YAOI[StevexTony] I Hate You I Love You : รักสุดใจนายไบโพล่า

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 : ลอง2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 มี.ค. 61

T
B

ตอนที่5

Writer:K.M.Kittiya

 

            บรรยากาศในห้องกว้างยังคงเย็นเฉียบไปด้วยair conditionerที่เปิดค้างไว้หลายชั่วโมง แม้จะเป็นห้องVIPก็ไม่ได้แปลว่าจะมีหน้าต่างเพื่อดูวิวทิวทัศน์ด้านนอก ห้องยังคงมืดทึบไร้แสงตะวันมาแยงตาคนที่นอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียง

            บรูซที่สร่างเมาเริ่มมีสติอีกครั้ง  โดยที่ไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแปลบจากเบื้องล่างก็ทำให้เขาต้องรีบตื่นขึ้น และทันทีที่ดวงตาเปิดกว้าง สิ่งที่ชัดเจนคือแขนใหญ่ที่พาดอกเขาไว้หลวมๆ ชายหนุ่มรีบรวบรวมสติที่มีคิดถึงเรื่องเมื่อืน เขาเมามากและมีคนอาสาจะพาเขากลับบ้านซึ่งเป็นผู้ชาย

“...ไม่นะ”

บรูซรีบเปิดไฟข้างเตียงเพื่อจะได้ดูโฉมหน้าคนที่นอนข้างๆเขาอย่างชัดเจน

            ชายหนุ่มผมดำขลับและใบหน้าอันหล่อเหลา กล้ามเนื้อทุกส่วนแน่นตึง นับได้ว่าหุ่นดีและไม่น่าจะเป็นคนธรรมดาทั่วไป

“อือ...”

คนแปลกหน้าเริ่มตื่นขึ้นช้าๆอย่างไม่ตกใจอะไรกับภาพที่เกิดขึ้น

“ตื่นแล้วเหรอครับคุณบรูซ?”

เขาถามร่างที่เล็กกว่าอย่างธรรมชาติโดยที่ไม่ใส่ใจว่าทั้งคู่กำลังเปลือยเปล่า

“เมื่อคืน...เกิดอะไรขึ้น?”

“อ๋อ...”

คลาร์กมองบนเพื่อคิดอะไรบางอย่างก่อนจะรีบเดินอ้อมเตียงมาหาบรูซซึ่งไม่กล้ามองส่วนล่างของอีกคน

“ผมต้องขอโทษด้วยที่เผลอเอ่อ...เผลอ...”

“เผลออะไร”

เสียงบรูซดูเริ่มไม่ค่อยพอใจและเดาอนาคตได้อย่างแม่นยำ

“ล่วงกินคุณไป”

!!!

บรูซดวงตาเบิกโพลง เขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อนอกจากตาค้างกับคนด้านหน้า

“ดังนั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษ ผมขอ-

“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น หลีกไป ให้มันเป็นฝันร้ายเถอะ”

บรูซพยายามผลักคนด้านหน้าให้หลีกไปทางอื่น แต่คลาร์กกลับยืนตรงและไม่ยอมขยับ

“ให้ผมประคองคุณไปเข้าห้องน้ำนะครับ”

“ไม่ นายล่วงเกินฉันมามากพอแล้ว อีกอย่างฉันเดินเองได้ หลีกไป”

“แล้วคุณจะต้องการผม”

คลาร์กหลีกทางให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงได้ลุกขึ้นอย่างเก้ๆกังๆ แต่เดินได้เพียงก้าวเดียว ความเจ็บจากสะโพกก็แล่นปรี๊ดทันที

“อึก...”

บรูซเม้มปากแน่นและพยายามทรงตัวไม่ให้ล้มลงพื้น แต่ขาก็อ่อนยวบลงอย่างช่วยไม่ได้ แน่นอนเขาได้ล้มลงพื้นอย่างหมดสภาพ

“หึหึหึ”

อีกฝ่ายหัวเราะชอบในใจลำคอแต่คนที่ล้มดันได้ยินและหันหน้ามุ่ยมามองอย่างไม่พอใจ

“เอาน่า เลิกเก๊กได้แล้ว”

คลาร์กเดินไปช้อนตัวร่างเล็กขึ้นสูงจนบรูซชักแปลกใจ นี่เขาตัวเบาขนาดนั้นเลย?

“นายอุ้มฉันได้ด้วยเหรอ?”

“แค่นี้ผมอุ้มได้อยู่แล้ว”

คลาร์กหันหน้ามามองคนที่อยู่ในอ้อมอกที่มองเขาอย่างแปลกใจ

“ขนาดท่าอุ้มแตง ผมยังอุ้มคุณได้เลย”

ใบหน้าหล่อๆของบรูซเริ่มเปล่งสีแดงก่ำ กล้าดียังไงถึงพูดแบบนี้ใส่เขา!

“โรคจิต!!

แม้บรูซจะโมโหฟึดฟัดปนเขินเล็กน้อย คลาร์กก็ไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใด หนำซ้ำยังยิ้มหน้าบานอีกต่างหาก แน่สิ ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าคนที่หลงใหลจะน่ารักแบบนี้  ให้ตายเถอะอยากจัดอีกซักยกเป็นบ้า!

 

 

 

            หลังจากการอาบน้ำเสร็จ น้ำอุ่นๆในร่างกายของบรูซก็ยังไหลออกมาตามช่องขาไม่หยุดจนสวมกางเกงไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องนั่งซับจนทิชชู่เกลื่อนพื้น ยิ่งซับก็ยิ่งไหล ซับนานจนคนที่อาบน้ำทีหลังอาบเสร็จพอดี คลาร์กจึงได้ท่าที่เขากำลังซับน้ำอุ่นๆพอดี

“...”

คนในผ้าขนหนูยืนมองด้วยความแปลกใจ ยิ่งจ้องก็เหมือนยิ่งกดดันคนที่นั่งตัวแข็งด้วยความเขินอาย เขาจึงเบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อความสบายใจของคนตัวเล็กกว่า

“...ยังไม่หมดหรอครับ?”

คลาร์กที่รู้ว่านั่นคืออะไรถามเหมือนอยากจะหยอกล้ออีกคน

“ใกล้แล้ว”

“ไม่แปลกหรอกครับ กี่รอบก็ไม่รู้”

“นี่นาย!

^^

บรูซที่หน้าแดงร้อนรีบหยิบกางเกงข้างตัวมาใส่อย่างรวดเร็ว ยิ่งจากกันเร็วก็ยิ่งดี จะได้ลืมๆเรื่องนี้ไปซะ

“จะไปแล้วหรอครับ?”

“อือ...อะไร?”

มือยาวของคลาร์กยื่นกระดาษแข็งขนาดเล็กที่มีชื่อตัวเองให้คนที่กำลังรูดซิบอย่างร้อนรน

“นามบัตรของผมไง”

“เพื่ออะไร? คิดว่าฉันชอบแบบนายงั้นเหรอ?”

“ผมคงพูดไม่ได้หรอก...”

คลาร์กหยิบกระเป๋าของตนเองที่เก็บของเรียบร้อยขึ้นมาเหมือนพร้อมจะจากไป

“แต่ถ้าคุณติดใจ มาหาได้ตลอดนะครับ”

“ฝันไปเถอะ”

บรูซเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่สนใจ แน่นอนว่าเขาชอบผู้หญิงมากกว่า

“งั้นไปน้า”

คลาร์กโบกมือลาเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆแล้วจากไป เหลือแต่เพียงบรูซที่เม้มปากแน่นกับสิ่งที่น่าอายนี้ ว่าแล้วก็มองลงที่นามบัตรที่อีกฝ่ายให้

“คลาร์ก เค้นท์งั้นเหรอ...คนโรคจิต”

บรูซคิดถึงเรื่องเมื่อคืน แม้ว่าเขาจะเมาแต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่สิ่งที่ชัดเจนกว่านั้นก็คือ มันรู้สึกดีมากจริงๆ

“สงสัยเราจะเมาไปหน่อย”

 

 

 

            บ่ายคล้อยที่เคยแดดจัดเริ่มมืดครึ้มผิดปกติ เมฆหนาเคลื่อนที่เข้าสู่ใจกลางนิวยอร์คอย่างรวดเร็ว เป็นเรื่องแย่สำหรับคนที่ออกมาไกลจากบ้านอย่างสตีฟ โรเจอร์

            เขาแค่ออกมาซื้อผลไม้แล้วของมาช้าก็แย่พอแล้ว หนำซ้ำหมวกกันน็อคก็ไม่ได้เอามาด้วย มีแต่เสื้อหนังที่กันน้ำไม่ค่อยได้ ใครจะไปพกผ้ากันฝน หน้าร้อนยังไม่หมดด้วยซ้ำ กรมอุตุฯก็ไม่เห็นบอก

“แย่ล่ะ...”

สตีฟรีบหอบของใส่ลงในกระเป๋าหลังมอเตอร์ไซค์ จังหวะนั้นเองฝนเม็ดใหญ่ก็พร้อมใจกันซัดกระหน่ำลงบนพื้นราวกับฟ้าร่วง สตีฟรีบควบมอเตอร์ไซค์หวังว่าจะกลับบ้านไปแบบไม่เปียกมากนัก แต่วันฝนตกอะไรก็ไม่ได้อั่วใจ ติดไฟแดงมันทุกแยก

 

 

 

            กริ่งหน้าบ้านหลังเล็กๆดังขึ้น โทนี่ที่อยู่ด้านในไม่ต้องกังวลว่าเป็นใครเพราะคงมีคนเดียว เขาจึงรีบไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว และพบว่ามีคนต้องการอาบน้ำโดยด่วน

555 ไปเล่นน้ำที่ไหนมาหรอ คิกๆๆ”

ร่างเล็กหยุดขำไม่ได้เมื่อเห็นสตีฟเปียกไปทั้งตัว ที่ขำกว่านั้นคือผมบลอนด์เจ้าระเบียบเรียบแปล้ไปกับหัวคนตัวสูงราวกับเป็นมะเขือเทศ

“ฉันไม่ตลก”

สตีฟยังคงใบหน้าเกรี้ยวกราดไม่เปลี่ยน เขาจึงรีบเดินเข้าไปในบ้านและอาบน้ำอย่างรวดเร็วจนโทนี่ไม่ทันได้สังเกตเพราะมัแต่หอบของเข้าบ้าน เขาเก็บผลไม้ไว้ที่ห้องครัวก่อนจะเห็นว่าสตีฟได้นั่งทำหน้าบูดหหน้าเบี้ยวอยู่บนโซฟาทั้งๆที่หัวยังไม่แห้งดี

“โอ้ เร็วดีนี่ ให้ช่วยมะ?”

สตีฟได้ยินดังนั้นจึงชี้หัวตัวเองเบาๆประมาณว่าเช็ดผมให้หน่อยสิ

“ได้สิได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

โทนี่รีบตรงดิ่งไปสตีฟอย่ารวดเร็วซึ่งทางร่างใหญ่ประหลาดใจอยู่ไม่ใช่น้อย ปกติโทนี่จะต้องเถียงและพยายามทำทุกๆอย่างที่ทำให้ตัวเองไม่ได้ช่วยเขา

“วันนี้คุณแปลกไปนะโทนี่”

สตีฟเงยหน้าขึ้นมามองคนที่กำลังเช็ดผมให้อย่างเบามือ ถ้าเป็นปกติโทนี่ต้องตบหัวเขาเล่นแน่

“แปลกหรอ? ก็ไม่นี่ ปกติดี”

ร่างเล็กค่อยๆเช็ดผมเปียกลื่นช้าๆ ถึงจะไม่เคยเช็ดผมให้ใคร แต่แค่นี้สบายอยู่แล้ว

“ปกติคุณจะไม่ยอมทำอะไรแบบนี้นะโทนี่ วันนี้คุณยอมแม้กระทั่งเช็ดผมให้ผม”

สตีฟกดรีโมทเลื่อนช่องบนโทรทัศน์ เพื่อหารายการดูให้หายเบื่อ ดูจากด้านในบ้านแล้วฝนคงไม่หยุดตกง่ายๆแน่

“นี่ก็ปกติแล้วนะ เช็ดผมแค่นี้สบายอยู่แล้ว”

โทนี่ที่ตั้งใจเช็ดผมยังคงตอบคำถามผ่านๆ ซักพักรู้สึกได้ถึงบางอย่างกำลังกุมมือเขาไว้อยู่ ใช่ สตีฟกำลังกุมมือชื้นๆของเขาไว้แน่น

ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก...

ความอบอุ่นจากมือใหญ่ทำมห้ร่างเล้กรู้สึกแปลกประหลาด มันอบอุ่นและปลอดภัย ทันใดนั้นฝนก็เริ่มหยุดตก ท้องฟ้าที่มืดครึ้มก็เริ่มสว่างสดใสมากขึ้น

“อ๊ะ ฝนหยุดตกแล้วนี่!

โทนี่ปล่อยผ้าขนหนูผืนเล็กลงบนโซฟาก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถของสตีฟ

“นั่นจะไปไหนน่ะ?”

สตีฟหันหน้าไปถามคนที่กำลังเปิดประตูบ้าน เมื่อกี้ยังเรียบร้อยอยู่ดีๆ ตอนนี้กลับดื้อซนเหมือนเดิม

“จะไปเช่าหนัง ไง หนังออกใหม่ก็ตั้งเยอะ”

“แล้วขับมอเตอร์ไซค์เป็นหรอ?”

“...ลองดูเดี๋ยวก็ขับได้เองน่า”

“ไม่โทนี่...”

สตีฟรีบยืนขึ้นแล้วเดินไปแย่งกุญแจจากมือโทนี่ทันที รถจะไม่ปลอดภัย เขารักคันนี้ยิ่งชีพ

“ให้มันได้แบบนี้สิโถ่”

 

 

 

            ร้านเช่าหนังร้านเล็กๆในนิวยอร์กมีลูกค้าเพียงไม่กี่คน เพราะส่วนใหญ่มักจะดูในอินเตอร์เน็ต และสตีฟยังคงแปลกใจที่คนอยู่ตรงหน้าตัวเองแปลกไปจากวันอื่น

“ผมยังแปลกใจ ทำไมคุณถึงเลือกมาเช่าซีดีมากกว่าดูในโน้ตบุ๊กของผม”

สตีฟถามคนตัวเล็กที่กำลังเลื่อนดูตลับซีดีหน้าเคาน์เตอร์

“ก็ดูบนทีวีมันใหญ่กว่า ดูในโน้ตบุ๊กมันมันส์กว่ารึไง?”

โทนี่เป็นประกายกับหนังใหม่ที่วางเรียงราย เขาเลือกแล้วเลือกอีกเพราะเจ้าของเงินให้ดูได้เรื่องเดียวเท่านั้น

“ดูๆแล้วคุณก็ไม่งกเท่าไหร่นี่”

“งกหรอ...ไม่มีทางน่า เอาเรื่องนี้แหละ”

โทนี่หยิบตลับหนึ่งขึ้นมาอ่านชื่อก่อนจะจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว นานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้ที่ได้สัมผัสกับแผ่นซีดีครั้งล่าสุด 

 

 

 

            ตกเย็นฟ้าก็เริ่มครึ้มฝนเช่นเดิม นั่นทำให้ฟ้ามืดเร็วกว่าปกติ โชคดีหน่อยที่สองหนุ่มได้มาถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว

“ให้ตายเถอะ นึกว่าจะเปียกฝนแล้วเชียว”

โทนี่บ่นเบาๆก่อนจะนั่งลงบนโซฟาที่มีอยู่ตัวเดียวทั้งบ้าน

“เปียกนิดนึงคงไม่เป็นไรหรอก โทนี่ จะดูหนังเมื่อไหร่?”

“ไม่รู้อ่ะ จะอาบน้ำ”

ร่างเล็กรีบวิ่งไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว วันนี้ช่างแปลกประหลาด ร้อยพันปีโทนี่ไม่เคยคิดจะอาบน้ำเช้าแบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“อะไรของคุณนะโทนี่ แปลกจริง”

 

 

 

“ฉันปอกแอปเปิ้ลให้นะ”

เสียงเล็กๆดังขึ้นในห้องครัว สตีฟจึงไม่ได้เอะใจมากนักเพราะโทนี่ยังแปลกไปจากเดิมไม่เปลี่ยน

“ตามสบายละกัน ผมเปิดหนังเลยนะ”

ไม่นานนักแอปเปิ้ลที่ซื้อมาตอนบ่ายก็วางอยู่บนโต๊ะด้วยสภาพที่สวยกว่าเดิม ใช่  โทนี่ปอกเปลือก ปอกอย่างสวยงาม และไม่ใช่แค่แอปเปิ้ล ฝรั่ง ผลไม้อื่นๆก็เช่นกัน

“เรียบร้อยแล้วคร้าบบบบ”

โทนี่วางจานสามใบลงบนโต๊ะหน้าโซฟา หนังกำลังฉายพอดิบพอดี โทนี่จึงรีบไปนั่งข้างร่างใหญ่บนโซฟาตัวเดิม

“ไม่นึกว่าคุณจะปอกผลไม้เป็นด้วย”

“เห็นมั้ยล่ะ อย่างฉันก็ทำอะไรเป็น”

‘Jurassic World’

            ชื่อหนังค่อยๆฉายขึ้นก่อนจะมีไข่ไดโนเสาร์โผล่มาในฉาก สตีฟยื่นมือไปหยิบแอปเปิ้ลโดยที่สายตายังอยู่บนหน้าจอ โทนี่จึงใช้มือเบี่ยงแอปเปิ้ลกลีบหนึ่งโดยที่ร่างใหญ่ไม่ทันสังเกต เขาจึงหยิบแล้วงับเข้าไปเต็มปากโดยที่ไม่ใส่ใจอะไร

พรววววด!

แอปเปิ้ลที่กัดเข้าไปพ่นออกมากลิ้งอยู่บนโต๊ะ สตีฟรีบหยิบแก้วน้ำมาดื่มพรวดๆ

“โทนี่!ทำไมมัน-

“เค็มใช่มะ แน่สิ ก็นายบอกเองว่าชอบแอปเปิ้ลแช่เค็มไม่ใช่หรอ นี่ไง คิกๆๆ”

โทนี่หัวเราะชอบใจในแผนการของตนโดยที่ไม่ได้ดูว่าใบหน้าของอีกคนบูดเบี้ยวขนาดไหน

“สนุกมากหรอ?”

“ก็แน่สิ ฉันน่ะ อุ๊บ- พรววววด!

ไม่ทันได้พูดจบ แอปเปิ้ล(แช่เกลือ)ที่เกลืออีกครึ่งกลีบก็ถูกมือใหญ่ยัดเข้าเต็มปากที่กำลังพูดไม่หยุด

“ทำบ้าอะไรเนี่ย! เค็มชะมัด!

โทนี่รีบน้ำแก้วเดิมมากลอกปากแก้เค็มบ้าง

“เป็นไงล่ะ รู้รึยังว่ารสชาติมันเป็นยังไง”

สตีฟยิ้มอย่างมีชัย ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเอาคืนบ้าง บางทีก็สนุกเหมือนกัน

“รู้แล้วน่าคนแก่!

“ฮึๆๆ ดูหนังกันเถอะ ฉายไปครึ่งเรื่องแล้วมั้งเนี่ย”

ทั้งสองเปลี่ยนจากการแกล้งกันเรื่อยเปื่อยมาใส่ใจหนัง แต่โทนี่ก็ยังไม่วายแอบแซะคนข้างๆบ้าง จนหนังจบลง

“เนี่ย ถ้าฉันเป็นไดโนเสาร์นะ ฉันจะเป็นแรปเปอร์”

โทนี่พูดขึ้นหลังหนังจบไม่นาน สตีฟจึงหันหน้ามาตอบบ้าง

“งั้นผมจะเป็นทีเร็กซ์”

“ดีเร๊อ ทีเร็กซ์เนี่ย ตัวใหญ่อย่างเดียว สมองก็ไม่มี ฮิๆๆ”

โทนี่หรี่ตามองอีกคนประมาณว่าเหน็บแนมซึ่งก็ได้ผล สตีฟทำหน้าไม่พอใจเหมือนทุกครั้ง

“แต่แรปเปอร์ตัวเล็ก เขี้ยวนิดเดียว ถึงจะไวแต่ไม่มีทางกัดทีเร็กซ์ตายได้หรอก”

สตีฟอ้างบ้าง โทนี่พ่นลมด้วยความเหนื่อยหน่ายเล็กน้อยก่อนจะกลับมายิ้มอย่างมีชัยเช่นเดิม

“แต่แรปเปอร์ฉลาด อยู่กันเป็นกลุ่ม แค่นี้ฉันก็ฆ่านายได้แล้ว”

สรรพนามเริ่มเปลี่ยนไปตามความมันส์ของเจ้าของไดโนเสาร์ สตีฟแปลกใจที่โทนี่จริงจังขนาดนี้ แต่เขาก็อยากจบเรื่องให้เร็วที่สุด ร่างใหญ่จึงลุกขึ้นยืนเพื่อพูดบางอย่างก่อนจะจากไป

“แต่ถ้าในเรื่องไม่มีทีเร็กซ์ แรปเปอร์คงโดนกัดคอตายแน่ สรุป ผมชนะ”

สตีฟยิ้มย่างมีชัยก่อนจะเดินไปปิดโทรทัศน์จอแบนขนาดพอดี ปล่อยให้โทนี่หัวเสียกัดฟันกรอดเคี้ยวผลไม้อยู่คนเดียว

“ครั้งนี้ครั้งเดียวน่า!

            ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสอง แต่รู้สึกเหมือนถูกแม่เหล็กดูดให้สนใจกันมากขึ้น ทั้งๆที่แท้แล้วพวกเขาก็ไม่ได้ชอบขี้หน้ากันด้วยซ้ำ และคำถามเดียวที่ยังอยู่ในหัวของสตีฟคือ โทนี่เป็นอะไรไป?

 

 Talk

โอ๊ย ขี้เกียจเเล้วเจ้าค่าาา คลอดออกมาเเย้ว ไรท์เริ่มเรียนซัมเมอร์เเล้ว ขี้เกียจสุดๆ เเต่ก็ยังเขียนต่อไปจร้า




จงอ่าน! จงเม้น!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #14 Fairytailla (@Fairylailla) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:56
    โทนี่น่าร้ากกกกกกก
    #14
    0
  2. #6 neep06 (@123pp13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 14:37
    ชอบค่ะ รออยู่นะไรท์ สู้ๆน้าาาา
    #6
    0