวงตาของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า

 

“ตอนนี้ผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในหัวใจและสำคัญกับบัวมากที่สุดก็คือลูกค่ะ ตาภีมเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของบัว”

 

คำตอบพร้อมดวงตาที่ทอประกายของความสุข ทำให้คนฟังโล่งใจ เขาเชื่อว่าบัวชมพูเป็นแม่ที่ดีของลูก และเป็นภรรยาที่ดีได้แน่ๆ สถานะแม่หม้ายของเธอทำให้ผู้กองหนุ่มยังมีความหวัง

 

“แต่บัวก็ไม่ได้ปิดหัวใจใช่ไหม?”

 

เธอไม่ได้เปิดหัวใจ และก็ไม่เคยปิดหัวใจ เธอใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ โดยมีเป้าหมายคือทำทุกอย่างลูกชาย และการเลี้ยงดูภีรภัทรก็ทำให้บัวชมพูรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขที่สุดแล้ว

 

หญิงสาวเพียงยิ้มก่อนจะก้มลงดูดกาแฟ รับรู้ว่าความรู้สึกดีๆ ที่ธันวามีให้มันยังคงอยู่ แต่ด้วยสถานะแม่หม้ายลูกติดเธอต้องคิดให้มากหากจะมีใครอีกคนหนึ่งเข้ามาในชีวิต เธอยังไม่อยากรีบร้อนไป อยากใช้เวลาดูไปเรื่อยๆ ไม่ว่ากับใคร เพราะเป้าหมายในชีวิตในตอนนี้ ไม่ใช่ที่ตัวเธอเอง แต่อยู่ที่ภีรภัทรต่างหาก เธอพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อความสุขของลูกเป็นอันดับแรก

 

ทั้งสองหนุ่มสาวยังคงสนทนาแลกเปลี่ยนสารทุกข์สุขดิบกันอีกครู่ใหญ่ ก่อนที่บัวชมพูจะขอตัวกลับบ้าน เพราะใกล้เวลาที่ภีรภัทรจะกลับมาจากโรงเรียนแล้ว

 

สายตาของผู้กองหนุ่มมองตามเรือนร่างเต็มสาวของคนที่เคยแอบรักเมื่อห้าปีก่อน บัวชมพูสวยสง่าขึ้นมาก และจนถึงบัดนี้ ความรู้สึกที่เขาเคยมีต่อเธอไม่ได้จางหายไปไหน กลับมาเข้มข้นเสียยิ่งกว่าเดิม เมื่อรู้ว่าตัวเองยังมีสิทธิ์

 

เขาพร้อมจะเดินหน้าต่อเพื่อทำความรู้จักและสานสัมพันธ์กับหญิงสาว ในเมื่อเขารู้ใจตัวเองว่ารู้สึกเช่นไรกับเธอ

 

ไม่มีคำว่าสาย เมื่อสถานะแม่หม้ายของบัวชมพูทำให้เขากลับมามีความหวังอีกครั้งหนึ่ง

ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ



กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น