ภาค II Waiting for you รักนี้มีแค่เจ้า

ตอนที่ 56 : ตอน ใจกว้างตั้งใช้ให้ถูกที่ ใจดีต้องใช้ให้ถูกคน (2) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    14 ต.ค. 62

 

            มิเจอะเจอหน้าคร่าตากันเสียตั้งนาน...เพิ่งรู้ว่าเจ้ามีน้องสาวได้งามหยดย้อยถึงเพียงนี้   เสียงกึ่งหยอกเหย้าดังขึ้นด้วยพระสุรเสียงติดอารมณ์ขันทำให้ร่างสูงพยักหน้ารับเชิงแย้มเล็กน้อย

 

            พระหมื่นปีทรงตรัสชมเกินไปแล้วพะยะค่ะ

 

            พวกเจ้าที่เหลือ...ออก ไป ให้ หมด เสียงกัดฟันกรอดของพระหมื่นปีผู้มีอารมณ์สำราญและยิ้มแย้มอยู่เสมอทำให้เหล่าทหารที่รับใช้พระองค์มานานนึกขยาด  นัยน์ตาสีไข่มุกดำปรายตามองเหล่าทหารหาญและผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องกำลังค่อย ๆ ทยอยออกไปด้านนอกจนครบ  เหลือเพียงเขาและพระหมื่นปีที่หยุดยืนสนทนากันตามลำพัง  เขาจึงเอ่ยปากถามพระองค์อย่างตรงไปตรงมา

 

          พระหมื่นปีอย่าได้ทรงอ้อมค้อมอยู่เลยพะยะค่ะ...ทั้งคำพูดและสีหน้าที่นิ่งสงัดของลอร์ดจาริสยิ่งทำให้พระนางกริ้วจัดจนถึงขนาดสะกดเอาไว้ไม่ไหว!!!

 

ตุบบบบบบบบบบบบบ!!!!

 

เรียวนิ้วคว้าหมอนอิงที่ใช้ท่อนแขนเท้าอยู่ข้างกายขึ้นมาก่อนจะปาลงไปเบื้องล่างโดยไม่คิดจะออมแรงเลยแม้แต่เพียงนิด!  หมอนทอมือจากหนังปีศาจชั้นสูงถูกปาลงมากระทบแผงอกกว้างของลอร์ดจาริสก่อนจะล่วงหล่นดังตุบและแน่นิ่งอยู่ที่ปลายฝีเท้า  ร่างโปร่งไม่ได้ตื่นตระหนกหรือหวั่นใจกับสถานการณ์ตรงหน้า  เพราะเขานั้นเตรียมใจมาพร้อมกับผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นในทุก ๆ ด้านตั้งนานแล้ว

 

          เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วยังมีตีหน้านิ่งเป็นทองมิรู้ใส่ข้าได้อีกอย่างนั้นหรือจาริส คาร์เตอร์!! ”

         

          “…………..”

 

          เจ้าทำได้อย่างไร!!....ไม่ซิ...พวกเจ้า....พวกเจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร!!!!? ”

 

          “…………..”

 

          ครั้งนั้นมันคือชะตาชีวิตของนาง...ข้าพอทำใจรับได้  แต่หนนี้มันไม่ใช่!!!! นางไม่จำเป็นต้องถูกบังคับให้มีชีวิตบนเส้นทางสายนี้!!!!! ”

 

          ข้าทำเพื่อฝ่าบาทพะยะค่ะ

 

          ทุ - เรศ!!! ”

 

          “…………..”

 

          ผลลัพธ์ร้ายแรงที่สุดที่อาจเกิดขึ้นหากมีผู้ใดพิสูจน์สถานะที่แท้จริงของนางได้ขึ้นมาคืออะไรเจ้ารู้อยู่เต็มอก ลอร์จาริส!! 

 

ใช่แล้ว...ข้าทูลยับยั้งฝ่าบาทไปแล้ว

 

แต่พระองค์ก็ยังยืนกรานจะทำ

 

ยิ่งเห็นพระองค์ไร้ซึ่งจิตและวิญญาณ 

 

เอาแต่โหมทรงงานหนักราวกับต้องการให้ร่างกายทรุด ๆ หนักไป

 

เพื่อจะได้สิ้น ๆ ลมไปเสียที 

 

ข้าเองจึงตัดสินใจให้ความร่วมมือ....

 

            มิใช่เพียงเจ้าและผู้สมรู้ร่วมคิดที่จะถูกกวาดล้างเท่านั้น!  เจ้ากำลังทำให้บังลังค์ของจอมราชันย์สั่นคลอน มิหนำซ้ำอาจเป็นฉนวนสำคัญให้เหล่าขุนนางละโมบทั้งหลายใช้ข้อนี้ลุกฮือขึ้นต่อต้านราชวงศ์ที่ดำรงอยู่มานานนับหมื่นหมื่นปี!!! ”

 

            พระหมื่นปีโปรดวางพระทัย...ข้าเตรียมการณ์ทุกอย่างเอาไว้หมดแล้วพะยะค่ะ

 

            หึ  เจ้าอย่าได้ประเมินความสามารถของเหล่าผู้อาวุโสต่ำเกินไป ลอร์ดจาริส คาร์เตอร์

 

พระหมื่นปีตรัสเตือนเป็นนัยยะเช่นนี้...

 

แสดงว่าพวกผู้อาวุโสเริ่มเคลื่อนไหวแล้วล่ะสินะ...

 

          ขอบพระทัยพระหมื่นปีที่ทรงชี้แนะพะยะค่ะ...ร่างโปร่งค้อมศีรษะคำนับก่อนที่แววตาจะฉายแวววาววับ  นึกไม่ถึงว่าเหล่าผู้อาวุโสจะเคลื่อนหมากไวถึงขนาดนี้...แบบนี้ก็ถึงเวลาที่จะเปิดม่านสำหรับแผนการณ์ต่อไปแล้วล่ะสินะ  จาริสนึกข้ามขั้นไปไกลมองเห็นถึงการณ์ใหญ่ที่รออยู่ภายหน้าและคิดสลับผลลัพธ์ทั้งดีและร้ายเอาไว้อยู่ภายในหัว  เหลือเพียงแค่ต้องหาจังหวะเหมาะ ๆ เจรจากับฝ่าบาทเป็นการส่วนพระองค์ให้ได้สักครั้งเท่านั้น

 

  ห้องรับรอง

 

โหดร้าย...

            ภาพของปลายดาบที่คร่าชีวิตของข้ารับใช้ไปต่อหน้าต่อตายังคงติดตรึง  ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยความสับสนกับอารมณ์ที่กำลังประดำประเดเข้ามาและเธอมิอาจตั้งรับได้ทัน  ทั้งเสียใจ  ทั้งเจ็บใจ และโกรธ...โกรธที่ตัวเองช่วยไม่ได้  ไหนเล่าคำสอนที่ท่านพี่เคยพร่ำบอกว่าหนึ่งชีวิตนั้นมีคุณค่า...มาแต่บัดนี้เธอกลับรู้สึกว่าเธอไม่เคยรู้จักมุมนี้ของท่านพี่เลยจริง ๆ   ทั้งแววตา  น้ำเสียงและจิตสังหารนั่น...เราไม่รู้จักพี่จาริสคนนี้เลยแม้แต่น้อย   มิลล่าพาคุณหนูคาร์เตอร์เข้ามาพักยังห้องรับรองแต่ดูเหมือนว่าคำเอื้อนเอ่ยของเธอจะเข้าไปไม่ถึงจิตใจที่กำลังช็อคของคุณหนูเลยแม้เพียงนิด  มิลล่าเหม่อมองร่างอรชรที่กำลังสั่นเทาราวกับลูกนกที่เพิ่งตกจากรังและโดนห่าฝนซัดกระหน่ำจนร่างเหน็บหนาวด้วยสายตาสงสาร  แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรมากนอกจากคอยปรนนิบัติสาวเจ้าตามคำสั่ง

 

พักผ่อนเถิดเจ้าค่ะคุณหนู...ก่อนรุ่งสางข้าจักเข้ามาตักเตรียมท่านให้พร้อมสำหรับรับขบวนเสด็จ

 

จ๊ะ ร่างบางได้แต่เพียงขานรับคำสั้น ๆ ก่อนจะพยายามสะกดอาการเกร็งและสั่นเทาของตนเองราวกับต้องการซ่อนความอ่อนแอเอาไว้เพียงลำพัง  มิลล่าค้อมศีรษะถวายความเคารพก่อนจะผละออกไป  มีเพียงความเงียบที่แสนอึดอัดเป็นเพื่อนปลอบประโลม  น้ำใส ๆไหลพรากอาบพวงแก้ม  ร่างบางพยายามขบริมฝีปากล่างไม่ปล่อยให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาจากโพรงปาก  ภาพของพี่ชายที่เคร่งครัด  องอาจ  ฉลาดและเป็นดั่งฮีโร่ยังคงฉายอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ  ความอบอุ่นที่แพร่ซ่านออกมาจากห้วงแห่งความทรงจำสลับตัดกับความโหดร้ายที่สตรีเรือนเล็กเพิ่งได้พบเจอ   ความปวดร้าวที่ไม่มีใครเข้าใจกำลังเกาะกินความสัมพันธ์ที่เปราะบางดุจแจกันลายกระเบื้องให้ค่อย ๆ เพิ่มรอยร้าวให้ปริแตก บัดนี้ดุจแสงสว่างแห่งจันทรานั้นสาดส่องไปไม่ถึงจิตใจของหญิงสาวที่กำลังถูกประคองร่างอันไร้ซึ่งวิญญาณเข้ามายังห้องรับรองใหญ่  ร่างอรชรมีเพียงสายตาที่ยังคงว่างเปล่าและสีหน้าที่ซีดเซียวเพราะยังติดอยู่ในอาการช็อก  ภาพและโลหิตสีแดงสาดกระเซ็นเป็นดุจดวงไปพร้อมกับปลายดาบที่อาบและชุ่มไปด้วยเลือด  กลิ่นคาวตลบอบอวนคละคลุ้งไปทั่วจนแม้แต่เธอยังอดสมเพชตัวเองไม่ได้...ที่กลิ่นอายและภาพบาดตาตรงหน้ายังคงขึ้นสีจัดเจนอยู่ในห้วงความทรงจำ  กลิ่นคลุ้งที่เดิมทีเธอนึกสะอิดสะเอียนและคลื่นไส้กลับเชื้อเชิญให้น้ำลายนั้นอังอยู่เต็มปริ่มโพรงปาก

 

น่าสมเพช...

 

                คำสามคำนี้ที่ร่างบางได้แต่นึกก่นด่าตนเองอย่างเจ็บใจ  ร่างกายมันตอบสนองต่อสิ่งเร้าโดยไม่สนซึ่งจิตใจและความรู้สึกเลยสักนิด  ร่างกายตอนนี้กลับกลายเป็นปีศาจโดยเนื้อแท้แล้ว  แต่ภาพของยามที่แมร์รี่ถูกฆ่ายังคงตราตรึงและฝังลึกลงไปในแก่นความรู้สึกให้สาวเจ้านึกผวาอยู่กลาย ๆ แม้จะรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้พักอยู่เพียงลำพัง  แต่เธอเองก็ยังควบคุมอาการสั่นเทิ้มไปทั้งร่างยามที่วูบนึงสัมผัสได้จิตสังหารและเสียงดาบที่ตวัดดังฉับ ฉับของท่านพี่ที่ยังคงหลอนหูไม่หาย  แสงสีเงินที่สาดเข้ามาตามช่องหน้าต่างที่กำลังหอบหิ้วสายลมโชยน้ำค้างให้ผ้าม่านผืนบางเบาพลิ้วไสวทำให้ร่างอรชรที่กำลังตกตะลึงและตื่นกลัวนั้นสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจอีกหน  เมื่อเจ้าตัวเห็นว่าสิ่งที่วูบไหวไปมาเมื่อครู่คือผ้าม่านธรรมดาในห้องรับรองก็ได้แต่ถอดถอนลมหายใจทิ้งด้วยความโล่งอก  ความเงียบสงัดผสานกับความมืดมิดในยามค่ำคืนยิ่งทำให้รู้สึกเปล่าเปลี่ยวและอ้างว้างจนเอวบางรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก  ร่างอรชรลุกพรวดขึ้นจากตั่งเตียงไปหยุดยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างบานนึงโดยหมายใจว่ากลิ่นอายเย็น ๆ จากภายนอกจะช่วยทำให้ความอัดอั้นที่มีนั้นทุเลาลง

 

                ต้นไม้สูงรูปร่างแปลกตาโอนเอนไปมาตามสายลมในยามรัตติกาลมืด  นัยน์ตาสีฟ้ากวาดสายตามองยังไปเบื้องล่างมีทหารผลัดเวรยามอยู่รอบตำหนักของพระหมื่นปีอย่าไม่ขาดสาย  ช่างดูสับสนอลหม่านชวนไม่น่าอภิรมย์นัก  แต่เมื่อทอดสายตายาวออกไปไกลจนสุดสายตา...หมู่เมฆาปกคลุมไปทั่วอยู่ ณ วังโอ่อ่าที่อยู่ใจกลางเขตพระราชฐานชั้นในสุด  น่าแปลก...บริเวณนั้นแทบไม่มีทหารเดินขวักไขว่ให้ว้าวุ่น  มีเพียงค้างคาวร่างยักษ์คอยบินตรวจตราความปลอดภัยอยู่โดยรอบโดยไม่สร้างความน่ารำคาญตาแก่ผู้พบเห็นนัก   วิถีชีวิตของที่นี่ช่างแตกต่างกับโลกมนุษย์...จริงอยู่ที่ฐานะทางสังคมนั้นไม่ได้แตกต่างกันมากนัก  แต่ผิดกันตรงที่แห่งนี้วัดที่ขีดความสามารถและต้นตระกูลเป็นบรรทัดฐาน  แม้นทุกคนที่นี่รักสงบก็จริง  แต่กลับดูสันโดษนัก  นึกภาพไม่ออกเลยว่าแวมไพร์หรือปีศาจตนอื่น ๆ ที่เกิดในสกุลเล็ก ๆ หรือไม่มีแม้แต่ทรัพย์และกำลังไพร่พลจะดำเนินวิถีชีวิตเป็นเช่นไร?  ภายใต้ชีวิตที่สวยหรูนั้นกลับเปราะบางราวกับเดินอยู่บนผลึกน้ำแข็งความรู้สึกเจ็บแปล๊บ ๆ ตึง ๆ อยู่นผิวกำลังค่อย ๆ คลายตัวลง  นัยน์ตาสีเอกลักษณ์ทอดมองด้วยแววตาตื่นตะลึง  บัดนี้บาดแผลที่เคยลุ่มลึกค่อย ๆ มีเนื้อเติมขึ้นมาตื้นขึ้นจนเกือบเต็มสมบูรณ์

 

ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

 

                เสียงเคาะประตูสามครั้งก็ดังขึ้นพร้อมกับเอ่ยเชิงขออนุญาตจากผู้ที่อาศัยอยู่ด้านใน  มีทหารหน้าตาดุดันเข้ามายังตัวห้องรับรองหนึ่งนาย พร้อมด้วยมิลล่าหัวหน้านางกำนัลและทหารอีกตนที่หยุดยืนอยู่ด้านหลังในมุมมืด

 

                 พระราชโองการจากจอมราชันย์ถึง คุณหนูดาริน  แห่งสกุลคาร์เตอร์...

 

ราชโองการจากจอมราชันย์?!


                เมื่อได้ยินเช่นนั้นร่างอรชรที่ยังระบมไปทั้งร่างก็ค่อย ๆ ทรุดกายค้อมคำนับรับพระราชโองการจากมหาดเล็กที่กำลังแถลงคำสั่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเช่นเดิม

 

                 ในวันประหารในวันรุ่งพรุ่งนี้  จอมราชันย์มีพระบรมราชานุญาตให้คุณหนูดาริน แห่งสกุลคาร์เตอร์ ติดตามอยู่ท้ายขบวนเสด็จ  ณ เวลาประหารมีพระบรมราชานุญาตให้พักในเรือนรับรองได้จนกว่าจะสิ้นสุดการประหาร  หรือเมื่อรู้สึกดีขึ้น ในระหว่างนี้จนกว่าสกุลคาร์เตอร์จะหาข้ารับใช้ส่วนตนที่เหมาะสมให้แก่นางได้  ข้า แคสเปี้ยน ไวแอตเทนเจอร์  จอมราชันย์ลำดับที่สิบแห่งแดนแวมไพร์...ขอมอบหมายให้  แอชตัน  คอนเนอร์  ทำหน้าที่คุ้มครองนางชั่วคราวจนกว่าร่างกายของคุณหนูดาริน  แห่งสกุลคาร์เตอร์จะฟื้นคืนสู่สภาพปรกติ...จบราชโองการเพียงเท่านี้ 

 

ให้แอชตันคุ้มครองเรางั้นเหรอ....

 

นี่เรื่องทั้งหมดถูกรายงานต่อฝ่าบาทไปแล้วอย่างนั้นหรอ!

 

ท่านพี่เพิ่งสำเร็จโทษแมร์รี่ไปยังไม่ถึงครึ่งชั่วยามด้วยซ้ำนะ!!?

 

                ท่านดารินเจ้าคะ   มิลล่าหัวหน้านางกัลป์กระแอมเบา ๆก่อนจะปรายสายตาให้สาวเจ้าผู้เป็นเจ้าของชื่อรู้สึกตัวและรีบถวายความนอบน้อมต่อราชโองการขององค์เหนือหัวโดยพลัน

 

                อ๊ะ ขะ  ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท....สิ้นเสียงตอบรับจากสตรีมหาดเล็กผู้ทำหน้าที่ถวายพระราชโองการก็เก็บม้วนพระราชสาร์นสำคัญก่อนจะค้อมศีรษะให้สาวเจ้าหนึ่งครั้งแล้วเดินจากไปโดยมีมิลล่าขันอาสาออกไปส่ง  ชายผู้ถูกมอบหมายงานสำคัญค่อย ๆ เยื้องย่างออกมาจากมุมมืด  ยามเมื่อแสงแห่งดวงจันทราสาดเข้ามาค่อย ๆ เผยรูปร่างสันทัดและใบหน้าคมสันอย่างที่เอวบางไม่เคยได้ทันสังเกตเห็น  ร่างอรชรเผลอสาวเท้าถอยไปด้านหลังโดยไม่รู้สึกตัว  ยามที่แอชตันปรานัยน์ตาสีเข้มนั่นมองมาหาเธอกลับรู้สึกถึงความน่าเกรงขามบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกตื่นกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็น  ภาพบาดตาของสัตว์ร้ายร่างมหึมาที่สะบัดและขย้ำร่างของข้ารับใช้ยังคงติดตาตรึงใจจนเธอเองก็นึกขยาด  คมเขี้ยวและขากรรไกรนั่นสะบัดร่างแวมไพร์ให้แหลกเป็นธุลีได้ไม่ยากเย็น  แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอเกรงเขาได้ยังไง! เหตุใดจอมราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่ต้องส่งหมอนี้ให้มาอารักษ์ขาเธอด้วย!!?

 

            กลัวหรือขอรับ... ชายผู้เคยสุภาพนอบน้อมกำลังเหยียดยิ้มก่อนจะเอียงคอและเยื้องย่างเข้ามาในตัวห้อง   แต่เมื่อนัยน์ตาสีนิลพรายเห็นคุณหนูดารินมีอาการหวาดกลัวเขาขนาดนี้  ชายลูกผสมเองก็จำต้องเว้นระยะห่างเมื่อเขาเหลือบไปเห็นผ้าพันแผลที่อยู่บนเรียวแขนทั้งสองข้างเองก็ยิ่งรู้สึกแค้นใจตัวเองนัก  นี้หากว่าเขาไปช้าอีกเพียงนิดเดียวล่ะก็!  ป่านนี้นายหญิงคง...!!!

 

                “………”

 

                วางใจเถิดขอรับคุณหนูดาริน....ค่ำคืนนี้พักผ่อนเถิดขอรับ ชายลูกผสมกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนก่อนจะสาวเท้าออกไปด้านนอกและหยุดยืนอารักษ์อยู่หน้าประตูตลอดทั้งคืน  ปรอยผมสีดำสนิทปรกลงมาตรงหน้าชายลูกผสมยามที่เขาหยุดยืนเฝ้ายามอยู่ตรงนี้เพียงลำพังมาหลายชั่วยามแล้วโดยไม่มีใครมาผลัดเปลี่ยน 

 

คาราวะท่านแอชตันเจ้าค่ะ ในที่สุดเวลาก็หมุนเวียนเปลี่ยนไปจนได้เวลาเมื่อเหล่านางกำนัลสามสี่ตนที่จะเข้ามาทำหน้าที่ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและชำระล้างร่างกายร่างบางให้พร้อมก่อนเวลาที่จอมราชันย์จะเสด็จ 

 

เชิญตามสบายขอรับ // เจ้าค่ะ ชายลูกผสมพยักหน้ารับก่อนจะหลีกทางให้พวกนางเข้าไปด้านในโดยไม่อิดออด

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น