เล่ห์ร้าย สายใยสวาท

ตอนที่ 27 : หวงก้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,049
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    30 มี.ค. 61

 




บัวชมพูสะอึกนิดๆ เมื่อได้ยินคำพูดนั่น

“รถฉันไม่ใช่รถกระป๋อง”

 

“แต่ก็ไม่ค่อยปลอดภัย ดูสิ โดนชนนิดเดียวตูดบุบเข้าไปเป็นครึ่ง ผมขอร้องล่ะ”

ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างรำคาญใจ และอย่างเสียไม่ได้ สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องยินยอมจะหย่อนกุญแจลงบนฝ่ามือหนาที่กระดิกยิกๆ รอท่าอยู่

 

คนที่รู้สึกได้ถึงชัยชนะเล็กๆ ยิ้มกริ่มอารมณ์ดี ขนาดวิ่งมาเปิดประตูด้านที่นั่งคู่คนขับให้กับเธอ แล้วอ้อมกลับมาทำหน้าที่คนขับรถ ขับกลับบ้านไป

 

แต่อารมณ์ดีของภูวฤทธิ์ก็เหือดหายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อพบว่า นัธนัยมานั่งหน้าแป้นแล้นรออยู่ที่ห้องรับแขก ตามคำเชื้อเชิญส่งๆ ของเขา

 

“ไฮ...นายฤทธิ์”

 ญาติหนุ่มยกมือทักทาย เมื่อเขาอุ้มภีรภัทรขึ้นมาบนบ้าน ไอ้ตัวเล็กที่พูดจ้อยๆ เป็นต่อยหอยหยุดชะงักทีเดียว

 

“มีธุระอะไรหรือเจ้านัย?”

“ทำไมพูดเป็นการเป็นงานอย่างนั้น ฉันก็แวะมาเยี่ยมนาย”

 

หากสายตาคนที่แวะมาเยี่ยมเขา กลับมองเลยไปที่หญิงสาวข้างตัวเขาอย่างเปิดเผย

 

“และว่าจะมาขอข้าวเย็นป้าแจ่มกินเสียหน่อย”

 

“ใครหรือครับพี่ฤทธิ์?”

เสียงใสถามคนที่จ้องหน้านัธนัยตาเขม็ง อย่างรู้ทันว่าไม่ได้หวังมากินข้าวเย็นอย่างที่พูด

 

“นั่นพี่นัย...เป็นญาติห่างๆ ของเรา”

เขาปล่อยตัวน้องชายให้ลงไปยืนบนพื้น

 

“สวัสดีครับพี่นัย”

 เจ้าหนูพนมมือโค้งตัวลงไหว้ทักทายญาติผู้พี่อย่างนอบน้อม บอกให้รู้ว่าได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี

 

“แหม! ก็ไม่ได้ห่างกันขนาดนั้นหรอก นายก็พูดไป”

สายตาเก้อยังไม่ละไปจากหญิงสาวข้างกายเขา

 

“นายภีม น้องชายของฉัน และนี่”

ตวัดนิ้วโป้งไปที่หญิงสาวข้างกาย “บัวชมพูแม่นายภีม”

 

บัวชมพูยกมือไหว้ชายหนุ่มที่ได้รักการแนะนำให้รู้จัก ที่รีบยกมือรับไหว้

 

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณบัวชมพู”

นัธนัยยิ้มเก้อๆ ดวงตาเป็นประกายวิบวับน่าหมั่นไส้นัก หญิงสาวดูเด็กและสวยกว่าที่เขาคาดเอาไว้เสียอีก

 

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะคุณนัย”

 ยิ้มหวานที่ตอบกลับไป ทำให้ภูวฤทธิ์นึกหมั่นไส้นัก

 

“นายภีมมีการบ้านรึเปล่า?”

 

“มีครับพี่ฤทธิ์”

 

“งั้นก็รีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ให้แม่บัวสอนการบ้าน แล้วเดี๋ยวมาทานข้าวเย็นกัน”

 

 แม้จะก้มหน้าลงไปบอกน้องชาย แต่คำพูดนั่นก็หมายจะไม่ให้ทั้งนัธนัยได้ส่งสายตาวิบๆ มองแม่ของภีรภัทรนานไปกว่านี้

 

“นายมาก็ดีเหมือนกัน ฉันกำลังมีเรื่องจะถามนายอยู่พอดี ไปที่ห้องรับแขกกันดีกว่า”

 

 เอ่ยชักชวนญาติห่างๆ ที่ทำท่าอยากขยับความห่างมาใกล้ชิด เพื่อจะแยกให้ไกลจากแม่เลี้ยงของเขา

 

“สวยว่ะ สวยกว่าที่คิด ดูท่าจะยังเด็กอยู่ด้วย อายุเท่าไหร่วะฤทธิ์”

 

คล้อยหลังบัวชมพูที่จูงลูกชายขึ้นไปข้างบน นัธนัยก็แสดงอาการกระดี๊กระด๊านอกหน้าออกมาทันที

 

“ยี่สิบสาม”

ตอบอย่างเสียไม่ได้ เดินนำหน้านัธนัยเข้าไปในห้องรับแขก

 

“ยี่สิบสามเองหรือ? โอโห้! สวยยิ่งกว่าพริตตี้ที่ฉันกำลังตามจีบอยู่เสียอีก”

 

ร่างสูงที่เดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาหลุยส์มองตาขวาง

 

“หน้าตาเป็นดาราได้สบายๆ เลยนะเนี่ย เสียดายจริง ไม่น่ารีบมีลูก”

 

“นายจะเสียดายอะไร นั่นอาสะใภ้นายนะเจ้านัย ช่วยเก็บรักษากริยาอาการหน่อยเหอะ หื่นจนออกนอกหน้าเชียว”

 

“เฮ้ย! หื่นบ้าบออะไรนายฤทธิ์ ฉันก็พูดไปตามจริงนี่หว่า หรือนายจะบอกว่าไม่สวย”

 

สวยสิ...สวยมากทีเดียว...แต่ใครจะตอบ

 

ความสวยอย่างเดียว ใช่จะเอาชนะทุกสิ่งเสียหน่อย ยังไงเรื่องที่เธอยอมเป็นภรรยาลับๆ ของบิดาเขาตั้งแต่อายุยังน้อย แถมยังมีฐานะเป็นแม่เลี้ยงเขาอีก ทำให้ภูวฤทธิ์ยังตะหงิดๆ ในใจ

 

“จะพูดจะทำอะไร ก็เกรงใจกันมั่ง นั่นแม่เลี้ยงฉัน”

 

คำพูดที่ย้ำแล้วย้ำอีกถึงฐานะของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ถึงจะเพิ่งกลับเมืองไทยได้ไม่นาน แต่ความเป็นเพล์บอยอย่างเปิดเผย หน้าหม้อป้อสาวสวยไม่เลือกของญาติหนุ่ม ก็เลื่องลือไกลให้เขาได้ยินตั้งแต่สมัยอยู่ต่างประเทศ ยิ่งได้เห็นท่าทางสนใจหญิงสาวทีเล่นทีจริงของนัธนัย ทำให้ภูวฤทธิ์ไม่สบายใจ

 

“นี่นายตั้งใจจะมาดูหน้าแม่เลี้ยงฉันอย่างเดียวใช่ไหม?”

 

“นั่นน่ะจุดประสงค์หลัก”

 

“แล้วจุดประสงค์รองล่ะ? เรื่องงานเหรอ? นายขยันขนาดนั้นเชียว?”

ถามอย่างไม่ค่อยเชื่อ

 

“ก็บอกแล้วไงว่า คิดถึงกับข้าวฝีมือป้าแจ่ม”

 

นัธนัยกวาดสายตามองไปรอบห้องรับแขก “อันที่จริงนายมีน้องมันก็ดีเหมือนกันนะ บ้านหลังตั้งใหญ่โต อยู่คนเดียวท่าจะเหงาเป็นบ้า”

 

แต่ว่าเขาไม่มีเวลาให้เหงา เพราะมีเรื่องงานที่ต้องศึกษาเรียนรู้อย่างหนักในหลายเดือนที่ผ่านมา...ไม่เหงา แต่เป็นยุ่งเหยิงวุ่นวาย และเครียดเสียมากกว่า

 

การมาของภีรภัทรและบัวชมพู แม้ไม่ได้ช่วยให้เขาหายเหงา แต่ทำให้บ้านนี้มีสีสันและชีวิตชีวาขึ้นมามาก

 

“เอาไว้ฉันมาเที่ยวหานายบ่อยๆ นะ”

นัธนัยอาสาอย่างหวังดี

 

ภูวฤทธิ์หรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างรู้เท่าทัน

“ดูท่านายจะสนใจบัวชมพูเป็นจริงเป็นจัง?”

 

“ก็เธอสวย”

 

“เด็กนายก็ได้ข่าวว่าสวยๆ ทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?”

เขาเอ่ยท้วงหวังเตือนสติอีกฝ่ายทางอ้อม

 

นัธนัยไม่เถียง แต่บัวชมพูสวยสวยแตกต่างจากผู้หญิงที่เขาควง บอกไม่ถูกเหมือนกัน เธอไม่ได้ดูปราดเปรียวเปรี้ยวปรี๊ดเป็นสาวสมัยใหม่ แต่เป็นในแบบที่ผู้ชายน่าจะอยากนอนหนุนตักในเวลาเขาอยากหาที่พักผ่อนให้จิตใจสงบ เขาเคยพบผู้หญิงแบบนี้คนหนึ่ง แต่เธอก็ไปจากเขาเสียแล้ว เพราะไม่อยากทนอยู่ในสถานะที่ไม่ชัดเจน

 

มันเลยทำให้เขาอดที่จะแปลกไม่ได้ที่บัวชมพูยอมเป็นภรรยาลับๆ ของอาเขยของเขา และที่สำคัญ ไม่เคยมีใครรู้ระแคะระคายเรื่องนี้เลยสักนิด ยิ่งนิสัยของภูมิชาติ ก็ไม่น่าเชื่อว่าจะซุกผู้หญิงที่ไหนไว้ได้


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ



กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น