ภาค II Waiting for you รักนี้มีแค่เจ้า

ตอนที่ 54 : ตอน ใจกว้างตั้งใช้ให้ถูกที่ ใจดีต้องใช้ให้ถูกคน (2) 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    14 ต.ค. 62

    

ทันทีพระกระแสรับสั่งของพระหมื่นปีถูกป่าวประกาศออกไป  ไม่นานนักผู้ที่ทำหน้าที่กุมตัวก็ปรากฏตน กลิ่นอายปีศาจปนสาบคละคลุ้งมากับกลิ่นคาวเลือดที่ขจรกระจายจนตลบอบอวลไปจนทั่วท้องพระโรง  สาวเจ้าหายใจโรยรินดั่งแวมไพร์ใกล้จะขาดใจอยู่ร่อมร่อทำให้ผู้ที่จับตัวนางได้เป็นรายแรกจำต้องแบกร่างสภาพน่าสังเวทเข้ามายังตำหนักของพระหมื่นปีทั้ง ๆ อย่างนั้น 

 

ตุบ!

            ข้าพาตัวนางมาตามพระบัญชาแล้วพะยะค่ะ...เสียงทุ้มต่ำเจือโทสะนั้นขานรายงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย  ทำเอาดารินที่หยุดยืนอยู่ไม่ห่างไกลนั้นถึงกลับหน้าถอดสี  สายตาของแอชตันนั้นขึ้นสีเป็นสีนิลพรายประกายวับดุจเดียวกับสายตาคู่นั้นของปีศาจร่างยักษ์ที่ช่วยชีวิตของเราเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด!! 

 

แววตาวาวโรจน์แบบนี้...ใช่แน่ 

 

งั้นแอชตันไม่ใช่แวมไพร์แบบเดียวกับท่านพี่งั้นเหรอ

 

งั้นเขาเป็นตัวอะไร!!!?

 

ร่างปกคลุมไปด้วยขน  ยืนสี่ขา  ดวงตาสีนิล

 

แวร์วูฟงั้นเหรอ!?

 

            คำตอบที่ได้จากความคิดที่คิดตลบย้อนกลับไปกลับมาของสาวเจ้าทำให้ได้มาซึ่งคำตอบสุดท้ายในที่สุด! แม้นจะเคยได้ยินว่าเป็นแค่เพียงปีศาจร่างมหึมาที่มีแต่ในนวนิยายปรัมปรา  แต่ขนาดแวมไพร์ยังเดินกันให้เกลื่อนในแดนดินนี้...แล้วนับภาษาอะไรกับสิ่งมีชีวิตอีกหนึ่งสิ่งที่เป็นปฏิปักษ์กันเหล่า!!  บัดนี้ภายในหัวของร่างบางนั้นกลับเต็มไปด้วยคำถามล้านแปดที่ไม่ว่าจะคิดไปไกลสักเพียงไหนก็ไม่เห็นวี่แววว่าเหตุใดแอชตันที่เป็นเผ่าพันธุ์อริถึงได้มาอยู่ที่นี่!!  แล้วทำไมถึงเคยรับใช้ท่านพี่แบบใกล้ชิดอีกต่างหาก! จริงซิเจ้าตัวเคยพร่ำกับเราด้วยว่ารับใช้เพียงแค่จอมราชันย์!? แล้วทำไมล่ะ! ทำไม! แวมไพร์กับแวร์วูฟไม่น่าจะญาติดีกันได้นี่หน่า!!!  ดารินนึกพลางเผลอขมวดเรียวคิ้วของตนเองไปโดยไม่รู้สึกตัว  แอชตันชายร่างขรึมที่หยุดยืนอยู่ตรงเบื้องหน้าพระพักตร์ก็ตวัดหางตาขวับหันมามองพอดิบพอดีสร้างความตกใจจนหญิงสาวสูงศักดิ์นั้นเผลอตัวสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจกลัว!

 

            ผู้ลงมือคือข้ารับใช้ส่วนตนของดารินเองหรอกรึ....คำเอ่ยงืมงำของพระหมื่นปีเรียกสติของร่างบางให้กลับมายังประเด็นสำคัญอีกครั้ง  แมร์รี่ที่อยู่ในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตายนั้นค่อย ๆ เชยหน้าขึ้นมาด้วยสภาพที่อิดโรยเต็มที แต่ก็ไม่ได้เปล่งสิ่งใดออกมาแม้กระทั่งเสียงครวญแห่งความเจ็บปวดก็ไม่มี

 

          “ เป็นเจ้านี่เอง...แมร์รี่ ร่างสูงกดเสียงเสียต่ำจนน่าหวาดกลัวก่อนจะใช้มือข้างถนัดจับไปที่ฝักดาบประจำตัวที่เหน็บอยู่ที่เอวตลอดเวลาแล้วชูอาวุธขึ้นพลางน้อมศีรษะแด่พระหมื่นปีการกระทำปุบปับของลอร์ดจาริสทำให้แม้แต่ทหารที่นำตัวเขาเข้ามายังผงะจนเผลอชักอาวุธขึ้นมาการ์ดปกป้ององค์เหนือหัว! แอชตันเองก็เอี้ยวตัวตั้งรับไปตามสัญชาตญาณดิบ  ส่วนดารินก็ขานชื่อผู้เป็นพี่จนเสียงหลง!

 

หมับ!!!


          “ !!!! // !!!! // ท่านพี่!! ”



          “…………” ในขณะที่บุคคลภายนอกต่างมีปฏิกิริยาตื่นตระหนกไปกับการกระทำฉับไวของลอร์ดจาริส  ในทางกลับกันองค์พระหมื่นปีกลับนั่งประทับนิ่งไม่แม้แต่จะแสดงสีหน้าตระหนกเลยสักนิด  พระองค์ยกพระหัตถ์เชิงให้ทหารลดอาวุธลงเมื่อพระนางเห็นว่า  อีกฝ่ายไม่ได้คิดร้าย  แต่ยกอาวุธคู่ใจขึ้นมาเพื่อร้องขอเพราะต้องการจะสำเร็จโทษคนของตนด้วยตัวของตนเอง

 

            “ นางคือข้ารับใช้ของสกุลคาร์เตอร์...ข้าขอเป็นผู้สะสางเรื่องยุ่งยากนี้ด้วยตัวของข้าเองพะยะค่ะ  ขอพระหมื่นปีโปรดทรงอนุญาตด้วยเถิดพะยะค่ะ

 

จริง ๆ ด้วย  ท่านพี่ไม่ให้อภัยให้กับแมร์รี่

 

เราต้องทำอะไรสักอย่างเผื่ออาจจะช่วยผ่อนหนักเป็นเบา

 

            “ ทูลแด่พระหมื่นปี...ที่ผ่านมานางรับใช้ข้าด้วยดีมาตลอด  ครั้งนี้คือครั้งแรกที่นางมิอาจควบคุมความกระหายได้จึงขาดสติ  ขอพระองค์โปรดพิจารณาความดีงามของนางในอดีตด้วยเพคะ

 

            “ ฮึก...คะ  คุณหนู แมร์รี่ร่ำไห้เสียงสั่นเมื่อเห็นว่าคุณหนูนั้นออกปากปกป้องเธอด้วยความเด็ดเดี่ยวขนาดไหน  ยิ่งเห็นก็ยิ่งสำนึกผิดของตนเอง  ที่ปล่อยปละให้ความกระหายเข้าครอบงำจนหน้ามืดตามัว


 

นายหญิง...


            ชายลูกผสมได้แต่ลอบสายตามองพลางเก็บงำความประทับนี้เอาไว้ให้ลึกสุดหัวใจ  เป็นเพราะความโอบอ้อม  มีเมตตาของนายหญิง...ทำให้เขารู้สึกเคารพ  รัก และซื่อสัตย์ต่อนางเป็นอย่างยิ่ง  แม้นกาลเวลาบัดนี้จะผันผ่านมานานจนนายของเขาจุติมาในร่างใหม่แล้วก็ตาม  ความงามจากภายในก็ยังคงสว่างไสวอยู่ยังวันยังค่ำ 

           

            “ แต่กฎมณเฑียรบาลระบุไว้ชัดแจ้ง...

 

ท่านพี่!


            “ ผิดเพียงครั้งเดียวจำต้องถูกตีตราว่าเป็นคนผิดคิดชั่วไปทั้งชีวิตเชียวหรือเจ้าคะ! ”

 

            ใช่

 

ความตายไม่ได้ช่วยแก้ไขปัญหาให้อะไรดีขึ้น!

 

แต่นั่น..ก็นับเป็นข้อแก้ต่างที่เถียงไม่ขึ้นอยู่ดี

 

โถ่เอ๊ย!

 

            “ (กัดฟันกรอด)

 

            เมื่อฟังคำถกเถียงกันไปมาของทั้งสองพี่น้องมาได้ระยะนึง  พระองค์ก็ทักท้วงด้วยสายพระเนตรนิ่งสงัด  ก่อนจะปรายสายพระเนตรมองไปยังผู้ต้องโทษที่นอนซมจมกองเลือดสลับกับผู้ที่ถูกกระทำที่เอาแต่กางปีกปกป้อง  แต่ตัดสลับไปยังผู้ที่ยืนกรานว่าต้องเคารพและรักษากฏมณเฑียรบาลอันเก่าแก่


            ...ข้าตัดสินใจแล้ว


 

          “……….” ร่างบางกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากเย็นนึกลุ้นจนตัวโก่งหวังเอาไว้ลึก ๆ ว่าคำพูดแก้ต่างของเธออาจจะพอช่วยเปลี่ยนพระทัยของพระองค์ไปได้บ้าง 

 


            สิ่งที่คุณหนูดารินกล่าวมานั้นก็นับว่ามีน้ำหนักอยู่...

 

ฮ่า!!  พระหมื่นปีทรงช่วยแล้ว...!!

 

            “ แต่การกระทำของนางที่ปฏิบัติต่อผู้เป็นนายในวันนี้นั้น  นับเป็นสิ่งที่ข้ามิอาจเพิกเฉย  หากมิลงโทษขั้นสูงสุดแก่นาง ข้าเห็นว่าจักเป็นเยี่ยงอย่างที่มิดี....

 

เอ๊ะ...

 

ทำไม...

 

“…ลอร์ดจาริส  ข้ายกหน้าที่นี้ให้เจ้า


          ขอบพระทัยพะยะค่ะ ทันทีที่ร่างสูงได้รับบัญชาเชิงอนุญาตมอบหมายให้สะสางและสำเร็จโทษต่อหน้าพระพักตร์  นัยน์ตาสีดุจไข่มุกดำก็ฉายแววความเย็นเหยียบของเพชฌฆาตขึ้นมาทันตาเห็น!! เพียงเสี้ยววินาทีที่ขานรับร่างสูงก็ชักอาวุธคู่ใจออกจากฝักก่อนจะใช้สปิริตแวมไพร์วับไปยังจุดของแมร์รี่และลงดาบปลิดชีพอีกฝ่ายทันที!!!!  เสี้ยววินาทีสั้น ๆ ที่ฝ่ามือหนากำลังจะลงดาบราวกับแวมไพร์สาวรับรู้และยอมจำนนในชะตากรรมของตนเอง 

 

น่าละอายนักที่มาสำนึกในเวลานี้...

 

แต่ว่าคุณหนูเจ้าคะ

 

          แมร์รี่พร่ำอยู่ในอกเพราะไม่เหลือเรี่ยวแรงให้เปล่งออกไปอีกต่อไป  แม้นจะไม่มีแรงแม้เธอก็ไม่คิดจะบิดกายหนี  นี้คือโทษทัณฑ์ที่เธอควรได้รับ...มีเพียงความตายเท่านั้นที่จะชำระล้างผิดนี้ให้สิ้นมลทินไป  ยิ่งเป็นดาบของท่านลอร์ดจาริสแล้วนางก็ยิ่งยินดีมอบชีวิตให้  ความทรงจำช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้รับใช้และปรนนิบัติคุณหนูผู้นี้มีน้ำใจกับนางเหลือเกิน  ไม่เคยมองเหยียดหรือพูดจาถากถางเลยสักครั้ง  แม้แต่บัดนี้ก็ยังแก้ต่างให้จนถึงวินาทีสุดท้าย...

 

ขอบพระคุณเจ้าค่ะที่อุตส่าห์ปกป้องข้า... 

 

แมร์รี่ได้แต่พร่ำอยู่ในห้วงแห่งความคิดก่อนจะพยายามยกยิ้มให้กับนายเหนือหัวของตนเองเป็นครั้งสุดท้ายโดยหมายใจว่าการอำลาในครั้งนี้  อยากให้คุณหนูดารินจดจำนางเพียงแค่ด้านดี  ฝ่ามือได้รูปของร่างบางเผลอยกไม้ยกมือขึ้นหมายจะห้ามฝีดาบของท่านพี่  แต่ทว่าไม่ทันแล้วความยอดเยี่ยมในการใช้อาวุธและการต่อสู้...ยิ่งเป็นในระยะประชิดตัวโดยที่อีกฝ่ายไร้สรรพอาวุธเช่นนี้แล้วยิ่งไม่มีทางรอดเงื้อมมือมัจจุราชของลอร์ดจาริสไปได้เลย  เสียงตวัดดังฉับ ฉับดังขึ้นพร้อมด้วยเสียงฉึกจากปลายอาวุธที่เสียดแทงทะลุร่างสองจังหวะดังขึ้นโดยที่ร่างอรชรสังเกตไม่ทันด้วยซ้ำมีเพียงกลิ่นคาวคลุ้งจากเลือดสีแดงสดที่สาดกระเซ็นอยู่ที่ลายพื้นตามแรงที่สะบัดของเหลวเหนียวหนืดที่เกาะอยู่บนตัวดาบด้านคม  

 

            อ๊ะ...มะ!!! ” ไม่นะ  คำสองคำที่ตั้งใจจะเอ่ยห้ามปรามนั้นเปล่งออกไปไม่ทันด้วยซ้ำ  ทำได้เพียงแค่ยืนดูการสำเร็จโทษอันน่าอุจอาจใจโดยที่ตนเองนั้นกลายเป็นสตรีที่ไร้ความสามารถเหลือเกิน  แม้แต่คนของตนเองก็ยังปกป้องเอาไว้ไม่ได้   ร่างบางตะลึงงันราวกับคนช็อคพูดไม่ออกมีเพียงกลิ่นอายปีศาจที่ค่อย ๆสลายและเลือนหายไปกลางอากาศโดยทิ้งไว้ซึ่งร่างไร้วิญญาณของข้ารับใช้ที่เธอสนิทที่สุดไว้ดูต่างหน้า

 

ขนาดเราช่ำชองการรบมานักต่อนัก

 

ยังสังเกตเห็นเพียงแค่จังหวะที่ท่านจาริสลงดาบในจังหวะที่สอง

 

งั้นท่านดารินก็คงไม่ทันได้รู้สึกและไหวตัวด้วยซ้ำ

 

เพลานี้ท่านจาริสคงดูเด็ดขาดและโหดร้ายในสายตาของนางแล้วสินะ   


                    แอชตันนึกพลางได้แต่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างศพที่เพิ่งถูกสำเร็จโทษไปต่อหน้าต่อหน้าคุณหนูดาริน  นึกสงสารทั้งตัวของท่านลอร์ดและคุณหนูที่บัดนี้รอยร้าวก็ผุดเพิ่มขึ้นมาอีกจุด

 

            มิลล่า..พาคุณหนูดารินไปพักในตำหนักของข้าก่อน ”  เมื่อพระนางเห็นว่าบัดนี้สติและวิญญาณของหญิงตรงหน้านั้นหลุดไปจากภวังค์เป็นที่เรียบร้อยแล้วก็กำชับให้ข้ารับใช้คนสนิทพาตัวนางออกไปจากเหตุการณ์อันโหดร้ายนี้ทันที  แม้นใจจริงพระนางจะไม่อยากทำแบบนี้...แต่นี้ก็ถือเป็นอีกหนึ่งในบทนี้ที่สาวเจ้าจำต้องรับรู้  ว่าถ้าหากไม่มีความเด็ดขาดก็ยากที่จะควบคุมซึ่งความสงบเรียบร้อยได้

 

            “ เพคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #116 YolladaKansit (@YolladaKansit) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 18:11
    สนุกมากๆ
    #116
    0
  2. #114 moon_lovers (@moon_lovers) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 10:48

    ปักหมุดรอค่าไรต์ สู้ๆนะคะ

    #114
    0