ภาค II Waiting for you รักนี้มีแค่เจ้า

ตอนที่ 31 : ตอน เลือดบริสุทธิ์เป็นเหตุ(1) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    20 เม.ย. 62





 

ตืดดดดดดดดดดด  ตืดดดดดดดดดดดดดดด

 


เอ๊ะ...เสียงเหมือนแตรสังข์เลย?

 



พรึ่บ  พรั่บ  พรั่บ  พรั่บ !!!!

 


            ทันทีที่เข้าสู่น่านฟ้าของราชวงศ์เหล่าบรรดาค้างคาวร่างยักษ์พลันกางปีกคู่ใจให้สยายออกเป็นจังหวะเดียวกันเพื่อทำการร่อนลง  ป้อมปราการที่ตั้งตระหง่านอยู่เหล่าบรรดาทหารหาญที่รักษาการณ์ด้านบนเตรียมตัวต้อนรับการมาเยือนของแขกชั้นสูงอย่างสกุลคาร์เตอร์ด้วยสีหน้าแข็งขัน  ไม่นานนักเกี้ยวหลวงก็อยู่ในระดับที่ทหารชั้นผู้น้อยสามารถทำการคืนร่างแวมไพร์ของตนเองเพื่อยกขบวนเกี้ยวแล้วเดินเท้าทอดน่องผ่านประตูวังเข้าไปด้านในได้เสียที  ร่างอรชรตัดสินใจกรีดผ้าม่านออกมาเพื่อเจรจากับท่านพี่ที่จู่ ๆก็หยุดเดินขนาบด้านข้างพร้อมกับกองคาราวานจำนวนหนึ่ง  แต่ว่าเสียงทุ้มของชายมาดขรึมก็สวนขึ้นมาราวกลับรู้ว่าหญิงเรือนเล็กกำลังหวาดระแวงถึงสิ่งใด

 


            พี่ต้องแยกกับเจ้าตรงนี้ 

 


            ท่านพี่คะ ฝ่ามือเล็กบีบหน้าต่างแน่น  รู้สึกใจหายชอบกลที่ถูกแยกออกจากท่านพี่มาแบบนี้  ริ้วขบวนของเธอเดินเลี้ยวไปอีกทาง  ในขณะที่ท่านพี่จำต้องก้าวตรงต่อไปด้านหน้า  ไม่รู้ว่าทำไมดวงใจถึงได้รู้สึกปวดหนึบราวกับว่าจะไม่ได้เห็นหน้าของเขาอีก

 


อย่าลืมสิ่งที่พี่สอนเข้าใจไหมริน   เสียงทุ้มตะโกนกลับมาเมื่อเห็นว่าใบหน้าสละสวยของรินยังคงชะโงกหัวออกมานอกหน้าต่างเพื่อดูเขาค่อย ๆก้าวออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ

 


“………………” หญิงเรือนเล็กไม่ได้ขานรับ  แต่กลับพยักหน้าหงึก ๆแทนคำตอบ

 


            “  พี่อยู่  –  ข้างเจ้า –  เสมอ – จำไว้ ร่างสูงไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกมาเป็นเสียงอีกต่อไป  เขาขยับปากบอกเจ้าตัวดีให้อ่านริมฝีปากของเขาอย่างช้า ๆ ชัด ๆ เป็นภาษาอังกฤษทิ้งท้าย  และแล้วสุดท้ายขบวนเกี้ยวก็เดินหน้าเข้าไปด้านในสุดจนไม่สามารถปรายตามองได้อีกต่อไป  รู้สึกโหวงเหวงชอบกลเหมือนกันที่ไม่มีรินคอยป่วนอยู่ข้าง ๆ 

 


นี่สินะความผูกพันฉันพี่น้อง 

 


ยามอยู่ด้วยกันก็ตีและทะเลาะกันจะเป็นจะตาย

 


 แต่พอมีอีกฝ่ายจำต้องไกลห่างก็นึกเป็นห่วงอยู่ลึก ๆภายในอก

 


            ขบวนเกี้ยวเดินหน้าคืบเข้ามาจนถึงตำหนักวังใต้ที่ที่ใช้รับรองผู้ที่ควรคู่แก่ตำแหน่งพระสนมเอกในที่สุด  เหล่าทหารชั้นผู้น้อยวางเกี้ยวหลวงลงกับพื้นกว้าง  นั่นเป็นสัญญาณให้สตรีวรรณะสูงที่ประทับอยู่ด้านในเยื้องย่างลงมาเพื่ออวดโฉม  ฝีเท้าเล็กค่อย ๆลอดกายผ่านผืนม่านอันบางเบาลงมาพร้อมกับจับท่อนแขนของแมร์รี่ที่กำลังช่วยประคองร่างอ้อนแอ้นให้ลงมาด้วยความสง่างาม  ทันทีที่แสงสุดท้ายแห่งดวงสุริยันต์สัมผัสเรือนผม  เส้นผมสีน้ำตาลแกมประกายโดดเด่นจนเหล่านางกำนัลหน้าเก่าทั้งหลายที่ตั้งขบวนต้อนรับอยู่หน้าตำหนักต่างถวายความเคารพพลันชะงักไปหลายชั่วขณะ  โดยเฉพาะหัวหน้ากำนัลคนเก่าคนแก่ที่มีโอกาสถวายการรับใช้ผู้ปลดพันธนาการของจอมราชันย์ครั้นเมื่อนานมาแล้วได้แต่ยืนอ้าปากพะงาบ ๆพูดอะไรไม่ออก  รูปร่างสมส่วนกึ่งไปทางผอมเพรียว  เรือนผมสีนี้  นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลเป็นประกายแบบนี้!!

 


            “ ทะ  ทะ  ท่านซาเลียน่า? เสียงพึมพำของมิลล่าเอ่ยราวกับโดนภาพหลอน  ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นมามองคุณหนูสกุลคาร์เตอร์ที่เดินทางมาถึงตำหนักใต้  ไม่นึกไม่ฝันสตรีผู้นี้จักเหมือนกับยอดดวงใจของจอมราชันย์ได้มากถึงขนาดนี้!!! 

 


เอ๊ะ...ซาเลียน่า  งั้นเหรอ?

 


            นัยน์ตาหวานพลันชะงักเมื่อจู่ ๆ แวมไพร์หญิงรูปร่างท้วมใบหน้าอิ่มเอมท่าทางใจดีผู้นี้  งึมงำบางอย่างราวกับว่านั่นคือชื่อของใครบางคน  และแน่นอนข้ารับใช้ที่ติดตามคุณหนูแห่งสกุลใหญ่อย่างแมร์รี่ได้ยินและเห็นการต้อนรับที่ไม่มีการแสดงความคาราวะก็ทำให้เจ้าตัวเดือดดาดแทนสตรีสูงศักดิ์ในทันควัน

 


            เสียมารยาท!! นี่คือ คุณหนูดาริน  คาร์เตอร์  ใยถึงไม่แสดงความเคารพกันอีก!! ” ข้อมือเล็กแตะสัมผัสผิวของข้ารับใช้  พลางส่ายหน้าให้สงบปากสงบคำก่อน  เมื่อเห็นทีท่าไม่เอาความมิลล่าก็ยิ่งประหลาดใจ  หากเป็นคุณหนูตระกูลอื่นล่ะก็  เรื่องที่พวกเธอยืนอ้ำอึ้งไม่แสดงความคาราวะเช่นนี้คงมิวายถูกลงโบยจนหลังขาดไปแล้ว  ความใจดีนี่ก็ยิ่งเหมือนท่านซาเลียน่า...อะไรกันนี่  ทำไมถึงเหมือนได้ถึงขนาดนั้น!!?  มิลล่าได้แต่เก็บงำความข้องใจส่วนตนเอาไว้ในอก  แล้วส่งซิกให้เหล่านางกำนัลทั้งหลายที่มาออกันด้านหน้า  ถวายการเคารพคุณหนูผู้เป็นแวมไพร์วรรณะสูงกว่าเธอหลายชั้นด้วยความพร้อมเพรียง


 

            “ ข้าชื่อ  มิลล่า เจ้าค่ะ  เป็นหัวหน้านางกำนัลที่อยู่ที่นี่...ขอต้อนรับคุณหนูดาริน คาร์เตอร์ สู่พิธีคัดเลือกเจ้าค่ะ 


 

            “ ต้องขอประทานอภัยที่ข้าล่วงเกินคุณหนูอย่างสูงเจ้าค่ะ...เชิญคุณหนูดารินตรวจร่างกายเจ้าค่ะ ”  และแล้วเหล่านางกำนัลก็เปิดทางให้คุณหนูหน้าใหม่ได้เยื้องย่างก้าวเข้าไปในตำหนักใต้  นัยน์ตาหวานกวาดมองไปมองจนคอเกือบจะหัก  ภายในไม่ได้มีสีทึมน่ากลัวอย่างที่เธอเคยจินตนาการเอาไว้  ความโอ่อ่าห์ของขนาดเสาต้นใหญ่ที่ทอดยาวออกไป  กำแพงที่สลักทั้งรูปร่างและตัวอักษรไปมาจนกลายเป็นลวดลายที่วิจิตร  เสียจนทำให้หญิงเรือนเล็กตื่นตาตื่นใจเก็บอาการไม่อยู่  ตัวอักษรแวร์พิกที่สลักเรื่องราวมากมายทำให้เจ้าตัวนึกอยากจะลองนั่งแล้วแง้นหน้าอ่านให้รู้ที่มาและความเป็นไปของจอมราชันย์และองค์ราชินีแต่ละพระองค์ว่าตกหลุมรักกันได้อย่างไรจนตัวสั่นเจ้าตัวทอดน่องเข้ามายังห้องตรวจร่างกายโดยที่แมร์รี่จำต้องหยุดยืนรออยู่ด้านหน้าจนกว่าการตรวจสอบนี้จะจบสิ้นลง

 


            ขออนุญาตเจ้าค่ะ เสียงของนางกำนัลทั้งหลายเอ่ยพร้อมกันพลางค้อมศีรษะลงเล็กน้อย  ก่อนจะทำการเปลื้องผ้าและชุดเดรสยาวสลวยของหญิงตรงหน้าทีละชิ้น ทีละชิ้น จากเสื้อทับด้านนอกสุด  และในที่สุดพวกนางก็ถอดเดรสยาวของฉันออกไป  แต่แล้วมือไม้แสนเย็นยะเยือกสัมผัสมาถึงชั้นในสองชิ้นที่ปกปิดร่างกายอยู่ก็ทำให้ฉันพลันสะดุ้งเฮือกเอาท่อนแขนปิดส่วนสำคัญไปโดยอัตโนมัติ!!

 


0//////0)!!!  หึ่ย!!! หึ่ยยยยย?!!!

 


จะ  จะ  จะถอดหมดเลยเหรอเฮ้ย!!!!!?

 


            “ ต้องเปลื้องหมดเลยหรอ? คำถามแสนกระดากปากหลุดออกมาจากปากของคุณหนูคาร์เตอร์พร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีจัด  มิลล่างุนงงกับคำถามที่ฟังแล้วขัดหูชอบกล  แต่ก็พอจักจับศัพท์ที่นางต้องการจักถามได้อยู่พอสมควร 

 


เจ้าค่ะ  ต้องเปลื้องทุกชิ้นเจ้าค่ะ หัวหน้านางกำนัลเอ่ยพลางพยักหน้าให้นางกำนัลที่เหลือจัดการต่อได้   ทันทีร่างอรชรสัมผัสกับสายลมโชยอ่อนที่พัดผ่านไปยิ่งตอกย้ำได้เป็นอย่างดีว่าบัดนี้เธอกลายเป็นหญิงล่อนจ้อนต่อหน้านางกำนัลนับสิบที่กำลังตรวจเช็คร่างกายของเธอทุกส่วนราวกับค้นหาว่าพกอาวุธติดตัวมารึไม่  และแล้วหัวหน้านางกำนัลก็พยักหน้าเมื่อตรวจทานจนแล้วเสร็จ  เสื้อผ้าอาภรณ์ทั้งหลายกลับมาสวมทับอยู่ร่างอีกครั้งราวกับฟากฟ้าประทานพร T_T  ฮือออออ  แก้ผ้าล่อนจ้อน  ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ไม่ชินเลยจริง ๆ


 

ไร้รอยตำหนิใด ๆบนเรือนร่าง ถือว่าผ่านการทดสอบขั้นเบื้องต้น....เชิญคุณหนูตามข้ามาทางด้านนี้เลยเจ้าค่ะ

 


อะไรนะนี่คือฉันสอบผ่านงั้นเหรอ!?

 


แว๊กกกกกกกกกกกกกกก!!! แล้วทำไมไม่บอกเหล่าว่านี่คือบททดสอบ!!!!!

 


โว๊ยยยยยยยยย!!! แม่จะได้จัดรอยให้สองสามที่!!!!!!

 


            “ พี่แมร์รี่...// เจ้าคะ? ”  น้ำเสียงหวานขานเรียกกระซิบกระซาบด้วยสีหน้าจริงจังจนแมร์รี่แวมไพร์สาวรีบปี่เข้าไปหาในทันทีที่เสร็จสิ้นการตรวจร่างกาย

 


            ทำไมไม่บอกข้าว่า  นี่คือขั้นต้นของการทดสอบ!!! ” เสียงหวานกระซิบถามพลางกัดฟันกรอด  แม้ว่าฝีเท้าจะก้าวตามหลังหัวหน้ากำนัล

 


            “ เอ่อ  นายท่านจาริสกับคุณหญิงมิให้ปริบอกเจ้าค่ะ  เกรงว่าคุณหนูจักทำตามอำเภอใจน่ะเจ้าค่ะ

 


หน็อยยยยย!!!  ท่านพี่!!! 


รู้จักน้องดีจนน่าขนลุกไปแล้วนะ!!!!

 


            นัยน์ตาหวานวาวโรจน์ขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันมาซักไซร้หมายเคร้นคอถามจากข้ารับใช้คนสนิทของเธอด้วยแววตาพิฆาตรจนแวมไพร์สาวชักเหงื่อตก

 


            “ เอาล่ะ!! ต่อไปเป็นบททดสอบอะไรพี่!!  // คุณหนูมิได้เจ้าค่ะ  ข้าบอกมิได้เจ้าค่ะ

 


             “ บอกข้ามานะ!!! // (   T / \T) ” แมร์รี่ตัดสินใจบ่ายหน้าปฏิเสธและปิดปากเงียบ  ทำให้ฉันที่อยากจะรีบสอบตกแล้วหมดสิทธิ์การขึ้นตำแหน่งบ้า ๆนี้ชักจะหัวเสียเต็มทน!!

 


            “ คุณหนูดารินเจ้าคะ....

 


            “ ????? ” เจ้าของชื่อจำใจยอมรามือจากคำถามเมื่อครู่ชั่วคราวก่อนที่จะบ่ายหน้าหันมาหามิลล่าหัวหน้านางกำนัล  และแล้วนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลก็ต้องเบิกกว้าง  เมื่อเห็นว่าห้องรับรองของเธอนั้นกว้างขนาดไหน  ข้าวของทั้งหมดที่กองคาราวานของท่านพี่ขนมาถูกวางเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?  รึว่าจะเป็นตอนที่เราไปตรวจร่างกายเลยขนขึ้นมาจัดให้อย่างงั้นเหรอ?

 


            อีกครู่นึงจักมีนางกำนัลนำอาหารคาวหวาน  ระหว่างนี้หากขาดเหลือสิ่งใดสามารถให้ข้ารับใช้ของท่านไปบอกคนของข้าที่อยู่ด้านล่างได้ทุกเมื่อเจ้าค่ะ เมื่อสาวจอมซนได้ยินคำว่า ระหว่างนี้’  รอยยิ้มที่ริมฝีปากก็พลันกระตุกจนเกือบแสยะแสดงว่า เธอสามารถเดินเหินไปไหนมาไหนก็ได้เพื่อฆ่าเวลาได้ล่ะสิเนี่ย

 


            งั้นแสดงว่า  ข้าเดินชมรอบ ๆได้สินะ? เสียงหวานแสร้งทำหน้านิ่งเพื่อเก็บอาการ  แต่ทว่าแววตาแสนทะเล้นนั้นกลับปิดไม่มิดเสียจนแมร์รี่เองได้แต่ตบกบาลของตนเองดังป๊าบ  เพราะรู้ได้ทันทีเลยว่าคุณหนุดารินผู้นี้จะทำการนอกกรอบผิดแปลกไปจากวิถีของคุณหนูวรรณะสูงตนอื่น ๆ อีกแล้ว!!!

 


จงตอบว่า ใช่!!! ตอบใช่สิ!!! ตอบบบบบบ!!!

 


            “  ใช่แล้วเจ้าค่ะ

 


Yessssssssss!!!!! วู้ววววววววววว!!! เอาล่ะเว้ย!!!!!

 


ไหน ๆก็มาเยือนถึงรั้ววังแห่งแวมไพร์ปีศาจในเทพนิยายแล้วทั้งที

 


แม่จะสำรวจให้ครบทุกซอกทุกมุมให้สมกับเวลาที่เสียไป

 


เพราะต้องมาคัดตัวพิธีบ้า ๆนี้ให้หนำใจ!!!!!

 

 

            “ แต่ว่าคุณหนูสามารถเข้าออกได้เฉพาะส่วนที่ทางราชสำนักกำหนดไว้เท่านั้นนะเจ้าคะ

 


What!?!  อะไรนะ!!

 


จะกำหนดอะไรอีกพ่อคุณแม่คุณเอ๊ยยยยยย!!!!

 


หมับ

 

            มิลล่าพยักหน้าให้นางกำนัลนำแผนที่ที่แสดงผังส่วนต่าง ๆของวังที่ผู้ที่เข้ารับพิธีคัดเลือกสามารถเดินเหินไปไหนมาไหนได้อย่างสบาย ๆแก่ข้ารับใช้  แมร์รี่รับม้วนหนังสัตว์สีน้ำตาลแก่มาก่อนจะยื่นให้คุณหนุดารินได้ทอดสายตามองข้อบัญญัติอันเคร่งครัดที่บัดนี้  ภายในรั้ววังกำลังวางกำลังเข้มงวดเป็นกรณีพิเศษ

 


นี่คือตำหนักใต้...ที่ที่เราอยู่สินะเนี้ย


 

มีสวนลุมกับอุทยานด้านหลังที่เข้าได้สินะ...

 


เข้าออกได้เฉพาะรอบบริเวณนี้เองเหรอ 

 


โถ่  นี่ยังไม่ถึงหนึ่งในร้อยส่วนของวังหลวงด้วยซ้ำ

 


โห่  ทำไมขี้งกแบบนี้!!!!

 


            ขณะที่นัยน์ตาหวานกำลังหงุดหงิดกับการจำกัดบริเวณอยู่นั่นเอง  ก็มีบางสิ่งในแผนที่ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตำหนักใต้มากนัก   ถูกแถบสีดำทาทับอยู่เพียงจุดเดียวในส่วนที่ที่อนุญาตให้เธอสามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ

 


เอ๊ะ  นี่อะไร?  หอคอยงั้นเหรอ?

 


ทำไมถึงห้ามเข้าล่ะ

 


            นั่นคือหอคอยอริชาเจ้าค่ะเป็นที่พำนักของคุณหนูตระกูลโจนส์  ตระกูลรัชเชรด และตระกูลดีแลน

 


 สกุลนี้ คือ 3 ตระกูลใหญ่ที่เข้ามาก่อนหน้าเรานี่หน่า


 

            “ ทำไมตัวข้าได้พำนักที่นี่  แล้วอีกคุณหนูทั้งสามได้พำนักที่นู้นล่ะ?

 


น้ำเสียงและแววตาแกมสงสัยฉายแววฉลาดขึ้นมากะทันหันจนหญิงผู้เป็นหัวหน้านางกำนัลพลันอ้ำอึ้งไม่อยากตอบคำถามเหล่านั้นเอาเสียเลย  ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยริ้วพลันกำจนกลายเป็นบีบแน่นราวกับคับแค้นใจถึงอะไรบางอย่างจนหญิงเรือนเล็กได้แต่ย่นเรียวคิ้วเข้าหากันด้วยความแคลงใจกับความเงียบงัน  แมร์รี่รีบสะกิดแขนนายของตนเองพลางส่ายหน้าสามสี่ทีเพื่อให้หญิงสาวเปลี่ยนประเด็นไปเป็นคำถามอื่น

 


 ถ้าเจ้ามีธุระอย่างอื่นก็ไปทำเถิด....

           


            เมื่อเหล่านางกำนัลทยอยออกไปจากที่พำนัก  รอยยิ้มแสยะก็ผุดขึ้นมาจนแมร์รี่ถึงกับเตรียมตนปวดหัว   ร่างอรชรวิ่งโลดกระโจนลงเตียงนุ่มที่เด้งดึ๋งไปมาราวกับเด็กตัวน้อย ๆ  สีหน้าและเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นภายในห้องจนแมร์รี่ได้แต่นึกอ่อนใจก่อนที่จะเริ่มตรวจเช็คข้าวของเครื่องใช้ส่วนตนของคุณหนูท่านว่าถูกยกขึ้นมาครบถ้วนดีรึไม่  ร่างบางวิ่งปี่ไปดูห้องหับแต่ละส่วนของตนเองที่กว้างใหญ่เสียจนเธอถึงกับหอบกิน  และแล้วเสียงเพรียกของแมร์รี่ก็ดังขึ้นจนเจ้าตัวหยุดฝีเท้าของตนเอง

 


            คุณหนูเจ้าคะ!!!  มาทางนี้หน่อยเจ้าค!!! ”  ร่างบางรีบเสาวเท้าเดินกลับไปยังจุดที่แมร์รี่ตรวจเช็คหีบแต่ละใบด้วยสีหน้านิ่ว  แวมไพร์สาวรีบยกสิ่งของคล้ายกับเครื่องไม้เครื่องมืออะไรสักอย่างออกมาจากหีบใบใหญ่พร้อมกับเอ่ยถามคุณหนูด้วยความสงสัย

 


            นี่เป็นของของคุณหนูรึไม่เจ้าคะ?

 


ผ่างงงงงงงงง!!!

 

            “ นั่นมัน...รึว่า!!! ” นัยน์ตาหวานพลันตื่นตะลึง!!!  เจ้าตัวรีบปี่เข้ามาหาแวมไพร์สาวผู้นั้นแล้วหยิบข้าวของที่ถูกหยิบออกจากหีบห่อด้วยแววตาเปล่งประกาย!!!  มีทั้งกระดานวาดเขียน  กระดาษเปล่าจำนวนถึงสี่บึกใหญ่ที่ห่อรักษาอย่างดี  หมึกวาดรูป  พู่กัน  สีหลากสีสันชนิดต่าง ๆบรรจุอยู่ด้านในหีบอันใหญ่จนแน่นขนัดไปหมด!!! เมื่อข้ารับใช้คนสนิทเห็นรอยยิ้มแสนเปรมปรีดิ์ของคุณหนูดารินที่หยิบนั้นยกนี้ขึ้นมาแกะดูแล้วก็ดีใจจนเผลอหวีดร้อง  แมร์รี่เองก็พลอยลอบยิ้มไปด้วยถึงเจ้าตัวจักไม่รู้ว่าสิ่งของหน้าตาประหลาดตรงหน้าคืออะไรก็ตามที

 


            ฮืออออออออออ  รักท่านพี่ที่สุดเลย/////   ” เสียงหวานเอ่ยพลางยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน  นึกไม่ถึงเลยว่าท่านพี่ที่ชอบทำหน้าเคร่งขรึมของเธอ  จะรู้ใจแล้วแอบมีเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ เตรียมไว้ให้โดยที่ไม่ยอมบอกแม้กระทั่งคนของเธออีกต่างหาก  ช่างเป็นพี่ชายที่น่ารักอะไรแบบนี้นะ////



 อุปกรณ์ครบเครื่องขนาดนี้  แถมยังมีผังแผนที่ให้พร้อมอีกต่างหาก

 


จะชักช้าอยู่ทำไมล่ะคะ  ลุยโลด!!!

 


            พี่แมร์รี่ไปเที่ยวกัน!!! ร่างบางที่อยากจักลองออกผจญโลกโดยไร้ซึ่งผู้ปกครองก็พลันลืมสิ้นทุกการทดสอบที่เธอเคยค้างคาคำถามเอาไว้จนสิ้น  เจ้าตัวรวบอุปกรณ์เครื่องเขียนสองสามชิ้นขึ้นมาพลางคว้าท่อนแขนของแวมไพร์สาวคนสนิทแล้วรีบกึ่งลากกึ่งจูงแกมบังคับให้ไปด้วยกัน!

 


            เห๊ะ!? เที่ยว  เที่ยว หมายถึงอะไรเจ้าคะ?  ข้ามิเห็นจัก....ว๊าย!!!! ”  แมร์รี่เผลอหวีดร้องด้วยความตกอกตกใจที่จู่ ๆ เธอก็ถูกคุณหนูคว้าแล้วบังคับให้ออกแรงวิ่งไปด้วยกัน!!  สีหน้าเริงร่าผสมกับเสียงหัวเราะดังขึ้น  เมื่อร่างบางเห็นข้ารับใช้ของตนหวีดร้องปาว ๆให้เธอสำรวมกิริยา  แต่หารู้ไม่ว่าเจ้าตัวมิได้นึกแยแสสายตาใครในที่นี่เลยสักผู้  ดีเสียอีกจะได้จบเรื่องจบราวและจากที่นี่เสียทีนึง

 

            แต่ร่างอรชรหาทำตามอำเภอใจได้โดยง่ายนัก  เมื่อระหว่างทางที่คุณหนูจอมรั้นพยายามจะวิ่งปี่ออกไปด้วยใจโลดโผน  แมร์รี่ก็จำหยุดชะงักฝีเท้าโดยพลันทันทีเมื่อเห็นว่ามีนายทหารเดินลาดตระเวนผ่านมาหน้าตำหนักพอดิบพอดี

 


คุณหนูเจ้าคะจักไปไหนข้าน้อยมิอาจห้ามปราม  แต่ระหว่างที่อยู่ที่นี่จำต้องรักษากิริยา วาจา และการกระทำให้สง่างามอยู่เสมอนะเจ้าคะ  เพื่อรักษาหน้าของท่านจาริสเจ้าค่ะ   แมร์รี่เบรคฝีเท้าพลางส่งสายตาเชิงให้คุณหนูสำรวมกิริยา  เจ้าตัวจึงจำใจยอมทำตามคำเอ่ยพลางเดินจ้ำ ๆ ไปยังสวนลุมที่อยู่ไม่ใกล้ด้วยกิริยาที่เหมาะสมตามฉบับที่ท่านพี่และคุณหญิงท่านเคี่ยวเข็ญทุกเช้าค่ำ  ร่างอรชรพลันสวมบทบาทการวางตนโดยมีจริตจะก้านตามฉบับของสตรีแวมไพร์ชั้นสูงที่ใคร ๆกล่าวขานว่างามสง่าและเพรียบพร้อมในทันทีที่ได้ยินประโยคว่า เพื่อรักษาหน้าของท่านพี่ ’  เหล่าทหารที่ลาดตระเวนไปมาต่างหยุดคำนับศีรษะตามมารยาทพลางเดินผ่านเลยไปปฏิบัติงานต่อ  กว่าจะเดินเท้าเข้ามาถึงสวนลุมที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้หลากสีรูปร่างหน้าตาพิลึกก็เล่นเอาสะเมื่อยไปทั้งตัว  !

 

ดูเหมือนจักถึงแล้วนะเจ้าคะ  คุณหนูเจ้าคะมีดอกไม้หายากอยู่ที่เต็มไปหมดเลยเจ้าค่ะ!!! ”

 

หูย  จริงด้วย  ข้ามิเคยเห็นดอกไม้ประหลาดแบบนี้มาก่อนเลย ”  เสียงใสขานรับ  ในขณะที่แวมไพร์สาวใช้กลับวิ่งโลดเข้าไปพินิจมองดอกไม้ปีศาจที่หายากโคตร ๆชนิดที่หน้าแทบจะจุ่มลงไปกับบุบผาเหล่านั้นที่ชูช่อดอกบานและตูมจากพุ่มไม้สีขจีที่ทอดยาวออกไปเป็นวงกว้าง

 

ทางนี้ดอกอัคคีจากแดนใต้!!!  คุณหนูเจ้าคะ!!!  จะ  จะ เจ้านี่หายากมากเลยนะเจ้าคะ!!!  หูว ๆสุดยอดไปเลยเจ้าค่ะคุณหนู  ข้าเองยังเพิ่งเคยเห็นลำต้นของมันกับตาครั้งแรกเลยนะเจ้าคะ!!!  ” บัดนี้  ดูเหมือนจะกลายเป็นว่าแมร์รี่จะกลายเป็นฝ่ายตื่นตาวิ่งโลดไปมาด้วยความดี๊ด๊าแทนเธอสะแล้ว  แวมไพร์สาววิ่งปี่ไปดูมุมนู้น  มุมนี้โดยที่เจ้าตัวไม่วายคอยหันมาเรียกขานคุณหนูของตนให้หันมาสนใจอย่างไม่ขาดปาก

 

พี่แมร์รี่เบา ๆหน่อย...// คุณหนู คุณหนูมาทางนี้เร็วเจ้าค่ะ!! ”

 

ไหงกลายเป็นว่าฝ่ายที่ต้องออกปากปรามกลับกลายเป็นเธอเสียเองล่ะนี่?

 

โถ่ถังเอ๊ย  เวรของกรรมจริง ๆ



            ใบหน้าหวานมองแมร์รี่พลางยกยิ้มด้วยความเอ็นดูในทีท่าที่นาน ๆครั้งจะเห็นมุมเปิ่น ๆของข้ารับใช้ของตนเอง  สาวเจ้าตัดสินใจทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้หินสลักพลางวาดอุปกรณ์ลงบนพื้นข้างลำตัว  ก่อนที่จะเริ่มทำการไล้ปลายดินสอเพื่อร่างโครงสร้างไปอย่างคร่าว ๆ

 

แสดงว่าดอกไม้ที่ประดับประดาอยู่ที่นี่คงไม่ใช่แค่ปลูกยากแต่เพียงอย่างเดียวแน่ ๆ 


 มันต้องหายากขนาดไหน 


ถึงทำให้แวมไพร์ที่อายุห่างกว่าเธอตั้งหลายร้อยปีอย่างพี่แมร์รี่ยังเก็บอากัปกิริยาเอาไว้ไม่อยู่ 

 

ขือริไปเด็ดกิ่งก้านสาขาหรือดอกไม้ขึ้นมามั่วซั่วแล้วจอมราชันย์ของแดนนี้เกิดพิโรจน์สั่งกุดหัว

 

คงมิวายต้องสิ้นชื่อเพราะดอกไม้กันพอดี



ทุบ  ทุบ  ทุบ!

 

            โอ๊ย  ต้องสำรวมกิริยาแบบนี้จนกว่าจะจบพิธีเลยรึไง....อยากจะบ้าตาย  เสียงหวานโอดครวญงึมงำกับตนเอง  ในขณะที่ก็ยกข้อมือเล็กพลันขึ้นมาระดมทุบกำปั้นน้อย ๆลงบนบ่าเพื่อคลายควาเมื่อยล้า  ไม่รู้เป็นเพราะนั่งอุดอู่อยู่แต่ในเกี้ยวนานเป็นชั่วโมง ๆ หรือเป็นเพราะว่าเราเกร็งที่ต้องรักษาภาพพจน์จนหลังแข็งแบบนี้กันแน่นะ  เมื่อยไหล่ชะมัดเลยให้ตายซิ  แมร์รี่สำรวจจนรู้สึกพอจึงวกกลับมาทรุดกายนั่งลงกับพื้นข้างกายคุณหนูดารินที่กำลังมีสติง่วนทำอะไรไม่รู้ลงบนกระดาษขนาดใหญ่

 


            คุณหนูกำลังทำสิ่งใดอยู่เจ้าคะ? ร่างบางเลิกคิ้ว  แต่ทว่าไม่ได้บ่ายหน้ามามองเจ้าของคำถามเท่าไรนัก  ตอนนี้หญิงเรือนเล็กกำลังจดจ้องไปยังรายละเอียดที่อยู่ตรงหน้าพลางไล่แสงและเงาไปพลาง ๆ

 


วาดรูปน่ะ ”  คุณหนูตอบพลางยกยิ้มบาง ๆที่มุมปาก  แมร์รี่ที่ทรุดกายนั่งอยู่เคียงข้างชะงักเมื่อเห็นรอยยิ้มแสนอ่อนโยนเมื่อครู่  ยิ่งมีโอกาสได้มองใกล้ ๆเธอยิ่งรับรู้ว่า  จริง ๆแล้วคุณหนูของเธอนั้นก็มิได้แห้งเป็นกระดูกถึงขนาดนั้น  สัดส่วนเครื่องหน้าจัดมาลงตัว  ทั้งสวยคมและอ่อนหวานในเวลาเดียวกัน  ยิ่งยามนี้นัยน์ตาสีฟ้าทะเลของคุณหนูกลับเปล่งประกายพิเศษราวกลับกำลังดื่มด่ำกับงานอดิเรกที่ตนเองชื่นชอบ  ช่างดูชวนน่าพินิจมองมากกว่าที่เธอคิด

 


วาดรูปแท้จริงแล้วมันคืองานอดิเรกแบบไหนกันแน่นะ?

 


            แมร์รี่ปล่อยให้ความเงียบดำเนินต่อไปโดยที่ไม่อยากจักเข้าไปกวนสมาธิ  เจ้าตัวนั่งอยู่ข้าง ๆ จนเวลาล่วงเลยผ่านไปนานพอที่จะถึงเวลาของอาหารมื้อค่ำ  แวมไพร์สาวเงยหน้ามองหมู่เมฆที่เปิดโล่งพลางหันมาแจ้งให้คุณหนูกลับตำหนัก

 


“ คุณหนูเจ้าคะ  ได้เพลากลับแล้วนะเจ้าคะ ”


 

ยังเหลือส่วนที่ลงสียังไม่เสร็จ...ขออีกนิดเดียวนะ


 

เอาไว้ทำต่อวันอื่นเถิดเจ้าค่ะ ข้ารับใช้สาวพยายามเกลี่ยกล่อม  แต่ดูเหมือนว่าการโน้มน้าวในครั้งนี้ดูเหมือนจักไม่เป็นผล

 


มันละมือไปมิได้จริง ๆ  ถ้าปล่อยไว้ข้าจักนอนไม่หลับ  มันค้าง ๆ คา ๆข้ามิชอบ ขออีกแค่นิดเดียวเท่านั้น  ”  เสียงหวานครวญด้วยสายตาวิงวอน  แม้ตนเองจะเริ่มลงสีแต่งแต้มภาพวาดจนเกือบจักสมบูรณ์พร้อมแล้วก็ตาม  เมื่อเห็นว่าคุณหนูดูท่าจะมีความสุขกับการได้ปลีกวิเวกไปกับงานอดิเรกของตนเอง  แมร์รี่เองก็จนใจจะคาดคั้น   

 


ขือให้ทำจนเสร็จคุณหนูคงได้หมดแรงก่อน 


 

รึไม่อาหารคงจักเย็นชืดจนไม่น่ารับประทานก่อนพอดี 

 


สงสัยข้าคงต้องอาสาไปนำมาให้คุณหนูท่านด้วยตนเองเสียแล้ว

 


คิดได้ดังนั้นเจ้าตัวจึงค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นในท่านั่งพับเพรียบพลางหันมากำชับกับนายของตนเอง

 


เช่นนั้นรออยู่ตรงนี้ครู่เดียวนะเจ้าคะ  เดี๋ยวข้าจักนำอาหารคาวและของหวานมาให้

 


 ( พยักหน้าหงึก ๆ )

 


ห้ามไปไหนนะเจ้าคะ เสียงแกมดุเอ่ยขึ้นพลางกำชับเสียงแข็ง  จนร่างอรชรยอมละมือออกจากงานที่ง่วนอยู่พลางหันมาขานตอบด้วยน้ำเสียงทะเล้น


 

เข้าใจหน่า  รีบไปรีบมานะ  ข้าหิวแล้ว  ใบหน้าหวานขานรับพลางคลี่ยิ้มกว้าง  ก่อนจะทำมือวนไปวนมาที่ช่องท้อง

 


หิวก็เลิกวาดสักทีสิเจ้าคะ แมร์รี่เอ็ดพลางเอียงคอเสนอ 


 

ไม่ – เอา ”  แต่สิ่งที่นางได้คือคุณหนูท่านปฏิเสธแถมยังบ่ายหน้าหนี  หันไปสนใจกับของประหลาดที่ถืออยู่ในมือต่อเสียอย่างนั้น 

 


จนใจจักเจรจาจริง ๆ ปากบอกว่าหิว  แต่มือก็อยากจะทำ 

 


ทำไมดูเอาแต่ใจ  แต่ก็ดูละหม้ายกับสับสนกับความต้องการที่สวนทางกันแบบนี้


 

 คุณหนูนะคุณหนู

 


เห้ออออ...ใยถึงได้ย้อนแย้งเช่นนี้นะ ”  สิ้นเสียงบ่นงึมงำก็เหลือเพียงสายลมและความเงียบในสวนลุมกว้างเท่านั้นที่ขับขานเสียงเพลงแห่งธรรมชาติเป็นเพื่อนในยามราตรี  นัยน์ตาสีฟ้าทะเลพลันแง้นหน้ามองผืนนภาที่อาบไปด้วยสีทมิฬมืด 

 


ทำไมดาวกับพระจันทร์ในโลกปีศาจถึงได้ใหญ่ขนาดนี้นะ


 

วังหลวงแห่งนี้ช่างกว้างขวางและโอ่อ่าห์จนเธอต้องยอมรับ


 

แต่สิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในความยิ่งใหญ่


 

ไม่รู้ทำไมยิ่งมอง  ก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความอ้างว้างและโดดเดี่ยว...


 

จอมราชันย์ไม่รู้สึกเหงาบ้างรึไงนะ?


 

ที่ต้องไปไหนมาไหนในที่ที่ใหญ่โตขนาดนี้อยู่ทุกวี่วัน


 

ถึงจะมีทหาร  ขุนนาง  และนางกำนัลมากมายจนนับไม่ถ้วน


 

แต่ไม่ว่ายังไงเราก็เห็นเพียงความว่างเปล่าที่แทรกซึมที่นี่อยู่ทุกอณูเท่านั้นเอง....


 

นี่เราคิดอะไรอยู่เนี่ย...ไร้สาระจริง ๆ

 


จอมราชันย์จะมาเหงาบ้าบออะไรกัน 


เป็นถึงจ้าวฟ้าจ้าวแผ่นดิน  ต่อให้อัปลักษณ์สักแค่ไหน

 


 ต่อให้อ้วนพุงพุ้ยศอกดำฟันเหยินยังไงก็มีอิสตรีพร้อมถวายตัวให้คลายความเหงาอยู่แล้ว


 

  จะไปเห็นใจคนพันนั้นทำไมกันนะเรา!

 


วาดรูปต่อดีกว่า....

 


ชะงัก!


            ขณะที่ข้อมือเล็กกำลังสะบัดและตวัดปลายพู่กันเพื่อแต่งแต้มส่วนที่เป็นกลีบดอก  จู่ ๆปลายจมูกก็สัมผัสได้ถึงความพิศวงที่สายลมกอบโกยเข้ามาจนเพียงแค่ช่วงหนึ่งลมหายใจที่สูดดมเข้าไปถึงกับมือไม้สั่น  กลิ่นคาวนี่ช่างหอมน่ารัญจวนจนพู่กันที่ถืออยู่ที่มือข้างถนัดถึงกับผละหล่นและร่วงลงกับพื้นกว้าง  ใบหน้าหวานปิดเปลือกตาที่หลับพริ้มพร้อมกับบ่ายหน้าไปยังต้นทางที่อยู่ที่ไหนสักแห่งในวังนี้กำลังส่งกลิ่นหอมชวนเย้ายวนจนนัยน์ตาที่เคยสะท้อนเป็นสีฟ้าน้ำทะเลพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานจากความกระหาย  เสียงลมหายใจพร้อมกับน้ำลายที่กำลังอออยู่ในโพรงปากทำให้สติที่เคยควบคุมได้พลันมลายจนดับสิ้น  หญิงร่างเล็กไม่ทันได้รู้สึกตัวเลยว่าเธอทิ้งภาพวาดที่เคยทุ่มแรงกายและใจวาดเขียนจนลุกพรวดพราดไล่ตามไปยังกลิ่นคาวหวานที่กำลังคล้ายกับเชิญชวนให้เธอเข้าไปหาไกลจากที่ที่เธอเคยนั่งอยู่มากขนาดไหนแล้ว...



กลิ่นอะไร?

 


ทำไมหอมขนาดนี้...


 

หอมจัง...หอม...หอมมาก....หอมมากจริง ๆ

 

 

 

Writter: ฝากแคสเปี้ยนไว้ในอ้อมแขนด้วยนะคะ  ฉากต่อไปจะฟินจิกหมอนกันเบา ๆ คุคิคุคิ  แล้วเจอกันจ้า จุ๊บ :3

                              ขอขอบพระคุณ  คอมเม้นต์ตอนที่แล้วนะคะ 


            คุณ ปีศาจรัจติการ (@--Butterfly--)

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #69 moon_lovers (@moon_lovers) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 17:08

    อร๊ายยยยยยยยยยย ทำไมตัดฉับแบบนี้ไรต์ มันค้างงงงง

    #69
    0
  2. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 17:19
    ไรท์ค้างค่ะค้างงงงงงงเมื่อไหร่จะได้เจอกันแดเนียลเิาออกไปได้มะขอร้องงงงอิคู่หมั้นของจาริสด้วยเอาออกไปปปฮืออออ(เริ่มงอแง)
    #ขออภัย​ที่มาช้าเป็นวัน555
    #66
    2
    • #66-1 The Mystical Land (@mystical1) (จากตอนที่ 31)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 17:45
      55555 นิยายขายดียังต้องมีวายร้ายเลย โอ๋เอ๋ๆๆ
      #66-1
  3. #65 เเพทตี้ คาร์เตอ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 18:22

    ตามมาจากภาค 1 รอยุนะ

    #65
    1
    • #65-1 The Mystical Land (@mystical1) (จากตอนที่ 31)
      19 พฤศจิกายน 2561 / 17:06
      ขอบคุณมากนะคะ >/\<
      #65-1
  4. #64 Patima666 (@Patima666) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 19:34
    ว้าย!!!!! คุณพี่รอยุนะคะ
    #64
    0
  5. #63 Superlemons (@superlemons) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 00:59
    รอนะค้าาา *0*
    #63
    0
  6. #62 moon_lovers (@moon_lovers) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 23:39
    อุ้ย อุ้ยๆๆ อุ้ยๆๆ มันต้องมีซัมติงงงงง//// อัพเถอะค่ะ กราบล่ะ
    #62
    0