เล่ห์ร้าย สายใยสวาท

ตอนที่ 13 : ศูนย์กลางของครอบครัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    22 มี.ค. 61

 



“จะจากไหน ก็พวกผู้หญิงใจแตกน่ะสิ ถึงได้จับผู้ชายแก่คราวพ่อเอามาเป็นผัว”

 

 ป้าแจ่มกล่าวอย่างขัดเคืองใจ เพราะคุณภูมิชาติเจ้านายของนางเป็นคนใจดี และขี้สงสาร แม้จะไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวของทั้งสองคนว่าเป็นมายังไง แต่เมื่อมองความแตกต่างระหว่างบัวชมพู และภูมิชาติแล้ว นางก็ฟันธงว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดา และไม่น่าไว้วางใจด้วย

 

“นั่นสินะป้า ท่าทางเธอไม่ธรรมดาเลยเนอะ”

หนุงหนิงพลอยผสมโรงอีกคนหนึ่ง

 

แล้วนี่ก็ไปเที่ยวกับคุณฤทธิ์ของนาง ถึงอายุบัวชมพูจะน้อยกว่า แต่ก็ขึ้นชื่อว่าแม่หม้าย กระดังงาลนไฟ ไก่แก่แม่ปลาช่อนเจนประสบการณ์กว่าชายหนุ่มที่ไม่มีคนรักเป็นตัวตนแน่ๆ

 

คิดมาคิดไป ป้าแจ่มจิตก็ชักเป็นห่วงเป็นใยภูวฤทธิ์ เกรงจะติดบ่วงเสน่ห์ ภรรยายังสาวของบิดาเข้าอีกคน เพราะตอนนี้ฐานะในบ้านและในบริษัท ชายหนุ่มคือผู้ที่มีอำนาจสูงสุดแทนบิดา

 

ส่วนผู้หญิงคนนั้นถึงจะมีลูกกับคุณภูมิชาติ แต่ก็เป็นเพียงเมียนอกสมรส ที่คงไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรใดๆ ในทรัพย์สมบัติและกองมรดกของอัครเดชาชาญมากนัก

 

เมื่อเจ้าหล่อนใช้มารยาสาไถเพื่อจะจับคุณภูมิชาติเป็นสามีมาได้ แล้วมีหรือที่จะยกเว้นภูวฤทธิ์เอาไว้ ประสาคนมักใหญ่ใฝ่สูง หวังใช้เต้าไต่ทางลัดเพื่อให้ตัวเองสบาย

 

“คุณฤทธิ์ของข้าไม่โง่หรอก”

 ป้าแจ่มพึมพำกับตัวเอง

 

แต่ก็อดจะหวั่นใจไม่ได้ เพราะผู้ชายต่อให้ยิ่งใหญ่แข็งแรงกล้าแกร่งสักแค่ไหน พอเจอลูกไม้มารยาหญิงเข้าไป รายไหนรายนั้น ไม่เห็นเคยรอดเลยสักราย

 

ไม่ได้...ไม่ได้...นางจะต้องทำทุกทาง...ขัดขวางทุกอย่าง เพื่อไม่ให้เจ้าหล่อนหน้าสวยนั่น ขยับฐานะจากแม่เลี้ยงมาเป็นเมียของภูวฤทธิ์เข้าอีกคน

 

 

 

“คุณไม่น่าตามใจแกนะคะ”

 

บัวชมพูทักท้วงติงขึ้นมา  เมื่อเจ้าตัวเล็กวิ่งจี๋จากไป หลังจากที่พี่ชายอนุญาตให้เล่นในบอลแลนด์ได้อีกรอบหนึ่ง ทั้งๆ ที่ตอนกลับมาก็เห็นว่าเหงื่อซ่ก หอบแฮ่กๆ แล้ว แต่อารามสนุกของเด็กๆ โดยเฉพาะมีคนให้ท้ายอย่างนี้ นายภีมก็เลยติดสปีดที่ขา วิ่งปร๋อทีเดียว

 

ใบหน้าคร้ามเข้ม หันมามองสีหน้าอ่อนอกอ่อนใจของคนทักท้วงอย่างไม่เห็นด้วยนัก

 

“นานๆ แกจะได้ออกมาเล่นข้างนอกบ้านอย่างนี้เสียทีไม่ใช่หรือ?"

 

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แต่มันจะทำให้ตาหนูเสียนิสัยเอาได้ ถ้าคุณยังตามใจแก ต่อไปแกก็จะรบเร้าอย่างนี้เรื่อยๆ และถ้าคุณไม่ยอมหรือขัดใจ แกก็อาจจะงอแงต่อต้านเอาได้”

 

“ผมว่าคุณเลี้ยงลูกเข้มงวดเกินไปแล้ว นายภีมเพิ่งจะห้าขวบเองนะ”

 

“การฝึกฝนเด็กให้มีวินัย ก็ต้องเริ่มตั้งแต่ยังเล็ก ไม่งั้นโบราณท่านจะว่าไว้หรือคะว่าไม้อ่อนดัดง่าย ไม้แก่ดัดยาก คุณคงเคยได้ยิน”

 

ไม้แก่ข้างกายพ่นลมหายใจพรวด เขาไม่ชอบขัดแย้งกับใคร แต่ก็ไม่ชอบใจวิธีเลี้ยงลูกเข้มงวดของหญิงสาว เพราะธรรมชาติของเด็กจะเล่นจะซนมันเป็นเรื่องธรรมดา

 

ตอนนี้เขากับแม่เจ้าหนูนั่งกันอยู่ที่ฟู้ดเซ็นเตอร์ ใกล้ๆ กับสนามเด็กเล่นในห้างสรรพสินค้า เพราะที่นี่สะดวกสบายกว่าการไปตามสวนสนุกกลางแจ้งข้างนอก

 

ระหว่างนั่งรอก็สามารถทำกิจกรรมอื่นๆ ไปด้วย ไม่ว่าจะช็อปปิ้ง เข้าร้านหนังสือ หรือว่าหาอะไรทาน แต่ว่าบัวชมพูก็ไม่ยอมไปไหน เธอแทบไม่ละสายตาจากลูก ซึ่งนั่นก็ทำให้ภูวฤทธิ์รู้สึกพอใจอยู่ลึกๆ

 

“อีกอย่างผมไม่ชอบให้คุณเรียกแกว่าตาหนู”

 

คนที่กำลังก้มหน้าดูดชาเขียวในแก้วเงยหน้ามองเขา เลิกคิ้วนิดๆ

 

“เพราะมันทำให้แกติดเรียกตัวเองว่าหนูไปด้วย ฟังดูไม่ค่อยแมนเท่าไหร่?”

 

ดวงตากลมโตสวยกะพริบปริบๆ เธอไม่เข้าใจว่ามันดูไม่แมนตรงไหน? ก็ฟังดูน่ารักดีออก

 

“แล้วจะให้เรียกยังไงล่ะคะ ในเมื่อฉันเรียกอย่างนี้มาตั้งแต่ตาภีมเกิด”

 

“เรียกชื่อนั่นแหละ นายภีม ผมก็เรียกอย่างนี้”

 

“แต่ฉันไม่ชิน”

 

“อื้ม! นั่นสินะ ไม้แก่ดัดยาก”

 เขาแค่พึมพำขมุบขมิบเอาคืนบ้าง

 

ไม้แก่ที่นั่งตรงกันข้ามส่งค้อนมาตาเขียว ก่อนจะก้มหน้างุดๆ ดูดชาเขียวในแก้วต่อ

 

“คุณภูวฤทธิ์”

 

เสียงหวานเอ่ยทัก เรียกเจ้าของชื่อให้หันขวับไปมอง ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาทักคือ จิรากานต์ ทายาทสาวของบริษัทเครื่องแก้วเจียระไน ที่เป็นลูกค้าของเขานั่นเอง

 

ภูวฤทธิ์เพิ่งได้ทำความรู้จักกับหญิงสาวเมื่อสัปดาห์ก่อนตอนเซ็นต์สัญญาทำการค้าขายประจำปีร่วมกัน

 

“สวัสดีครับคุณจิรา มาช็อปปิ้งหรือครับ?”

เขายิ้มแย้มทักทาย

 

จิรากานต์ยิ้มหวาน ดีใจที่เขาจำชื่อเธอได้

 

“ค่ะ...แล้วคุณฤทธิ์มา...เอ่อ...ทานอาหารหรือคะ?”

 

 แว่บหนึ่งของสายตาเธอแอบเหลือบมองหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่นั่งร่วมโต๊ะกับชายหนุ่ม ไม่คาดไม่ฝันเช่นกันว่าจะเจอคนระดับภูวฤทธิ์ที่ฟู้ดเซ็นเตอร์ แถมยังมากับผู้หญิงอีกด้วย เธอได้ข่าวว่าเขาเพิ่งกลับเมืองไทย มารับช่วงงานในกิจการของครอบครัวต่อจากบิดาได้ไม่นาน...และข่าวก็ยังแว่วมาอีกว่าหนุ่มหล่อ...ร๊วยรวย...คนนี้ยังโสดสนิท

 

“เปล่าครับ...ผมมารอน้องชาย”

 

จิรากานต์ทำหน้าประหลาดใจ เท่าที่เธอทราบมาภูวฤทธิ์เป็นลูกโทนคนเดียวของนายภูมิชาติ อัครเดชาชาญเจ้าของ PCA Packaging บริษัทบรรจุภัณฑ์ยักษ์ใหญ่ที่มีลูกค้าทั่วประเทศไทย

 

หญิงสาวรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ กลัวเป็นการเสียมารยาท

 

“จิราเข้าใจว่าคุณเป็นลูกชายคนเดียวของคุณภูมิชาติเสียอีก”

 

ภูวฤทธิ์ยิ้มยาก อย่าว่าแต่จิรากานต์เลย เพราะตัวเขาเองก็คิดเช่นนั้นมาตลอดอายุยี่สิบแปดปี จนกระทั่งเช้าเมื่อวานนี้ ที่ผู้หญิงร่วมโต๊ะอุ้มลูกชายพร้อมหอบหลักฐานมายืนยันแสดงตัวกับเขา เรื่องนี้อาจจะทำให้คนนอกตกใจสักหน่อย

 

แต่การประกาศสถานะของภีรภัทรพร้อมบัวชมพูในตอนนี้ดูจะไม่เหมาะสมนัก เขาไม่อยากให้ใครมองบิดาว่าเป็นตาแก่หัวงู



ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ



กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น