YAOI[StevexTony] I Hate You I Love You : รักสุดใจนายไบโพล่า

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 : บทเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    17 มี.ค. 61

T
B
 

ตอนที่3

Writer:K.M.Kittiya

 

หลังจากที่ทั้งคู่ได้ตกลงปลงใจกันว่าจะอยู่ร่วมกันเเล้ว โทนี่ก็สัญญาว่าจะทำงานบ้านช่วยถ้าเขาได้โดนัทอาทิตย์ละครั้ง

เเต่ถึงเเม้สตีฟจะทำตามที่เจ้าตัวเล็กขอ โทนี่ก็แทบจะไม่ช่วยอะไรเลยนอกจากกวาดบ้านเเละนอนอืดอยู่บนโซฟา

อีกไม่นานเขาก็ต้องออกไปที่ถนนเจ้าประจำทุกวันเเละทิ้งโทนี่ไว้ในหอพักซึ่งโทนี่มักจะไม่ทำอะไรเลยถ้าปล่อยให้อยู่บ้านคนเดียว เขาเลยเเก้ปัญหาโดยการลากคนขี้เกียจไปด้วย

"รีบไปล้างหน้าซะ วันนี้เราต้องไปวิ่งเเต่เช้า"

ร่างใหญ่บิดตัวไปมาอยู่บนเตียง ดูจากพระอาทิตย์ที่กำลังจะขึ้นเเล้วตอนนี้เป็นเวลาประจวบเหมาะที่จะออกกำลังกาย เขาหันหลังมามองอีกคนที่เมื่อคืนดึงผ้าห่มตัวเองไปหมด ตอนนี้กำลังนอนหลับปุ๋ยราวกับเด็กน้อยทั้งๆที่หน้าเเก่ไม่ใช่เล่น

"งือ..ตีฟ นี่ยังไม่สว่างเลย"

โทนี่งึมงำอยู่บนเตียงพร้อมกับขยี้ตาตัวเองให้ตื่นอีกหน่อย ให้ตายเถอะ คนบ้าอะไรจะตื่นเช้าได้ขนาดนี้

"ตื่นได้เเล้วน่า วันนี้อากาศดี เราน่าจะไปวิ่งซัก-

"ไม่ไปอ่ะ!"

เสียงประท้วงงัวเงียดังลั่นก่อนที่โทนี่จะกำผ้าห่มและกลิ้งหนีไปริมเตียง สภาพเขาตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับไข่โรลเลยซักนิด

"ลุก!ขึ้น!"

ร่างใหญ่กำยำยืนขึ้นมองคนที่นอนนิ่งอย่างพิจารณา ว่าเเล้วเเขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อก็ยกร่างไข่โรลขึ้นราวกับเบาเป็นขนนก

"เหวอ! ทำอะไรเนี่ย!"

โทนี่สะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกว่าตัวเองลอยเหนืออากาศทั้งสภาพไข่โรลแบบนั้น

"ก็ไปออกกำลังกายไง ถ้าไม่ยอมตื่นก็จะไปมันเเบบนี้แหละ"

เสียงเรียบเอ่ยอย่างจริงจังก่อนจะหันตัวไปทางประตูพร้อมจะออกจากห้อง

"เดี๊ยว!!"

สตีฟหยุดตามที่คนตัวเล็กสั่ง เเละขอบอกเลยว่าคนที่เขาอุ้มอยู่นี่ไม่ได้เบาอย่างที่คิดไว้ ไม่รู้ว่านี่คนหรือหมูป่ากันเเน่!

"อะไร?"

"ยอมก็ได้ ไปดีๆก็ได้"

โทนี่ทำหน้าบูดเบี้ยวเเบบอืดๆจากความอึนที่ยังไม่ตื่นดี อะไรจะเว่อร์ปานนั้น

"ดี ผมให้เวลาคุณ10นาที ถ้าเกินกว่านั้นจะบุกเข้าไป"

"รู้เเล้วน่า ที่นี่ก็..."

โทนี่บ่นงึมงำ เเต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาก็รู้ว่าจริงๆเเล้วใบหน้าของเขาเเละสตีฟอยู่ใกล้กันมากเเค่ไหน

"นายนี่...หล่อเข้มดีเนอะ"

เสียงขี้เล่นดังเบาๆจากใต้คางของสตีฟ ร่างใหญ่ก้มลงมองช้าๆก่อนจะพบว่าโทนี่กำลังจ้องเขาตาเป็นประกาย น่ารักเหมือนกับเด็กอย่างบอกไม่ถูก

"...เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?"

สตีฟเอ่ยถามราวกับไม่รู้อะไร เเท้จริงเเล้วเขาเพียงเเต่อยากเช็คสติโทนี่ก็เท่านั้น ประโยคเมื่อครู่น่ะเข้าหูเต็มๆ

"ห้ะ?อ้อ ฉันบอกเฉยๆว่าเเรงเยอะดีเนอะ"

"อ้อ ใช่ เพราะวิ่งทุกเช้าไง"

ร่างใหญ่ปล่อยคนตัวเล็กกับผ้าห่มลงบนเตียงอย่างไม่สนใจว่าจะเจ็บหรือไม่ แน่สิ ใครสอนให้พูดโกหกกัน

"โอ๊ย! ทำไมต้องรุน-

โทนี่กะจะลุกขึ้นมาบ่นเจ้าของห้อง เเต่สิ่งที่เห็นมีเพียงความว่างเปล่า...นี่คนหรือthe flash

 

 

 

เซ็นทรัลปาร์คตอนเช้านั้นยังไม่ค่อยมีคนมาก ถ้าจะมีก็คงมาออกกำลังกายไม่ต่างกันกับสตีฟ

"ฮ้าวววว กี่โมงแล้วอ่ะ"

โทนี่ที่นั่งอืดอยู่ที่ม้านั่งหาวหวอดเป็นครั้งคราวเเต่ถี่เหลือเกิน

"หกโมงเช้าเอง ไปวิ่งกันเถอะ"

สตีฟยืดเส้นยืดสายด้วยการบิดเอวไปมาอย่างคล่องตัว เขาหันมามองคนตัวเล็กที่ไม่ยอมลุกขึ้นมาวอร์มร่างกายด้วย

"...ลุกขึ้น"

ร่างใหญ่หันมามองโทนี่จริงจัง เเต่เจ้าตัวกลับทำเพียงหาวหวอดอีกครั้ง

"ฮ้าววว ขี้เกียจ"

"ขี้เกียจก็ต้องลุก"

มือใหญ่ดึงเเขนเล็กให้ยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว โทนี่นั้นยังงัวเงียไม่หาย เขาจึงยอมยืนเเต่โดยดี

"...จะทำอะไร?"

โทนี่เงยหน้าขึ้นมองคนด้านบนเเม้ตายังไม่เปิดดีก็ตาม

"วอร์ม"

วอร์มไง

สตีฟเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา ด้วยวิธีไหนก็ตาม สตีฟคนนี้สัญญาจะพาโทนี่ไปวิ่งให้ได้ ว่าแล้วก็ทำการวอร์มกะทันหันให้คนตัวเล็กโดยการแทงเข่าเบาๆ ย้ำว่าเบาๆ

โอ๊ยยยย!

อากาศเย็นสบายพัดผ่านคนที่กำลังวิ่งเหยาะเบาๆ สตีฟสูดเอาอากาศบริสุทธิ์นั้นเข้าปอดอย่างสบายใจ เขาไม่เหนื่อยเลยแม้แต่น้อยแม้ว่าจะวิ่งมาได้หลายกิโลแล้วก็ตาม

ตัดไปคนด้านหลังที่เหมือนจะล้มพับลงไม่เป็นท่า โทนี่เหงื่อท่วมตัวและวิ่งอย่างกับซอมบี้ไร้แรง

แอ่

เสียงโอดโอยจากการหิวน้ำและความเหนื่อยทำให้คนตัวเล็กสภาพเหมือนซอมบี้ที่วิ่งตามซุปเปอร์แมน

แอ่ ไม่ไหวแล้ววว พักก่อนนน

ร่างเล็กพยายามเอื้อมมือไปจับไหล่คนด้านหน้า แต่เหมือนว่าจับไม่ถึงซักที

ฉะ-ติ๊บ!

โทนี่แหกปากเฮือกสุดท้ายก่อนจะล้มพับลงไปกับพื้นหน้าตาเฉย แต่ถึงเขาจะแหกปากไปสตีฟก็ไม่ได้หันมามอง ซ้ำยังวิ่งไปเรื่อยๆจนสุดโค้ง

“...หึ้ย! ไอ้หมีควาย ก็นึกว่าจะช่วยกันหน่อย บ้าเอ๊ย!

โทนี่สบถเสียงดัง ใบหน้าที่เคยหล่อเหลายุ่งเหยิงจากความโมโหและผิดหวัง ก็นึกว่าหมอนี่จะเป็นคนดี ที่ไหนได้ เห็นแก่ตัวกันไปหมด

ร่างเล็กยืนขึ้นช้าๆแม้จะปวดขาอยู่นิดหน่อยแล้วไปนั่งริมฟุตบาทแทนพื้น ให้ตายเถอะ นี่เขาเป็นนักธุรกิจเชียวนะ อย่างน้อยก็ต้องมีม้านั่งสวยๆให้นั่ง ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นว่านั่งบนฟุตบาทอย่างกับขอทาน น่าอายชะมัด

เฮอะ...

เสียงฝีเท้าเร็วดังมาจากไม่ใกล้ไม่ไกล โทนี่ไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะทั้งเซ็นทรัลปาร์คก็มีคนมาวิ่งตั้งหลายคน แต่สตีฟเป็นคนที่วิ่งเร็วมากกก เท่าที่สังเกตคือหมอนี่วิ่งแซงทุกคนที่วิ่งอยู่แต่เขาวิ่งตามแทบไม่ทัน แน่สิ วอร์มก็ไม่ได้วอร์ม แล้วต้องมาวิ่งอย่างกับวิ่งมาราธอน เป็นคนอื่นล่ะเหนื่อยตายละมั้งเนี่ย โชคดีหน่อยที่เขาเป็นคนแข็งแรง อิอิ

ตุบ!

ขวดน้ำขนาดดีหล่นลงมาข้างแขนยาวของโทนี่แล้วกลิ้งมาใกล้ ร่างเล็กรีบมองว่าน้ำเย็นๆนี้ฟ้าประทานพรมาให้ลูกช้างรึเปล่า ที่ไหนได้ ก็ไอ้หมีควายตามเดิม

“...ฮึ

โทนี่เบือนหน้าหนีคนที่กำลังมองตนอย่างเย็นชา คิดจะง้อกันล่ะสิ No way!”

จะกินไม่กิน

ไม่

ดี

มือใหญ่จากด้านบนยื่นลงมาใกล้ตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ

แหม ที่แท้ก็เป็นห่วง ทิ้งเค้าไม่ได้ล่ะซิ อิอิ

โทนี่ลอบคิดในใจอย่างมีชัย แน่สิ เขามันคนสเน่ห์แรง เป็นใครก็หลงรักทั้งนั้นแหละ ว่าแล้วก็ยิ้มเบาๆกับความหล่อของตนเอง

มือที่ยื่นลงมาถึงพื้นหยิบขวดน้ำเย็นขึ้นไปรวดเร็วหน้าตาเฉย...อะไรฟะ!

เอ้า! ก็นึกว่าจะดังฉันขึ้น

สตีฟที่แกะน้ำอย่างหิวโหยหันหน้ามาหาเพื่อนตัวเล็กด้วยความฉงน

ยืนเองได้แล้วทำไมผมต้องช่วยคุณด้วย

เขาหรี่ตามองโทนี่ เป็นลูกผู้ชายต้องแข็งแรงไม่อ่อนปวกเปียก สำหรับเขาโทนี่ก็เหมือนลูกแมวตัวหนึ่ง

ก็ช่วยกันหน่อยไม่ได้รึไง! ฮึ...

ร่างเล็กพยายามยันตัวเองขึ้นยืนแม้มันจะยากลำบากก็ตาม คนตระกูลสตาร์คมีศักดิ์ศรี ยืนคนเดียวได้โว้ย!

รีบๆกินสิ ฉันพร้อมวิ่งแล้ว!

โทนี่เอ่ยเต็มปากเต็มคำด้วยแววตามุ่งมั่น วันนี้วิ่งไม่ครบไม่กลับ!

“...ขาแบบนั้นน่ะหรอ

สตีฟหรี่ตามองขาของโทนี่ที่สั่นพั่บๆ แค่ยืนยังลำบาก อย่าหวังว่าจะวิ่งได้เลย ร่างเล็กผงกหัวเบาๆอย่างมั่นใจ

ตามใจ

ขาที่มีกล้ามเป็นมัดของสตีฟเริ่มวิ่งนำก่อน โทนี่จึงลองพยายามวิ่งบ้าง

แกรก!

เสียงกระดูกลั่นภายในขาทำให้โทนี่เข่าอ่อนอย่างรวดเร็ว โทนี่กำลังจะล้มพับลงไปอีกรอบ แต่ทว่า...

มือยาวยืดเเขนลงมาดึงเเขนคนตัวเล็กไว้ทันควันก่อนจะกระชากร่างรุนแรงจนกระแทกกับแผงอกของตน โทนี่ทำอะไรไม่ถูกเนื่องจากหัวพึ่งกระแทกกับนมที่แกร่งดั่งหินผา นอกจากความเหนื่อยแล้วก็มีความมึนล้วนๆ

“นั่นนมหรือไวเบรเนี่ยม โคตรแข็ง”

โทนี่บ่นเบาๆพลางลูบหน้าผากตัวเอง รู้ตัวอีกทีก็ยืนได้เฉยเลย หรือนมเป็นขุมพลัง!?

“ไปได้แล้ว”

ร่างใหญ่ไม่ได้ฟังคำบ่นของคนตัวเตี้ย เขาเริ่มวิ่งก่อนอย่างรวดเร็วปล่อยให้โทนี่ยืนอ้ำอึ้งอยู่คนเดียว

“รอด้วย! เฮ้ย! ตีฟ!!!!!

 

 

บรรยากาศกลางวันของวันนี้ไม่ร้อนมากนัก มันมาจากร่มคันใหญ่ที่มีสาวๆคอยกางไว้ให้ แน่นอนลูกค้าก็ยังคงแน่นเอี๊ยดเหมือนทุกวัน

“วันนี้รับเป็นแบบไหนดีครับ?”

เสียงทุ้มเข้มและรอยยิ้มหวานยังคงส่งให้สาวๆมากหน้าหลายตาเป็นประจำ นั่นทำให้คนที่ยืนอยู่ในร่มคนเดียวไม่พอใจเล็กน้อย

ที่แท้ก็สเน่ห์แรงแบบนี้นี่เอง

นัยน์ตาสีน้ำตาลมองผ่านแว่นกันแดดสีเข้มไปยังสตีฟอย่างเพ่งพินิจ บางทีก็อิจฉาผู้หญิงพวกนั้นเหมือนกันที่ได้รอยยิ้มนั่น สำหรับเขา ยิ้มแบบนั้นคงไม่มีวันได้เห็นทั้งชาติแน่

ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ตัดสินใจออกจากที่ร่มมาหาสตีฟที่กำลังวาดรูปอย่างเคร่งเครียด ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์หน่อยแล้วล่ะ

“จะไปซื้อมื้อเที่ยง เอาไรมั้ย”

โทนี่ถามเสียงเรียบ เขาไม่ได้เข้าไปใกล้สตีฟมากนักเพราะมีแต่ผู้หญิงรายล้อม ร่างหนาค่อยๆหันหน้ามาตามเสียงนั้นช้าๆ

“สลัดทูน่าหนึ่งชุดไซส์เล็ก”

สตีฟเอ่ยเสียงเรียบต่างกับที่คุยกับสาวๆโดยสิ้นเชิง

“ลำเอียงว่ะ ทีกับสาวๆล่ะพูดหวานเยิ้มเชียว”

โทนี่ยิ้มซนตามประสาก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปในกลุ่มUSAมุง

“คนสวยขอไปหน่อยน้า”

ร่างเล็กเอ่ยเสียงหล่อพร้อมรอยยิ้มกระชากใจเจ้าประจำ กว่าจะเข้ามาได้ต้องหดพุงอยู่หลายรอบเหมือนกัน ไม่ได้อ้วนนะ หายใจไม่ออกเฉยเฉ๊ย

“เงินล่ะ?”

โทนี่แบมือขอเงินราวกับเด็ก สตีฟถอนหายใจเบาๆก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินตัวเองขึ้นมา หยิบแบงค์สองสามใบก่อนจะยื่นให้โทนี่อย่างเหนื่อยหน่าย

“เยี่ยม!

โทนี่รีบเดินเร็วออกจากสถานการณ์นั้นอย่างรวดเร็ว เขาหิวข้าวเต็มทีแล้ว หลังจากที่คนตัวเล็กได้เดินจากไป สถานการณ์ได้กลับมาเป็นปกติ

”นั่นเพื่อนคุณเหรอคะ?”

หญิงสาวคนหนึ่งหันมองตามทางที่โทนี่เดินไป สตีฟจึงตอบอย่างเรียบง่ายเพราะคงไม่มีอะไรมาก

“เพื่อนร่วมห้องน่ะครับ มีอะไรรึเปล่าครับ?”

“...ดูดีจังนะคะ”

!!!!???

 

 

 

“ฮัดชิ่ววว”

โทนี่จามเสียงดังภายในร้านอาหารฟ้าสฟู้ดนามKFC ใครกำลังแอบคิดถึงเขาอยู่ละเนี้ยย

“ทูน่าสลัดและชีสเบอร์เกอร์ได้แล้วครับ”

พนักงานพาร์ทไทม์หนุ่มยื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลสองถุงให้คนที่แก่กว่า โทนี่รับมันมาอย่างรวดเร็วและวางเงินลงบนเคาน์เตอร์แล้วจากไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้เด็กหนุ่มพนักงานยืนอ้ำอึ้งและยิ้มแก้มปริอยู่คนเดียว

“ลุงอะไรให้ทิปตั้งร้อยนึง เอาไปเล่าให้ป้าเมย์ฟังดีกว่า ^^

 

 

 

“มาแล้วววว”

โทนี่เดินแทรกกลุ่มหญิงสาวเข้าไปหาสตีฟซึ่งกำลังงานยุ่งเช่นเคย

“ยังไม่ว่างทาน วางไว้ข้างหลังก่อนแล้วกัน”

“ถ้าผู้หญิงป้อนจะยอมกินถูกมะ?”

โทนี่มองบนเอ่ย เขาวางถุงกระดาษลงข้างๆถุงผ้าใบใหญ่ของสตีฟและหยิบของตัวเองมาแกะกำลังจะทาน

”ให้ฉันช่วยป้อนมั้ยคะ?”

เสียงผู้หญิงดังขึ้นข้างกายสตีฟที่กำลังยุ่งกับการลงสี ร่างใหญ่ค่อยๆหันหน้ามาหาโทนี่ซึ่งดูไม่พอใจนักพลางยิ้มเบาๆอย่างมีชัย นั่นทำให้คนทานแฮมเบอร์เกอร์โหเข้าไปใหญ่ จากนั้นสตีฟจึงหันหน้าหลับมาหาสาวๆเช่นเดิม

“ตามส-

“ไม่ต้องหรอกครับ! ปกติผมก็ต้องป้อนเขาอยู่แล้ว”

เสียงเจื้อยแจ้วของโทนี่ดังตัดประโยคของสตีฟอย่างรวดเร็ว คิดจะหักหน้าเขาเหรอ ไม่มีทาง!

ว่าแล้วโทนี่ก็เดินฉับๆตรงไปหยิบถ้วยทูน่าขนาดเท่าถ้วยไอศกรีมขึ้นมา แกะมันออกอย่างรวดเร็วราวกับจะเขวี้ยงทิ้งได้ จากนั้นจึงสาวเท้ายาวๆครั้งเดียวไปหาสตีฟซึ่งนั่งอ้ำอึ้งและงงงวยอย่างบอกไม่ถูก วันนี้จะป่วนอะไรอีกล่ะ?

“อ้าปากสิจะได้ป้อน”

โทนี่ตักทูน่าขนาดพอดีคำขึ้นมาใกล้ปากของสตีฟ สาบานว่าถ้าไม่ใช่เพราะสตีฟมันหล่อกว่าชาตินี้เขาจะไม่ทำอีกเด็ดขาด!

“จะป้อนจริงๆเหรอ?”

“หรือจะให้ยัดเข้าปาก”

โทนี่ยังคงไม่ยินดีนักที่จะป้อนแบบสวยหรูให้คนตรงหน้า ถ้ายังพูดมากเขาจะเอาทั้งถ้วยนี่ยัดปากใหญ่ๆนั่นซะ! สตีฟไม่ตอบแต่เปลี่ยนเป็นการอ้าปากแทน ร่างเล็กยิ้มเบาๆก่อนจะป้อนทูน่าคำเล็กนั้นเข้าปากช้าๆ

“เออ เห็นบอกว่ารักสุขภาพมาก”

โทนี่พูดขณะที่กำลังใช้ช้อนจ้ำๆทูน่าสลัดเล่น สนุกดีว่ะ^^

“แล้ว?”

สตีฟถามแบบไม่คิดอะไรมาก แต่ตาแก่เอ๊ย!ไม่รู้ฤทธิ์โทนี่ซะแล้วสิ      

ทูน่าสลัดพอดีคำที่กำลังจะเข้าปากสตีฟถูกปล่อยให้หล่นลงบนเสื้อเชิ้ตพอดีตัวของสตีฟจนมันเปื้อนไปหมด ร่างใหญ่เหวอนิ่ง โทนี่ยกยิ้มอย่างมีชัย นี่แหละ ผลสำหรับการจะลองดีกับเขา!

“อ๊ะ! หลุดมือ”

ร่างเล็กหาข้อแก้ตัวง่ายๆเพื่อทำให้ตัวเองดูไม่เป็นตัวร้าย แต่ดูจากใบหน้าอันจริงจังของสตีฟและแววตาด้านในแล้ว เขากลับไม่กล้าที่จะทำอะไรต่อ

“โทษทีน้า ช่วยไม่ได้ ที่เหลือ...ก็ไม่ต้องกินเนาะ”

โทนี่เก็บทูน่าที่เหลือใส่ลงในถุงกระดาษเช่นเดิมแล้วเดินไปเก็บ แต่ถุงกระดาษแฮมเบอร์เกอร์ที่เขาวางไว้...หายไป

!!?”

โทนี่หันซ้ายหันขวาอย่างร้อนรน ชิ้นส่วนแฮมเบอร์เกอร์ ทั้งขนมปัง ผักสลัด และมะเขือเทศวางเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นเป็นทาง พร้อมกับเจ้าหัวขโมยตัวเล็กสี่ขาที่กำลังกัดเนื้อวัวชิ้นใหญ่อย่างเอร็ดอร่อย

“...ว้ากกกก!

...เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว'





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #3 neep06 (@123pp13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 00:30
    โอ้ยยไรททท์ น่ารักมากกกกก
    #3
    0