บุปผาเร้นลับ (สนพ.ปริ้นเซส ในเครือสถาพร)

ตอนที่ 2 : ปฐมบท สตรีผู้ถูกถอดถอน RW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103,775
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 987 ครั้ง
    17 ก.ย. 61



            ปฐมบท

สตรีผู้ถูกถอดถอน

 

            ความเงียบสงบยามค่ำคืนจางหายเมื่อแสงแรกแห่งทินกรสาดส่องผืนแผ่นดิน เหล่าสรรพสัตว์เคลื่อนไหว เฉกเช่นเดียวกับเหล่าผู้คนที่เคลื่อนกายไปตามกลไกแต่ดั้งเดิม จากถนนยามค่ำที่สงัดราวกับป่าลึกก็เริ่มคึกคักดังโหวกเหวกด้วยเสียงสนทนา ไม่เว้นแม้แต่สถานที่ของผู้สูงศักดิ์ แต่ไม่ใช่กับตำหนักเต้าเต๋อ[1] สถานที่ประทับของมารดาแห่งแผ่นดินของต้าเจิ้ง ที่ใครๆ ก็ต่างเรียกขานว่าหวงโฮ่ว[2]

            ตัวตำหนักทรุดโทรมและเงียบเหงา ผู้คนด้านในต่างสงบนิ่งในอิริยาบถที่แตกต่าง โดยมีสตรีในชุดสีเหลืองอ่อนนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องโถง เครื่องหน้าของสตรีผู้นี้งามพริ้มเพราราวกับธิดาสวรรค์ แต่ยามนี้กลับนิ่งไร้อารมณ์ ส่งผลให้ความงามหายไปเสียหลายส่วน

“หวงโฮ่วเหนียงเหนียง[3] รู้สึกเจ็บแผลหรือไม่เจ้าคะ” ผู้กล้าคนหนึ่งทำลายความเงียบ เครื่องหน้าของมารดาแห่งแผ่นดินขยับเล็กน้อย เหมือนคนเพิ่งรู้สึกตัว

นั่นสินะ นางเป็นแผล!

ผู้เป็นมารดาแห่งแผ่นดินยกปลายนิ้วขึ้นแตะตรงขมับสัมผัสเนื้อสากของผ้าขาวดิบ “ข้าไม่เป็นอะไร” นางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็กลับคืนสู่อิริยาบทนิ่งสงบเสงี่ยมและเจียมตัวต่อ

เมื่อผู้เป็นนายใหญ่ไร้คำกล่าว ตำหนักก็กลับคืนสู่ความเงียบอีกคราหนึ่ง เงียบจนกระทั่งหากมีผู้ใดเผลอหายใจแรง ทั้งตำหนักก็จะได้ยินอย่างพร้อมเพียง

เมื่อไรจะยามซื่อ

สตรีผู้ถือครองตำแห่งสูงสุดแห่งแคว้นละพระเนตรงามกระจ่าง ที่ใครๆ ต่างก็เรียกว่านัยน์ตาหงส์ไปมองกาน้ำหยด[4] เมื่อยังไม่ถึงเวลา ก็ได้แต่ทอดพระเนตรสำรวจรอบกาย ตำหนักซอมซ่อ ข้าวของเก่าเก็บและโล่งยิ่งกว่าลานกว้างประจักษ์ชัด

กึก!

ดวงตาที่จับจ้องรอบกายถึงคราหยุดนิ่ง เมื่อเห็นสิ่งของที่วางอยู่บนถาดไม้ฉลุลายข้างตัว ด้านในบรรจุแผ่นหยกและตราประทับหงส์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของผู้ถือครองอำนาจแห่งวังหลัง

“เฮ้อ!” ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกปล่อยออกมา พร้อมกับกายของเหล่านางกำนัลที่สะดุ้งจนตัวโยน

“เฮ้อ” เสียงเหนื่อยหน่ายเช่นเดิมดังขึ้นอีก และก็เรียกอาการสะดุ้งโหยงอีกครั้ง จนสตรีผู้ก่อเหตุได้แต่ส่งสายตาหน่าย แล้วหันไปทอดสายตาจับจ้องที่ประตูตำหนักเช่นเดิม เพื่อรอการมาของใครบางคน เมื่อครบเวลาก็ยังไม่เห็นตัวของเจ้าคนพวกนั้น ศีรษะอันแสนจะหนักอึ้งของสตรีสวมชุดสีเหลืองอ่อนก็ใคร่นึกถึงเรื่องของตนขึ้นมา

ตำหนักนี้คือตำหนักเต้าเต๋อ สถานที่ที่แฝงความนัยให้ผู้อยู่อาศัยต้องครองจริยธรรม ยึดถือยึดมั่นแล้วประดับไว้ในจิตใจ ผู้ครอบครองตำหนักนี้คือฮุ่ยหวงโฮ่ว สตรีจากราชสกุลฮุ่ย นามเฟยซิน หรือก็คือนางในยามนี้

ฮุ่ยเฟยซินก้าวเข้าสู่ตำแหน่งหวงโฮ่ว สตรีอันดับหนึ่งของต้าเจิ้งเมื่อหนึ่งปีก่อน และจะลงจากตำแหน่งนี้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป!

“มีราชโองการ” เสียงแสดงอำนาจดังแผดลั่นอยู่หน้าตำหนัก ทำลายห้วงความคิดคำนึงถึงช่วงชีวิตอันแสนโลดโผน เหล่านางกำนัลผู้มีสีหน้าเศร้าสร้อย ยามนี้บางนางถึงกับหลั่งน้ำตา

สตรีผู้กำลังจะถูกปลดอยู่รอมร่อทอดสายตามองรอบกาย ครู่ต่อมาดวงตาที่เรียบนิ่งตลอดเวลาก็เศร้าสร้อยจนเผลอหลั่งน้ำตา ต้องรีบยกผ้าเช็ดหน้าสีเดียวกับชุดขึ้นมาซับ เมื่อมั่นใจว่าจะไม่มีผู้ใดเห็น มุมปากนางก็กระตุกหยัดขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงใจ

“มีราชโองการ” เสียงด้านนอกตำหนักดังขึ้นอีกครั้ง

สตรีผู้เศร้าโศกเก็บผ้าเช็ดหน้า ดวงหน้าหวานน่าสงสารหันไปหานางกำนัลคนสนิท “เสี่ยวชิง”

เจ้าของนามรีบเดินเข้าหา จากนั้นก็ช่วยประคองร่างบอบบางของนายให้ลุก จากนั้นก็พากันเดินออกไปด้านนอกตำหนักเพื่อรับราชโองการ

“ฮุ่ยหวงโฮ่วแห่งเต้าเต๋อกงรับราชโองการ” ต้วนเชียนเปล่งวาจาเมื่อเห็นร่างของสตรีสิ้นวาสนาเดินเข้ามาใกล้

พรึบ!

เขาสะบัดชายเสื้อไปด้านหลัง ขันทีขั้นต่ำกว่ารีบนำถาดไม้ฉลุลายเดินเข้าไปใกล้ ในนั้นมีผ้าแพรสีเหลืองทอง ด้านนอกเป็นลายปักรูปมังกรบ่งบอกว่าม้วนกระดาษในผ้าทองนี้มาจากบุรุษผู้ครองแคว้น

กายบอบบางจนแทบจะปลิวไปตามสายลมย่อกายลงคุกเข่า ผู้นำราชโองการมาหยุดมองเพียงครู่ จากนั้นก็กวาดมองรอบกาย ตำหนักแสนจะเงียบเหงา ต้นไม้เหี่ยวเฉา สระน้ำไร้ปลา เศษใบไม้ร่วงหล่น หากไม่ทราบแต่ต้น คงนึกว่าเป็นตำหนักร้าง หาใช่ตำหนักของหวงโฮ่วเป็นแน่แท้

ปุถุชนหนอ...ชะตามีขึ้นและมีลง เขาทอดสายตามองสตรีผู้อยู่บนตำแหน่งสูงสุดของสตรีแคว้นเจิ้ง และกำลังจะลงจากตำแหน่งในไม่ช้า

อนิจจา...โชคมีขึ้นมีลง เขาคิดอย่างปลงๆ อึดใจต่อมาก็ส่ายหน้า โชคขึ้นลงอย่างนั้นหรือ กับสตรีผู้นี้คงไม่เคยมีคำว่าโชคขึ้นอยู่แล้วกระมัง คาดคะเนจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา กับการได้ขึ้นเป็นหวงโฮ่ว หญิงผู้นี้ไร้คำว่า โชคดี เสียจริง!

เมื่อไรจะอ่านราชโองการ

คำถามเกิดขึ้นในใจของสตรีผู้ได้รับบาดเจ็บบริเวณศีรษะ นางคุกเข่ารอจนเมื่อยแล้ว แต่เจ้าขันทีเฒ่าก็ยังไม่เอ่ยวาจา นางขยับกายเบาๆ เพื่อแฝงนัยว่านางเริ่มรู้สึกไม่ดี แต่ก็ได้รับเพียงความเงียบสงบ นานทีจะได้ยินเสียงสะบัดชายเสื้อสลับกับเสียงสะบัดแส้หางม้า

ฮุ่ยหวงโฮ่ว ผู้ครองครองตำหนักแห่งจริยธรรมเเอบเหลือบมองท่าทางของผู้นำราชโองการมา เจ้าขันทีเฒ่ายังคงสะบัดชายเสื้ออยู่สองสามครั้ง ซ้ำยังฟาดแส้หางม้าสีขาวในมือไปมา ราวกับจะข่มขวัญบุคคลที่อยู่เบื้องหน้าตน ไร้ซึ่งความเกรงกลัว แม้ว่าคนที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าจะเป็นมารดาของแผ่นดิน!

เมื่อดวงตาสบกัน ต้วนเชียนทำเพียงยืดกาย จากนั้นก็สะบัดแส้หางม้าต่อ เหตุใดต้องกลัว ก็แค่สตรีที่ไร้อำนาจและกำลังจะไร้ตำแหน่ง!

พรึบ!

แส้หางม้าถูกสะบัดแรงขึ้น ทำเอาผู้คนค่อมกายต่ำด้วยความหวาดกลัว โดยเฉพาะเหล่านางกำนัลแห่งเต้าเต๋อกง!

เจ้าของตำหนักเต้าเต๋อเหลือบมอง นางกำนัลขันทีในตำหนักของนางต่างกลัวตัวสั่นกันไปหมด ยิ่งสะบัดแส้แรง พวกนั้นยิ่งสั่นแรงตาม

บัดซบ!

แววตาอ่อนแอเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว จากนั้นก็ตวัดสายตามองเจ้ากงกงชั่วช้า

สายตาพิฆาตแสดงถึงความไม่พึงใจ มือที่เตรียมสะบัดแส้หางม้าหยุดชะงัก แววตาแปลกใหม่ที่ไม่เคยเห็นจากสตรีเบื้องหน้า

ส่วนผู้สร้างความแตกต่างก็รีบปรับแววตาพร้อมกับก้มหน้าต่ำ พยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ และแสดงท่าทางเจียมตัวเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาตลอดหนึ่งปี แม้ในอกใกล้จะปะทุขึ้นมาทุกที

ใจเย็นไว้!

นางจับมือตัวเองเพื่อห้ามไม่ให้ตนเผลอไปกระชากเจ้าขันทีเฒ่าปากหนักให้พูดออกมาเร็วๆ

ตาฝาดหรือ

ขันทีเฒ่ามองท่าทางเจียมตัวเบื้องหน้า ในอกได้แต่สับสน เมื่อครู่เขาเห็นแววตาพิฆาตมาจากสตรีผู้อ่อนแอ แต่แววตาร้ายกาจก็ไม่เท่าแววตาแปล่งประกายเหมือนเฝ้ารอบางสิ่งให้มาถึงอย่างใจจดใจจ่อนั่น

มิมีทางเป็นไปได้...กำลังจะหลุดจากตำแหน่ง ใครไหนเล่าจะดีใจ! ขันทีเฒ่าส่ายหน้าเก็บแววตาตื่นๆ ของตนเอาไว้ เห็นทีเขาจะแก่จนตาฝาดไปเสียแล้ว หรือไม่สตรีตรงหน้าก็คงเสียสติไปแล้วกระมัง

หน้าข้ามีมารดาเจ้าอยู่หรือไร ถึงมองไม่หยุด!

ในหัวของคนถูกจ้องมองอย่างจับสังเกตสบถอีกรอบ เมื่อถูกมองเป็นของประหลาด ตาหงส์จ้องพื้นอิฐตรงหน้าอย่างเซ็งๆ แม้จะเคยทำแบบนี้มาหลายครั้ง แต่ครานี้นางหาชินไม่!

มันเจ็บเข่านะเว้ยเฮ้ย!

“ฮุ่ยหวงโฮ่วรับราชโองการ!” เหล่ากงกงปรับสีหน้า เอื้อมมือไปหยิบคำสั่งในผ้าแพรสีเหลืองทองขึ้นมาจากถาด มือเหี่ยวย่นคลี่ราชโองการออก ตัวอักษรภายในนั้นผ่านสายตา

“วันที่เจ็ด เดือนเจ็ด ปีเฟิงหลงที่เจ็ด ฝ่าบาทมีพระบัญชา ฮุ่ยหวงโฮ่ว ไร้คุณธรรม ไร้เมตตา หลงละเลิงในอำนาจ ไม่เหมาะสมกับตำแหน่งมารดาแห่งแผ่นดินของเจิ้น[5] จึงมีคำสั่งให้ปลดลงจากตำแหน่งกลับคืนสู่สามัญ มอบที่ดินที่ถงซิ่วให้พำนักจนสิ้นชีวิต จบราชโองการ” สิ้นเสียงพรรณนาความเลวและความเมตตาของผู้เป็นโอรสสวรรค์ เหล่าผู้รอรับราชโองการต่างก็ทรุดกายลงนั่งอย่างหมดแรง

“หวงโฮ่วเหนียงเหนียง” เสี่ยวชิงถลาเข้าไปประคองนายของตนที่เซล้ม ฮุ่ยเฟยซินซบกายลงบนอกของสาวใช้คนสนิท ทำท่าเศร้าเสียใจปานจะตายเสียให้ได้ ผู้นำคำสั่งจากโอรสสวรรค์มองอย่างพินิจ เมื่อครู่คงตาฝาดไปจริงๆ ก่อนจะสะบัดชายเสื้อแรงๆ ไปทางตำหนัก ขันทีที่ติดตามมาด้วยก็รีบวิ่งเข้าไปในตำหนักอย่างรู้หน้าที่ ไม่นานก็ถือถาดบรรจุป้ายหยกสลักยศตำแหน่งและตราประทับหงส์ออกมาให้ผู้นำราชโองการมา

“ฮุ่ยเฟยซิน รับราชโองการ” ต้วนกงกงสะบัดชายเสื้อ พร้อมถือราชโองการมามอบให้แก่ผู้เป็น อดีตหวงโฮ่ว

อดีตหวงโฮ่วเคลื่อนกายด้วยท่วงท่าอ่อนแรง สีหน้าแสดงถึงความเศร้าเสียใจ ขยับกายมารับราชโองการ ขึ้นมาถือไว้เหนือศีรษะ

“ฮุ่ยเฟยซินน้อมรับราชโองการ” นางค่อมกายรับ เมื่อสายตาของผู้อื่นไม่อาจพิศมองได้โดยง่าย ใบหน้าที่ฉายแววเศร้าสร้อยก็ระบายยิ้มกว้าง ในที่สุดนางก็หลุดจากตำแหน่งบ้านี่เสียที!

ต้วนกงกงมองสตรีตรงหน้า ไม่รู้จะสงสารหรือสมเพชดี สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างปลงๆ ชะตาชีวิตมีขึ้นมีลง เคยเป็นหงส์ ทว่าอีกชั่ววันก็กลับกลายเป็นยาจกได้

“กลับ” ต้วนกงกงเอ่ยปากพลางขยับเท้าเดินออกจากตำหนัก แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลมพัดแรงนัก หรือเพราะสะบัดมันไปมาจนมืออ่อนแรง แส้หางม้าจึงหล่นลงมาจากมือ

“ข้าน้อยเก็บให้ขอรับ” ขันทีน้อยขันอาสา แต่โดนมือเจ้าของแส้ยกห้าม ขันทีเฒ่าค้อมกายลงหยิบของที่ทำหล่น ตัวด้ามแส้สีขาวถูกเก็บขึ้นมาถือ จู่ๆ สายลมก็พัดวูบมาจากปากทางตำหนัก ต้วนเชียนเบือนหน้าหนีเศษฝุ่น

แกร๊ง!

แส้หางม้าร่วงหล่นอีกครั้ง พร้อมกับกายผู้นำราชโองการที่ซวนเซ คล้ายไม้อ่อนต้องลมแรง

“กงกง” ขันทีใต้บังคับบัญชาปรี่เข้าไปประคองกงกงชั้นผู้ใหญ่ เมื่อเห็นท่าทางไม่สู้ดี

“ไม่ต้อง” ต้วนกงกงปัดมือที่คอยประคอง หยิบแส้หางม้าขึ้นมาถืออีกครั้งด้วยท่าทางสุขุม จากนั้นก็เคลื่อนกายออกจากตำหนัก

สายลมโบกพัดใบหลิวแห้งเหี่ยวให้ปลิวไปตามพื้น ต้วนเชียนเคาะแส้หางม้าในมือระหว่างเดินกลับตำหนักใหญ่ ไม่นานก็หยุดเท้า แล้วผินใบหน้ามองไปยังทิศทางที่เพิ่งจากมา

เมื่อครู่เขาเห็นบางอย่าง เห็นใบหน้าของสตรีถูกปลด หากเป็นสีหน้าเศร้าโศกาเขาคงสาแก่ใจและไม่คิดติดค้าง แต่ที่เขาเห็นเมื่อครู่มิใช่เช่นนั้น จึงหรี่ตาลงด้วยความสับสน

ที่เขาเห็นนั่นมัน...หรือจะตาฝาดอีกแล้ว ก่อนจะส่ายหน้าไปมา เพราะสิ่งที่เห็นเมื่อครู่ก็คือ...

ฮุ่ยเฟยซิน สตรีผู้ถูกถอดยศ...กำลังยิ้ม!




[1] เต้าเต๋อกง หมายถึง ตำหนักแห่งจริยธรรม

[2] หวงโฮ่ว คือคำเรียกตำแหน่งพระอัครมเหสีหรือฮองเฮา

[3] เหนียงเหนียง คือคำเรียกสตรีผู้เป็นหญิงของพระราชา แปลว่า พระนาง

[4] กาน้ำหยด เป็นอุปกรณ์บอกเวลาของจีนสมัยโบราณ

[5] เจิ้น หมายถึง คำแทนตัวของหวงตี้ (ฮ่องเต้)

 



[1] ตำหนักแห่งจริยธรรม

[2] หวงโฮ่ว คือคำเรียกตำแหน่งพระอัครมเหสี หรือที่คุณเคยกับคำว่าฮองเฮา

[3] คำเรียกสตรีผู้เป็นหญิงของพระราชา แปลไทยว่า พระนาง

[4] คำแทนตัวของ หวงตี้ (ฮ่องเต้)

[5] เหล่ากงกง เป็นคำทับศัพท์จีน แปลไทยว่าขันทีเฒ่า

[6] คำเรียกขันทีขั้นผู้ใหญ่




*****เเจ้งผู้อ่าน เรื่องนี้อาจจะมีการทับศัพท์จีน ในการเรียกนางๆในวังเเละการเรียกฮองเต้เเบบจีนกลางนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 987 ครั้ง

9,831 ความคิดเห็น

  1. #9285 Leoniz (@Leoniz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 03:44

    คำซ้ำซ้อน ฟุ่มเฟือย บรรยายเหมือนต้องการยืดเนื้อหาให้ยาวๆ โดยอาศัยการใช้คำพวกนี้ ฉากบรรยายโดยบุคคลที่สาม แต่ใช้คำเรียกเต็มทุกครั้ง อ่านตอนแรกแล้วเพลียครับ

    #9285
    0
  2. #4837 Ladywipray (@Ladywipray) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 19:02
    ใช้คำซ้ำเยอะมากเลยค่ะ แม่ของแผ่นดิน เจ้าของตำหนัก เลี่ยงๆการใช้คำฟุ่มเฟือยก็ดีนะคะ
    #4837
    0
  3. #4497 skypuntaree (@skypuntaree) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 08:15
    อย่าแกล้งฮองเฮาาา
    #4497
    0
  4. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:26
    มีคำผิดประปราย เห็นหลายๆเม้นพูดถึงไปบ้างแล้ว ยังมีคำว่า ค่อม ที่คิดว่าน่าจะใช้คำว่า ค้อม หรือคำอื่นที่ดีกว่า

    เนื้อเรื่อง เราว่าใช้คำฟุ่มเฟือยไปนิดค่ะ บทบรรยายยืดเยื้อจนบางทีต้องอ่านข้ามๆไปบ้าง

    ในย่อหน้า/ประโยคใช้คำซ้ำเยอะ เช่น ฮุ่ยหวงโฮ่ว เจอเยอะมาก ลองใช้คำอื่นแทนหรือตัดออกน่าจะโอเคกว่า

    อันนี้ความเห็นเรานะ ไรท์ลองตรวจ+พิจารณาดูอีกทีน้า

    ปล.เนื้อเรื่องน่าสนใจดีค่ะ ติดตามๆ ^^
    #4080
    0
  5. #3846 Too44 (@Too44) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:35
    สนุกมากเลยค่ะ
    #3846
    0
  6. #3037 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:43
    #3037
    0
  7. #2848 Legend (@cowinsend) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:53
    ช้คำว่ามารดาแทนให่หมดจะดีกว่าค่ะในฐานะหวงโฮ่
    #2848
    0
  8. #2485 abeja2 (@abeja) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:32
    #2485
    0
  9. #2477 ไม้พาย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:56
    ขวักไขว่ เขียนแบบนี้ค่ะ ควัก นั้นหมายถึง ล้วง เอาออกมา
    #2477
    0
  10. #2261 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:07
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #2261
    0
  11. #1883 Choi_Jina_ (@Choi_Jina_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:54
    นี่คือสลับร่างแล้วชิมิ
    #1883
    0
  12. #1593 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 21:30
    ยิ้มมมม
    #1593
    0
  13. #1501 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 17:04
    น่าติดตามค่ะ
    #1501
    0
  14. #1228 NaveJoon (@NaveJoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 18:50
    ราชโองการ​นะคะ
    #1228
    1
    • #1228-1 anakkawee_k (จากตอนที่ 2)
      23 มกราคม 2561 / 21:52
      +1 ราชโองการ เขียนแบบนี้ค่ะ
      #1228-1
  15. #1179 tinkerbell.n12 (@tinkerbell12nook) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 22:50
    น่าติดตามดีค่ะ
    #1179
    0
  16. #1155 ponchanan (@guide32) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 21:19
    แม่แห่งแผ่นดิน ใช้เป็นคำว่ามารดาแห่งแผ่นดินจะสมูตขึ้นนะคะ
    #1155
    0
  17. #1144 Earn Nuttanun Setwipattanachai (@earnniestar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 21:04
    ปกติถ้าาถูกปลดจะถูกโยนไปไว้ในตำหนักเย็น อันนี้ไรท์ตั้งใจให้นางไปข้างนอกเพื่อให้มีเรื่องต่อใช่มั้ยคะ แต่สนุกดีค่ะน่าติดตาม
    #1144
    0
  18. #1073 พาโบยูรา (@first_pannita) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 02:49
    อ่านไปงงไป สรุปฮองเฮาชื่ออะไรนะคะงง5555
    #1073
    0
  19. #686 siraromPHA (@gf-pitlet) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 00:14
    ราชโองการ ไม่ได้สะกดแบบนี้หรอคะ
    #686
    1
    • #686-1 olahe (@olahe) (จากตอนที่ 2)
      22 มกราคม 2561 / 22:33
      ราชโองการ ค่ะ
      โองการ = คำศักดิ์สิทธิ์
      องค์การ = ศูนย์รวมกลุ่มบุคคล เพื่อดำเนินตามวัตถุประสงค์
      #686-1
  20. #562 Honery (@Miramarin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 00:06
    โห...สนุกมากชอบวิธีการแต่งมากค่ะ
    #562
    1
  21. #560 dmadly (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 23:46
    แส้หรือเปล่าคะ
    #560
    1
  22. #517 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 17:51
    ชอบบบบบบบ
    #517
    1
    • #517-1 เฟิ่งหลิน (@pukpik238) (จากตอนที่ 2)
      19 มกราคม 2561 / 11:15
      ขอบพระคุณสำหรับคอมเมนต์เเละการติดตามค่ะ
      #517-1
  23. #514 ดิสตี้โนวา (@pipawat) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 11:06
    555 ตรูรอดแล้ว อยู่ใกล้ฮ่องเต้สเมือนอยู่ใกล้ลานประหาร
    #514
    1
    • #514-1 เฟิ่งหลิน (@pukpik238) (จากตอนที่ 2)
      18 มกราคม 2561 / 16:27
      ใช่เเล้วค่ะ อยู่ใกล้ฮ่องเต้ เหมือนมีมีดมาพาดอยู่บนคอตลอดเวลา
      #514-1
  24. #365 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 00:23
    กงกงสวะ
    #365
    1
  25. #231 张玲菲. (@oang2580) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 20:01
    มารดาแห่งแผ่นดินเถอะะะะะ 
    #231
    1
    • #231-1 เฟิ่งหลิน (@pukpik238) (จากตอนที่ 2)
      19 มกราคม 2561 / 11:01
      จะเเก้ไข้ให้ค่ะ ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์
      #231-1