ภาค II Waiting for you รักนี้มีแค่เจ้า

ตอนที่ 26 : ตอน สายสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    19 ธ.ค. 61



จาริส & ดาริน

“ มีพี่ชายหน้าไหนบ้าง...ที่จักไม่หวงน้องสาวของตนเอง ”



ความเดิมตอนที่แล้ว


                 น้องขอใช้สิทธิ์เดิมพัน!!!!  ถ้าน้องชนะ  น้องจักต้องได้อิสรภาพ!!!! ”  นัยน์ตาสีฟ้าทะเลพลันฉายของเลือดนักสู้!  แอชตันเผอเลอเผลอตัวจนดารินคว้าปลายดาบที่ชายลูกผสมเพิ่งยึดไปจากมือแล้วชี้ปลายดาบมายังใบหน้าคมของคนเป็นพี่ทั้ง ๆที่ข้อมือเล็กยังคงสั่นระริก

 


            “ ได้...อย่าหาว่าพี่ใจร้ายก็แล้วกัน ”  ร่างสูงยกยิ้มก่อนจะดันหลังคุณหนูตระกูลไวต์ให้ออกนอกบริเวณ  ท่านลอร์ดปลดดาบที่แขวนอยู่ที่ผนังแล้วโยนให้ผู้เป็นลูกชายพร้อมกับหยิบกับแกล้มเข้าปากพลางหัวเราะอย่างขบขัน  ที่ครั้งนี้เขาจักได้เห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนประลองฝีมือให้ได้ชมในรอบพันปี

 


โครมมมม โครมมมม!!!!

 

            เสียงข้าวของแตกหักกระจัดกระจาย เมื่อแรงปะทะที่เหวี่ยงร่างอรชรเมื่อครู่ไม่ได้ผ่อนกำลังลงเลยสักนิดเดียว  ท่อนแขนบอบบางค่อยๆหยัดกายของตนเองขึ้นด้วยความทุลักทุเล  เศษไม้ที่แซมอยู่บนเรือนผมทำให้สภาพของเธอในตอนนี้ดูไม่จืดเลยทีเดียว  ชายลูกผสมอยากจักปี่เข้าไปห้ามปรามใจจะขาด  แต่ก็ทำได้เพียงแค่ยืนดูการวิวาทของท่านจาริสกับท่านดารินที่เลยเถิดไปจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ  การต่อสู้ที่ยื้ดเยื้อราวกับผู้ใหญ่รังแกเด็กยื้อยาวมาจนเกือบรุ่งสาง  ดาบทั้งสองที่เคยปะทะในคราแรกหักบิ่นจนกลายเป็นเพียงเศษเหล็กที่ใช้การไม่ได้


 

เป็นอะไรไป....ลุกขึ้นมา  ” เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นเมื่อเห็นคนเป็นน้องหยัดกายขึ้นมาช้าเกินกว่าที่เขาคาดไว้หลายขุม

 


            พี่บอกแล้วใช่ไหมว่า จะไม่ออมมือ  ” ร่างโปร่งเอ่ยพลางกดหน้าลงต่ำ เมื่อเห็นว่าฝุ่นที่กำลังคลุ้งกระจัดกระจายอยุ่ค่อยๆเห็นโครงร่างอรชรของคนเป็นน้องขึ้นทีละนิด

 


            ก็ไม่ได้ขอ...ให้ออมมือนี้!!! ” ฝ่ามือน้อยกลัดกุมอยู่ที่ช่องท้องเนื่องจากแรงกระแทกเมื่อครู่ที่ตนได้รับความเสียหาย  นัยน์ตาสีฟ้าทะเลที่เคยสุกสกาวเต็มไปด้วยความก้าวร้าวแบบที่คนเป็นพี่ไม่เคยเห็นแววตาแบบนั้นมาก่อน

 


            ถ้าอยากจะได้ในสิ่งที่ต้องการ...ก็ต้องล้มพี่ให้ได้! ” เสียงทุ้มตวาดก้องเพื่อปลุกใจผู้เป็นน้องให้ฮึดสู้กับเขาด้วยพละกำลังที่มี  การทะเลาะกันจนลั่นคฤหาสน์ทำให้ไม่มีผู้ใดคิดจักห้ามปรามเพราะทั้งคู่กำลังเดิมพันด้วยศักดิ์ศรีของตนเอง!

 


            ย๊าากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!  ” สิ้นคำกล่าวที่จบประโยค  แววตาแห่งความเกรี้ยวกราดของคนเป็นน้องก็แดงฉานกลายเป็นสีเลือดกล่ำในที่สุด  ขุมพลังที่เพิ่มขึ้นมาอย่างกะทันหันของคนที่ไม่รู้จักควบคุมกลับไม่ได้เป็นสิ่งที่ทำให้ชายผู้เป็นผู้นำตระกูลนึกหวั่นเกรง!

 


หวืดดดดดดด....หมับบบบบบ!!?

 


ท่านพี่หลบได้!!?

 

            หมัดฮุกที่เหวี่ยงออกไปอย่างส่ง ๆทำให้จาริสเอี้ยวตัวเพียงเล็กน้อยก็หลบได้อย่างง่ายดาย  คล้ายกับภาพทุกอย่างค่อยๆชะลอจนอืดอาด   เพียงเสี้ยววินาทีที่หลบหลีกการโจมตี ทันใดนั้นนัยน์ตาสีชาดที่พุ่งเข้าใส่เมื่อครู่จนร่างบางสลายไปกลายเป็นนัยน์ตาสีฟ้าทะเลเฉกเช่นเดิม  เรียวแขนที่ออกแรงชกเพียงครั้งเดียวกลับถูกท่อนแขนของคนเป็นพี่คว้าเอาไว้พร้อมกับนัยน์ตาสีไข่มุกดำที่เปลี่ยนเป็นสีแดงกล่ำ!?

 


            ช้าไปแล้ว  ริน!!!! ”  คำพูดที่ทิ้งท้ายไว้ไม่ปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอย  ท่อนแขนที่เหวี่ยงสวนมาทำให้ร่างบางไม่อาจหลบการโจมตีได้อีกต่อไป 

 


ท่านี่มัน....รึว่า!!?   

 

หลบไม่ทันแน่!!!

 


นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อพบว่าท่านพี่กำลังจู่โจมเข้ามาว่องไวมากจนเธอไม่มีทางหลบพ้น!!!  เสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือหนากำลังจะฟาดเข้าที่ต้อคอของผู้เป็นน้อง  แต่ทว่าภาพของดารินในวัยเยาว์ก็ผุดขึ้นมากลางคันจนนัยน์ตาของชายเจ้าระเบียบเผลอชะงักไปเสี้ยววิหนึ่ง  คมเขี้ยวกัดฟันของตนเองจนเกิดเสียงก่อนจักจำใจเปลี่ยนจากท่าฟาดทั้งฝ่ามือเป็นเพียงแค่เรียวนิ้วแทน

 

เพี๊ยะ!!!!!!!  ตุบบบบบ?!!!  โครมมมม ครามมมม!!

 


            อั่กกกกก.... ”  แรงดีดกลางหน้าผากอย่างเต็มกำลัง  ทำให้หน้าผากนูนสวยเกิดรอยแดงช้ำอยู่ที่กลางกระหม่อม  

 


เจ็บเป็นบ้า...

 

ดารินนึกถึงการโจมตีที่โต้กลับเพียงแค่ครั้งเดียวของท่านพี่  กลับทำให้ร่างของเธอถึงกับลุกแทบไม่ขึ้น  เมื่อเห็นผลลัพธ์สุดท้ายของการเดิมพัน นัยน์ตาสีชาดจึงกลับคืนเป็นสีไข่มุกดำเช่นเดิมพร้อมกับปรายตาลงมามองคนเป็นน้องที่เซถลาหงายหลังลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ

 


            อะไรกัน  จบแล้วเรอะ เสียงของคุณหญิงเอ่ยเปรยสบถ ก่อนจะตัดสินใจลุกออกไปเมื่อเห็นว่าผู้ที่กำชัยของการเดิมพันคือ บุตรชายของเธอ  มิใช่เด็กสาวนอกคอก

 


ท่านจาริสชนะจริง ๆเสียด้วย  ” ชายลูกผสมเอ่ยเสียงแผ่วกับตนเอง  เมื่อสิ่งที่เขาคาดการณ์เอาไว้แสดงผลลัพธ์ตามที่นั้น  เหล่าข้ารับใช้ที่อยู่รอบบริเวณต่างพยักหน้ารับอย่างรู้ผลการประลอง  ก่อนจะแยกย้ายไปทำความสะอาดข้าวของที่กระจัดกระจายเกลื่อนอยู่เต็มพื้น

 


ตามที่เราสองเดิมพันกันไว้....เจ้าจักไม่มีวันได้กลับไปที่นั่นอีกเป็นอันขาด  ”

 


อีกสามวันนับจากนี้  เจ้าจักต้องถูกถวายให้เป็นพระสนมของจอมราชันย์ ใบหน้าคมก้มมองนัยน์ตาสีฟ้าที่มองค้อนขวับขึ้นมาด้วยความกรุ่นเคือง  ริมฝีปากบางกระจับเม้มตึงพลางดึงสีหน้าที่มีแต่ความชิงชังให้  แต่กระนั้นสายตาเย็นเหยียบก็ปราดมองอย่างไม่คิดจักใยดี  ฝีเท้าแกร่งทอดน่องผ่านร่างของผู้เป็นน้องไปโดยไม่คิดจักหันกลับมามอง  เสียงกรอบแกรบของเศษกระจกแก้วที่ถูกเหยียบย่ำค่อย ๆโรยรายตามลายเสือของพื้นพรมคล้ายกับความศรัทธาความเชื่อมั่นถูกขยี้จนไม่เหลือหรอ  คุณหนู

 


ท่านพี่ เสียงหวานกัดฟันกรอดอย่างทำอะไรไม่ได้  เมื่อเธอกลายเป็นพ่ายที่พ่ายแพ้จนหมดรูป!!!  หมดกันความหวังสุดท้ายที่อุตส่าห์คิดว่าจะไขว่คว้ามาได้ด้วยสองมือ  แต่ทว่าฝันทุกอย่างที่วาดวิมานไว้กลับสลายไปในอากาศ 

 


คุณหนูลุกไหวไหมขอรับ? ”  ร่างบางไม่ได้ยินเสียงเพรียกจากแอชตันที่กำลังชอนท่อนแขนให้เธอค่อย ๆหยัดกายขึ้นเลยสักนิด  นัยน์ตาสีฟ้านั้นกลับปรายสายตามองไปยังทางที่พี่ชายของเธอเพิ่งเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามองเลยด้วยซ้ำว่าอยู่ในสภาพแบบไหน  ความเย็นชาที่ได้รับทำไมถึงทำให้เธอปวดใจจนแทบจะเป็นบ้า  รอยช้ำตามเนื้อตัวจากการปะทะกันเมื่อครู่กำลังทำให้น้ำตารื้นขึ้นมาจนเกือบจะรินไหล

 


นอกจากจะกลับไปเยี่ยมสุสานคุณปู่อีกไม่ได้แล้ว....

 

ยังต้องถูกคลุมถุงชนให้กับชายที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งหน้าด้วยซ้ำ

 

นี่ท่านพี่...คิดจะทิ้งเราจริง ๆ ยังงั้นเหรอ?

 


            แมร์รี่รีบพานายเจ้าไปประคบเร็ว   เดี๋ยวจักมีรอยตำหนิเอาได้ ”  คุณหญิงท่านรีบสั่งการ ก่อนที่หญิงข้ารับใช้จักค่อย ๆ ประคองร่างอันบอบบางของคุณหนูดารินขึ้นไปด้านบนตามคำสั่ง  เสียงหัวเราะรวนดังสวนขึ้นมาจากชายผู้เป็นสามี  ทำให้ใบหน้าที่มีรอยริ้วของคุณหญิงโจลี่พลันขมวดขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์

 

            ขันอันใดเจ้าคะ  แทนที่จักห้ามปรามกลับส่งเสริมจาริสเสียอย่างนั้น  

 

            “ ก็ช่วยมิได้นี่....ข้าอยากเห็นทักษะการต่อสู้ของลูกชาย

 


คิดเล่นอะไรพิเรนไม่เข้าเรื่อง...

 

เกิดถวายตัวเข้าวังหลวงมิได้ขึ้นมาจักทำเยี่ยงไร

 

  ทำอะไรเอาแต่ใจตนทั้งพ่อทั้งลูก!  คุณหญิงท่านก่นว่า

 


            “ ดีที่จาริสก็มิได้หนักข้อ  ข้าขอตัวไปดูรอบบริเวณก่อนนะเจ้าคะ  มิรู้สู้กันอย่างไรกำแพงและผนังเป็นรูเต็มไปหมด  ”  คุณหญิงเอ่ยปรายกวักฝ่ามือเรียกหาเหล่าข้ารับใช้ให้ช่วยกันเก็บกวาดเศษซากของการประลองเมื่อครู่ 

 



ตึก  ตึก  ตึก  ตึก

 


            ท่านจาริส เสียงหวานที่ขานเรียกชื่อทำให้ชายมาดขรึมที่กำลังมีอารมณ์ขุ่นมัวได้สติ  ร่างสูงหยุดฝีเท้าที่ก้าวฉับ ๆ จนตัวปลิวลงพลางหันมาหาคู่หมายของตนเองด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

 

            คุณหนูเซล่า ขออภัยที่ให้เห็นอะไรที่มิสมควรขอรับ

 


            “ หึ  หึ  มิเห็นเป็นเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ  ดูจากการประลองเมื่อครู่เหมือนว่า  ท่านจักเก่งการต่อสู้แบบประชิดตัวนะเจ้าคะ

 


            “ ก็มิได้เก่งกาจอะไรหรอกขอรับ  ว่าแต่ทานอะไรรองท้องไปบ้างรึยังขอรับ?  ข้ามัวแต่....ร่างสูงยังมิทันได้ขยายความ  เอวบางก็หัวเราะเบา ๆ ในทีท่าที่ดูจักลุกลี้ลุกลนจนผิดสังเกตของอีกฝ่ายก็นึกอมยิ้ม  จากชายมาดขรึมดูพร้อมไปเสียทุกอย่างกลับกำลังทำตนที่ผิดกับวิสัยของตนเองให้เธอได้รับรู้

 


มองโดยรวมแล้ว....คู่หมายข้าผู้นี้ก็

 

ดูมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด

 


            “ ข้ารับใช้ของท่านจัดแจงสำรับให้ทานระหว่างที่ชมการประลองแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูเซล่าฉีกยิ้มก่อนจักส่ายหน้าไปมาแล้วอธิบายความทั้งหมดให้เจ้าบ้านได้รับทราบ

 


            “ โอ้ว ค่อยยังชั่ว

 


            “ เพลานี้ก็เลยเพลาของข้ามาโขแล้ว....ขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ ร่างสมส่วนเอ่ยพลางย่อตนเพื่อแสดงความเคารพอย่างมีกิริยา  




            ข้าจักไปส่งเองขอรับ  ชายผู้เป็นเจ้าบ้านจักพยักหน้ารับแล้วขันอาสาพลางก้าวขึ้นมาเดินขนาบเคียงข้าง  คำกล่าวดังกล่าวทำเอาชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าข้ารับใช้ประจำตระกูลลอบยิ้มที่มุมปากอย่างดีใจที่เห็นความก้าวหน้าในสัมพันธ์ของชายหญิงที่เขากำลังเฝ้ามอง  ร่างของผู้นำตระกูลกำลังย่างฝีเท้าเดินเคียงคู่กับคุณหนูผู้พร้อมไปด้วยคุณสมบัติ  ภาพตรงหน้าราวกับกิ่งทองและใบหยก ยามที่ชายหญิงคู่นี้เดินเทียบเคียงกันจนรถม้าประจำตระกูลขับเคลื่อนมาถึง  แล้วร่างสูงผายฝ่ามือรับหญิงสาวให้ก้าวขึ้นมาในตัวรถด้วยกัน  ช่างเป็นภาพแห่งความประทับใจที่เขาที่ชุบเลี้ยงนายน้อยมาแต่ครั้นยังน้อย  ยังต้องแอบเช็ดน้ำตาที่อออยู่ที่หางตา



ณ คฤหาสน์


 

            แมรร์รี่จัดแจงทำยาที่เตรียมไว้ขึ้นมาบดจนละเอียดได้ที่  ก่อนจะทำการห่อผ้าคล้ายกับลูกประคบแล้วค่อย ๆ กดนวดลงบนผิวอันบอบบางของคุณหนูที่ยังไม่สมานตัวเองด้วยความแผ่วเบา



            เจ็บหน่อยนะเจ้าคะ // อั่ก เจ็บ ๆ !! ” แมร์รี่สาวใช้ยังไม่ทันได้พูดจนจบประโยคดีเสียงหวานก็ร้องครวญสวนขึ้นมาทันทีตามแรงที่ลูกประคบกดคลึงอยู่   แวมไพร์สาวผู้เป็นข้ารับใช้ผ่อนแรงลงเล็กน้อยก่อนจะกดคลึงลูกประคบเพื่อกระตุ้นการสมานตนเองของคุณหนูไปพลางกวาดสายตามองเงียบ ๆ  แอชตันที่ทำหน้าที่ออกแรงบดยาอยู่ได้แต่รับฟังเสียงอุทานที่ดังเล็ดลอดผ่าผืนม่านที่กางกั้น  ก่อนที่จะทยอยส่งยาที่บดจนได้ที่ให้แมร์รี่อย่างไม่ขาดมือ  ร่างโปร่งหยัดกายขึ้นยืนก่อนจะหันหลังอย่างให้เกียรตินายหญิงของตนเองที่กำลังรับการรักษาขั้นต้นอยู่ด้านใน 

 


มิได้นะเจ้าคะ!  ต้องดื่มนี่ด้วยเจ้าค่ะ!!! ” สาวข้ารับใช้เอ่ยเสียงแข็งพลางคะยั้นคะยอให้คุณหนูดื่มเลือดอสูรที่ตนสรรหามาให้


 

ข้าไม่ดื่ม!! ” ร่างบางบอกปัดก่อนจะเบี่ยงหน้าหลบแล้วพยายามไม่สูดดมกลิ่นหอมอันเย้ายวน  กลิ่นคาวที่ครั้นเป็นมนุษย์เธอรู้สึกรังเกียจนิดหน่อยยามที่เห็นเลือดสด ๆ ส่งกลิ่นโชยฟุ้ง  มาแต่บัดนี้น้ำลายกลับล้นปริ่มอยู่ในโพรงปากอย่างว่าง่ายทันทีที่ได้รับรู้ถึงกลิ่นคาวหวาน!

 


ไม่!!!  ไม่ว่าท้องจะหิวโหยแค่ไหน


ฉันก็จะไม่ดื่มเลือดพวกนี้เป็นอันขาด!!

 

อย่างน้อยก็ให้ฉัน...ยังหลงเหลือความเป็นมนุษย์เอาไว้บ้าง!

 

ถ้าขือดื่มของพวกนี้ล่ะก็...อีกไม่นานก็คงกลายเป็นปีศาจเต็มตัวแน่

 

ความทรงจำที่แสนสวยงามบนโลกมนุษย์คงค่อย ๆเลือนหายไปจนสิ้น

 

รินไม่อยากลืม....ไม่อยากลืมคุณปู่

 


            คุณหนูดารินเจ้าคะร่างกายของท่านยังมิฟื้นฟูตามที่ที่มันควรจักเป็น  ก็เพราะท่านมิยอมดื่มเลือดคั้นสด ๆ เช่นนี้เลย...แบบนี้ร่างกายจักแย่เอานะเจ้าคะ! ”

 


            “ พี่แมร์รี่ออกไปเถอะ ”  เมื่อคำสั่งเอ่ยออกมาสาวเจ้าก็จำต้องทำตามอย่างเคร่งครัด

 


            ให้คุณหนูดื่มนี่ด้วยนะ  ข้าไปล่ะ แมร์รี่ค้อมศีรษะแล้วโน้มคำนับคุณหนูผู้เป็นนายของตน  ก่อนจะวางแก้วทรงสูงที่ปริ่มไปด้วยเลือดสดที่เตรียมมาแล้วหันไปมองชายลูกผสมที่หยุดยืน 

 


คุณหนูขอรับ ร่างโปร่งลอบถอนหายใจอย่างแผ่วเบาพลางย่างเท้าสามขุมเข้ามาหาคุณหนูดารินอย่างทิ้งระยะ  แต่ทว่าชายเสียงทุ้มยังไม่ทันได้เอ่ยโน้มน้าวจนจบประโยค  เสียงหวานก็ขานคำสั่งให้เขาออกไปจากห้องของเธอเช่นเดียวกัน

 


แอชตัน  นายก็ออกไปด้วย ร่างบางไม่ได้หันมาหา  เจ้าตัวเพียงเบี่ยงหน้าแล้วหันหลังออกคำสั่งเท่านั้น  นัยน์ตาสีนิลทอดมองภาพของหญิงสาวตรงหน้าที่ผิวพรรณเคยเปล่งปลั่งรัศมี  มาแต่บัดนี้กลับถูกห่อไปด้วยผ้าพันแผลตามร่างกายจนสภาพดูไม่จืด  อีกไม่นานเขาก็ต้องกลับไปรับใช้ฝ่าบาทตามเดิม  ถึงเพลานั้นจักมีโอกาสได้รับใช้คุณหนูผู้นี้อีกรึไม่ก็ยังมิรู้  ตอนนี้เขามีแต่ความเป็นห่วงที่ยังเป็นบ่วงคล้องอยู่ที่คอเท่านั้น


 

ท่านซาเลียน่าผู้เพียบพร้อม  เปลี่ยนเป็น คุณหนูดารินผู้ดื้อดึงได้อย่างไรกันนะ

 

หรือจักเป็นเพราะการเลี้ยงดูที่ขังอยู่แต่ในกรงทอง

 

นกน้อยตัวนี้ถึงได้พยายามหลีกหนีเพื่ออิสรภาพ ?

 


จักต่อต้านไปจนถึงเมื่อไหร่ขอรับ น้ำเสียงที่เคยนุ่มทุ้มและพูดกับเธออย่างชายใจเย็นเปลี่ยนโทนเป็นเสียงแข็งกระด้างจนร่างอรชรตกใจจนบ่ายหน้ามาหาพลางค้อนขวับ!

 


ขวับ!!

 


            “ ว่าอะไรนะ

 


            “ ข้าถามว่า  ท่านจักต่อต้านไปถึงเมื่อไหร่ขอรับ? ชายลูกผสมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายเต็มกลืน  เขาพ่นลมหายใจกรุ่นร้อนออกมาจากปลายจมูกพลางมองนายหญิงของตนเองด้วยสายตานิ่งจนหญิงตรงหน้ายังนึกใจหายที่เห็นความเย็นชาที่แอชตันมอบให้

 


            อ๋อ  นั่นสินะ  ยังไงนายก็เป็นคนของท่านพี่นี่หน่า...หญิงสาวเอ่ยแกมประชดประชันทำให้ชายลูกผสมจำต้องอธิบายความเพิ่มเติม

 


            คุณหนูดารินเข้าใจผิดแล้วขอรับ  ข้ามิใช่คนของท่านจาริส

 


            “……………”

 


            “ ข้าเป็นคนของ ฝ่าบาทต่าง หากล่ะขอรับ

 


ผ่างงงง ?!!!

 

            คุณหนูดารินผงะไปมากพอสมควร  มีคำถามนับล้านผุดขึ้นมาในหัว  แต่พอสายตาสีน้ำทะเลทอดมองใบหน้าที่นิ่งแลดูจริงจังกับคำพูดนั่นแล้วก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าตัวถึงได้เอ่ยปากบอกเรื่องนี้ให้เธอรับรู้?แล้วทำไมถึงตามรับใช้ท่านพี่จนตัวแทบจะติดแจ?นี่มันเรื่องอะไรกัน!

 


            “ หึ  แล้วบอกฉันทำไม? ร่างบางแค่นหัวเราะพร้อมกับใจที่ปิดผนึก  เธอไม่คิดจะฟังคำแก้ต่างของอีกฝ่ายเลยสักนิดเดียว  ไม่ว่าจะรับใช้ใครหน้าไหนก็เหมือนกันทั้งนั้นนั่นแหละความหมายมันก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่หรอกหน่า! 


 

            ข้าน้อยแค่อยากให้คุณหนูรับรู้ข้อเท็จจริงนี่เอาไว้ขอรับ

 


 ใช่แล้ว  เกิดวันนึงคุณหนูได้รับรู้ความจริงทั้งหมด...

 

อย่างน้อยเขาก็เคยเปรยเรื่องนี้ให้เจ้าตัวได้รับรู้ตั้งแต่แรก

 


            หึ! พูดจบรึยัง!!! ”


 

            “ ยังขอรับ...นัยน์ตาสีนิลจดมองมาด้วยความนิ่งงันกลับเหลือเพียงชายที่ปั้นหน้านิ่งแล้วพูดปาว ๆไม่ยอมฟังคำสั่งจนร่างบางได้แต่นึกโมโห!! 


 

            “ เฮอะ!!  แต่ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้ว...ออก-ไป!!!

 


            “ ข้าบอกคุณหนูแล้วว่า ข้ารับใช้จอมราชันย์  ข้ารับฟังแต่คำสั่งการจากฝ่าบาทเท่านั้น  คุณหนูมิมีสิทธิ์ออกคำสั่งกับข้านะขอรับ  นัยน์ตาสีนิลกล่าวด้วยแววตาว่างเปล่าพลางหยุดยืนนิ่งไปยอมขยับไปไหนอีกต่างหาก

 


คำนึงก็ฝ่าบาท  คำนึงก็จอมราชันย์!!!

 

หึ!!! ทีท่านพี่ตวาดใส่แล้วทำนิ่งนั่นคืออะไรกัน!!!

 


คำพูดที่เต็มไปด้วยความย้อนแย้งทำให้ร่างบางชักจักไม่ยอมทนรับฟังคำชี้แจงอีกต่อไป!!!  เจ้าตัวยกเรียวแขนของตนเองก่อนจะปรายนิ้วชี้ไปที่ประตูบานใหญ่หมายให้ชายตรงหน้าหยุดแสดงกิริยาแข็งกระด้างกับเธอสักที!!!

 


            แต่นี่มันห้องนอนฉัน!!! ฉันมีสิทธิ์ไล่ให้นายออกไป!!! ออกไป!!! ”

 


            “ ที่นี่คือคฤหาสน์ของท่านจาริสขอรับ  ฉะนั้นผู้มีสิทธิ์ขาดที่นี่  ตอนนี้  เวลานี้  คือท่านพี่ของคุณหนูต่างหาก

 


            “ แอชตัน!!! ”

 


            “ ข้ายอมความคุณหนูมามากจนเหมือนว่า  เพลานี้ท่านจักติดเป็นนิสัยแล้วนะขอรับเมื่อไหร่คุณหนูจักรู้จักโตแล้วเลิกต่อต้านอย่างไร้ประโยชน์เสียทีขอรับ!? ”

 


            “ อะไรนะ  นี่จะให้ฉันยอมรับแล้วก็เป็นสนมของฝ่าบาทนายไปให้เรื่องมันจบ ๆ อย่างงั้นน่ะเหรอแอชตัน!! ”


 

            “ ท่านจาริสแค่ส่งท่านไปเข้ารับพิธีคัดเลือกเป็นพระสนมต่างหากขอรับ...ยังมิได้หมายความว่าท่านจะได้ขึ้นเป็นพระสนมเสียเมื่อไหร่!!  หัดฟังความให้ได้ศัพท์บ้างสิขอรับ!!!

 


            “ เอ๊ะ...? เมื่อแอชตันขยายความจนชัดแจ้ง  สีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความโมโหของคุณหนูก็ผ่อนคลายลงเหลือเพียงแต่ความตกใจจนเผลออุทานออกมาราวกับงุนงงกับสิ่งที่ได้รับฟัง

 


            “ มันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ตระกูลใหญ่จำต้องทำตามเท่านั้น!!  หากฝ่าบาทโปรดปรานท่านขึ้นมาเรื่องนั้นก็เป็นอีกเรื่องนึง  แต่ที่ข้าทนมิได้ก็คือ คุณหนูก็เอาแต่โวยวายแล้วมิรับฟังความอันใดจากท่านจาริสเลย!!! ”

 


ธรรมเนียมปฏิบัตินี่ท่านพี่แค่ทำตามหน้าที่ยังงั้นเหรอ?

 

ท่านพี่ไม่ได้คิดขับไสเราออกไปงั้นเหรอ?

 


ฉัน...ฉันไม่เข้าใจ ความทุกอย่างตีมั่วจนเจ้าตัวชักสับสน  เรื่องทุกอย่างเริ่มยุ่งเหยิงจนเธอไม่รู้ว่าจะคลายปมน้อยใหญ่ที่ตรงไหนดี 

 


ถึงท่านจาริสจักทำอะไรให้คุณหนูไม่ชอบใจไปบ้าง  แต่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างก็ทำเพื่อตัวคุณหนูมาตลอดเลยมิใช่รึขอรับ คำเอ่ยที่พูดจนนุ่มทุ้มทำให้ร่างอรชรเงยหน้าขึ้นมาทอดมอง  นัยน์ตาสีนิลของแอชตันจ้องกลับมาพลางยกยิ้มที่มุมปากบาง ๆ 

 


คุณหนูดาริน...ตลอดเวลาที่ได้อยู่กับท่านพี่มาจนอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์  คิดว่าเสียงหัวเราะ  เสียงดุด่า รอยยิ้มหรือแม้แต่คราบน้ำตา  ความทรงจำทั้งหลายเหล่านั้นเป็นเรื่องปรุงแต่งอย่างนั้นเหรอขอรับ? ร่างโปร่งทรุดกายในท่านั่งชันเข่าพลางอธิบายความให้เจ้าตัวเข้าใจเหตุผลทีละน้อย

 


“………………” ทันใดนั้นความทรงจำอันแสนสวยงามทั้งหลายก็พรั่งพรูขึ้นมาจนดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยน้ำตาอีกครั้งจนน้ำใส ๆไหลพรากอาบแก้มทั้งสองข้าง 

 


ท่านจาริสและข้ามีภาระหน้าที่และปกปิดท่านเรื่องนี้ก็จริงอยู่....แต่วันที่ถึงเวลาที่ต้องกลับแดนแม่คิดว่า  พี่ชายคนนึงจะละทิ้งน้องสาวที่ตนเองชุบเลี้ยงมากับมือได้ลงหรือขอรับ?

           


            “………………”  

 


ท่านจาริสทิ้งท่านให้อยู่อย่างเดี่ยวดายและตายโดยลำพังที่นั่นไม่ได้หรอกขอรับ.... ”  ชายลูกผสมกำฝ่ามือของตนเองแน่น  นึกขอโทษท่านจาริสที่ทำเรื่องที่เจ้าตัวห้ามปรามเอาไว้ตั้งแต่แรกเริ่ม  นึกก่นด่าตนเองที่หยิบยกข้อเท็จจริงมาให้หญิงตรงหน้าฟังเพียงแค่ส่วนเดียว  

 


คุณหนูดาริน...ได้โปรดยกโทษให้ข้าน้อยด้วยขอรับ 

 

ที่ตัวข้ามิอาจเล่าขานความจริงทั้งหมดให้ท่านฟังได้ในเพลานี้ 

 


ไม่ได้คุยกับท่านพี่มากี่วันแล้วขอรับ? คำถามที่เอยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทำให้ร่างบางพลันสะอึกสะอื้นจนน้ำตาหล่นเผาะลงบนหลังฝ่ามือของตนเอง   ทำไมเธอถึงได้โง่เขลาแบบนี้นะ  ทำไมถึงกลายเป็นหญิงที่มองโลกทั้งใบได้คับแคบแบบนี้?  ทั้ง ๆที่ผ่านมาท่านพี่ทำเพื่อเธอมาตั้งแต่แบเบาะ  จวบจนมาตอนนี้ก็ยังห่วงและก็ห่วงเธออยู่เสมอ  ชายที่หน้านิ่งและไม่เคยอธิบายอะไรให้รับฟัง  มีเพียงเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่ยิ้มอย่างบางเบาให้เธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน 

 

แหมะ  แหมะ....แหมะ

 

ทำไมเธอถึงไม่เคยเห็นข้อเท็จจริงเหล่านั้นให้ไวกว่านี้นะ

 

ถ้าท่านพี่ไม่เปลี่ยนเธอให้เป็นแวมไพร์แล้วพามาที่นี่

 

ป่านนี้เธอจะใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวได้ยังไง? 

 

ถ้าท่านพี่ไม่พาเรามาที่นี่

 

ป่านนี้เราจะเป็นยังไงกันนะ?

 

ถ้าท่านพี่หัดอธิบายอะไรให้เธอฟังชัด ๆ สักครั้งบ้าง

 

 เรื่องก็คงไม่บานปลายจนทะเลาะกันใหญ่โต

 

 

           “ ดีกับท่านพี่เถิดขอรับ...ภายหน้าต่อให้อยากเจอแค่ไหน  ก็คงไม่มีโอกาสได้เจอกันได้ง่าย ๆ แบบนี้อีกแล้ว ” 

 


ใช่แล้วขอรับ  เมื่อถึงเวลาที่คืนท่านสู่อ้อมอกจอมราชันย์เมื่อไหร่

 

 ถึงตอนนั้นฝ่าบาทคงไม่ยอมปล่อยท่านให้ห่างสายตาอีกเป็นหนที่สอง

 

ก่อนที่จะถึงวันเข้าเฝ้าจอมราชันย์....

 

อย่างน้อยนี่คงเป็นของขวัญที่จะตอบแทนท่านจาริสเป็นครั้งสุดท้าย

 

ในฐานะที่รู้จักและทำงานร่วมกันมานานสินะ

 


            “ ฮึก ฮึก  ฮือ....แอชตัน  สาวเจ้าปล่อยโฮออกมาจนชายลูกผสมนึกอมยิ้ม  ในที่สุดสองพี่น้องคู่นี้ก็คืนดีกันได้เสียที  ความอึดอัดทั้งหลายก็คงจะคลี่คลายลงในเร็ววัน 

 


            “ ไม่มีพี่คนไหนเลือกสิ่งที่แย่ให้กับน้องหรอกขอรับ...ยิ่งเป็นน้องสาวด้วยแล้วยิ่งไม่มีทางเป็นเช่นนั้น ” 


 

__________________________________________________________________________________

             


               Writter:  ** ก่อนจากกันไป มีภาพน่ารักๆ มาฝากด้วยนะ :) **


        

#ทีมแคสเปี้ยน #ทีมแดเนียล                                             #ทีมจาริส          


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #51 moon_lovers (@moon_lovers) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:15
    ปูหมอนนอนเสื่อแปปนะ เชียร์มันทั้งสองทีมนี้แหละค่ะ :3 ไรต์มาเร็วๆเน้อ
    #51
    1
    • #51-1 The Mystical Land (@mystical1) (จากตอนที่ 26)
      26 ตุลาคม 2561 / 19:16
      มาอ่านเร๊วววว อิอิ
      #51-1
  2. #49 Superlemons (@superlemons) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 03:38
    รออยู่นะคะ~ #ทีมแคสเปี้ยน><
    #49
    0
  3. #48 Patima666 (@Patima666) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 00:46
    #ทีม จาริสอยู่เเล้ว
    คร้าาาาาาา จะรออ่านนะคะ
    #48
    0