เพลย์บอยร้อนรัก

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 - พบเจอกันครั้งแรก ( 100% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 665
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 พ.ค. 61














บทที่ 2

พบเจอกันครั้งแรก







        เช้าวันนี้นิกโคลิคมีคิวถ่ายโฆษณายาสระผมยี่ห้อดังที่ส่งออกทั่วโลก ชายหนุ่มมาตามกองถ่ายนัดตรงเวลาแบบไม่มีขาดไม่มีเกิน แม้จะเที่ยวหนักดื่มหนักแค่ไหนแต่ความรับผิดชอบในการทำงานของเขานั้นถือว่ามีอยู่เต็มเปี่ยม ซึ่งข้อนี้ก็เป็นจุดแข็งที่ทำให้ผู้จัดการจอมเหวี่ยงหรือแม้แต่ต้นสังกัดเองก็ทำอะไรเขาไม่ได้

          “ไงจ้ะพ่อหนุ่ม เมื่อคืนเสียน้ำ อุ๊ย เสียเหงื่อไปเท่าไหร่คะ” เสียงแหลมตามสไตล์ของสาวประเภทสาวเอ่ยถามขณะที่ลงมือแต่งหน้าทำผมให้กับดาราแถวหน้าของประเทศ

          นิกโคลิคอมยิ้มไปกับคำถาม

          “เสียเยอะพอสมควรเลยครับพี่เบลล่า” ชายหนุ่มแสร้งทำเสียงเซ็กซี่เย้าเล่น เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดได้เป็นอย่างดี

          “อะไรกันแต่เช้ายะ แหมๆ พวกหล่อน พอเด็กของฉันมาเข้ากองนี่ระริกระรี้กันเหลือเกินนะ” ผู้จัดการสาวส่งเสียงแต่ไกล ในมือถือขนมนมเนยมาฝากทีมงานทุกคน

          นอกจากมีหน้าที่คอยดูแลดาราในสังกัดแล้วเธอยังมีหน้าที่ต้องสร้างมิตรสัมพันธ์ที่ดีให้เกิดขึ้นระหว่างดาราและทีมงานในกองอีกด้วย พวกเขาเหล่านั้นจะได้รักและเอ็นดูศิลปินของเธอ

          แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นทุกคนก็ต้องมีสัมมาคาราวะในตัวเอง

          “ก็เด็กของคุณพี่ทั้งน่ารักทั้งน่ากินนี่คะ พวกหนูก็เลยชอบเป็นพิเศษ” หนึ่งในช่างแต่งหน้าไม่พูดเปล่า แสร้งทำเนียนจะหอมแก้มชายหนุ่ม

          “ต๊าย! หยุดเลยนะ” ผู้จัดการสาวรีบปรี่เข้าไปห้าม “อย่าโดนตัวย่ะ เดี๋ยวของเสียราคา” คนพูดหัวเราะ

          “แหม คุณพี่ก็ หนูคนนะคะไม่ใช่ปรสิต ทำเป็นรังเกียจไปได้ เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวคืนนี้จะลากเด็กคุณพี่ไปกินตับในห้อง!

          “ฮิ้ว!

          เสียงเป่าปากเชียร์เฮฮาเมื่อเพื่อนสาวกล้าต่อปากต่อคำกับผู้จัดการตัวแม่ของวงการบันเทิง

          “เสียใจ เด็กของฉันนิยมกินชะนีย่ะ” คนพูดเบ้ปาก

          “ลองกินพวกพี่สักครั้งสิจ้ะแล้วน้องจะติดจาย” ปลายคางแหลมถูกเชยขึ้นพร้อมทำเสียงขยี้ใจใส่

          “ลองดูไหมครับ?” นิกโคลิคว่าแล้วยักคิ้ว

          “กรี๊ด! หนูชอบค่ะคุณพี่” สาวสองตายเรียบเป็นหน้ากองเมื่อเจอกับเสน่ห์อันเย้ายวนใจของชายหนุ่ม

          “อย่าไปทำเป็นเล่นไปนะเธอ ยัยพวกนี้ยิ่งอดยากปากแห้งอยู่” ผู้จัดการสาวเตือนสติเด็กตนเอง

          “พี่จอยก็ ผมล้อเล่นน่ะครับ นิยมข้างหน้าครับไม่ชอบข้างหลัง” ประโยคสุดท้ายหันไปพูดกับบรรดาชาวสีม่วงทั้งหลาย

          “ปากคอนะคะคุณน้อง”

          แอด

          เสียงประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ทุกสายตาหันไปมองผู้มาเยือน หญิงสาวร่างเล็กกะทัดรัดสวมเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวมาพร้อมกับกางเกงยีนส์ที่มีรอยขาดแนวแฟชั่นสมัยใหม่ ใบหน้ารูปไข่เนียนลออน่ามอง ดวงตากลมโตปกคลุมด้วยแพขนตางามงอน จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากอิ่ม ผมยาวสลวยถึงกลางหลัง ผิวขาวอมชมพูน่าสัมผัส แม้แต่กลิ่นกายนั้นก็ช่างหอมเย้ายวนผู้พบเจอ

          ความเป็นเธอหยุดดวงตาคมให้ต้องมองค้างราวกับต้องมนต์สะกด

          “สวัสดีค่ะ” เสียงใสทักทายทุกคนพร้อมกับยกมือพนมขึ้นแนบอก ท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเจ้าหล่อนนั้นช่างน่ารักเหลือเกิน

          “มาหาใครคะคุณน้อง” หนึ่งในช่างแต่งหน้าถามขึ้น

          “พี่แจ็คบอกให้หนูมาช่วยดูแลเรื่องเครื่องแต่งกายให้กับพรีเซ็นเตอร์ค่ะ”

          “เป็นสไตล์ลิสต์คนใหม่หรือเรา” เป็นคนเดิมที่ถามต่อ

          “ใช่ค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้าง

          วันนี้เป็นการทำงานวันแรกของเธอ หญิงสาวนั้นตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก ไม่คิดไม่ฝันว่าพอเรียนจบปุ๊บก็จะได้ทำงานทันที บนความดีใจก็มีความกังวลอยู่ไม่น้อย เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับทั้งคืน ด้วยไม่รู้ว่าดาราที่ตัวเองต้องคอยดูแลหาเสื้อผ้าให้ใส่นั้นจะมีนิสัยอย่างไร รุ่นพี่ที่รู้จักบ้างก็บอกว่าวงการนี้อยู่ยาก บางทีไปเจอดาราคนดังที่เรื่องมากขี้วีนก็จะถูกด่าถูกจิกหัวใช้ตลอดเวลา แต่บางทีถ้าโชคดีหน่อยไปเจอคนน่ารักเป็นกันเอง นอกจากจะไม่เหนื่อยมากแล้วยังอิ่มท้องอีกด้วย เพราะคนเหล่านั้นมักจะใจเขาใจเรา จะเทียวซื้อขนมนมเนยมาฝากตลอดเวลา

          หญิงสาวเองไม่ได้หวังจะได้ประโยชน์อะไรขนาดนั้นหรอก เพียงแค่ไม่ต้องเจอคนที่วีนเหวี่ยงก็ถือว่าโชคหล่นทับตัวแล้ว

          “เข้ามาก่อนสิ นี่ไงคะ นิกโคลิคที่คุณน้องต้องดูแลเรื่องเครื่องแต่งกาย”

          ดวงตากลมโตมองคนตรงหน้าด้วยความประหม่า ผู้ชายคนนี้อาบล้นไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวน ทั้งเครื่องหน้าและบอดี้ช่างเป็นอะไรที่สวรรค์จงใจสร้างมาเพื่อหลอกล่อเหล่าอิสตรีทั้งหลายให้ตกอยู่ในห้วงความปรารถนา ไม่แปลกที่ผู้ชายคนนี้จะติดโผลทุกครั้งที่มีการจัดอันดับดาราผู้ทรงอิทธิพลแห่งยุค

          แล้วก็ไม่แปลกที่เรื่องความเจ้าชู้จะเลื่องลือไปไกล ในเมื่อรูปร่างหน้าตาของเขาพร้อมรบอยู่ตลอดเวลา!

          “ยืนนิ่งทำไมคะ ไม่คิดจะทักทายพรีเซ็นเตอร์สักหน่อยหรือไงจ้ะ” น้ำเสียงแดกดันหลุดออกมาจากริมฝีปากของผู้จัดการสาว

          “ขะ ขอโทษค่ะ” คนที่เพิ่งได้สติรีบขอโทษขอโพย ก่อนจะค่อยๆ ยกมือไหว้ชายหนุ่มเพียงหนึ่งเดียว “สวัสดีค่ะคุณนิกโคลิค”

          ชายหนุ่มรับไหว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เพียงแค่มองตาก็รู้แล้วว่าเด็กของเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ผู้จัดการสาวอยากจะเอาหัวโขกกำแพงนัก พระเจ้าหนอพระเจ้า รู้ทั้งรู้ว่าเขาคนนี้เป็นยังไงทำไมถึงได้ส่งยัยสไตล์ลิสต์หน้าใสร่างเล็กน่ากินมาให้ด้วย

เฮ้อ เห็นทีได้มีเรื่องให้ปวดหัวอีกเป็นแน่

          “เสื้อผ้าอยู่ตรงโน้นค่ะ คุณน้องรู้คอนเซ็ปต์อยู่แล้วใช่ไหมคะ” หนึ่งในช่างแต่งหน้าคนเดิมชี้ไปที่ราวเสื้อผ้ามากมาย ซึ่งแต่ละตัวมีแบรนด์ชั้นนำทั้งของไทยและของต่างประเทศ เวลาที่ดารามีชื่อเสียงใส่เสื้อผ้าเหล่านั้นมันก็จะยิ่งเสริมให้สินค้าดูดีมีราคาน่าจับจองในสายตาของบุคคลทั่วไป

          “รู้ค่ะ”

หญิงสาวพยักหน้า สองเท้าเล็กไม่รอช้ารีบเดินไปจัดการเตรียมหาเครื่องแต่งกายให้กับพรีเซ็นเตอร์สุดหล่อ ทำงานวันแรกถ้าเธอทำดีเป็นที่น่าประทับใจก็คงไม่ยากที่จะผ่านโปรฯ ภายในสามเดือน

          ร่างบางหมายมั่นกับตัวเองว่าเธอจะทำงานนี้ให้ดีที่สุด

          “คัต!

          เสียงผู้กำกับสั่งคัตไม่ต่างอะไรกับเสียงสวรรค์ที่ทุกคนในกองถ่ายปรารถนาที่อยากจะได้ยิน รวมทั้งพระเอกหลักของงานอย่างร่างสูงด้วยเช่นกัน เขาอยากจะรีบเข้าห้องพักผ่อนเพื่อไปพูดคุยกับแม่สาวน้อยหน้าหวานใจจะขาด ช่วงเช้าไม่ได้พูดอะไรด้วยสักคำเนื่องจากผู้จัดการตัวดีคอยยืนคุมความประพฤติตลอด แต่ตอนนี้ถือเป็นโอกาสทองเพราะเจ้าหล่อนติดธุระต้องไปดูแลดารารุ่นน้องอีกคน

          หญิงสาวที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้กับซีนต่อไปไม่ทันได้สังเกตว่าตอนนี้กำลังมีใครบางคนยืนประกบอยู่ทางด้านหลัง

          จนกระทั่ง

          “เหนื่อยไหมครับ?

          พึ่บ!

          มือหนาจับเอวคอดไว้ได้ทันก่อนที่ร่างของเธอจะล้มลงกับพื้น

          “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” น้ำเสียงเข้มเอ่ยถาม แววตานั้นเจ้าชู้ในท่าที

          “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่ช่วยนะคะ” ร่างบางรีบขยับกายเป็นเชิงให้เขาปล่อย เมื่อตัวเองเป็นอิสระหญิงสาวก็ถอยหลังออกห่างเขาเป็นวา ท่าทางหวงเนื้อหวงตัวของอีกฝ่ายช่างเย้ายวนใจชายหนุ่มนัก

          ยากๆ แบบนี้สิ เขาชอบ!

          “คุณนิกโคลิคมีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าคะ” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

          “เรียกนิกอย่างเดียวก็ได้ครับ แล้วก็อีกอย่าง อย่าพูดคำว่ารับใช้เลยครับ ผมฟังแล้วมันแปลกๆ” คนตัวโตว่าแล้วยิ้ม

          “ค่ะ”

          หญิงสาวพยักหน้ารับทราบ เธอทำตัวไม่ถูกเมื่อมีสายตาคมมาจ้องมองไม่วางตา ร่างบางหันหลังให้กับคนตัวโตจัดเตรียมเครื่องแต่งกายต่อ แม้ในใจจะเต้นดังเป็นกลองยาว หากภายนอกก็พยายามเก็บอาการเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

          “คุณชื่ออะไรครับ” นิกโคลิคถามในสิ่งที่อยากรู้ตั้งแต่พบหน้า

          “อัญชันค่ะ ฉันชื่ออัญชัน” เสียงหวานตอบทั้งๆ ที่ไม่ได้หันหน้าไปมองผู้ตั้งคำถาม

          ร่างสูงยิ้มกว้างเมื่อได้รู้ชื่อของสาวน้อย

          “ชื่อเพราะดีนะครับ” เสียงเข้มเย้า หวังจะเห็นปฏิกิริยาเขินอายจากคนตัวเล็ก แต่เปล่าเลยคนถูกชมนิ่งเฉยจนแทบไร้ความรู้สึก มีเพียงรอยยิ้มบางเบาตอบแทนมาเท่านั้น

          ยิ่งเธอพยายามทำเหมือนไม่อยากคุยกับเขาแบบนี้มันยิ่งท้าทายเพลย์บอยตัวพ่อที่ใครๆ ต่างยกให้เขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ที่สุด

          “ทำไมคุณถึงอยากมาทำงานด้านนี้ล่ะครับ หรือว่าชอบดารา” บางคนไม่ได้มีใจรักในอาชีพแต่เพราะอยากใกล้ชิดดาราที่ตนเองชื่นชอบก็ยอมที่จะเข้ามาอยู่มาใกล้ชิดแม้ต้องฝืนใจทำในสิ่งที่ไม่ได้รัก คนประเภทนั้นมีให้เห็นบ่อยไปในวงการเบื้องหลัง

          “เปล่าค่ะ ฉันชอบงานนี้อยู่แล้ว” เสียงหวานตอบกลับ

          “เหรอครับ” นิกโคลิคพยักหน้า ก่อนจะมองที่มือของสาวเจ้า “คุณอัญชันครับ ซีนต่อไปผมต้องถอดเสื้อครับ” เขาเตือนสติเมื่อเห็นเธอยื่นชุดสูทสีดำส่งให้

          “ตายจริง สับสนเฉยเลยค่ะ ขอโทษนะคะชุดนี้มันฉากสุดท้ายของเรื่อง ขอโทษทีค่ะ” ยกมือไหว้เป็นการใหญ่

          “ไม่ต้องยกมือไหว้ก็ได้ครับ ผมไม่ได้ว่าอะไรเลย” ชายหนุ่มกลั้วเสียงหัวเราะ

          ท่าทางของเจ้าหล่อนช่างน่ารักน่าเอ็นดูไปเสียทุกอย่าง

          “ฉันทำงานพลาดตั้งแต่วันแรกเลย ยังไงก็ต้องขอโทษอีกครั้งนะคะ” ความเป็นคนขี้เกรงใจบวกกับไม่อยากให้ใครมองว่าไม่เป็นมืออาชีพสาวน้อยจึงเอ่ยปากขอโทษร่างสูงอีกครั้ง

          “ถ้ารู้สึกผิดจริงๆ งั้นตอบคำถามผมมาหนึ่งข้อได้ไหมครับ” เสียงเข้มเอ่ย แววตามีเลศนัยแอบแฝง

          “อะไรเหรอคะ?” ดวงตากลมโตจ้องใบหน้าคมคาย เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเตือนให้เธอรู้ว่าสิ่งที่เขาจะเอื้อนเอ่ยต่อจากนี้ไม่ใช่เรื่องที่น่าฟังเท่าไหร่นัก

          “คุณอัญชัน” ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอแล้วเงียบไป สาวเท้าทรงพลังก้าวเข้าใกล้ร่างบางช้าๆ

          “มีแฟนหรือยังครับ”

          หัวใจดวงน้อยแทบหยุดเต้นกับคำถามของเขา!





ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ ^^ จะได้ติดตามผลงานกันง่ายขึ้น



Friend_Ship & เพื่อนแพง


ฝากนิยาย E-BOOK ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ ^^




















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น