ภาค II Waiting for you รักนี้มีแค่เจ้า

ตอนที่ 24 : ตอน ประกาศิต 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    20 เม.ย. 62




        


เมื่อจอมราชันย์ปรารถนา 
  มีหรือข้าราชบริพารจักไม่ถวายให้?



โฉ๊ะ!!!! เคร้ง...เคร้ง เคร้ง

 

          เสียงตวัดดาบด้วยความว่องไวจนปลายดาบของคนเรือนเล็กพลันลอยเคว้งหลุดออกจากฝ่ามือคู่สวย  ความเหนื่อยล้าจากความพยายามเริ่มแสดงผลลัพธ์ตรงกันข้าม  การฝึกฝนการควบคุมพลังปีศาจให้นำมาใช้ประสานกับการใช้อาวุธ  ดูเหมือนจักไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคุณหนูร่างบางตนนี้เลย  ท่านอาจารย์พินิจมองความเหนื่อยล้าที่ตนพึงเห็น คือ ทุกครั้งที่นางรีดเคร้นพลังปีศาจ...เมื่อใช้ไปได้เพียงแค่หนึ่งชั่วยามแบบที่ไม่หยุดพัก  นางจักมีอาการเหนื่อยหอบราวกับจักขาดใจ  ทั้ง ๆที่แวมไพร์วรรณะสูงส่วนใหญ่เรื่องเพียงเท่านี้กลับทำได้สบาย ๆ แท้ ๆ หากเทียบกับจาริสผู้เป็นพี่ชาย  ฝีมือช่างห่างกันลิบลับเสียจริง

 

ปาเข้าไปสี่วันแล้ว...

 

แต่ก็ยังคุมพลังของตนเองได้ไม่ถึงครึ่ง...

 

จักทำเช่นไรดีนะ  อาจารย์อาวุโสนึก

 

 หอบ...แฮ่ก เสียงลมหายใจที่สูดเอาอากาศเข้าปอดด้วยทีท่าเหนื่อยอ่อนเต็มทน  ทำให้ท่านอาจารย์ที่ทำหน้าที่สอนคุณหนูผู้อ่อนแอผู้นี้ถึงกับลอบถอนหายใจ  ฝ่ามือหนาชักดาบสั้นของตนเองลงไปในฟักดาบ  ก่อนจะตัดสินใจจบการเรียนการสอนของวันนี้ลง

 

วันนี้...พอเท่านี้ก่อนแล้วกัน สายตาคมทอดมอง ในขณะที่ร่างบางที่ฝึกบรืออาวุธที่ทรุดกายอย่างหมดสภาพจะค่อย ๆหยัดร่างของตนเองขึ้นด้วยความเหนื่อยอ่อน  ก่อนจะค้อมลำตัวเพื่อแสดงความเคารพต่อท่านอาจารย์ที่สละเวลามาสอนวิชาให้  ร่างอรชรเดินจ้ำอ้าวไปก้มเก็บอาวุธของตนเองที่ลอยเคว้งมาไกลจากลานประลองพอสมควรด้วยทีท่าเหน็ดเหนื่อย  นัยน์ตาสีฟ้าทะเลพินิจมองคมดาบที่เบี้ยวบูดตามแรงปะทะเมื่อครู่  ทั้ง ๆที่เมื่อกี้นี้เธอเป็นฝ่ายไล่บี้ท่านอาจารย์แท้ ๆ แต่เพียงเสี้ยววินาที

 

ท่านอาจารย์ใช้ดาบตวัดสวนกลับมาเพียงฉับเดียว...

 

ดาบถึงกับโค้งงอไม่ได้รูปถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี้ย

 

เก่งชะมัดเลย...

 

          คุณหนูดารินเจ้าคะ...ผ้าเจ้าค่ะ เสียงของแมรี่ดังขึ้นพลางหยิบยื่นผ้าสีขาวสะอาดมาให้พลางยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตาราวกับหวั่นเกรง  นัยน์ตาหวานทอดมองสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มที่คุณหญิงท่านมอบไว้ให้เธอเรียกใช้หนึ่งตนเมื่อสองสามวันก่อนด้วยแววตาพิจารณา  แค่เรื่องเสื้อผ้าก็แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว  ถ้าเธอไม่ได้ใช้สกุลคาร์เตอร์คงไม่มีที่ซุกหัวนอนสุขสบายและเสื้อผ้าอาภรณ์สวยงามแบบนี้ 

 

 

 แดนแวมไพร์นี้เคร่งครัดเรื่องวรรณะและชนชั้นจริง ๆ

 

วัฒนธรรมอะไรกดขี่ข่มเหงชะมัด!!!

 

          “ ขอบคุณนะ...พี่แมรี่ สาวเจ้าเอ่ยขอบคุณก่อนจะยิ้มกว้างให้พลางรับน้ำใจจากหญิงสาวพลางเอาผ้าขึ้นมาซับเหงื่อที่กำลังไหลชุ่ม  สรรพนามที่เรียกขานทำให้ข้ารับใช้ผู้ติดตามถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยสีหน้าซีดเผือก  ขือคุณหญิงกับคุณท่านมาได้ยินเข้าเธอคงไม่วายโดนลงโทษอย่างหนัก

 

          มะ มิได้นะเจ้าคะคุณหนู...ระ  เรียก แมรี่เฉย ๆก็พอเจ้าค่ะ แวมไพร์สาวเอ่ยปรามด้วยสีหน้าตื่น  ก่อนที่จะเอ่ยกระซิบให้คุณหนูเรียกแบบที่ชนชั้นวรรณะสูงกว่าเรียกขานสาวใช้ให้เจ้าตัวได้รับรู้

 

          มิได้...เจ้าแก่กว่าข้าโขนัก  จักเรียกแมรี่เฉย ๆ ได้อย่างไรกัน?

 

          “ แก่กว่า หรือ อ่อนกว่าหาสำคัญไม่เจ้าค่ะ....เรายำเกรงและเคารพผู้มีวรรณะสูงกว่ากันทุกผู้  คำกล่าวของสาวใช้ผู้ติดตามเอ่ยขานพร้อมกับก้มหน้ายอมรับในกฎและเงื่อนไขอันเป็นประกาศิตเด็ดขาด 

 

          “ วรรณะอะไร เอาอะไรมาดู ใบหน้าหวานละมุนเมื่อได้ยืนเช่นนั้นก็ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความไม่ชอบ 

 

          “ ใยถามเช่นนั้นล่ะเจ้าคะ...วรรณะจักสูงกว่ารึต่ำกว่า ก็อยู่ดูหลายประการเจ้าค่ะ เช่น สายเลือด  ตระกูล  ยศถาบรรดาศักดิ์

 

ยิ่งสดับรับฟังก็ยิ่งเหมือนถูกริดรอนสิทธิ!!  ซึ่งในโลกของเธอคนมีการศึกษาเขาไม่พึงกระทำกัน!!!

 

          “ แล้วทุกคนก็ยอมงั้นเหรอ!!? เอาอะไรวัดกันว่าใครสูงใครต่ำกว่า!? กฎบ้าบออะไรใครเป็นคนตั้ง!!! ” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห้วน  ทำเอาแมรี่ถึงกับสะดุ้งโหยงก่อนจะทำเสียงจุ๊ ๆให้คุณหนูเบาคารมณ์จาบจ้วงเมื่อครู่นั้นลง

 

          มิได้เจ้าค่ะ!! คุณหนูดารินวาจาเช่นนั้น ถือเป็นการจาบจ้วงเบื้องสูงโทษสถานหนักนะเจ้าคะ! ”

 

          “ นี่เข้าข่ายละเมิดสิทธิมนุษย...เอ๊ย ไม่ใช่สิ ละเมิดสิทธิปีศาจชน  เช่นนี้ได้อย่างไร  แบบนี้ก็เกิดช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนสิ!! กลายเป็นปัญหาสังคมที่เกิดจากการแบ่งแยกชนชั้น!!! ”

 

          “ ปีศาจชนคืออะไรเจ้าคะ? แล้วแบ่ง...แบ่งแยกอะไรนะเจ้าคะ? แมรี่ทำหน้างุนงงมิเข้าใจในถ้อยประโยคอันประหลาดหูเมื่อครู่  เกิดมาอายุร้อยกว่านางก็เพิ่งเคยได้ยินศัพท์นี้กับหูเป็นครั้งแรก  สีหน้าที่ดูตื่นตะลึงของสาวใช้ผู้นอบน้อมทำให้ร่างบางนึกอ่อนใจพลางบอกปัดเฉไฉเปลี่ยนไปเรื่องอื่น

 

          จริงสิ...แอชตันอยู่ไหน ? พี่แมรี่เห็นบ้างไหม ?

 

          “ คุณหนู...เรียก แมรี่ สิเจ้าคะ

 

          “ เถอะหน่า...แล้วเห็นไหม?! ”เมื่อคุณหนูดารินดื้อดึงเอ่ยถามถึงชื่อของชายลูกผสมทำให้สาวผู้ติดตามผละจากศัพท์แปลกประหลาดเมื่อครู่ไปในทันที

 

          อ่อ  คุณแอชตันน่ะหรือเจ้าคะ...เห็นว่าออกไปรับคุณหนูแห่งตระกูลไวต์เจ้าค่ะ ”  เมื่อร่างอรชรได้ยินสกุลแปลกหูที่ไม่มักคุ้นจึงขมวดเรียวคิ้วและหยุดฝีเท้าที่ก้าวเดินแล้วหันมาหา

 

          คุณหนูตระกูลไวต์...?

 

          “ จริงด้วย  มิแปลกที่คุณหนูดารินยังมิทราบเรื่องนี้เจ้าค่ะ...แมรี่เอ่ยพึมพำ  ประเด็นสำคัญที่สาวผู้ติดตามกำลังเอ่ยถึงทำให้ร่างอรชรตั้งใจฟังด้วยสีหน้าและแววตาอยากรู้เต็มประดา

 

 เรื่องอะไรกันนะที่เรายังไม่รู้?!

 

          “ ก็เรื่องที่คุณหนูเซล่า กับ ท่านจาริส เป็นคู่หมั้นคู่หมายกันอย่างไรล่ะเจ้าคะ

 

อะไรนะ!!!  คู่...คู่หมั้น!!?


 

ณ  คฤหาสน์แห่งตระกูลไวต์

 


            “ เจ้ารู้จักชายที่เป็นคู่หมายของข้าบ้างรึไม่ เสียงนุ่มเอ่ยในขณะที่ข้ารับใช้กำลังชะโลมเครื่องประทินผิว

 

            เคยเห็นท่านจาริส คาร์เตอร์อยู่สี่ห้าครั้งได้เจ้าค่ะ...มองปราดเดียวก็รู้ได้ว่าเป็นชายที่เหล่าหญิงโสดทั้งหลายอย่างได้เป็นคู่ครอง

 

            “ ใยเจ้าถึงคิดเช่นนั้นเหล่า...คุณหนูเอ่ยถามด้วยความแคลงใจก่อนที่จะสวมใส่ชุดอาภรณ์ที่ท่านพ่อและท่านแม่สั่งตัดจากช่างฝีมือเยี่ยมหมายให้การพบปะครั้งนี้เป็นไปด้วยความราบรื่น

 

            ก็แหมเป็นทั้งบุตรชายแห่งสี่ตระกูลใหญ่  รูปงามและมากฝีมือยังมิพอ...ยังเป็นที่โปรดปรานของจอมราชันย์ให้ดำรงตำแหน่งพระราชมนูคู่พระทัยเชียวนะเจ้าคะคุณหนู   มีหญิงใดบ้างมิอยากเป็นคู่

 

            “ หื้ม...ขนาดนั้นเชียวรึ หญิงสาวเอ่ยพลางปล่อยให้ข้ารับใช้แต้มสีบนริมฝีปากของตนให้ระเรื่อขึ้น  ก่อนจักพรมน้ำหอมกลิ่นอ่อน ๆบนเรือนร่างอย่างเบาบาง และไม่นานเสียงเพรียกของข้ารับใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าก็ผลีผลามเข้ามาพร้อมกับแดดดิ้นด้วยความดีใจ

 

            “ คนของตระกูลคาร์เตอร์มาแล้วเจ้าค่ะ...คุณหนูเซล่า เสียงตื่นตายวายเต้นของข้ารับใช้คนสนิทเอ่ยพลางตรวจทานเครื่องแต่งกายของคุณหนูอีกครั้งเพื่อให้การปะหน้ากันเป็นครั้งแรกเป็นไปด้วยความราบรื่น  เส้นผมสีน้ำตาลประกายแดงถูกจัดทรงให้เปิดเรือนผมด้านข้างแย้มให้เห็นใบหน้าสวยคมได้รูปของคุณหนูให้เด่นชัด  ชุดราตรียาวหางปลาถูกจัดแจงกลีบให้เรียบร้อยอีกครั้ง  ก่อนที่รถม้าที่ประทับตราประจำตระกูลคาร์เตอร์จะหยุดนิ่งอยู่ที่ลานด้านหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่  หญิงสาวผู้เป็นบุตรีคนโตของตระกูลไวต์พลันเยื้องย่างออกจากที่พำนักพร้อมกับข้ารับใช้คนสนิทหนึ่งผู้ที่จะติดตามไปด้วย  แต่แล้วสายตาหวานก็พลันชะงักเมื่อได้กลิ่นสาบของแวร์วูฟเจืออยู่เล็กน้อย  ชายหน้าคมรูปร่างสันทัดจัดว่าใช้ได้ยืนค้อมศีรษะให้เธออย่างผู้ที่ได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีพร้อมกับฉีกยิ้มให้

 

 

รึว่านี่จักเป็นแอชตัน  คอนเนอร์...

 

ชายลูกผสมผู้เป็นทหารยอดฝีมือที่ขึ้นตรงกับจอมราชันย์?

 

            ใบหน้าหวานกวาดสายตาสีน้ำตาลอ่อนของตนเองมองไปรอบบริเวณ  มีเพียงแค่คนของตระกูลคาร์เตอร์ที่มากับรถม้าคันหรู ไร้เงาและวี่แววของชายผู้เป็นคู่หมายของเธอโดยสิ้นเชิง 

 

            เชิญคุณหนูเซล่า ไวต์ด้านในขอรับ

 

            “ นึกว่าท่านจาริสจักมารับข้าด้วยตนเองเสียอีก...น้ำเสียงคุกรุ่นดังขึ้น ในขณะที่ใบหน้าหวานนั้นฉีกยิ้มจาง ๆ พลางจ้องไปยังชายลูกผสมด้วยแววตานิ่งงัน

 

            ท่านจาริสติดธุระสำคัญที่ต้องสะสางขอรับ...เป็นช่วงผลัดเปลี่ยนผู้นำใหม่   งานจึงล้นมืออยู่พอสมควร  ท่านจาริสจึงจักต้อนรับคุณหนูอยู่ที่คฤหาสน์  หวังว่าคุณหนูเซล่าคงมิถือสาอันใด

 

            “ เอาเถิด...เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้  ข้ามิได้แคลงเคลืองอันใด เมื่อได้ยินคำตอบที่เป็นเหตุเป็นผลที่มีน้ำหนักพอจักผ่อนปนได้  เอวบางจึงยกชายกระโปรงของตนเองขึ้นพลางเข้าไปนั่งอยู่ด้านในรถม้าแต่โดยดี  เมื่อหญิงคนสำคัญประทับอยู่ด้านในเป็นที่เรียบร้อย  ชายลูกผสมจึงขึ้นไปนั่งเคียงคู่กับแวมไพร์ผู้เป็นสารถีแล้วเดินทางกลับทันที

 

 

            ทันทีที่รถม้าประจำตระกูลเคลื่อนมายังเขตของตระกูลคาร์เตอร์  ประตูเหล็กบานยักษ์ก็เปิดแย้มต้อนรับว่าที่นายหญิงคนใหม่ที่จักขึ้นมาดำรงตำแหน่ง  หากการพบปะในครานี้ลุล่วงไปได้ด้วยดี  รถม้ายังมิทันจอดสนิทคุณหญิงโจลี่และท่านลอร์ดโรเบิร์ตก็ปี่เข้ามารับขวัญว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยสีหน้าปลื้มปิติ  ทั้งสามแลกเปลี่ยนพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองก่อนที่คุณหญิงจักเชิญคุณหนูเซล่าเข้าไปพักผ่อนตามอัธยาศัยด้านในคฤหาสน์หลังโต 

 


คุณหนูเจ้าคะ เสียงของแมรี่หันมากำชับกับคุณหนูดารินให้รีบเร่งฝีเท้าไปต้อนรับแขกคนสำคัญของตระกูลโดยไว 

 


เข้าใจแล้ว ๆ ร่างอรชรที่เพิ่งจัดแจงแต่งตัวหลังจากฝึกบรือฝีไม้ลายมือกับท่านอาจารย์เสร็จก็รีบปี่ลงมาต้อนรับขับสู้  ทีท่าที่วิ่งมาราวกับม้าดีดกะโหลกทำให้คุณหนูเซล่าชะงักฝีเท้าก่อนจะปรายตามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้างุนงง 

 


รินเดี๋ยวเถอะ! ”คุณหญิงป้าหันมาส่งเสียงเอ็ด เมื่อเธอเห็นว่าหญิงที่บุตรชายรับอุปถัมภ์ไว้มีกิริยาที่ไม่เหมาะสม  ก่อนจักหันไปหัวเราะเสียงแห้งและเริ่มแนะนำหญิงสาวท่าทางกระโดกกระเดกให้แขกประจำบ้านได้รู้จัก

 


นี่คือ คุณหนูดาริน คาร์เตอร์  น้องบุญธรรมของจาริส  ส่วนทางนี้คือ คุณหนูเซล่า ไวต์ คู่หมายของพี่ชายเจ้า

 


เอ่อ เอ่อ...ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะ เอ๊ย แหะ ๆ ร่างบางตื่นเต้นมากไปหน่อยเนื่องจากไม่ได้มีแขกคนนอกเข้ามาที่นี่นานพอสมควรแล้ว  จึงเผลอยื่นมือหาอีกฝ่ายเพื่อจะทำการเช็คแฮนด์ตามธรรมเนียม  แต่แล้วเมื่อเจ้าตัวนึกขึ้นได้ว่านี่คือแดนแวมไพร์...เจ้าตัวก็ชักมือของตนเองกลับพลางเลื่อนไปจับชายกระโปรงของตนเองแล้วค้อมลำตัวให้อีกฝ่ายที่อาวุโสกว่า

 


อะไรกัน...นี่รึน้องสาวบุญธรรมของท่านจาริส ?

 

กิริยากระด้าง แถมยังมีนัยน์ตาสีฟ้าแปลกตาเสียด้วย...

 

พิลึกนัก  เซล่านึก

 


ริน  ไปเอาของว่างมาให้แขกของเราหน่อยไป เสียงกังวานของคุณลุงเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ นัยน์ตาสีฟ้าเชยใบหน้าขึ้นมามอง  ก่อนจะเห็นสีหน้ายิ้มอ่อนๆของคุณลุงก็พลันคลียิ้มบางเบาแล้วค้อมศีรษะผละออกไปตามคำสั่ง

 


เจ้าค่ะ...พี่แมรี่ไปกันเถอะ เสียงใสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าที่ดูเหมือนเธอจักทำให้คุณลุงกับคุณป้าขายขี้หน้าอีกแล้ว  ท่านลอร์ดไม่ได้พูดอะไรนอกจากหัวเราะรวนในลำคอ  ในขณะที่คุณหญิงจ้องตาเขม็งด้วยแววตาไม่พอใจเท่าไหร่นัก

 


“ อ่า  เดี๋ยวรอจาริสอีกครู่เดียวเท่านั้นนะหนูเซล่า...คุณหญิงโจลี่เอ่ยก่อนจะให้ข้ารับใช้คนสนิทของตนเองนำทางสาวเจ้าไปยังศาลาหลังสวนที่จัดเตรียมไว้ให้กับชายหญิงทั้งคู่เพื่อพบปะเสวนากันเพียงลำพัง

           


          ร่างสมส่วนของคุณหนูไวต์ทอดน่องเดินมาถึงศาลาส่วนตัวที่ทางเจ้าบ้านจัดเตรียมเอาไว้ให้  ไม้พุ่มห้อยระย้าลงมากับตัวเสาทำให้สถานที่ดูเงียบสงบและสบายตาตามธรรมชาติ  มีโซฟาไม้ที่หุ้มด้วยหนังของอสูรหนึ่งตัวกับอีกโซฟาอีกที่ทำจากปุยขนนุ่ม ๆของอสูรชั้นสูงที่หาได้ยากในแดนปีศาจประทับอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกัน  เรียวนิ้วลูบไล้ข้าวของหรูหราที่ประดับประดาอยู่กลางสวนด้วยความเรียบง่ายด้วยสีหน้ายกยิ้ม  ดูเหมือนว่าเพียงแค่เธอเห็นการจัดวางตรงสวนด้านหลังก็เหมือนจักค้นพบอุปนิสัยของคู่หมายแล้วว่าเป็นชายแบบใด

 


 สงบเงียบ เรียบหรู แต่ก็เรียบง่าย...

 

ดูเหมือนจาริส คาร์เตอร์ผู้นี้จักเป็นชายสุขุมและโลกส่วนตนสูงพอสมควร....

 


แผ่นหลังเรียวยังมิทันได้เอนพำนักอิงลงโซฟาที่ทำจากขนของอสูรอย่างเต็มที่  จู่ ๆเสียงนุ่มทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

 


คุณหนูเซล่า ไวต์

 


“………….!!? ” ร่างอรชรที่กำลังพักผ่อนอยู่นั่นพลันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมาหาชายผู้เป็นต้นเสียง  นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนพลันเบิกกว้างเมื่อเห็น นัยน์ตาสีดำทมิฬที่อยู่ในระยะประชิดตัว  จมูกโด่งได้รูปกับริมฝีปากเรียบตึงที่ดูจักยกยิ้มขึ้นจาง ๆเมื่อเห็นเธอตื่นตระหนก  ร่างอรชรตัดสินใจลุกขึ้นจากโซฟาตัวนุ่มก่อนจักพินิจมองใบหน้าของอีกฝ่ายให้เต็มสองตาอีกครั้ง

 


ขออภัย  ข้ามิได้จักทำให้เจ้าตกใจ....

 


เรือนผมสีดำขลับช่างขัดสีผิวซีดของเขาให้เด่นอย่างน่าประหลาด...

 

สัดส่วนและกรอบหน้าช่างคมคายอะไรขนาดนี้...

 

รูปงามถึงเพียงนี้รึว่านี่จักเป็น  จาริส คาร์เตอร์ ?

 


          “ ข้าต้องขออภัยคุณหนูเป็นอย่างมากที่มิได้ไปรับด้วยตนเอง  ดื่มอะไรสักหน่อยไหมขอรับ ? ร่างสูงเอ่ยพลางยกขวดบรั่นดีที่บ่มเอาไว้เกือบสามร้อยปีขึ้นมา

 


ใช่จริง ๆเสียด้วย  รูปงามสมคำล่ำลือ

 


          “ เรื่องเล็กน้อยเจ้าค่ะ...สักนิดก็ดีเหมือนกัน ”  หญิงสาวรับคำด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม  นึกโล่งอกที่อย่างน้อยคู่หมั้นคู่หมายที่บิดาและมารดาหาให้ก็น่าพึงพอใจมากกว่าที่คาดเอาไว้  นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนลอบมองทีท่ากระฉับกระเฉง แต่ก็สุขุมในเวลาเดียวกันด้วยแววตาหมายมาด  ฝ่ามือแกร่งหยิบยื่นแก้วทรงสูงที่ปริ่มไปด้วยบรั่นดีพลาสม่ารสเลิศ  เอวบางจึงรับมาด้วยความเต็มใจ ก่อนที่บทเสวนาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกันจะค่อยๆเริ่มต้นขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป  คำกล่าวที่เปล่งออกมาแต่ละคำกำลังทำให้คุณหนูเซล่ารู้สึกประทับใจในตัวคู่หมายหลาย ๆด้าน  ดูสุขุม ลึบลับ แต่ขณะเดียวกันก็กลับเป็นกันเองอย่างน่าใจหาย  สีหน้าที่เรียบตึงยามที่ยกยิ้มเบาบางนั้นช่างน่ามองจนไม่อยากละสายตา  เป็นชายที่แลดูสุภาพและเป็นผู้ใหญ่ในเวลาเดียวกัน  ความเพียบพร้อมที่มีอยู่ในตัวของจาริสกำลังทำให้คุณหนูเซล่ายิ่งรู้สึกถูกใจ ทั้งสองศึกษากันไปกันมาจนเวลาที่เสวนากันตามลำพังนั้นกลับผ่านเลยไปอย่างรวดเร็ว  ร่างบางที่นำของว่างมาให้ชุดใหญ่พร้อมกับแมรี่ผู้ติดตามพลันชะงักฝีเท้าลง เมื่อเห็นว่ามีเสียงหัวเราะเบา ๆดังมาจากใจกลางศาลา  ท่านพี่กำลังยิ้มจาง ๆ ในขณะที่คุณหนูเซล่าเองก็ฉีกยิ้มจนเห็นไรฟัน 

         


          “ คุณหนูดารินเจ้าคะ....? แมรี่ที่ถือสำรับของว่างตามหลังอยู่พลันเอ่ยเรียกผู้เป็นนาย  เมื่อเห็นว่าร่างบางเอาแต่ยืนนิ่งไม่ยอมนำของว่างเข้าไปตามที่คุณท่านสั่ง

 


ราวกับภาพแห่งความทรงจำซ้อนทับขึ้นมาอย่างกะทันหัน  เสียงหัวเราะที่เคยขบขันยามที่เธอทำตัวเปิ่น ๆแล้วท่านพี่ก็หยีเส้นผมจนยุ่งเหยิงพร้อมกับยิ้มแย้มด้วยความเอ็นดูทุกครั้งที่เธอได้ออดอ้อน...

 


ราวกับสิ่งล้ำค่าที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวในชีวิตกำลังจะถูกชิงไป ?

 

ถ้าคืนนั้นไม่ทะเลาะกัน  เราจะยังคืนดีกับท่านพี่อยู่ไหมนะ?

 


          ฝ่ามือเล็กขยุ้มชายกระโปรงของตนเองพลางปล่อยให้น้ำใส ๆรื้นขึ้นมาจนเกือบจะรินไหล  ความรู้สึกนับล้านอัดแน่นอยู่ข้างในจนเธอไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ตนเองกำลังรู้สึกยังไงกันแน่  ทั้งเจ็บปวด  โกรธเคือง และใจหายในเวลาเดียวกัน  ร่างบางยกฝ่ามือข้างที่ยังว่างอยู่ขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลอาบข้างแก้ม  ก่อนจะไหว้วานให้แมรี่ทำหน้าที่ต่อจากเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

 


          แมรี่...ฝากที่เหลือที

 


          “ เอ่อ...คะ คุณหนูดาริน คุณหนู...โถ่  แมรี่ได้แต่ร้องเรียกนายสาวที่วิ่งเตลิดออกไปโดยไม่รีรอ  ทำให้ชายผู้เป็นผู้นำตระกูลหันมามองเสียงของข้ารับใช้ที่ดังแว่วเข้ามา  สายตาคมสีดุจไข่มุกดำทอดมอง  ก่อนจะลอบหายใจออกมาเมื่อพบว่า  ดารินก้าวฉับ ๆเดินลิ่วออกไปโดยที่แมรี่สาวใช้นำของว่างเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นกังวล 

 


ขออภัยที่เข้ามาขัดจังหวะนะเจ้าคะ...ของว่างเจ้าค่ะ แมรี่แวมไพร์สาวใช้เอ่ยพลางจัดแจงของว่างหลายอย่างลงบนโต๊ะรับรอง  แม้นคนเป็นพี่จะอยากไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นแค่ไหน  แต่การที่เขาจะผละออกไปแล้วปล่อยให้แขกคนสำคัญนั่งรออีกครั้งก็ดูจักเป็นการเสียมารยาท  แถมจักถูกติติงเอาว่าเป็นเจ้าบ้านที่แย่มากเสียด้วยที่ทิ้งให้คู่หมายของตนเองนั่งรอเก้อ  ร่างสูงได้แต่จำใจปล่อยให้สาวเจ้าละสายตาไปก่อนสักครั้ง  พลางจักหันมาเสวนากับคู่หมายของตนเองเพื่อเป็นการรักษามารยาทก่อน

 

 


ฉับ  ฉับ  ฉับ  ฉับ...

 


          เสียงฝีเท้าก้าวผ่านออกมาจากจุดที่ทำให้ธออึดอัดจนแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว  โดยที่ไม่ได้มองเลยว่าตอนนี้เจ้าตัวเดินออกมาห่างไกลแค่ไหนกัน  สาวเจ้ายกหลังฝ่ามือของตนขึ้นมาปาดคราบน้ำตาที่เกรอะอยู่บนใบหน้าให้ออกไปก่อนจะตบข้างแก้มของตนเองเพื่อเรียกสติให้กลับมาอีกครั้ง 

 


          “ เอาจริงรึเจ้าคะท่านพี่ ?

 


          “ มิเอาหน่าโจลี่...เราสองทำข้อตกลงกับจาริสแล้วนี่หน่า เสียงสนทนาที่เล็ดลอดผ่านบานประตูที่เปิดแง้มเอาไว้ ณ ห้องที่อยู่ชั้นสองของคฤหาสน์ก็ทำให้เจ้าตัวแหงนหน้าขึ้นไปมองพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

 


นั่นมันเสียงของคุณลุงกับคุณป้านี่...?

 

ข้อตกลง...ข้อตกลงอะไร

 


          ร่างอรชรตัดสินใจย่องเบาขึ้นไปยังทางขึ้นบันไดกว้าง  ก่อนที่จักใช้ความสามารถในการรับรู้และได้ยินของตนเองให้เป็นประโยชน์  เสียงกระซิบกระซาบที่กำลังถกเถียงกันไปมาของคุณลุงและคุณป้าที่สนทนากันอย่างแผ่วเบา ยิ่งทำให้ร่างบางยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่ว่าท่านทั้งสองทำข้อตกลงอะไรไว้กับท่านพี่กันแน่?!!

 

         

เด็กคนนี้มิได้เรื่องสักอย่าง...ส่งไปจักดีรึเจ้าคะ คุณหญิงพึมพำก่อนจะหันมาถามสามีด้วยสีหน้าเครียด  นึกภาพไม่ออกเลยว่าหากต้องส่งเด็กคนนี้ไปให้จอมราชันย์จริง ๆ จักมิเป็นการขายขี้หน้าวงศ์ตระกูลคาร์เตอร์เสียมากกว่า 

 


 กิริยาของนางก็ไม่เรียบร้อย  ฝีมือทางการต่อสู้ก็ด้อย 

 

แถมยังมิเห็นแววที่จักเอาไปมัดพระทัยฝ่าบาทได้เลยนี่สิ 

 

ไม่รู้จาริสกับสามีของเธอคิดอะไรกันอยู่?

 


ถ้าเจ้าลดแรงทิฐินั่นลง...เจ้าจักเห็นว่า แท้จริงแล้วนางก็มิได้ด้อยไปกว่าผู้ใดหนา 

 


หึ  นอกจากหน้าตาที่พอไปวัดไปวาได้  ข้าก็มิเห็นมีสิ่งใดเลยเจ้าค่ะ

 


แล้วเจ้าจักทำอย่างไรได้...อำนาจตัดสินใจทั้งหมดก็อยู่ที่จาริสแล้ว  ถึงจักมาคัดค้านเอาป่านนี้ก็มิมีสิ่งใดแปรเปลี่ยน

 


น้องรู้...แค่มิรู้ว่าเหตุใดต้องเป็นเด็กคนนั้นที่จักถูกถวายให้เข้ารับพิจารณาเป็นพระสนมของฝ่าบาทนี่เจ้าคะ  เด็กอะไรแก่นกะโหลกจักพากันขายขี้หน้าวงศ์ตระกูลเปล่า ๆ

 


ถวาย...อะไรนะ?

 

นางสนมหรอ?!

 

เด็กคนนั้น...รึว่าหมายถึงเรา!!!?



มณีที่งามพร้อมจักสง่าขึ้นได้อย่างไร  หากเจ้าไม่ชำระล้างแล้วเจียระไนมัน...ลองเปิดใจดูสักหนเถิดโจลี่...ท่านลอร์ดโรเบิร์ตเอ่ยทิ้งท้าย ทิ้งให้คุณหญิงผู้เคร่งระเบียบยืนพินิจพิจารณาคำพูดเมื่อครู่เพียงลำพัง

 


          จักถวายให้ผู้ใดเป็นนางสนมนะเจ้าคะ!!? ” เสียงหวานที่แทรกกลางขึ้นมากลางอากาศ  ทำให้คุณหญิงและท่านลอร์ดที่เสวนากันตามลำพังอยู่ภายในห้องพลันหันขวับมามองไปยังเจ้าของเสียงที่ร้องปาวเมื่อครู่!!

 


            “ ไร้มารยาท !!!! ” คุณหญิงโจลี่ชี้หน้าตวาดเมื่อเห็นว่าผู้ที่ริลอบเข้ามาฟังบทสนทนาส่วนตัวของเธอกับสามีเป็นเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าที่เธอไม่ชอบขี้หน้า!!! นัยน์ตาคู่สวยพลันเบิกกว้างจนตาแทบถลนเมื่อพบว่าเธอกำลังจะถูกยกให้ชายแปลกหน้า!!!

 


            “ ข้ามิใช่สิ่งของนะเจ้าคะ!!! ที่จักหยิบยื่นแลกเปลี่ยนกันเองตามใจชอบ!!! ข้ามิยอมเป็นอันขาด!!!! ” วาจาที่แสดงความเฉลียวฉลาดในการสรรหาคำพูดมาปฏิเสธ  ทำให้ท่านลอร์โรเบิร์ตนึกถูกใจในความกล้าและวาจาที่คมคายของหญิงสาวตัวจ้อย

 


              มาแอบฟังคนโตเขาคุยกันยังมิพอ  ยังจักยืนเถียงผู้หลักผู้ใหญ่ปาว ๆอีก  ช่างมิรู้จักที่ต่ำที่สูง!! ลงโทษสักทีเป็นอย่างไร...เกรซ ทอมสัน ลอล่า!!! ”

 


            “ เจ้าค่ะ // ขอรับ // เจ้าค่ะ เหล่าข้ารับใช้ที่ผู้ขานชื่อ  พลันโผล่วับมาอยู่ด้านหลังคุณหนูดารินตามคำสั่งการของคุณหญิงท่านที่เรียกหาพลางล็อคแขนขาของคุณหนูดารินทันทีจนเจ้าตัวดิ้นพล่านด้วยความโมโห!!

 


            “ ปล่อยข้านะ!!! ”

 


            โจลี่  เดี๋ยวนางจักมีรอยริ้ว // แต่ท่านพี่...นางต้องถูกสั่งสอนนะเจ้าคะ!!? ”

 


            “ เกิดเรื่องอะไรกันขอรับ...เหตุใดจึงเสียงดังโหวกเหวกได้ขนาดนี้ เสียงทุ้มต่ำของผู้นำตระกูลดังขึ้นก่อนจะกวาดสายตามองเหตุการณ์โดยรอบ  มีข้ารับใช้สามตนล็อคดารินเอาไว้แน่นหนาอยู่ด้านหน้าห้องนั่งเล่นที่ท่านพ่อและท่านแม่ใช้เสวนาอยู่

 


            “ นายน้อย // จาริส...ลูก? ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นอยู่ภายใต้สายตาของแขกที่มาเยือนที่กำลังมองความยุ่งเหยิงโดยภาพรวม  นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอดมองสีหน้าที่ดูตึงเครียดของแวมไพร์ทุกผู้  โดยมีร่างบางเรือนผมสีทองประกายส้มผู้เป็นถึงน้องสาวบุญธรรมถูกจับตรึงอยู่ด้านบนของคฤหาสน์   มีเหตุอันใดถึงได้จับหญิงสาวผู้นี้เอาไว้เสียแน่นขนาดนั้น?

 


            “ น้องต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถาม!!!  หมายความว่าอย่างไรที่จักถวายน้องให้เป็นพระสนมเจ้าคะท่านพี่!!?  ” สีหน้าที่โมโหจนถึงขีดสุดของคนเป็นน้อง  ทำให้ร่างสูงลอบถอนลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับปัญหาเต็มทน  สู้อุตส่าห์จักหาเวลาอธิบายทีหลัง...ไม่คิดเลยว่าทุกอย่างจักยิ่งยุ่งเหยิงจนเขาเองก็ไม่รู้จักเริ่มคลายปมไหนก่อนดี

 


          ในเมื่อเจ้ารู้เรื่องแล้วก็ช่วยมิได้  ก็ตามนั้นนั่นแหละ... ประโยคสั้น ๆที่ได้รับคือน้ำเสียงที่ถูกไม่สะทกสะท้านและสีหน้าที่นิ่งเฉยของชายที่เธอรักดุจพี่แท้ ๆที่ไม่รู้สึกรู้สาหรือเข้าใจความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย!

 


            “ อะไรนะ!!? ” ร่างอรชรแค่นหัวเราะพร้อมกับหัวใจที่แหลกละเอียด  อีกครั้งแล้วที่พี่ชายขยี้ความเชื่อใจของเธอไม่มีเหลือ  ไม่เคยถามเธอเลยสักครั้งว่าต้องการอะไร  ตัดสินและลงมือเรื่องของเธอเองทุกอย่างราวกับเป็นเจ้าชีวิต!!!!

 


            “ คุณหนูขอรับ ใจเย็นก่อนขอรับ...ทุกอย่างมันมีเหตุผล แอชตันติดตามและเข้ามาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง ๆพร้อมกับท่านจาริส  จึงหมายจะพยายามเกลี่ยกล่อมให้คุณหนูใจเย็นลงแล้วค่อยอธิบายที่ไปที่มาทีหลัง  แต่ทว่า

 


          แอชตัน  หุบ-ปาก-เสีย...นี่คือวิธีการของข้า  เจ้าไม่ต้องยื่นมือเข้ามาสอด   น้ำเสียงที่กดลงต่ำจนน่ากลัว  พร้อมกับส่งสายตานิ่งมาหาทำให้ชายลูกผสมถึงกับจุกอยู่ที่ลิ้นปี่  ได้แต่ก้มหน้าแล้วยืนสงบปากสงบคำดูการวิวาทของคนทั้งคู่ต่อไป

 


ทำไมต้องตัดสินเรื่องของน้องเองทุกครั้ง!!!  พี่เป็นแค่ผู้ปกครอง มิใช่เจ้าชีวิตของน้องนะ!!!!   ”  นัยน์ตาสีน้ำฟ้าทะเลเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงกล่ำโดยที่เจ้าตัวยังมิรู้ตัว  การปลุกพลังตามแรงโทสะเพิ่งได้สำแดงเดชให้คนเป็นพี่ได้ยลเป็นหนแรก  ร่างสูงยกยิ้มก่อนจักส่งสัญญาณให้ข้ารับใช้ที่ล็อคท่อนแขนและขาของดารินปล่อยมือ

 


พี่บอกแล้วไง...ว่าตระกูลเรารับใช้เชื้อพระวงศ์  ไม่ว่าเจ้าจักต่อต้านอย่างไรก็มิอาจหลีกหนี   ทั้งน้ำเสียงที่กลั๊วหัวเราะและรอยยิ้มที่แสยะเย้ยหยันให้เธอได้เห็นเป็นขวัญตา  ทั้งวาจาที่เอ่ยยียวนกำลังให้เลือดที่เดือดพล่านของสาวเจ้าเดือดพล่านจนแทบจักเก็บเอาไว้ไม่อยู่!!

 


กรอดดดดดด.....

 


มีทั้งกำลังของราชวงศ์ที่ให้อำนาจสิทธิ์ขาดเพราะเราเป็นตระกูลขุนนางชั้นสูง  มีกองกำลังทางทหารที่อยู่ใต้อาณัติ  ไหนจักตระกูลน้อยใหญ่อีก 31 ตระกูลที่หนุนหลังคาร์เตอร์  แล้วเสียงอันแผ่วเบาของแวมไพร์ตัวกระจ้อยอย่างเจ้าจักทำอันใดได้  หื้ม...ดารินน้อย ”  สรรพนามที่เรียกสาวเจ้า  ทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของร่างบางขาดสะบั้น!!!  


 

ไม่ว่าอย่างไรก็ทำราวกับเธอเป็นเด็กที่ไม่หย่านม!!!  


ได้แล้วจะได้เห็นดีกันสักตั้ง!!!!


ต้องเข้าเป็นนางสนมของคนก็ไม่ใช่  !!?

 

สู้กันให้ตายไปข้างเลยดีกว่า  ถ้าต้องเป็นบำเรอให้กับแวมไพร์ที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งหน้า!!

 

จอมราชันย์บ้าบออะไร!!!  จะยิ่งใหญ่สักแค่ไหนกันเชียว!!!

 

 

            “ น้องขอปฏิเสธ!! ต่อให้เป็นท่านพี่...น้องก็ไม่ยอม!!! 

 


            “ ดา-ริน!!!! ” ร่างสูงตวาดลั่นเมื่อเขาไม่คิดจักทนกับความก้าวร้าวของหญิงผู้เป็นน้องที่กล้าพูดจาหักหน้าเขาต่อหน้าแวมไพร์ผู้มาก!!!

 

            “ น้องขอใช้สิทธิ์เดิมพัน!!!!  ถ้าน้องชนะ  น้องจักต้องได้อิสรภาพ!!!! ”  นัยน์ตาสีฟ้าทะเลพลันฉายของเลือดนักสู้!  แอชตันเผอเลอเผลอตัวจนดารินคว้าปลายดาบที่ชายลูกผสมเพิ่งยึดไปจากมือแล้วชี้ปลายดาบมายังใบหน้าคมของคนเป็นพี่ทั้ง ๆที่ข้อมือเล็กยังคงสั่นระริก

 

            “ ได้...อย่าหาว่าพี่ใจร้ายก็แล้วกัน ”  ร่างสูงยกยิ้มก่อนจะดันหลังคุณหนูตระกูลไวต์ให้ออกนอกบริเวณ  ท่านลอร์ดปลดดาบที่แขวนอยู่ที่ผนังแล้วโยนให้ผู้เป็นลูกชายพร้อมกับหยิบกับแกล้มเข้าปากพลางหัวเราะอย่างขบขัน  ที่ครั้งนี้เขาจักได้เห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนประลองฝีมือให้ได้ชมในรอบพันปี


________________________________________________________________________

Writter:  ไรต์ขอขอบคุณ comments ที่ทำให้ไม่เหงานะคะ




[ ไรต์เซฟรูปไม่ได้นะ ไฟล์ไม่ขึ้น ]  คุณ Patima666 (@Patima666

               คุณ moon_lovers (@moon_lovers)

            คุณ ปีศาจรัจติการ (@--Butterfly--)

     คุณ Yolladakansit (@Yolladakansit)



 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #46 YolladaKansit (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 23:39
    ตามมาจาก ภาค l รออ่านอยู่นะค่ะ สนุกดี
    #46
    1
    • #46-1 mystical1(จากตอนที่ 24)
      17 ตุลาคม 2561 / 21:55
      (-/\-) ขอบคุณมากนะคะ น่ารักจังเลย ขอหยิกแก้มหน่อย ><
      #46-1
  2. #45 Patima666 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 20:15

    อัปเปหิอิคุณหนูตระกูลไวต์
    ให้ไปจากจาริส 5555
    #45
    1
    • #45-1 mystical1(จากตอนที่ 24)
      15 ตุลาคม 2561 / 20:32
      ถึงขั้นขับไล่เลยหรอ 555 ทุกคนใจเย็นๆก่อนนะคะ
      #45-1
  3. #44 moon_lovers (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 12:33

    อะไร ไม่เอาาาา ต้องซินเซียเด้ ฮืออออ +1ความเห็นข้างล่าง ถล่มให้ยับ!!!
    #44
    10
    • #44-9 Patima666(จากตอนที่ 24)
      15 ตุลาคม 2561 / 20:05
      ไรท์ใจร้ายอะ อยากให้
      พี่จาริส คู่กับ พี่ซินเซีย
      #44-9
    • #44-10 mystical1(จากตอนที่ 24)
      19 พฤศจิกายน 2561 / 17:05
      อันนี้ต้องลุ้นกันต่อไป อิอิ
      #44-10
  4. #43 --Butterfly-- (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 11:48
    เราว่ามันต้องมีการถล่มงานแต่ง55555​

    จาริสต้องแต่งกับเจ้าหญิงนางเงือกนั่นสิ5555
    #43
    1
    • #43-1 moon_lovers(จากตอนที่ 24)
      14 ตุลาคม 2561 / 12:34
      +1 ค่าาา
      #43-1
  5. #39 wawawow555 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 19:10
    หล่อขนาดนี้เป็นเราน่ะอื้อหือไปนานแล้ว 5555
    #39
    0